και τα όμορφα νησιά, όμορφα καίγονται!

Μεγαλώσαμε στο ίδιο νησί. Δηλαδή, αυτό συνέβαινε μόνο τα καλοκαίρια κι αυτά από απόσταση. Δεν καταφέραμε να αλλάξουμε ποτέ μια κουβέντα. Πλην ίσως εκείνα τα λίγα που μοιράστηκαν δυο συναλλασσόμενοι καληώρα όταν εκείνος αγόρασε κάποτε ένα βιβλίο από τη Scala. Με τον αδελφό του ήμασταν πιο κοντά ηλικιακά. Μπλεγμένοι στις τότε παρέες, λειώναμε στο Γιαλό, στην Κολοκύθα, στον Άγιο Στέφανο, πίναμε και καπνίζαμε στη ζούλα…  μπύρες, και τσιγαράκια στην ταράτσα του ξενοδοχείου Carbonaki και στης Ντάνταινας. Εκείνα τα χρόνια όταν το cine Leto είχε “ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ” μέτραγες τα εφηβικά κεφαλάκια στις γύρω ταράτσες  “μικρές σπίθες μεσ’ στο σκοτάδι” , “ακατέργαστα” κορμιά, σαν το νησί μας. Ρουφούσαμε τη Μύκονο που μας έλαχε με τα μάτια και την ψυχή. Και γράφαμε, γράφαμε, γράφαμε μέσα μας… καταπίνοντας την ομορφιά, ώσπου να μας κάψει τα σωθικά. Να ‘τος τώρα, συγγραφέας, καταγράφει για μια ακόμα φορά σκέψεις “για την παλιά Μύκονο που η ίδια της η ομορφιά την έφερε στη θλιβερή της κατάντια”.

KASOS

 Από τη Μύκονο στην Κάσο


του Τάσου Μελετόπουλου (από protagon.gr)

Η Κάσος είναι νησί των Δωδεκανήσων με πάρα πολύ δύσκολη πρόσβαση. Ένα πλοίο την προσεγγίζει, δύο φορές την εβδομάδα. Το «γρήγορο» δρομολόγιο κάνει τη διαδρομή Πειραιά-Κάσο σε 16 με 17 ώρες και το αργό σε 22, αν έχει καλό καιρό. Η Ολυμπιακή διατηρεί δρομολόγιο με μικρά δικινητήρια αεροσκάφη μέσω Καρπάθου ή Σητείας. Η πτήση Κάρπαθος-Κάσος διαρκεί 4 ολόκληρα λεπτά! Πιλότος της Ολυμπιακής, μου είχε πει πρόσφατα ότι η πτήση αυτή είναι μάλιστα καταγεγραμμένη στο Guinness Book of Records ως η πιο σύντομη στον κόσμο. Η Κάσος είναι νησί ξεχασμένο στον χρόνο. Αν εξαιρέσει κανείς τα αυτοκίνητα που δίνουν ξεκάθαρα το στίγμα της εποχής, όλα τα υπόλοιπα που συναποτελούν τον χαρακτήρα του νησιού, όπως σπίτια, ταβέρνες, μπαρ, καφετέριες, παντοπωλεία, άκτιστες πλαγιές, ερημικά ξωκλήσια, πανηγύρια, σε παραπέμπουν στη δεκαετία του ’70 και αυτό είναι συναρπαστικό.

Ακόμη και το καράβι που έρχεται δύο φορές την εβδομάδα είναι βγαλμένο από ασπρόμαυρη ταινία εποχής. Το απομονωμένο νησί δεν προσφέρει όπως η Μύκονος στους επισκέπτες του, οργανωμένες παραλίες με άμμο, τον Ρέμο να τραγουδάει και να βρίζει, πλούσιους Άραβες που ανοίγουν σαμπάνιες, δωμάτια ξενοδοχείων που η τιμή αρχίζει από 329 ευρώ, ιταλικά και γιαπωνέζικα ακριβά εστιατόρια, ντισκοτέκ που κλείνουν στις 10 το πρωί, ντίλερ που προμηθεύουν 17χρονα αγόρια και κορίτσια με χάπια και κόκα, international νταβατζήδες, δεκάδες αυτοκινητιστικά θανατηφόρα ατυχήματα, πρώην δημάρχους που κατηγορούνται σε βαθμό κακουργήματος για υπεξαίρεση πολλών εκατομμυρίων ευρώ, και άλλα μαραμένα στολίδια. Προσφέρει μια μικρή παραλία με άμμο, άλλες τρεις με βότσαλα, τέσσερα ταβερνάκια που κόβουν αποδείξεις και βρίσκεις τα περίφημα κασιώτικα ντολμαδάκια που δεν ξεπερνούν τους τρεις πόντους το καθένα, το γνωστό ντόπιο πιλάφι, τις μακαρούνες με σιτάκα – δύο σουβλατζίδικα, τρία μπαρ, μερικά παντοπωλεία και δύο φούρνους. Με λίγα λόγια δεν προσφέρει αυτό που αναζητούν οι ανήσυχοι πλούσιοι και φτωχοί που θέλουν να επιδείξουν τα κάλλη και τα πλούτη τους.

Τι κοινό έχει λοιπόν η Μύκονος με την Κάσο; Φαινομενικά τίποτα. Αξιοσημείωτο είναι το πώς αυτό το νησί έχει κρατηθεί τόσο απομακρυσμένο από τη θύελλα της τουριστικής ανάπτυξης. Εδώ και πέντε χρόνια, Αύγουστο μήνα, επισκέπτομαι με την οικογένειά μου την Κάσο και κάθε χρόνο ανεβαίνω στο πανηγύρι της Παναγίας. Αυτή τη χρονιά ήταν ξεχωριστό και το αγάπησα ακόμη πιο πολύ. Στην Κάσο έρχονται αρκετοί Γάλλοι με τα παιδιά τους. Φέτος τα παιδιά των Γάλλων με τους φίλους τους παρευρέθηκαν στο πανηγύρι και η μεγάλη τους παρέα -κυρίως κοριτσόπουλα- αναμείχθηκε με τους ντόπιους χορευτές και χόρεψαν τη σούστα όλοι μαζί αγκαλιά. Το σκηνικό θύμιζε έντονα τον Ζορμπά που μάθαινε στον ξένο να χορεύει συρτάκι. Η ορχήστρα ήταν πράγματι καταπληκτική, το ντόπιο κρασί έρεε άφθονο και η ακούραστη Φούλα όπως και όλοι όσοι βοηθούσαν στο πανηγύρι της Παναγίας, έφερναν συνεχώς μεζέδες. Τα περισσότερα κορίτσια του νησιού φορούσαν τα καλά τους – ψηλά τακούνια, δαντελένια φορέματα, φωσφορίζοντα μπλουζάκια και σορτς, ενώ τα αγόρια ντυμένα όπως πάντα ατημέλητα. Το ευχαριστήθηκα. Κάποια στιγμή κι ενώ ο Ανδριανός, ο δεκαπεντάχρονος λυράρης, έπαιζε το σόλο του με πήρε στο δυνατό του ρεύμα και κλείνοντας τα μάτια γύρισα πίσω τότε που ήμουνα παιδί και η Μύκονος ακόμη ήταν ακατέργαστη σαν την τωρινή Κάσο και περπατούσα ανέμελος, ξυπόλυτος στα καθαρά της σοκάκια. Στην παλιά Μύκονο που η ίδια της η ομορφιά την έφερε στη θλιβερή της κατάντια.

No photos please!

Όλα ξεκίνησαν από το μολαράκι του Άη Γιάννη όπου ο Δημήτρης
Ρουσουνέλος στρώθηκε να καθαρίσει σκορπίνες και σκορπιουδάκια.
Και κατέληξαν στο πού πρέπει να επενδύουν τα (ελληνικά) εστιατόρια.
περ. Γαστρονόμος
Μύκονος: Καθάρισμα σκορπίνας στο μολαράκι.

Μύκονος: Καθάρισμα σκορπίνας στο μολαράκι.

Μ’ αρέσει να καθαρίζω ψάρια δίπλα στη θάλασσα. Τα δικά μου, αυτά που μπαίνουν στην κατσαρόλα μου δηλαδή, δεν τα ’χει δει νεροχύτης.

