Home

(UPDATED) Το πρωί στις οκτώ ο Γιαλός μου θυμίζει πως δεν είναι τίποτε άλλο ζωντανό στην πόλη. Σαν όπως το «ζεστό νερό» του Σεφέρη.

Κι έτσι είναι. Η υπόλοιπη Χώρα κοιμάται. Τα μαγαζιά κλειστά και μόνο στο Γιαλό κινούνται όλα. Όχι μόνο οι άνθρωποι στα καφενεία. Οι βάρκες, οι γάτες, οι πάπιες, οι γλάροι, οι ροδοπελεκάνοι: ο Πέτρος, ο Γιώρης κι ο Κρις, τα ψάρια που σπαρταράνε στη Μπάγκα, οι ψαράδες, οι μπαξεβάνηδες, τα τρίκυκλα, …όλα λέμε. Να καληώρα σαν ψες και μάρτυράς μου ο Ζέπος, με το χέρι του ντουμπάκι πρησμένο, που έχασε ωστόσο τη συνέχεια αφού πιάνει νωρίτερα δουλειά και φεύγει τον ανήφορο νωρίς. Σπάνια τόσο ψάρι διαθέσιμο άλλες εποχές. Αυτές ιδιαίτερα τις μέρες, που είναι τα ψάρια στον καιρό τους, σαν έχει καλωσύνες μιλάμε για θησαυρό. Για βραστά, για ψητά, για το τηγάνι, αστακοί, καβούροι, κωλοχτύπες, σουπιές, χταπόδια και φάτσα κάρτα στην υποδοχή, τέσσερα καλά φαγκριά στη λοταρία, σα σημαίες κρεμασμένα στα ξάρτια, να φαίνονται από μακρυά.

Έβαλα έναν λαχνό, 5 ευρώ στο 33, για δυο φαγκριά -πλην όμως ατύχησα ως συνήθως*- κι ύστερα πήγα πιο γιαλό. Ο Μανώλης, ο ψαράς, καθάριζε σουπιές και χταπόδια. Από την πρώτη καλάδα που περιποιήθηκε, μόλις ακούμπησε την ξύλινη ψαροκασέλα στη Μπάγκα, πήρα 4 κιλά σουπιές. Τραβιούνται τώρα τη Σαρακοστή… Ύστερα γύρισα κοντά του, άνοιξα μια σακκούλα κι ό,τι μελάνια απ’ τις σουπιές πέταγε στη θάλασσα, ζήτησα να τα βάζει στη σακούλα. Μαζευτήκανε γύρω τα πειραχτήρια:

-Βρε τι θα τα κάμεις τα μελάνια;

-Ε, να, γράφω ένα ποστάκι, κι είπα να ξεμπουκώσω μια παλιά πένα να δω τι ψάρια πιάνει στην καλλιγραφία του μπλόγκινγκ…

avgo-apo-xtapodi-wwwkarvounawordpresscom.jpg

 Άμα τέλειωσε ο Μανώλης με τα μελάνια, μου λέει:

-Έλα κοντά! Άνοιξε…

Μου ‘βαλε στη σακκούλα με τις σουπιές ένα άσπρο πράμα, σα λιπαρό ζυμαράκι να το πεις, αλλά δεν το λες, (σαν ανομολόητο να το πεις… δεν το λες, σαν τυράκι να το πεις …ούτε, σαπούνι μήπως; λαρδί;) Προσεκτικά το είχε αφαιρέσει μέσα από την κουκούλα ενός χταποδιού. Το ‘βλεπα για πρώτη φορά και στάθηκ’ αιτία κι αφορμή για μια κουβέντα, που κατέληξε σε έντονη σιελόροια, γνωστή ανίατη ασθένεια από την οποία πάσχουν χιλιάδες αμαρτωλοί γευσιθήρες σαν κι εμένα.

-Αυτό είναι το αβγό του χταποδιού, μου λέει, ο καλύτερος μεζές!

-Κατάλαβα. Σε αντίθεση με το “αβγό του φιδιού” που καλό είναι να το σπας πριν εκκολαφθεί και σπάσει μοναχό του, ετούτο είναι που θέλει …στοργή και προδέρμ!

-Ότι και να θέλει, τώρα πίσω δεν γυρνάει. Να το ‘ξερα να μην το ψάρευα, αλλά βλέπεις πάει και το κρύβει στην κουκούλα το εβλο’ημένο.

Και για πες Μανώλη!

