Η «ωραία πραγματικότητα της θαλπωρής» στο Μπουκιά και συχώριο του Μαμαλάκη

empty plate soutzoukakia - Mamalakis by Rousounelos -l

Η M.F.K. Fisher μια από τις σημαντικότερες Αμερικανίδες συγγραφείς δεν ήταν ούτε μυθιστοριογράφος, ούτε θεατρική συγγραφέας, ούτε ποιήτρια. Αφιέρωσε τη συγγραφική της ζωή στη μαγειρική τέχνη.
Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο προμηθεύει τους Αμερικανούς με απλές συνταγές για να αντεπεξέλθουν στις δύσκολες συνθήκες.
Σε ερώτηση γιατί ασχολείται με τη μαγειρική και όχι με τα σημαντικά λογοτεχνικά θέματα: τον πόλεμο, την αγάπη, την εξουσία απάντησε ότι οι τρεις θεμελειώδεις ανάγκες του ανθρώπου -για φαγητό, ασφάλεια και αγάπη- συνδέονται στενά μεταξύ τους και δεν μπορούμε να σκεφτούμε τη μια αποκομμένη από τις άλλες. Γι’ αυτό γράφει «για την αγάπη και την πείνα για αγάπη» καθώς και «για την θαλπωρή και την αγάπη της θαλπωρής και την πείνα γι’ αυτή, κι ύστερα για τη θαλπωρή, τον πλούτο και την ωραία πραγματικότητα της ικανοποιημένης πείνας, και όλα αυτά είναι ένα».

Μια μερίδα ομορφομαγειρεμένα σουτζουκάκια, το καθαρό, μέχρι τελευταίου ίχνους καλοδεμένης κιμινάτης σάλτσας, πιάτο μου στο «Μπουκιά και συχώριο» του Ηλία Μαμαλάκη και λίγες σκέψεις από το πρωινό μου διάβασμα (1), με ταξιδεύουν πολύ μακριά στις απαρχές της γνωριμίας μας, όταν νέοι και πάντα ωραίοι συνοδοιπορούσαμε σε νόστιμες θάλασσες.
Το γεγονός ότι ακόμα ταξιδεύουμε και συναντιόμαστε πάνω από πιάτα σταθερής αξίας είναι μια θαλπωρή ικανή να γεμίσει τα κενά με ωραίες πραγματικότητες, να συγκινήσει και να χορτάσει συναισθήματα.
Αγαπώ τις σταθερές αξίες. Σε αυτές, όχι τυχαία, βάζω ένα κλασσικό παραδοσιακό πιάτο, που δεν χρειάζεται καμιά παραφασάδα, ούτε πλουμίδια και λογής δηλωτικά ψιμύθια. Μόνο αλήθεια στη μαγειρική που φέρνει ειλικρίνεια στο πιάτο.
Το πόσο καλά έφαγα στου Ηλία το εστιατόριο πριν από μέρες, να μην το πω εγώ. Άλλωστε 20 χρόνια φίλος μπορεί και να θολώνει η κρίση μου, να την επηρεάζουν άλλες «αναγνώσεις». Το πιάτο μου, όμως, η εικόνα του αυτή η τελευταία πριν αποσυρθεί από μπροστά μου, είναι αλάνθαστος κριτής.

Υ.Γ. Στο σπίτι έμεινε μισή μερίδα παστίτσιο από το Take Away της Μάρως.
Το πρωί, είχαμε στο σπίτι πανηγύρι… breakfast ala Greka! Το καλύτερό μου, από το ψυγείο κατευθείαν. Με τη δροσιά και τα συμπυκνωμένα του αρώματα, διακριτά, με μνήμες που ανεβαίνουν από βαθιά μέσα σου κι από πολύ μακριά.

sto estiatorio ribbat
Σημείωση

(1) Το πρωινό μου αναγνωσμα,
ένα ενδιαφέρον και πλούσιο σε πληροφορία
βιβλίο:
Christoph Ribbat,
«Στο Εστιατόριο»,
βιβλιοπωλείο της Εστίας,
Αθήνα 2019

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s