Ελπίζοντας σε ησυχία, δεδομένου ότι ήταν ο περσινός Σεπτέμβρης οπότε καταλαγιάζει στο νησί το τουριστικό νταλαβέρι, βρέθηκα στο μολαράκι του Άη Γιάννη. Φευ! Σε ελάχιστα λεπτά, θαρρείς και είχα καθίσει σε μυρμηγκοφωλιά, δεκάδες τουρίστες εφόρμησαν καταπάνω μου να με κατασπαράξουν. Με τις αδηφάγες φωτογραφικές τους μηχανές έμοιαζαν σαν γιγάντια μυρμήγκια. Με συνέλαβαν συναίματο, με τα χέρια σαν του Τζακ του αντεροβγάλτη. Το σουγιαδάκι μου χάρασσε τη μια μετά την άλλη τις σκορπίνες στο μαλακό υπογάστριο, προσέχοντας μην καταστραφεί το λατρεμένο συκώτι τους. Γύρισα ευγενικά στην αρχή, με μάτι «γυαλισμένο» στη συνέχεια:

NO PHOTOS PLEASE!

Ω του θαύματος με άφησαν στην ησυχία μου κι επέστρεψαν στα νύχια του ξεναγού. Εκείνος βλακωδώς, τα μόνα που είχε να αναφέρει για το ονειρεμένα μαγικό σημείο που τους είχε μεταφέρει σε ένα καταναγκαστικό «γύρο του νησιού», ήταν:

-Το ξενοδοχείο που «πήρε (είπε!) το όνομά του από το όνομα του ιδιοκτήτη του»,

-το οικόπεδο στην πλαγιά που «είχε πουληθεί πέρυσι ένα εκατομμύριο ευρώ»,

-η Δήλος απέναντι, που «έχει το ψηφιδωτό με τα δελφίνια» και …

-το μικρό εστιατόριο στην παραλία όπου γυρίστηκε η ταινία Shirley Valentine.

Έφυγαν τελικά αφήνοντάς με στην ησυχία μου να ξεπλύνω τα ψάρια, να τσεκάρω και τα τελευταία λέπια που πιθανόν μου είχαν ξεφύγει. Από μακριά κάποιοι τράβηξαν κλεφτά τις τελευταίες φωτογραφίες κι εγώ χαμογέλασα, συναισθανόμενος ότι πια δεν αποτελούσα παρά μια μικρή, μια ελάχιστη κουκίδα ολίγων pixel γραφικότητας στοi-padοδύναμο σκρίνιο του κόσμου.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, καθώς συζητούσα με φίλους επισκέπτες για το νησί και το πόσο σιγά-σιγά αλλάζει. Είναι πράγματα, είναι όψεις, είναι συνήθειες και πρακτικές που αλλοιώνονται με τον καιρό. Σε μια δύσκολη ώρα για το νησί και τη δημόσια εικόνα του, κάποιες πλευρές όμως αναδεικνύονται, κάποιες προσπάθειες ιδιωτών βάζουν το νησί στον χάρτη από πολλές πλευρές.

Στον Άι Γιάννη, βασίλεψε για τα καλά ο ήλιος της Shirley Valentine.

Εδώ αναδεικνύεται μια άλλη εικόνα. Ο greek lover της δεκαετίας του ‘80 πούλησε τη βάρκα του, δεν μένει πια εδώ. Η νέα γενιά «που αξιώθηκε μια τέτοια πόλη» αναλαμβάνει, πιο βιαστική, πιο θαρραλέα, πιο έτοιμη για δράση, αλλά και πιο αποφασιστική να τα αλλάξει όλα. Κλασσικό παράδειγμα το Hippy Fish, όπου περάσαμε πρόσφατα ένα απόγευμα σε ένα τοπίο μαγικό, σε μια θάλασσα με νερά δροσερά και τον ήλιο ως αργά στη δύση του πέρα πίσω από τη Δήλο, συντροφιά μας.

Φέτος έκανε ίσως την πιο εντυπωσιακή «μεταγραφή» του καλοκαιριού κι ας είναι (όπως συνηθίζεται) με υποσχετική της μιας σεζόν, ίσως και μιας δεύτερης… Μια ιστορική μορφή διαφεντεύει στην κουζίνα, ο Φαμπρίτσιο Μπουλιάνι κι αυτό από μόνο του είναι μια εγγύηση, μια παρηγοριά που αντανακλά στα πιάτα που φτάνουν στο τραπέζι. Ο ίδιος μας είπε μιλώντας γενικότερα για το νησί:

«Εδώ στη Μύκονο μπορείς να βρεις τα πάντα. Μανιτάρια πολλά και διάφορων ειδών, χόρτα άγρια και ήμερα απίστευτης ποικιλίας. Τα μανάβικα έχουν μια δυναμική που σπάνια τη συναντάς ακόμα και στην Αθήνα. Κι ύστερα τα εξαιρετικά τυριά των νησιών. Τα ντόπια, αλλά και απ’ όλα τα νησιά που συχνά σου τα φέρνουν οι παραγωγοί στην πόρτα, ακόμα και λαχανικά, ντομάτες από την Τήνο, πατάτες από τη Νάξο… μέλια! Οι Έλληνες δεν ξέρετε τι πλούτο έχετε στη χώρα σας. Άκουσα για ένα τυρί στην Τήνο, τη ”γροθιά”. Ζήτησα και μου έφεραν από παραγωγό, είναι καταπληκτικό! Ανώτερο κι από την καλύτερη παρμεζάνα που κυκλοφορεί στην Ελλάδα…»

Απολαύσαμε πράγματι ένα βολάκι που μας πρόσφερε ο σεφ. Είχε δίκιο. Ήταν ένα εξαιρετικό τυρί βαθιάς ωρίμανσης φτιαγμένο από γάλα αγελάδας. Αναρωτηθήκαμε πόσο πιο δυνατό θα ήταν με γάλα αιγοπρόβειο. Αυτή ακριβώς η βαθιά ωρίμαση που ξεκινά από την κουζίνα και τον σεφ της, περνά στον ιστορικό χώρο και χρόνο, αγκαλιάζει τα προϊόντα και τις γεύσεις. Ζητά την αρμονία στη σχέση της με τη νέα γενιά. Αν πετύχει η συνταγή, αν δέσει σωστά η σάλτσα, η υποσχετική θα διευρυνθεί. Θα γίνει επένδυση για το μέλλον. Θα γίνει υπόσχεση ποιότητας με σύμπλευση καλής σχέσης στο κομμάτι της εστίασης. Εκεί αξίζει να επενδύει ένα εστιατόριο.

Επανέρχομαι στο απέναντι μολαράκι. Στο αφόρητα επαναλαμβανόμενο κλικ των φωτογραφικών μηχανών. Δυο ήταν πάντα και δυο παραμένουν (και στην εστίαση) οι δρόμοι, από τον καιρό του Ηρακλή: της (μαγειρικής) αρετής και της (life style) κακίας.

Εστιάζοντας σωστά στη μαγειρική αρετή, σημαίνει ότι έχουμε μπούσουλα στο ταξίδι. Οποιοσδήποτε άλλος προσανατολισμός, περιπλέκει τα πράγματα, αποδυναμώνει τον στόχο, κόβει το αβγολέμονο.

Ο δρόμος είναι ανοιχτός!

8, Ιούλιος 2013
του Δημ. Ρουσουνέλου
Αναδημοσίευση από e-Γαστρονόμος

Collages of Greece

12 pieces 50X50 cm (total dimensions 170X220 cm)

12 pieces 50X50 cm (total dimensions 170X220 cm

Η συνεργασία μας στη Scala Gallery με τη Leoni Schmiedel έχει ήδη συμπληρώσει 15 χρόνια. Τότε είχαμε θαυμάσει τη δουλειά της σε ένα ταξίδι και είχαμε διαρκώς έργα της στο χώρο μας. Θέλαμε πάντα να παρουσιάσουμε ολοκληρωμένη τη δουλειά της και είναι μεγάλη η χαρά μας που το πετύχαμε φέτος.  Η Leoni είναι σε συνεχή και βαθειά αναζήτηση, ώστε να συνθέτει διαρκώς έργα με στοιχεία ελληνικότητας. Τα σπαράγματα του παρελθόντος που εντάσσει στη δουλειά της είναι μνήμες που έρχονται να συνθέσουν φωτεινές στιγμές από κείνες που καμιά φορά καλύπτονται από τη σκόνη του χρόνου και την αλμύρα της θάλασσας. Μνήμες δηλαδή και στιγμές που μόνο ένας ταξιδιάρης καλλιτέχνης μπορεί να συνθέσει και να αναδείξει μέσα από την τέχνη του.