Θα το λιάσεις όλη μέρα. Το βράδυ ή στο τηγάνι με λάδι ή στην κατσαρόλα με νερό. Μόνο ένα να προσέξεις, να ‘ναι καυτό το λάδι ή το νερό, να μη σου διαλύσει. Ε, τώρα τι να σου πω άλλο, άν έχεις κάρβουνα… άναψε κάρβουνα… κι από κοντά η σούμα!

Με το που έγειρε ο ήλιος, το λιασμένο όλη μέρα αβγό, ήταν στον πάγκο της κουζίνας.

Με το που «σκούντηξεν ο λύχνος την εσπέρα», έσβηνε μέσα μου ξαραθυμισμένο, στη δροσιά της ρετσίνας παραδομένο.

Αβγό χταποδιού – λιαστό

 Αν ο μη γένοιτο πέσει στην πλώρη μας χταπόδι (φρέσκο εννοείται) αβγωμένο, αφαιρούμε προσεκτικά τον σάκκο που περιέχει τα αβγά από το εσωτερικό της κουκούλας. Το αφήνουμε στον ήλιο για 5-6 ώρες. Μου είπαν χωρίς αλάτι, αλλά (να την πω την αμαρτία μου) κούκισα λίγο ημίχοντρο. Του αλλάζουμε πλευρό μερικές φορές για να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό λιάσιμο. 

avgo-apo-xtapodi-sto-tigani-wwwkarvounawordpresscom.jpg

Προσωπικά το έψησα σε καυτό τηγάνι, σκέτο, χωρίς λάδι, για περίπου δέκα λεπτά.

avgo-apo-xtapodi-sto-tigani-1-wwwkarvounawordpresscom.jpg

Στο τέλος αλάτισα, έσβησα με λεμόνι, έσταξα λίγο λάδι, πιπέρωσα και σερβίρισα σεβόμενος απολύτως τις ελάχιστες δυνατόν απαιτήσεις που μπορεί να έχει ένα μεζεκλίκι. Χόρτα βραστά δίπλα του, ραδίκια του φρυ’άνου, με λαδάκι και λεμόνι.

Ένα παγωμένο μπουκάλι ρετσίνα της Οικογένειας Γεώργα, από Σπαταναίικο βιολογικό Σαββατιανό, του ‘κανε μια χαρά παρέα, δίχως να κλέβει δόξα, μα ούτε και να προσθέτει ξενοχάρα’α αρώματα!

mezekliki-1-wwwkarvounawordpresscom.jpg

Ήδη θα το παρατηρήσατε πως σαν καλός σκηνοθέτης δίνω πάσα για νέο ποστάκι. Το σερβιρισμένο πιάτο, εκτός από το «αβγό» πάνω δεξιά, απέκτησε παρέα στην πορεία για να φτουρήσει. Ναι αλλά τι;

Άειντε πάμε απ’ την αρχή λοιπόν. 

Quiz: Τι έφαγε πάλι ο …γευσιθήρας;

Απαντήσεις για «τα μικρότερα» του πιάτου, που (σημειωτέον) δεν συμπεριλαμβάνονται στην κατωτέρω εικονογράφιση, δεκταί στα σχόλια! Η αποκάλυψη όμως μπορεί να προκαλέσει κι άλλο ποστ (λέμε τώρα).

xtapodi_anatomy-wwwkarvounawordpresscom.jpg

Και η απαραίτητη -υποσχεθείσα- βιβλιογραφία μετά εικονογραφήσεως (βλ. «Αλιεύματα» Δρα Δημητρίου Π. Παπαναστασίου, εκδόσεις ΙΩΝ, τόμος β’ σελ.178).

Το τι απόλαυσε η γούλα μας είναι σαφές ετσι; Ή μήπως δεν είναι; Ποντάρετε παρακαλώ. Κερδίζουν όλα τα νούμερα, αλλά μόνο ένα …την βασιλεία των λιαστών!

Άσε -τώρα που το σκέφτομαι- τι έχει ακόμα ν’ απολαύσει (η γούλα μας ντε!), όταν με το καλό συνεχίσει την ανατομική γευσιθηρία.

 

buzz it!

Σημείωση: *Ποτέ μου δεν κέρδισα ψάρι στις λοταρίες του Γιαλού. Ούτε λέπι. Μόνο έναν πίνακα ζωγραφικής θυμάμαι του Orosco -πριν δέκα δώδεκα χρόνια- που είχε βγει για κάποιον καλό σκοπό και δένει μια χαρά με την κουλτούρα που …τρέχει απ’ τα μπατζάκια.

