Μα… «Πόσο ατάλαντοι» πια!

Η Παρασκευή δεν ήτανε μια συνηθισμένη μέρα. Το πρωί με τον Γρηγόρη Χέλμη στου Food Paths τα …άλλαντα, το βράδυ στα …ατάλαντα! Μα πόσο ατάλαντα πια. Παναγιά μου Μεγαλόχαρη… πόσο ατάλαντοι! Έχουνε μπει τόσο βαθιά μέσα στο πετσί του ρόλου τους που σε ψήνουν και με το παραπάνω, πως, πάει τέλος… είναι ατάλαντοι. Κάνανε γούστο… Read More Μα… «Πόσο ατάλαντοι» πια!

Εγεννήθη ημίν μπύρα… MIKÒNU

Καλώς τηνε κι ας άργησε. Το όνομα αυτής: MIKÒNU. Μια καινούργια μπύρα είναι έτοιμη για ένα νόστιμο και δροσερό μπάρκο. Παράγεται στη Μύκονο. Διαθέτει ένα μπουκέτο ιδιαίτερων αρωμάτων που σε κερδίζει. Το σώμα της γεμάτο, ευγενές, φρουτώδες, αντάξιο του νησιού που τη γεννά ή αν θέλετε, την φιλοξενεί σε όλα τα στάδια της δημιουργίας της.… Read More Εγεννήθη ημίν μπύρα… MIKÒNU

Το μετζαρόλι ράγισε

«Το μετζαρόλι ράγισε»* Ώρα 3 χτες το μεσημέρι. Το πλoίο της γραμμής Μύκονος-Τήνος-Σύρος-Πειραιάς, έπιανε όπως κάθε μέρα τέτοια ώρα της Τήνος το λιμάνι. Οι ναυτικοί πετούσανε στο ντόκο το βιλάι μεριά στους καβοδέτες. Σηκωθήκαμε αργά από το τραπεζάκι του μεσαίου σαλονιού, να κατεβούμε. Πήρα ένα μπουκάλι νερό για τον δρόμο και το έβαλα στο σάκκο,… Read More Το μετζαρόλι ράγισε

Ο έρως θέλει κότσια

Το αγαπημένο μου site των Bostanistas, μου εκανε την ιδιαίτερη τιμή να δημοσιεύσει κείμενο και συνταγή μου στα παραλειπόμενα του «Βαλεντίνου». Συνοδεύτηκε από εισαγωγικό κείμενο της δημοσιογράφου Κικής Τριανταφύλλη: «Χοιρινά; Αρνίσια; Μεταφορικά; Όπως θες το παίρνεις. Επειδή λόγω της ημέρας έγινε η σχετική πλάκα κι εμείς δεν τον πιστέψαμε, ο αγαπημένος φίλος από την Μύκονο,… Read More Ο έρως θέλει κότσια

Ραδίκια του φρυ’άνου με αβγά

Το ραδίκι του φρυ’άνου, ή ραδίκι του βράχου ή αν θέλετε κατά την παγιωμένη εμπορική ονομασία, το σταμναγκάθι, είναι ένα ιδιαίτερο άγριο χόρτο. Στη Μύκονο φύεται και αγαπιέται πολύ, τόσο που κινδυνεύει με τον χρόνο να χαθεί. Αιτία η υπερκατανάλωση, η τρελή ζήτηση που έφερε η μόδα. Αυτή τη λέξη -μόδα-  αναφορικά με το φαγητό,… Read More Ραδίκια του φρυ’άνου με αβγά

Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις

Χειμωνιάτικο πρωινό και το μυαλό σε καλοκαιρινές βόλτες. Με άρωμα εσπεριδοειδών όμως: πορτοκάλια, μανταρίνια, νεράτζια, περγαμόντα, κουμ κουάτ… Τί θυμάμαι κι εγώ, ώρες, ώρες; Μια παλιά έκδοση, που αν δεν με απατά η μνήμη μου, είχα προμηθευτεί τον Ιούλιο του 2008 από το βιβλιοπωλείο του κεντρικού δρόμου στη Χώρα της Αντιπάρου. Άστραψε τότε με τα… Read More Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις

Ριζότο φωτεινό σαν χαμόγελο ερωτευμένου κοριτσιού

Ριζότο ρουμπινάτο, με πατζάρι, μαύρο σκόρδο και γιαούρτι Η σκηνή σε χώρο αστικής κουζίνας άγνωστης χώρας νησιωτικής. Από το παράθυρο μπαίνει πρωινό φως, χειμερινό, ίσα που φωτίζει την εστία γκαζιού και το χοντρό μακαρόνι που κρατά στα χέρια του ένας γευσιθήρας που μόλις διακρίνεται στο ημίφως. Σκέφτεται καθώς κρατά ένα μακαρόνι, με τρύπα. Έχει καιρό… Read More Ριζότο φωτεινό σαν χαμόγελο ερωτευμένου κοριτσιού