~

Στη Scala gallery η Leoni Schmiedel παρουσιάζει μέρος της δουλειάς της με τον ιδιαίτερο τίτλο: “Collages of Greece”.

Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Γερμανία, η Leoni επισκέφθηκε πολλές φορές τα νησιά Σαντορίνη και Κρήτη κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 90 επιλέγοντας την Ελλάδα σαν τόπο κατοικίας της. Από τα ελληνικά νησιά αντλεί την έμπνευσή της. Ιστορίες που προέρχονται από ψιθύρους του ανέμου και της άμμου στις γωνιές των κοχυλιών, του ξύλου ή της πέτρα μαζί με χαρτί όπου εμφανίζονται μυστικά σενάρια – καταφέρνει και ενώνει τα στοιχεία αυτά σε ένα κολάζ με το οποίο μόνο η μητέρα φύση θα μπορούσε να συγκριθεί. Τα έργα της Leoni είναι η γη η ίδια ακουμπισμένη αρμονικά πάνω σε καμβά.

12 pieces 50X50 cm (total dimensions 170X220 cm)

6 pieces 50X50 cm (total dimensions 170X110 cm)

Ταξιδέψτε μαζί μας στα μυστικά μονοπάτια της Ελλάδας καθώς φιλοξενούμε την έκθεση της Leoni από 24 Μαΐου μέχρι τις 10 Ιουνίου.

fishbox by Leoni in Scala Gallery Mykonos 2013

fishbox by Leoni in Scala Gallery Mykonos 2013

Poster by H2 Concept
Poster by H2 Concept

Πληροφορίες Δημήτρης Ρουσουνέλος και Jennifer Martin – Scala Gallery, Μύκονος
τηλ. 22890 26992 και +30 6944393323
www.scalagallery.gr scala@otenet.gr

Scala Gallery would like to invite you to the art exhibition of Leoni Schmiedel – “Collages of Greece”.

Born and raised in Germany, Leoni visited the islands of Santorini and Crete often during the 90’s, choosing Greece as her permanent residence till today. It is from the greek islands she gets her inspiration. Drawn from stories the sand and the wind whisper through the edges of shell, wood or stone along with paper where mystical scripts appear – she manages to unite these elements in a collage that only mother nature could compare to. Leoni’s artwork is earth itself harmoniously set on canvas.

Leoni 9 pieces (total size 70X70)

Leoni 9 pieces (total size 70X70)

Travel along with us through the secret paths of Greece while we host Leoni’s exhibition.
Duration May 24th till June 10th 2013.

Leoni in Scala 1013 - Opening

Leoni in Scala 1013 – Opening

Info: Dimitris Rousounelos & Jennifer Martin – Scala Gallery, Mykonos
tel. 22890 26992 και +30 6944393323
www.scalagallery.gr scala@otenet.gr

2013: Έτος Γαστρονομίας στη Σαντορίνη

gastronomy_2013_santorini

Αναμφίβολα η γαστρονομική είδηση της χρονιάς είναι η ανακήρυξη του 2013 σε Έτος Γαστρονομίας  για τη Σαντορίνη. Είναι μια πολύ έξυπνη κίνηση που κυριολεκτικά έρχεται να κεφαλαιοποιήσει προσπάθειες πολλών χρόνων οι οποίες έχουν αναδείξει το νησί σε έναν προορισμό όπου παίρνουν πολύ σοβαρά το θέμα της γαστρονομίας, εργάζονται για να διατηρήσουν ένα καλό επίπεδο σ’ αυτόν τον τομέα και προσδοκούν οφέλη με συλλογική προσπάθεια. Η Σαντορίνη έχει κατορθώσει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την “ατυχία” που της επεφύλαξε η μοίρα να είναι στο χείλος του κρατήρα ενός ενεργού ηφαιστείου. Αυτή την “ατυχία” που συχνά τη βλέπουμε να παίρνει την μορφή γόνιμης ανησυχίας, όταν ο εγκέλαδος στα σπλάχνα της βρυχάται, οι Σαντορινιοί την ανέδειξαν σε μοναδική ευκαιρία. Δημιούργησαν τις συνθήκες για έναν μοναδικό διεθνή προορισμό. Δεν υπάρχει επισκέπτης, που να μην έχει νοιώσει αυτό σφίξιμο στην καρδιά, από την ομορφιά που απλώνεται μπροστά του όταν αντικρύζει την Καλντέρα. Παράλληλα, στον τομέα της παραγωγής, το μικροκλίμα σε συνδυασμό με τη σύσταση του πλούσιου σε θείο και μέταλλα εδάφους και την ελαφρόπετρα που συγκρατεί υγρασία και χώμα, έδωσε και δίνει μοναδικά προϊόντα. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που η καλλιεργητική παράδοση παρά την επέλαση και εδώ της αλόγιστης τουριστικής ανάπτυξης, έμεινε ζωντανή στη Σαντορίνη και μας έχει δώσει εξαιρετικά προϊόντα. Ανάμεσά τους: το άνυδρο τοματάκι, η φάβα, η εξαιρετική κάπαρη, ποικιλία εύγευστων αγροτικών προϊόντων και εξαιρετικά κρασιά από μοναδικές ποικιλίες, αναγνωρισμένες πλέον διεθνώς, όπως το Ασύρτικο.

Στο νησί βρίσκει πλέον κανείς μερικά από τα πιο ονομαστά εστιατόρια της χώρας. Ο πυρήνας των ανθρώπων που υπηρετεί την καλή μαγειρική, είτε μέσα από την παράδοση, είτε μέσα από την επεξεργασία τοπικών προϊόντων και σύγχρονων τεχνικών, αναδεικνύει  γεύσεις και πιάτα  πρωτοποριακά στο πλαίσιο της Νέας Ελληνικής Κουζίνας. Μάλιστα δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι δεν πρόκειται για πρόσκαιρα εισαγόμενους επαΐοντες ή επενδυτές, αλλά για εστιάτορες, σεφ και ξενοδόχους με μακρά ιστορία στον τόπο, για τον οποίο είτε είναι σαντορινιοί είτε όχι, δίνουν χρόνια τώρα κομμάτι της ψυχής τους.
Δεν είναι τυχαίο νησί η Σαντορίνη και δεν είναι τυχαίοι οι άνθρωποί της που ανέλαβαν να κινήσουν το κάρο της τοπικής γαστρονομικής αγοράς. Γι αυτό και με το έμπα της νέας χρονιάς κι ενώ άλλοι τουριστικοί τόποι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, στέλνουν ένα διεθνούς βεληνεκούς μήνυμα στην αγορά εισάγοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα την έννοια του ΕΤΟΥΣ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ. Επίσημη παρουσίαση αυτής της πρότασης και των δράσεων που έχουν αποφασιστεί θα γίνει στην Αθήνα την Τετάρτη 16 ιανουαρίου 2013, ώρα 12:00, σε ειδική εκδήλωση – συνέντευξη τύπου στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει ομιλία του καθηγητή κ. Χρίστου Ντούμα, με θέμα:  “Θηραϊκές λιχουδιές του 17ου αιώνα π.Χ.”, ενώ το πάνελ των ομιλητών συμπληρώνουν ο Ηλίας Μαμαλάκης κ.ά.

Στη Μύκονο -τα μελη της Γαστρονομικής Λέσχης- ακούσαμε με ιδιαίτερη χαρά την απόφαση του Δ.Σ. του δήμου Θήρας. Οι Κυκλάδες έχουν και την κουλτούρα και τα προϊόντα και τις υποδομές για να στηρίξουν την υπόθεση της γαστρονομίας μέσα από συγκεκριμένες δράσεις και βλέπουμε πολύ θετικά την πρωτοβουλία, της πρωτοπόρου έτσι κι αλλιώς, Σαντορίνης.