Advertisements

48 thoughts on “Το αβγό του …χταποδιού

  1. Επί του μεζεκλικίου δεν θα τοποθετηθώ… αλλά να μου παραπονιέστε που μονάχα έναν πίνακα του Ορόσκο έχετε κερδίσει σε λοταρία κι όχι, ποτέ, ψάρια… ε… αμαρτία το βρίσκω…
    Μα αν είναι να λοτάρονται και πίνακες του Ορόσκο στον Γιαλό, να αρχίσω κι εγώ να κουβαλιέμαι πρωινιάτικα… και, μη με φοβηθήτε… δεν θα σας πάρω τα καλά τα ψάρια!!!

  2. Κάθε μέρα Δημήτρη η μπάγκα έχει τα μπερκέτια που είδιες!

    Σαν μικρή συμβουλή πάρτο: Το χταποδοαβγό ταιριάζει στο τηγάνι με τις άκρες από τα τρυφερά αγριοσπάραγγα.. είναι η εποχή τους.. Πάενε μια γύρα δίπλα στις τοίχοι που ζούνε τα σπαράγγια και θα τα διείς να ξεπετάγονται αναζητώντας λαίμαργα τον ανοιξιάτικο ήλιο.. Πάνε και με κοτίσια αυγά…

  3. καλέ τι μας είπες τώρα….καλά δεν ήξερα ότι το χταπόδι κάνει αυγά δηλαδή για να ακριβολογώ δεν με είχε καν προβληματίσει το γεγονός αναπαραγωγής του χταποδίου. Βρε δες τι μαθαίνει κανείς… εντυπωσιακό και από ότι μας λες νοστιμότατο!
    Respect στο χταπόδι που κάνει και νόστιμα αυγά εκτός από νόστιμο μεζέ.
    Ερώτηση: είναι νηστίσιμο αυτό?

  4. Νηστίσιμο – αρτίσιμο σάμπως θα το βρούμε ώστε να έχει βάση ο προβληματισμός «το τρώω δεν το τρώω»; (αμφιβάλλω αν θα το ξαναδώ μάλιστα ώστε να κάνω την έξυπνη 😉

    Άσε που δε νηστεύω…

  5. ο.κ. έγινε ένα σχετικό χτένισμα στο κείμενο. Ίσα με το απογευματάκι ανεβάζουμε και βιβλιογραφία.
    Κι ο Θεός βοηθός.

    @asteroid.
    Εσείς φροντίστε τα κλικς μιας άλλης κουλτούρας. Αφήστε κάτι και για μας.

    @zepos.
    Τα πρώτα δειλά σφαραγγάκια καπετάνιο τα βρήκα Δεκέμβρη μήνα!!!
    Ε, τώρα πια ακόμα και με τούτο το αποψινό και το προχτεσινό ψιλόβροχο θα θεριέψουνε. Δεν θέλουν και πολύ.

    @melissoula.
    Αααα έχω κι άλλα:
    Αβγά γεννάει και μάλιστα στο σάκκο εμπεριέχονται από 100.000 ως 500.000 και (Θε’ μου σχώρεσέ μου) εύχομαι να έπεσα στα λίγα και να μην έκανα τέτοια καταστροφή. Αν και (αυτό το καταθέτω προς σωτηρία της ψυχής μου, που ως γνωστόν είναι μεγάλο πράμα), ήταν ήδη νεκρό …κύριε πρόεδρε …όταν εγώ έφτασα εκεί.
    Τι να προσκομίσω τώρα; Νεκροψία;

    Νηστίσιμο;
    Κατά την δική μου αυστηρά αισθητική επιλογή: νηστίσιμο είναι ό,τι δεν περιέχει αίμα, σπέρμα, ψέμμα ή δεν προήλθε από πηγή με τέτοια χαρακτηριστικά!

    Τώρα από μένα τον αμαρτωλό που τρέχει το σάλιο μου και κολάζομαι και με τον νου ακόμα, τί περιμένετε να σας πω; Ό,τι και να πω ψέμμα να λογιστεί και αμαρτία! Αλλά κρατείστε σαν κανόνα ότι σαράντα μέρες καλό είναι να αποφεύγετε τις απολαύσεις …αν έπιθυμία σας είναι ο παράδεισος!
    🙂

  6. Παναγία μου… Σιελόροια από τις 10:47. Τι ήθελα η ζαβή να μπω πουρνό πουρνό δω μέσα και τώρα… πώς θα τη βγάλω τη μέρα τύρρανε με κολοκύθια στον ατμό και μία και μόνη πατατούλα έχοντας διαβάσει τέτοιο ποστ;

  7. Καλά η ερώτηση ήταν εντελώς ακαδημαϊκή…δεν σημαίνει ότι επειδή ρώτησα νηστεύω κιόλας. άσε που είμαι και ως χαρακτήρας επιρρεπής στις απολαύσεις…κάθε είδους!!!