~

Επίμετρο

Ρώτησα πριν λίγο καιρό (σε ανύποπτο χρόνο όπως συνηθίζουμε να λέμε) έναν άνθρωπο που συνεργάζεται με δήμους σε όλη την Ελλάδα, αν υπάρχουν δήμοι που λειτουργούν υποδειγματικά. Η απάντησή του:
-”Υποδειγματικά δεν ξέρω, αλλά πολύ καλά δουλεύουν τρεις δήμοι κατά την γνώμη μου (και μου ανέφερε τρεις δήμους από διάφορες περιοχές της Ελλάδας).

Το γεγονός ότι ανάμεσά τους ήταν και ο Δήμος Θήρας δεν με ξάφνιασε καθόλου. Γνωρίζω ήδη εδώ και καιρό ότι στη Σαντορίνη συμβαίνουν ενδιαφέροντα πράγματα και υπάρχει μια συνολική κινητικότητα που αφορά και στον πολιτισμό και στην ανάπτυξη και σε υποδομές, που αφορούν τον ντόπιο πληθυσμό.

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα θα ήθελα να επισημάνω την ανάγκη για συστράτευση. Το νησί μας σήμερα έχει ανάγκη από συλλογική δουλειά και ανιδιοτελή προσφορά από όλους όσους διαθέτουν γνώσεις και όρεξη.

Την περίοδο που διανύουμε, κάτω από τις ειδικές συνθήκες που αντιμετωπίζει το νησί μας, πολλά από αυτά που συμβαίνουν σε διπλανά νησιά είναι για μας άπιαστο όνειρο. Δυστυχώς υπάρχει μεγάλη διάσταση, σα να έχουμε να κάνουμε με παράλληλα σύμπαντα, ανάμεσα σε κείνους που θα μπορούσαν να αναλάβουν το βάρος να κινηθούν κάποιες διαδικασίες κι εκείνους που λογικά έχουν τη δυνατότητα να εντάξουν αυτές τις διαδικασίες σε έναν προγραμματισμό. Να ευχηθούμε ότι σύντομα θα αντιληφθούμε ότι η έγνοια μας για τον τόπο και την κοινωνία είναι σημαντικότερη από τις προσωπικές μας πορείες.

Links

http://olastakarvouna.blogspot.gr/2007/05/1613.html

Οι Burger Project στη Μύκονο

Στα λίγα ζωντανά πράγματα που συμβαίνουν πια σ’ αυτό τον τόπο, οι Burger Project την Παρασκευή 27 Ιουλίου, στο Θεατράκι της Λάκκας.

Για την πολιτιστική ξεραΐλα που συνεχίζεται κι αυτό το καλοκαίρι το μόνο σίγουρο είναι πως δεν φταίει μόνο η κρίση.
Κυρίως είναι η αδιαφορία, που δημιουργεί μαζί με την κρίση και το δικαιολογημένο ψείρισμα της Επιτρόπου, ένα μείγμα που δεν παράγει τίποτα.
Να προσθέσω και το αποδεδειγμένο πια γεγονός ότι οι άνθρωποι που ανέλαβαν εργολαβικά τον πολιτισμό στο νησί, όπως είχαμε προβλέψει, ήταν και παραμένουν οι πιο ακατάλληλοι. Όχι λόγω ανικανότητας, αλλά επειδή αυτά τα πράγματα ή τα ‘χεις ή δεν τα ‘χεις.
Κι επειδή ο πολιτισμός είναι προσφορά και όχι θέση εξουσίας και …μούρη, καλό είναι ο Δήμος να αναθεωρήσει και να δώσει μέσω προσώπων ώθηση στον Πολιτισμό.
Εμείς για την ώρα θα απολαύσουμε τη βραδιά με τους εξαιρετικούς Burger Project και ας είναι καλά οι συντελεστές του φεστιβάλ “Αντανάκλασις”.

Η Μύκονος με τη ματιά επιβάτη κρουαζιέρας

Μύκονος: Ό,τι προλάβει να δει το μάτι ενός επιβάτη κρουαζιέρας.
Έχω δει χιλιάδες ανθρώπους να περνάνε μπροστά μου στο Ματογιάννι με μια κάμερα. Κοιτάνε τα πάντα αποκλειστικά και μόνο μέσα από τη μικρή οθόνη της λιλιπούτειας digital που κρατάνε στο χέρι σαν εικόνισμα. Έχω την εντύπωση ότι γυρνώντας πίσω βλέπουν το νησί, που δεν πρόλαβαν να δουν ζωντανό, στην οθόνη της 24″ τηλεόρασής τους. Ούτε βήμα δεν ξεφεύγουν από την πεπατημένη κι επι δεκάδες χρόνια χαραγμένη πορεία από το Καμνάκι, στη Μαντώ, στο Γουμενιό, στο Ματογιάννι, Τρία Πηγάδια, Μύλοι, Μικρή Βενετία, Κάστρο, Γιαλός και πάλι πίσω.

Σαν τους ρωτήσεις, δεν ξέρουν (γυρνώντας πίσω), πως ζουν οι άνθρωποι που συνάντησαν (αν συνάντησαν), τι τρώνε, τι σκέφτονται…

Τουρίστες: είδος ταξιδιώτη με εκφυλιστικά χαρακτηριστικά που απέχει πολύ από την έννοια του περιηγητή κι εν τέλει από την ουσία του ανθρώπου που ταξιδεύει για να αποκομίσει εμπειρίες, γνώση κι όχι κλισέ καταναλωτικά και εύπεπτα!
Συνάντησα εκατοντάδες χιλιάδες τέτοιους στη ζωή μου, δεν ξέρω, δεν έμαθα πως σκέφτονται, δεν οίδα, ουδέν οίδα κι από τα ελάχιστα που θα θυμάμαι από το πέρασμά τους είναι η …σκόνη τους, που καθώς λένε είναι χρήσιμη, γιατί εν τέλει μεταφράζεται σε κάποιου είδους χρήμα, φορές αόρατο, φορές μετρήσιμο, προσάναμμα στις κρύες νύχτες του χειμώνα.
Κυριακή 1η Ιουλίου 2012.
Καλημέρα και καλό μήνα!

 

Η καλή Ελλάδα από το πρωινό φαίνεται

Η ανάπτυξη της ιδέας για Ελληνικό Πρωινό, σε μια ώριμη σήμερα αγορά,

με ένα δυναμικό σήμα πιστοποίησης,

αγκαλιάζεται από τους επαγγελματίες του χώρου.

περιοδικό Βήμα Gourmet Μάρτιος 2012-Εικονογράφηση H2 Concept

Στο πλαίσιο μιας φρέσκιας ματιάς, έχει υπάρξει ενδιαφέρον για τη σύσταση του ελληνικού ξενοδοχειακού πρωινού. Αναπτυγμένο σε μπουφέ ή σε ατομικό σερβίρισμα, το πρωινό είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση γεύματος. Αποτελεί πηγή ενέργειας ώστε να αντεπεξέλθει ο οργανισμός μέχρι το πρώτο γεύμα της ημέρας. Συνήθως μετά από ένα ελαφρύ κολατσιό στη θάλασσα ή στην εκδρομή, το αμέσως επόμενο είναι ένα καλό δείπνο νωρίς το βράδυ.

Η ανάπτυξη της ιδέας για Ελληνικό Πρωινό, σε μια ώριμη σήμερα αγορά, με δυναμικό σήμα πιστοποίησης*, αγκαλιάζεται από επαγγελματίες του χώρου χάρη στην πρωτοβουλία του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Ήδη στήνονται ανά την Ελλάδα Τοπικά Σύμφωνα όπου συμμετέχουν επαγγελματίες, παραγωγοί, δήμοι, γευσιγνώστες.

Δεδομένου ότι δεν έχουμε διαμορφωμένο ένα συγκεκριμένο τύπο παραδοσιακού ελληνικού πρωινού, οφείλουμε να τον κτίσουμε από την αρχή με βάση τις διεθνώς παραδεκτές διατροφικές δομές. Σήμερα δεν νοείται να προτείνουμε κάτι που δεν εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο δημιουργείται. Απέναντι και δίπλα στο continental, στο αγγλικό ή στο αμερικάνικο, το ελληνικό πρωινό οφείλει να έρθει αυθύπαρκτο και εναλλακτικό.

Στόχος είναι να δημιουργηθεί μια πανελλαδική τάση τόνωσης των τοπικών οικονομιών. Πολλοί επιχειρηματίες, όπως βγήκε από περιφέρειες που ήρθε σε επαφή ο στυλοβάτης της πρωτοβουλίας του Ξ.Ε.Ε. Γιώργος Πίττας, δεν γνωρίζουν την ντόπια αγορά ή την θεωρούν απαγορευτική λόγω κόστους. Κι όμως η ελάχιστη ποσοστιαία επιβάρυνση για τον επαγγελματία και τον καταναλωτή, αν προτιμηθούν τοπικά προϊόντα, επιστρέφει σε βάθος χρόνου σαν κέρδος. Όσα ευρώ κι αν εξοικονομεί σήμερα ο επιχειρηματίας από την επιλογή γερμανικού ψωμιού, γαλλικού τυριού και μελιού τρίτων χωρών, μια τέτοια εξωστρέφεια αποτελεί την κύρια αιτία για την μελλοντική αποτίμηση του κέρδους σε μπακιρένιες δραχμές. Το τελικό κόστος είναι βαρύ. Αναζητώντας απ’ ευθείας συμφωνίες με παραγωγούς μπορούν να εξοικονομήσουν προϊόντα, όπως λάδι, μέλι, τυριά, αβγά, οπωροκηπευτικά κ.ά. ποιοτικά και σε ανταγωνιστικές τιμές. Με μια τέτοια προοπτική η τοπική αγορά αποκτά άλλο ενδιαφέρον, μπορεί ο παραγωγός να αναπτύξει νέες πρωτοβουλίες και να καλύψει ακόμα περισσότερες ανάγκες του ξενοδόχου ή του εστιάτορα. Κυρίως όμως αναπτύσσονται οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων στη βάση και του αμοιβαίου συμφέροντος.

Το ελληνικό πρωινό με βάση τον άξονα: καφές (ελληνικός;) ή ρόφημα βοτάνων, τοπικά αλλαντικά, παραδοσιακές πίττες, τοπικά τυριά και εποχιακά οπωροκηπευτικά, μπορεί να πορευτεί αξιοπρεπώς.

Ο επισκέπτης επιστρέφοντας στη χώρα του δεν θα περιγράψει την ελληνική εμπειρία με βάση το εξαιρετικής ποιότητας μπέικον ή τα κρουασάν σαν τον μύθο που αξίζει να ζήσεις. Τέτοια βρίσκει στο καφέ ή στον φούρνο της γειτονιάς του και ας του λείπει το ταξίδι και το έξοδο.

Το πρωινό στο ξενοδοχείο είναι καθρέφτης της ποιότητας και της αντίληψης που έχει ο ξενοδόχος για τη φιλοξενία. Αν θέλει προσφέρει σαρδέλες παστές και γαύρο μαρινάτο ή λακέρδα αντί για σολωμό, κοπανιστή και τυροκαυτερή αντί για μπλε τυρί τύπου ροκφόρ. Μπορεί να αντιπαραβάλει τον καγιανά στα scrambled eggs και τα αβγά με σύγλινο στα αβγά με μπέικον. Το υπερβάλλον, στο πλαίσιο του υγιούς ανταγωνισμού, δεν αποτελεί κανόνα ή στόχο, ωστόσο συμβάλει σε δυο τομείς: φέρνει (αυτό που ενδιαφέρει κάθε υπεύθυνο) εισπράξεις από νωρίς το πρωί και κυρίως αναδεικνύει προϊόντα και γεύσεις με εθνική ταυτότητα, σε αναγνωρίσιμες και αντιπροσωπευτικές συνιστώσες του διατροφικού μας πολιτισμού.

Ρουσουνέλος Δημήτρης

Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ Gourmet, Μάρτιος 2012

 *  Links

-βλ. ανάπτυξη της ιδέας και σχεδιασμό του λογότυπου εδώ.

-βλ. Το σήμα για το ελληνικό πρωινό αναδύθηκε στο Αιγαίο https://karvouna.wordpress.com/2011/07/13/elliniko-proino/

-βλ. στη σελίδα του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου: τη φιλοσοφία, τις προτάσεις και τον πλούτο των εναλλακτικών προϊόντων στις διάφορες περιοχές της Ελλάδας  http://www.greekbreakfast.gr/

Τάντα Κούνουμπα, τάντα Zermatt

Mυκονιατάκια παντός καιρού, σε βουνά, σε λαγκάδια, σε παραλίες μαγειρεύουν. Με την ευχή μας να στεριώσουν, να βάλουν την προσωπική τους σφραγίδα και πολλή αγάπη στις επιλογές τους. Ο Θοδωρής Σταμούλης* δεν είναι ο μόνος. Τον ανακαλύψαμε σήμερα σε ένα blog και αναδημοσιεύουμε με χαρά το κείμενο και τις φωτογραφίες που το συνοδεύουν.

All images are copyright: Crewe-Read Photography

Into the snow… with a lovely full tum!

by Chloe Crewe-Read

If you have been looking for the ultimate skiing holiday experience then look no further than Switzerlands finest luxury chalet specialists Mountain Exposure. www.mountainexposure.com

Having just come to the end of a week in the quintessentially Swiss resort of Zermatt, MX as it is known to the locals, is never shy of delivering the most delicious valley wine, cullinary wizardry morning, noon and night.
You would be a fool to go anywhere else…

So there are a number of ways to get here, but the most scenic and easily the most exciting is the train. Swiss trains are rarely late, the connections run from all major airports be it Geneva, Zurich (the most popular) Basel or even Milan, they are all equidistant. My train ride up was a little on the overcast side, but still, loads to look at and take in and some sheer landscapes if I ever did see some!

This week I was looking after eight guests in Chalet Pollux, the most beautiful traditional yet modern Alpine designed Swiss chalet, set in the Zermatt hillside overlooking the valley with a view of the Matterhorn from the numerous balconies or the hot tub on the ground floor.

Five star luxury doesn’t come without a colossal breakfast to kick start the day and what a fabulous feast, from eggs benedict to local dried hams, salami’s, cheeses and yoghurt, cereals, fresh baguette, croissants, pain au chocolat, fruit, pancakes, and then off on to the slopes for a day on the pistes.

It was the menu that particularly interested me in this instance, I was paired with Theo,

Mountain Exposures finest Greek chef whose origins shine through in each dish with his love for dill, oregano and thhyme creates a signature that none other could beat!
Having eight people to cater for each day really sparked the imagination and I found myself snapping away at the delicious treats that Chef Theo was making, and utterly blown away by the food this week, I decided to don my notebook and pen and learn properly how the 5 star chefs do it!

Evening menu: 
Three canapes, one fish, one meat and one vegetable to accompany Champagne at 7pm.
Starters served at around 7.30.
Local wines red/white to be served throughout
Main course, dessert, cheese and then coffee/tea.
….and for those who can brave the hangover in the morning, a light digestif to round it all off.

Mountain air being the best hangover cure so… bottoms up!

 
Poached lobster in a saffron sauce with salmon caviar
 
Mushroom and mascarpone sushi sprinkled with paprika
 
Chef Theo prepares the mains…
 
Fillet of beef in a poivre sauce with caramelised onion and leek salad, pureed gruyere potatoes and broccoli.
 
Vanilla yoghurt mousse with a strawberry coulis and crunchy caramel garnish
 
 It happened to be valentines day in the middle of all this so Theo made some heart shaped strawberry jam biscuits for tea and dusted then lightly with icing sugar! Mmmm! Perfect hunger quencher for a hard day up the hill!
VENISON TO FOLLOW and then the most fantastic Vacherin which exploded all over the plate and made a very happy cheese course for all to enjoy!
 
Vacherin cheese with fig chutney (left) and strawberry jam (right) served with grapes

A much needed ski after all that lot the following morning, so after breakfast and all our chores, I took the Gornergrat train from lift from Findelbach (bad weather had closed the Furi/Riffleberg lifts so had to walk to the train round the corner, and when I got there there was no one there…

* Ο Θοδωρής είναι γιος του αξέχαστου φίλου Τάσου Σταμούλη.