  8. @elie.
    Ομολογώ πως δύσκολα φτάνει στον καταναλωτή. Είναι προϊόν του βράχου.
    Πρέπει να αφαιρεθεί πρι να χτυπηθεί και να παραγουλιαστεί το χταπόδι. Αλλιώς …δεν έχει κοκό, διαλύεται σε μέχρι και 500.000 μόρια.
    Σαν κακοχυμένη ταραμοσαλάτα ένα πράμα.

    @hdd345f.
    Μεθ’ υμών…

    @fevis.
    Δεν σας αναγνωρίζω μετά την 48ωρο απομάκρυνσή σας από το blogging. Μα είναι δυνατόν εσείς να μιλάτε για έρωτες με τα …χέρια – πλοκάμια;
    Μου θυμίζει (λάθος μου ε;) αυτοϊκανοποιητικές πρακτικές!
    Παρεκτός και είχατε κατά νου το σεξ με ΟΛΑ του ζεύγους τα πλοκάμια, δηλαδή με χέρια (και με νύχια) και με πόδια… ούτως ειπείν: συγκλαδοκορμόριζα.
    Αλλά αυτό σας προειδοποιώ είναι αρτύσιμο!
    Μη μου ζητάτε μετά …παράδεισο.
    Θα αρκεστείτε στων κακών κοριτσιών το επίγειο όφελος και η τυχούσα μετάνοια προ των πυλών δεν πιάνεται.
    Έτσι γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους!

  9. Εξαιρετικό φαίνεται!
    Το τύπωσα και το 4ήμερο που θα πάω κάτω θα έχει διαγώνισμα σε ερασιτέχνες και επαγγελματίες στο καφενείο…
    Πρώτη φορά το βλέπω και εγώ. Με ρετσίνα;
    Θα το δοκίμαζα με ουζακι ( ή σούμα).

    ΥΓ. Έχεται και εκεί λοταρίες ψαριών; Ούτε εγώ έχω κερδίσει στα μέρη μου. Στην ίδια τιμή ο λαχνός πάντως!

  10. Είναι μικρή η φωτο πάντως και δύσκολη η άσκησή σου για τα υπόλοιπα…
    κάτι μου πέρασε από το μυαλό αλλά με μπέρδεψε η ποσότητα…

  11. Ήμαρτον παναΐαμ’.
    Τα μόνα λιαστά που είδα μια φορά ήταν καμιά τριανταριά ξαπλωμένα, σε μια παραλία γυμνιστών στη Σαμοθράκη. Αλλά εκείνα ήταν ανθρώπινα. Δεν ξέρω αν τρώγονται μαγειρεμένα αλλά έτσι όπως ήταν αραδιασμένα εκεί και μάλιστα χωρίς τούλι τα ‘χαν φάει οι μύγες.
    Όπως και να ‘χει πάντως, αν συνεχίσετε εκεί κάτω να καταβροχθίζετε μ’ αυτό το ρυθμό, ότι όργανο αναπαραγωγής πέσει στα χέρια σας, πολύ σύντομα θα ερημώσουν οι θάλασσες. Την πιθανότητα εκτροφής χταποδιών την έχετε σκεφτεί; Ένα χταπέτσι δηλαδή αποκλειστικά για αυγοπαραγωγή.

    (Όσο για τα άλλα κομματάκια στο πιάτο, άσε με να μαντέψω…. Έχει κώλο το καλαμάρι;)

  12. @liastidomata.
    Κολοκυθάκια στον ατμό γεμιστά με χταποδιού αβγά… μια χαρά σας βρίσκω τη μπιτ για μπιτ …ζαβή!
    Στη θέση σας δεν θα έμπαινα εδώ παρά μόνο μετά το βράδυ της Ανάστασης.

    @melissoula.
    Άειντε, άειντε, το κάναμε american bar το εβλόγιον πια!

    @mpampakis.
    Πάω και με ένα όχημα στην κόλαση αγαπητέ, δεν χρειάζομαι τρία ούτε και εισιτήριο πολλαπλών διαδρομών.

    @Gianni.
    Η τιμή δεν είναι ο μοναδικός συντελεστής που οφείλουμε να εξετάσουμε. Για να μιλήσει ο οικονομολόγος εντός μου. Το πιο σημαντικό είναι το πλήθος των λαχνών.
    Ίσως προλάβω να σας στείλω αψηλότερη ανάλυση για τους σύντροφους της Νοτιοδυτικής(;) Πελοπονήσου.
    Τις λιδώνες τις λέμε αλιδόνες κι αλλού μελιδόνες, αλλά πέσατ’ έξω, δεν είναι οι κουκούλες τους.