Read more- όλο το άρθρο εδώ:  http://crewereadphotography.blogspot.com/

Kλαδεύουμε …πολιτικές, όσο είν’ ακόμα καλοφέγγου

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις λένε.

Κι όμως, πριν από 3-4 δεκαετίες Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ιταλοί, Γερμανοί, Γιαπωνέζοι, Αμερικάνοι έκαναν ουρές στις Ελληνικές τράπεζες για να πάρουν δραχμές.

Γιαλός Μυκόνου, ουρά στην Εμπορική Τράπεζα, ’80

Φωτογραφικό αρχείο: Δημ. Κουτσούκος

Τώρα που κουτσά στραβά αποφύγαμε προσώρας την επιστροφή σε τέτοια ευτράπελα σκηνικά και δεδομένης της γενικά παραδεκτής επίθεσης σε όλους εκείνους που είτε δεν έφταιξαν, είτε έφταιξαν ελάχιστα, μπορούμε χαλαρά να βάλουμε μια τάξη ώστε ν’ αρχίσουν να πληρώνουν το μάρμαρο οι πραγματικοί υπαίτιοι της σημερινής κατάστασης;
Τα κατεπείγοντα τα περάσαμε, τα πολλά τα κάψαμε…

Πάμε γι άλλα!
Για άλλα όμως!

Όσο για το νησί… το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Δύσκολα τα πράγματα δεδομένου ότι η αγορά στην οποία απευθυνόμαστε έχει επίσης τα δικά της προβλήματα. Ωστόσο αναμένεται κόσμος. Ο τουρισμός είναι ο μοναδικός χώρος στον οποίο ασκείται κάποιας μορφής επιχειρηματικότητα. Υπάρχουν θέσεις εργασίας που πρέπει να εξασφαλιστούν.

Oι Άγιοι Ανάργυροι του Κάστρου της Μυκόνου σε εξώφυλλο του Conde Nast Traveler. Η "γραμμή" είναι σαφής. Σαφέστερη δεν γίνεται: "Ευρώπη Τώρα" -7 μεγάλα λιμάνια καλούν τα ...πλοία στην ακτή: Ρώμη, Κυανή Ακτή, Αγία Πετρούπολη, Γρανάδα, Σλοβενία, Μύκονος, Έφεσος!

Σε δυο βδομάδες, με το που θα μπει ο Μάρτης, όπως κάνουμε επί δεκαετίες τώρα, πιάνουμε σκούπες, πινέλα, ξεσκονίζουμε ράφια. Κάθε πελάτης που διαβαίνει το κατώφλι πρέπει να ‘χει την υποδοχή που του αξίζει. Χρόνια τώρα, παρά τα σαχλά περί φιλοξενείας, και τα βραβεία, είχε πάει περίπατο αυτή η υποδοχή.
Κι όμως ελάχιστα πράγματα είναι απαραίτητα. Τα στοιχειώδη: καλές τιμές, ευγένεια, ειλικρίνεια, καλή καρδιά! Έτσι πορευτήκαμε στην αρχή κι έτσι οφείλουμε να πορευτούμε πάλι.

Κυρίως χρειαζόμαστε μια επανεκκίνηση στο θέμα της κοινωνικής συνοχής. Διαλυθήκαμε πια. Οι δεσμοί μας απέκτησαν μια αλλοτριωμένη σύσταση, που δεν μας χαρακτήριζε ποτέ, ούτε στην καθημερινότητα των συναναστροφών μας ούτε σ’ αυτό που συνιστά σήμερα το “Κοινόν των Μυκονίων”. Κυρίως όμως κάποιοι πρέπει να αρχίσουν να μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας προς τα μέσα, ώστε δυναμικά να βγούμε και προς τα έξω να υποστηρίξουμε τα δίκαια ενός τόπου και μιας κοινωνίας που βάλλεται αδίκως ενώ τα αίτια είναι γνωστά και οι ευθύνες συγκεκριμένες.
Αυτά και καλημέρα, στο ξεκίνημα μιας δύσκολης βροχερής μέρας. Η πλήρης απογοήτευση του καθενός μας προσωπικά δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.
Οφείλουμε όμως να συνεχίσουμε και την προσπάθεια και τους αγώνες για καλύτερες μέρες.

Όσο ακόμα υπάρχει φως ας το κρατήσουμε αναμμένο.
Κι ας αναλογιστούμε μήπως και στις πολιτικές μας επιλογές και στις οικονομικές μας δραστηριότητες οφείλουμε, όπως και στο αμπελάκι μας, ένα καλό κλάδεμα διαμόρφωσης όσο είναι ακόμα καλοφέγγου!

Το σήμα για το ελληνικό πρωινό αναδύθηκε στο Αιγαίο

Χαράς ευαγγέλια!

Η Φρατζέσκα και η αδελφή της Βούλα Χανιώτη, είναι οι δημιουργοί του σήματος για το Ελληνικό Πρωινό του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος.

Ελληνικό Πρωινό – Greek Breakfast  (το σήμα)

 

Το H2 Concept – Graphic Designers το δημιουργικό τους γραφείο εδρεύει στη Μύκονο κι άνοιξε τελευταία πανιά και στην Αθήνα. Μπράβο κορίτσια!

Διαβάζουμε σε σχετική ανακοίνωση:

“Έγινε χθες, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία η παρουσίαση της πρωτοβουλίας του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδας για την καθιέρωση του “Ελληνικού Πρωινού” στα ξενοδοχεία της χώρας.

Όπως σχολίασε ο Γιώργος Πίττας, μέλος του Δ.Σ. του Ξ.Ε.Ε. και υπεύθυνος του προγράμματος “Ελληνικό Πρωινό”:

Ενα απο τα πιό ευχάριστα σημεία της παρουσίασης του Ελληνικού πρωινού ήταν και η βράβευση του σήματος της Φρατζέσκας και της Βούλας Χανιώτη.

Η Μύκονος για άλλη μιά φορά έδειξε το άλλο προσωπό της!

Τα σύμβολα των αρχαίων θεοτήτων, απογόνων του Διόνυσου, της Σπερμώς και της Ελαΐδας, που μετέτρεπαν το χώμα σε γεννήματα και λάδι μέσα σε έναν σφραγιδόλιθο “σφράγισαν” την ιστορική συνέχεια 30 αιώνων της Ελληνικής γαστρονομίας. Η πρόταση κέρδισε την καρδιά της επιτροπής για την κλασσικότητά και την κομψότητά της…”

Αυτό που πάει να γίνει τώρα και μάλιστα όχι μόνο από το ΞΕΕ και σε όσο βαθμό πετύχει, είναι κάτι που έπρεπε να έχει γίνει από καιρό. Το γεγονός ότι βιώνουμε μια κρίση δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάψει η γη να γυρίζει. Ο καθένας κάνει τις προσαρμογές του. Είναι προφανές ότι οι f&b managers των ξενοδοχείων έχουν κάνει ήδη τις δικές τους και η δημιουργία μιας τάσης μπορεί να δώσει την απαραίτητη ώθηση για κάτι διαφορετικό.

Στην Ισπανία προ 15ετίας απολαύσαμε εξαιρετικό πρωινό που περιλάμβανε και τοπικά προϊόντα και δεν θέλω να πω τίποτα παραπάνω, αλλά όλα τα ξενοδοχεία είχαν φρυγανισμένο ψωμί, ντομάτα ψιλοκομμένη και μεριδάκια …ισπανικό ελαιόλαδο στο μπουφέ. Στην Κωνσταντινούπολη είχαν ελιές Τουρκίας χωρίς και εδώ να επεκταθώ σε λουκούλιες λεπτομέρειες. Πέρσι στη Βιέννη πλην των άλλων μια ποικιλία λουκάνικα σηματοδοτούσε την καλημέρα μας στην αυστριακή πρωτεύουσα. Στο Παρίσι μένουν αξέχαστα τα κρουασάν τουλάχιστον…
Αυτά τα παραδείγματα δεν ρίχνουν βέβαια κανένα προϋπολογισμό έξω, εκείνο που κάνουν όμως σίγουρα και μάλιστα ενισχυμένα με άπειρες άλλες επιλογές παγκοσμίως, που διαφέρουν σε κάθε τόπο, είναι να βάζουν στην βαλίτσα του επισκέπτη μια τουλάχιστον ανάμνηση γεύσης.
Με τις επιλογές του το ΞΕΕ ενεργοποιεί βάζοντας στο παιχνίδι τον τοπικό παράγοντα και την τοπική οικονομία. Παράλληλα αφυπνίζει τον πελάτη-καταναλωτή για να μάθει επιτέλους να ζητά και να επιλέγει το καλύτερο κι όχι το φθηνότερο. Προσδοκώ κι εγώ σε ένα κίνημα που θα αλλάξει νοοτροπίες και θα μας βάλει σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον.
Τέλος επειδή πολλά ακούγονται σχετικά με το οικονομικό βάρος, πρέπει να πούμε ότι τα τοπικά προϊόντα δεν είναι δα και τόσο απαγορευτικά στον τόπο τους. Κάποτε πρέπει να μάθουμε ότι ακόμα κι αν είναι φτηνότερο το προσούτο από τη λούζα, εντέλει μας κοστίζει ο κούκος αηδόνι στο ισοζύγιο κι αν αγοράζουμε τυριά από τον τόπο μας τότε και ο τόπος μας στηρίζει, μας διαφημίζει και μας σέβεται.
Προσωπικά θα ήμουν ευχαριστημένος αν με βάση αυτού του τύπου τις πρωτοβουλίες, άλλαζε η λογική στο πρωινό μακάρι και μόνο στα Boutique hotels και τις μικρές οικογενειακές μονάδες. Μακάρι βέβαια να άλλαζε η κρατούσα λογική γενικώς…
Κάτι με κάνει όμως να πιστεύω ότι “πες πες το κοπέλι κάνει και την παπαδιά να θέλει”.

Και στης παπαδιάς την οξυδέρκεια, πολύ ελπίζω.

Δ. Ρουσουνέλος

 Links:    http://www.h2concept.gr/

H2 Concept, οι εφαρμογές του σήματος

http://www.facebook.com/pages/H2-Concept-Graphic-Designers

Ξ.Ε.Ε. http://www.greekbreakfast.gr/press

Γράφει ο Γ. Πϊττας: “…Σε καιρούς δύσκολους  θελήσαμε να κάνουμε  υπέρβαση απέναντι στη γκρίνα, στη διαμαρτυρία και τη μεμψιμοιρία επιχειρώντας να απαντήσουμε μ’ ένα έργο, με μια δημιουργία, κάτι που έπρεπε να γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Την επανάσταση του προφανούς και του αυτονόητου.

Γιατί δεν μπορεί να μιλάμε συνέχεια για ποιοτικό τουρισμό, για αναβαθμιση του τουριστικού προϊόντος και ταυτόχρονα στην πραγματικότητα να μην αλλάζουμε τίποτα από τις γνωστές συνήθειές μας και πρακτικές μας.

Το “Ελληνικό Πρωινό”, αποσκοπεί στην δημιουργια αληθινών εντυπωσιακών εμπειριών του ξενοδοχειακού πελάτη μέσα από την γνωριμία του με τα τοπικά προϊόντα και την τοπική κουζίνα κάθε προορισμού. Η γνωριμία αυτή θα είναι γευστική, αλλά και γνωσιακή και πολιτιστική και θα συμβάλει στην ανακάλυψη της πολιτιστικής ταυτότητας κάθε τόπου.

Γιατί, το κρίσιμο για μας δεν είναι μόνο τα στατιστικά στοιχεία και οι αριθμοί, που τον τελευταίο καιρό με όρους λογιστικούς κυριαρχούν, αλλά και το πόση Ελλάδα αποκομίζει ο κάθε επισκέπτης μας, που κι αυτό αν θέλετε βοηθά τα νούμερα και τις στατιστικές…”

Αυτό το τελευταίο είναι πιστεύω και το σημαντικότερο που πρέπει να έχουμε κατα νου.

Περισσότερα βλέπε: Ελληνικό πρωινό – Γ. Πίττας

Βούλα & Φρατζέσκα Χανιώτη
Η
2
concept | graphic designers
www.h2concept.gr
Αγίου Ευθυμίου 49,  846 00 Μύκονος
t|f 2289026993
MYKONOS

Μύκονος: γαστρονομικό καλοκαίρι

Για δεύτερη φορά μέσα στον μήνα Ιούνιο το εστιατόριο Bill & Coo του ομώνυμου ξενοδοχείου στη Μεγάλη Άμμο, χάρι στο μεράκι και τη δημιουργική όρεξη του chef Αθηναγόρα Κωστάκου, καλεί έναν καταξιωμένο chef για μια αφιερωματική γαστρονομική βραδιά.

Η πρώτη ήταν στις 4 Ιούνη όπου ο Γιώργος Βενιέρης μαγείρεψε, σε διαλλεκτική σχέση με τον Αθηναγόρα, γαστρονομικά ποιήματα με έμπνευση από την Ελληνική Κουζίνα. Ο Γιώργος Βενιέρης με καταγωγή από την Φολέγανδρο, είναι chef στο ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλλάς της Αθήνας, ενώ για φέτος το καλοκαίρι επιμελείται το μενού στο εστιατόριο του ξενοδοχείου Ανδρόνικος στο Δραφάκι της Μυκόνου. Η αρμονική μαγειρική σχέση, η συναντίληψη περί την γαστρονομία και η ποιότητα των δύο ανδρών θέτει τις βάσεις για να απολαύσουμε όμορφα πράγματα τουλάχιστον για φέτος το καλοκαίρι στο νησί.

Απόψε είναι μια βραδιά αφιερωμένη στη μοριακή γαστρονομία.  Οδηγός σ’ αυτό το αβάν γκαρντ ταξίδι στις υφές, στις γεύσεις, στα χρώματα και στην ανατροπή της κλασσικής μαγειρικής, είναι ο chef Γιώργος Στυλιανουδάκης.

πληροφορίες 22890 26292

(UPDATE Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011 :  ο chef Στυλιανουδάκης ξεδίπλωσε τα χρόνια της εμπειρίας του και πραγματικά μας χάρισε μια βραδιά απόλαυση, με κυρίαρχο στοιχείο, έτσι σαν άγγιγμα από χέρι κρητικό, στοιχεία από την κουζίνα της Κρήτης την οποία μπόλιασε με ένα τι από μοριακή).

Στο πλαίσιο της δραστηριότητας αυτής, που συμβαίνει χάρη στη συνεργασία του Κωστάκου και του ιδιοκτήτη του εστιατορίου-ξενοδοχείου Θεοδόση Κακούρη, θα ακολουθήσουν και μια σειρά άλλες γαστρονομικές βραδιές.

Για τους φίλους της γαστρονομίας και του καλού κρασιού υπάρχει μια ποικιλία οργανωμένων εκδηλώσεων που θα μας κρατήσουν όλο το καλοκαίρι το ενδιαφέρον.

Μια από αυτές που ήδη ανακοινώθηκε και μάλιστα για όλο το διάστημα της θερινής σεζόν είναι οι εκδηλώσεις Baccanaliae 2011 του εστιατορίου Salle e Pepe, υπό την επιμέλεια του Ivan Ottaniani.

Ήδη τρέχει απόψε και αύριο το αφιέρωμα στα θαλασσινά και στις τρεις εμβληματικές ποικιλίες οίνου τριών οινοπαραγωγών μεσογειακών χωρών, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας: chablis, verdicchio και ασύρτικο.

- πληροφορίες 6944376776

Πρόγραμμα εκδηλώσεων:         Baccanaliae Mykonos_2011

Πάμε όπως η Santo, vs Monsanto

του Δημήτρη Ρουσουνέλου

Η χρήση μεταλλαγμένων σπόρων της Μονσάντο (πολυεθνική αυτοκρατορία,

leader στον τομέα της αγροτικής βιοτεχνολογίας),

σε αναγκαστική αντιπαράθεση με τις ενέργειες

της Ένωσης Σαντορινιών Συνεταιρισμών Santo

και με την προοπτική ανάπτυξης των Κυκλάδων

ως γαστρονομικού προορισμού.