    @dee.
    Μήπως θέλετε να πείτε ammellettitta άλλου τινός θαλασσινού και δη άρρενος κτήνους;
    Κερδίζετε, αν το βρείτε(!) μια εξάμηνη …ελευθέρας πρόσβαση στα «Κάρβουνα».

  13. Δε ξερω τι να ζηλεψω περισσοτερο, τον μεζε τον σπανιο, η το πρωινο με τους ψαραδες στο λιμανι. Κακουργα Ουασινγτον! Δε φανταζομαι κι αυτο το αβγο να ειναι υψηλο σε χοληστερινη!

  14. @kopoloso.
    Να σου πω, επειδή έχω νοιώσει τον πόνο του τσιμπήματος της μυίγας στα «λι@στ@» μου -λίγο πιο νότια από το βόρειο στίγμα που δίνεις- είπα να σεβαστώ το πράμα και να το ντύσω νυφούλα.
    Χαίρομαι που εγκρίνεις την haute couture εμού του ταπεινού καρβουνιάρη. Αλλά σάμπως μπορείς να κάμεις κι αλλιώς, με τόσους σχεδιαστές μόδας που περνοδιαβαίνουν από μπροστά μου στο Ματογιάννι κι άλλες τόσες μοδίστρες και τέως κοπτοραπτούδες σαν την Άτζελα, αντιλαμβάνεσαι ότι όλο και κάτι έμαθα.
    Τώρα για τ’ άλλο τί να πω; Τριάντα μετρημένα μας κάνουν δεκαπέντε άρρενα άτομα. Δεν πιστεύω να σου ξέφυγε κανένα…
    Χταπέτσι ή Κταπέτσι; Το πρώτο ακούγεται ελαφρώς μαλλιαρό κάτι σα να το χτίζει η Παπαρήγα με χταπετσόσυρμα, λατάκια πεύκου και μισομάδερα.

    υ.γ. Όλα τα όντα έχουν κώλο, εγώ απλά δεν έχω καλαμάρια.

    @dee.
    …θαλάσσης-θαλάσσης!

    @Δέσποινα.
    Αυτό το αβγό είναι μάλαμα υψηλής χοληστερινικής αξίας. Αλλά φαντάζομαι δεν το έχουμε και κάθε μέρα στο πιάτο για να μας νοιάξει, ε;
    Τι; δεν έχει ψαράδες στην Ουάσιγκτον; Κοτζάμ πρωτεύουσα! τσ τσ τσ

  15. Τι εγινε ρε παιδια;Πωπω εχασα επεισοδια!Τελικα αυγο φταποδιου(επι το πελοποννησιακοτερον) ητανε;Και τα μικρα στο πιατο τι ειναι;Αμελετητα σκουλιοπετρας;

  16. Α, όταν πιάνεις αυτά τα νησιώτικα με τα καλαμάρια και τις σουπιές, τις λοταρίες και τους ντόπιους τους ψαράδες, δίνεις μια άλλη διάσταση στο δικό μας…πολιτισμικό τοπίο. Εννοώ το σκουπιδαριό, την ατέλειωτη βρωμα, λες και η ψυχή μας βρώμισε κι αυτή, λες και δεν ειχε κάτι καλύτερο να κάνει.
    σε χαιρετώ κυριε καταναλωτή των ψαριών της θάλασσας

  17. @σελιτσάνος
    Αμελέτητα σκουλιόπετρας:
    Χμ, ακούγεται εύηχον άρα και εύγευστον εύχομαι.
    Το ψάχνω!

    @ritsmas
    Όπα! Χρειάζεσθε επειγόντως 500 ml καθαρής γαλάζιας θάλασσας. Συνιστώ ένα κουταλάκι του γλυκού (σχήμα οξύμορον, ε!) πρωί μεσημέρι βράδυ προ φαγητού.
    Και εντριβές, πολλές εντριβές με θαλασσόνερο… και το μάτι να χάνεται συχνότερα στο (πολύ)μπλε που ξόδεψε ο Θεός για να μην τον βλέπουμε!

    @κοπολοζο.
    Δεν μας τρομάζουν των Θρακιωτών τα βόλια
    του κοπολόζο οι νέες απειλές
    queen size στήνω ανάκλιντρο στ’ αμπέλι
    και περιμένω να δω τι θε να ‘ρθει!

    ~

    Σας ενημερώνω ότι πιθανόν να καθυστερήσω να σας διαβάσω.
    Πάω να δουλέψω λίγο …όσο πατά η γάτα γιατί είναι κι ένας καιρός σα να κλαίνε ρέγγες… κι έχουμε και παραλαβή ελέγχων σήμερα, για τους οποίους εύχομαι …να γελάσουν και οι λυκουρίνοι στα πέλαγα!

  18. Λοιπόν. Τρία χταπόδια είχα στην κατάψυξη (έχω πεθερό χταποδοφονέα), τα ξεπάγωσα χθες το βράδυ και τα τρία για να τα ψάξω. Εκτός από πλοκάμια και τρεις σακούλες άδειες κι αναποδογυρισμένες, δε βρήκα τίποτ’ άλλο.
    23:45 (τότε ξεπάγωσαν τι να κάνω;) παίρνω τηλέφωνο τον πεθερό: «Κοίτα να δεις» του λέω σε κοφτό ύφος «αν είναι να το κάνεις το καλό να το κάνεις σωστά.»
    «Δεν ξέρω τίποτα», μου λέει. «Την παντρεύτηκες, πέρασαν πέντε χρόνια, τέρμα η εγγύηση. Τώρα λούσου την. Στα δέκα χρόνια θυμήθηκες να μας πουλήσεις μαγκιές;»
    «Δεν κατάλαβες» του λέω «δεν μιλάω για την κόρη σου, μιλάω για τα παπάρια των χταποδιών που μας στερείς τόσα χρόνια.»
    Σιγή ασυρμάτου. Μόνο η ανάσα του ακουγόταν. Βαριά, συναχωμένη.
    «Παπάρια; Ποια παπάρια; Ποιων χταποδιών;» και γυρνώντας μάλλον προς την πεθερά μου «Λιλίκα! Χαμήλωσε την τηλεόραση. Έχουμε πρόβλημα.»
    Και γυρνώντας πάλι στο ακουστικό:
    «Άκου να δεις, εγώ είμαι εβδομήντα οκτώ χρονών…»
    «Εξήντα εφτά είσαι, μην κλέβεις»
    «Έστω… Είμαι λοιπόν εξήντα εφτά χρονών και τριών μηνών, ψαρεύω είκοσι χρόνια τώρα αλλά στη ζωή μου όλη δεν έχω απαντήσει χταπόδι με παπάρια, μήτε ζωντανό μήτε μαγειρεμένο, στ’ ορκίζομαι στη ζωή της μάνας μου»
    «Ποιας; Της πεθαμένης; Δεν τ’ αφήνεις αυτά λέω ‘γω; … Μας τα δίνεις δήθεν και καθαρισμένα… Κρατάς το καλό και μας πασάρεις το περιτύλιγμα. Πού τα κρύβεις ρε μοναχοφάη τα παπάρια; Στον πάτο του καταψύκτη, μαζί με τους κώλους απ’ τις κότες; … Που πήγες να παραμυθιάσεις τα ίδια τα εγγόνια σου βρε, ότι οι κότες δεν έχουν κώλο; Ντροπή σου!»
    Δεύτερη σιγή.
    «Λιλίκα, το κωλοασύρματο κάνει παράσιτα. Βγαίνω λίγο έξω να μιλήσω.»
    Ακούω την πόρτα ν’ ανοίγει και να κλείνει. Και μετά ψιθυριστά στο ακουστικό:
    «Γαμπρέ, άμα ήξερα ότι θα ‘ρχόσουν μετά από δέκα χρόνια να μου ζητήσεις μερτικό από τα παπάρια και τους κώλους των ζωντανών που ΕΓΩ ξεπαστρεύω, σιγά μη σ’ άφηνα να παντρευτείς την κόρη μου. Χίλιες φορές να την πάσαρα σ’ εκείνον τον συμφοιτητή της τον χαλβά που την έβλεπε κι έλιωνε σα κεράκι και είχε κι έλκος στομάχου από τα δώδεκά του.»
    «Ποιον τον Λέανδρο τον μουγγό; Εκείνον που νερό έπινε κι ήθελε σιμέκο για να το χωνέψει; … Πού έλεγε ότι σιχαίνεται τις ανθρώπινες … γλώσσες και τ’ αυτιά;!!!»
    «Ναι, αυτόν με τα τρία παραθαλάσσια οικόπεδα στην Ασπρόβαλτα.»
    «Ασπροβάλτα.»
    «Έστω.»
    Τρίτη σιγή.
    Με ύφος κατεψυγμένου μπακαλιάρου:
    «Η κόρη σου είναι στο μπάνιο τώρα, αλλά μόλις βγει, θα της τα πω όλα.»
    «Ποια «όλα»; Και το ότι πριν έντεκα χρόνια με δωροδόκησες με τρία μελίχλωρα κι ένα μοσχάτο απ’ το χωριό σου μόνο και μόνο για να σε φωνάζω μπροστά της «Κωστάκη», ας πούμε; Θα της το πεις κι αυτό;»
    «Είσαι σκατόγερος. Τρία χρόνια σχέση είχα με την κόρη σου πριν παντρευτούμε κι εσύ επέμενες να με φωνάζεις «Γιώργο».
    «Ε, τι να κάνουμε… Αφού αυτό το όνομα μ’ αρέσει.»
    «Έτσι έλεγαν τον πρώην της όμως.»
    «Το ξέρω»
    «Σκατά!»
    «Παπάρια! Λέγε τι θες γιατί άρχισα να κρυώνω… Είμαι κι εβδομήντα εννιά χρονών άνθρωπος…»
    «Παπάρια θέλω. Να τι θέλω!»
    «Τι παπάρια;»
    «Ό,τι έχεις… «
    «Χταπόδι, κόκορα, μοσχάρι…»
    «Βάλε…»
    «Κώλους να βάλω;»
    «Και το ρωτάς;»
    «Τρεις. Παραπάνω δε δίνω.»
    «Τρεις και καμιά δεκαριά φτερούγες. Μας έχεις τρελάνει στο στήθος»
    «Δεν έχουν πια φτερούγες οι κότες παιδί μου.»
    «Πεθερέ… Αυτά στα εγγόνια σου. Εντάξει;»
    «Τέλος πάντων. Θα δω τι μπορώ να κάνω. Θα ‘ρθείτε να τα πάρετε;»
    «Αποκλείεται. Στείλτα.»
    «Πώς;»
    «Κούριερ.»
    «Μια σύνταξη τι να σου κάνει…»
    «ΚΤΕΛ»
    «ΚΤΕΛ. Σύμφωνοι.»
    «Και που ‘σαι;»
    «Τι;»
    «Άμα ξαναστείλεις χταπόδι, στείλτο ολόκληρο.»
    «Μαζί με τα παπάρια;»
    «Μαζί με τα παπάρια και με τα οκτώ του πόδια. Όχι εφτά ή έξι ή πέντε… Που μας κλέβεις και στα πόδια, παλιόγερε!»
    «Ε, αφού ξέρεις…»
    «Δεν ξέρω τίποτα. Φιλιά στην πεθερούλα μου. Καληνύχτα.»
    «Παπάρια καληνύχτα»
    «Έστω»

  19. Ήθελα κάτι να γράψω αλλά έκλεψε την παράσταση ο διάλογος του κου Κοπολόζου με τον πενθερό του!
    Τέλος πάντων, Δημήτρη, στη Φολέγανδρο συνηθίζουνε πολύ και την ομελέτα (με κοτίσα αυγά) με γόνο από ψιλό ψάρι. Όταν βγαίνει ο γόνος στα ήσυχα νερά του Καραβοστάση, δένουν το χερούλι μιας πλαστικής λευκής σακούλας (του σούπερ-μάρκετ) σε ένα μακρύ καλάμι κι αρχίζουν να την γυρνάνε γύρω-γύρω μέσα στο νερό. Μετα από κάνα πεντάλεπτο όλα τα χαζοψαράκια ακολουθούν πειθήνια την λευκή σακούλα στους κύκλους της. Τότε, ο χειριστής του καλαμιού, γονατιστός όπως είναι στο μώλο, κάνει μια αναστροφή της σακούλας και την γυρνάει μεταβολή να μπούν τα ψαράκια μέσα. The rest is history, που λέει και η παροιμία.

  20. ε…ούτε που θα το φανταζόμουν οτι αυτή η ωραια κιτρινη μπαλίτσα που έμοιαζε με λιγουρευτό τυρακι,ήταν…μπλιαχ…αυγό χταποδιού…ό,τι και να μου πειτε,σιχαίνομαι το αυγό το…θαλασσινό!

  21. @kopoloso,
    Σου αφιερώθηκε post εδώ!

    Μιας και περί πεθερικών ο λόγος, εμένα η πεθερά μου ό,τι πουλερικό μου φέρει μου το παραδίδει αρχιδάτο, …ακόμα και τις κότες!
    Μάλιστα όταν μας φέρνει πετειναράκια-νανάκια για να μην ξεχαστούμε επειδή είναι μικρά το γράφει: Ο-Ο για τον γαμπρό!

    @dee και KKM
    Aφήστε και κάτι για μας που τον έχουμε στα όπα όπα.

    @Σκύλος της Βάλια Κάλντα.
    Να σου πω την αμαρτία μου το κόλπο δεν το κατάλαβα. Θα μου δείξεις live μια μέρα.
    Αλλά εμείς στο σπίτι αβγά κοτίσια με αθερίνα ομελέτα δεν τρώμε. Τό ‘χουμε σε κακό.
    Τις χειρουργούμε και φτιάχνουμε ομελέτα με τα …@@ τους.

    @cook.
    Έχετε λοιπόν πολύ δρόμο ακόμα μπροστά σας για να επιβεβαιώσετε τον …τίτλο σας.
    Το ρήμα «σιχαίνομαι» όταν εκφέρεται από έναν (μία) cook συνιστά έγκλημα καθοσιώσεως.
    🙂

    @hdd345f.
    Η φωτογραφία του δεύτερου κουΐζ δεν έχει ίχνος φαγητού. Ανήκει στα αποκηρρυγμένα του Miro.
    Όπως μάλιστα διευκρινίζεται στο επόμενο ποστ, μόνο η τέχνη ενός Φράνσις Πικαμπιά μπορεί εδώ
    με τα «Parade Amoureuse» να αποδώσει με μηχανολογική σαφήνεια το πόθεν έσχες των δύο τουλάχιστον Ο-Ο!

  22. @Laurie.
    Κι εσείς κάνετε την πιο ενδιαφέρουσα blogοδουλειά που έχω συναντήσει στις περιπλανήσεις μου στη blogόσφαιρα, χωρίς καμμιά διάθεση να σας ανταποδώσω το κοπλιμέντο.
    Άκου ελληνική μαγειρική στην Αλάσκα!
    Θα μας τρελάνετε!

  23. Ορίστε! Τι κατάλαβες που το ‘πες;
    Θ’ αρχίσουν τώρα όλοι απ’ άκρη σ’ άκρη σ’ όλο τον κόσμο να καπονιάζουν τα έρμα τα χταπόδια και να σε δω μετά τι @@ θα τρως.
    «Παγκοσμιοποίηση» σου λέει μετά…

    @ Laurie
    Το blog σας είναι μακράν το σουρεαλιστικότερο όλων όσων έχω δει! 🙂

  24. @κοπολοζο.
    Θα σε επιπλήξω!
    Αγνοούσες την ύπαρξη της Laurie.
    Μοσχοβολάει θρύμπη και θυμάρι.

    Α, και να σου πω κάτι να το ξέρεις:
    στην Αλάσκα τα χειρουργεία έχουν μια ευκολία έτσι καθώς είναι λίγο παγωμένο το πράμα. Δεν είναι ξέρεις σαν τα δικά μας τα …πλαδαρά που τρέμεις να του μπήξεις το σουγιαδάκι!
    🙂

  25. @ΚΚΜ.
    Γι αυτό να δεις τι μολότοφ παίρνεις άμα τις βάλεις μαζί 2 σε 1 …κάτι σαν Laurie Anderson δηλαδή μα τα @@ χιλίων και βάλε οκταπόδων!

    @cook.
    Ε, μα τώρα με προκαλείς να ρωτήσω και να ζητήσω το …περιεχόμενο της ομολογίας. Τι συχαίνεσαι λοιπόν …για να ξέρω και ν’ αποφύγω τις κακοτοπιές όταν φτιάξω το μενού για να σου κάνω το τραπέζι.

    @Laurie Constantino.
    Και να ‘τανε μόνο σουρεαλιστικό!
    Έχεις λογαριάσει πόσοι χορταίνουν με τα @@ ενός τέτοιου χταποδιού;
    Και για να καταλάβει ο Κοπολόζο (επειδή αυτό το παιδί δεν έχει συναίσθηση του μεγέθους) θα μου επιτρέψεις να του εξηγήσω (με βορειοελλαδίτικα μέτρα και σταθμά) από δω:

    -Κοπολόζο, πώς είναι του Βουκεφάλα όταν τον κυττάς από παραλία μεριά; Ε, στο περίπου, γιατί δεν τα ζύγισα κιόλας, αλλά για τέτοιο θηρίο μιλάμε (μιλάει η Laurie δηλαδή).
    Τρισχίλιοι τουλάχιστον… και βάλε θα χορταίνουν …δε θα χορταίνουν λες;

  26. @kopoloso.
    Μα το ψυλιάστηκα εγώ πως είχες την έγνοια του πλήθους.
    Είναι πολύ rich αυτά τα χταπόδια! Με έν@ στον καταψύκτη βγαίνεις ασπροπρόσωπος. Ενώ του κόκκορα -είναι πάλι τώρα 6 ζεύγη @@ στον καταψύκτη- τι να φτουρήσουνε;

  27. Παράθεμα: βεντούζες «

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s