εικονογράφηση H2Concept

Στη σάλα του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία τρία ηλιοκαμένα νησιωτόπουλα μας κάλεσαν προ μηνός σε μια συνάντηση γνωριμίας. Ασύρτικο, φάβα, ντοματάκι, τρία γνήσια τέκνα της Σαντορίνης, νοικοκυραίοι σε μια εκδήλωση εξωστρέφειας. Αφορμή η δόξει και τιμή αναγνώριση της πατρότητας της φάβας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι το δεύτερο Σαντορινιό Π.Ο.Π. (Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης) ενώ παίρνει σειρά σύντομα η ντροπαλή και νοστιμούλα κόρη, η  μικρόκαρπη ντομάτα.

Το ίδιο βράδυ 95 μίλια νότια, τέσσερα ντοκυμαντέρ της δεκαετίας του ’60, ξυπνούσαν μνήμες στο νησί της Μυκόνου. Προβληματίστηκαν όσοι μπορούσαν να δουν πίσω από τις γριές με το μίτο, τις κοπέλες που έπλεναν στη σκάφη, τους νέους αγρότες -σημερινούς παππούδες μας- να λιχνίζουν κριθάρια. Αν μάθαιναν ότι η Σαντορίνη στέφεται βασίλισσα στο κρατίδιο της άνυδρης ντομάτας θα γελούσαν κουτοπόνηρα. Γιατί γνωρίζουν ότι στο δικό τους πριγκηπάτο, είχαν τέτοια ντάρε αβέρε μα προτίμησαν άλλο τίτλο ευγενείας: του τουρισμού την ανοχή κι όχι την ανέχεια.

Αν συμμετείχαν Κυκλαδίτες αγρότες στη συνάντηση του Μεγάλη Βρετανία θα έβλεπαν με συγκίνηση τους Σαντορινιούς να λιχνίζουν τη φάβα, να καλλιεργούν οργανωμένα και σύγχρονα τις ντομάτες, να δένουν κουλούρες τα κλήματα, να λιάζουν σταφύλια στις ταράτσες. Κάποιοι το κάνουν  κι ακόμα περισσότεροι θα ήθελαν και θα μπορούσαν ν’ ακολουθήσουν. Γι αυτό πρέπει οι δήμαρχοι, οι περιφερειάρχες, να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν ρωμαίοι έπαρχοι, οι δεσπότες σαν Φαρισαίοι, οι γραμματείς υπουργείων σαν κομιστές χρυσόβουλων με ΕΣΠΑ και άλλα φύκια. Πρέπει να αφυπνισθεί η συλλογική μας συνείδηση. Να πιάσουμε το νήμα από την αρχή σε όλη την επικράτεια. Να αρνηθούμε την ευκολία του φυντανιού που όζει Μονσάντο, σώζοντας ο καθένας τον πολύτιμο καρπό που του αναλογεί. Η κιβωτός της Ελλάδας, του Αιγαίου, των Κυκλάδων, όσα χρυσαφικά κι αν κρύψουμε στ’ αμπάρια της, όσα κυβικά μπετόν αρμέ κι αν εξασφαλίσουμε για την πρόσκαιρη επιβίωση, είναι ήδη υπερφορτωμένη. Βάρυνε τόσο, που ήδη βλέπουμε δια γυμνού οφθαλμού τον πυθμένα μιας θάλασσας που κάποτε την λογίζαμε απύθμενη.

Η μεγάλη επιτυχία της Σαντορίνης, αποτέλεσμα δουλειάς, αγάπης κι ανοικτών οριζόντων, αφυπνίζει τα συγκοινωνούντα δοχεία των νησιών. Η ξενοδοχειακή και εστιατορική υποδομή τους μπορεί να υποστηρίξει τον γαστρονομικό προορισμό «Κυκλάδες». Στο κοινό πιάτο είναι δυνατόν και πρέπει να αναδειχτούν τα τυριά τα Νιώτικα, τα Συριανά, τα Ναξιώτικα, τα κρασιά της Πάρου, τα ρεβίθια της Σίφνου, τα μέλια της Σίκινου, τα αλλαντικά της Μυκόνου, η πατάτα της Νάξου, το αγκιναράκι της Τήνου. Όσο λιγοστές κι αν είναι οι νοστιμιές της Φολεγάνδρου, της Τζιάς, της Κύθνου, της Άνδρου, της Ανάφης, της Σχοινούσας, της Δονούσας, της Ρήνειας, της Αμοργού και των Κουφονησιών, αυτές είναι που κάνουν τη διαφορά. Κρίταμα, αρωματικά, αιγοπρόβατα, αλιεύματα, ο πλούτος των μικρών και των μεγάλων Κυκλάδων είν’ ένα σύγχρονο κέρας της Αμάλθειας. Είναι το ιδανικό εργαλείο για να κερδίσει ο μάστορας της κουζίνας και τον πιο δύσπιστο γευσιλάτρη.

Οι Κυκλάδες μπορούν, με όχημα τα προϊόντα, όπως η Σαντορίνη και με τη Σαντορίνη, να γίνουν ένας ισχυρός γαστρονομικός προορισμός. Θα χρειαστεί μια μετα-καλλικράτεια νέα συνένωση των νησιών, ένα γευστικό σχέδιο «Αρχίλοχος» ή «Αρχέστρατος». Πλήθος τα διατιθέμενα ονόματα των ευγενών αρχαίων πλην όμως ελάχιστο και ατελέσφορο κάθε φορά το έργο κι ανύπαρκτο το όραμα των νεοτέρων.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΒΗΜΑ Gourmet

Ιούνιος 2011

Mykonos 60′s, στη μαγεία της εικόνας μιας δεκαετίας.

Η δεκαετία του ’60 άφησε το αποτύπωμά της σε όλο τον κόσμο.

Είναι η δεκαετία που αναπολούμε περισσότερο απ’ όλες τις περιόδους και στη Μύκονο, κυρίως για την αθωότητα, τις ευγενείς προσδοκίες μας και την ηρεμία που εμπεριείχαν οι μέρες και οι νύχτες μας.

Ήταν μια Μύκονο άλλου τύπου, καμιά σχέση με αυτήν που μας έχει επιβληθεί χωρίς δυστυχώς να το έχουμε αντιληφθεί.

Απόψε στο Γρυπάρειο, μέσα από τη μαγεία της εικόνας, ας προβληματιστούμε κι ας βάλουμε την καρδιά να δουλέψει δίπλα δίπλα με το μυαλό. Γιατί μου φαίνεται, πως ό,τι μέχρι τώρα έχει συμβεί και πιάνουμε τον πάτο του αγγειού, αιτία έχει που στερήθηκε το μυαλό την συνδρομή της καρδιάς. Φαίνεται πως η καρδιά των Μυκονιατών, η άδολη και αγάπη γεμάτη για τον τόπο, πήγε και βρήκε την ψυχή του νησιού και κρύφτηκαν για να μη βλέπουν, να μην ακούν…

“Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει προβολή 3 φιλμ συνολικής χρονικής διάρκειας περίπου 60 λεπτών & slide show με παλιές φωτογραφίες Ο δημιουργός ενός εκ των φίλμ είναι ο γνωστός αρχιτέκτονας & εικαστικός καλλιτέχνης Robert R. Dvorak. ο οποίος το 1968 όταν ήταν φοιτητής αρχιτεκτονικής, επέλεξε τη Μύκονο για την πτυχιακή του εργασία. Η Πτυχιακή του έχει τίτλο «A Day On Mykonos 1968» (Μια μέρα στην Μύκονο 1968)το φιλμ αποτελεί σπουδαίο ιστορικό αρχείο για την Μύκονο.
Ο κύριος Dvorak  θα μιλήσει για το φίλμ αυτό και για τις εντυπώσεις του από το νησί την δεκαετία του 60.
Το 2ο φιλμ είναι ένα ντοκιμαντέρ του Stelios Roccos, αφορά τη ζωή ενός αγοριού του Νικόλα στη Μύκονο του 1960. Παρουσιάζεται η απλότητα, το ήθος, η λιτότητα, η ευπρέπεια, η αρμονία, το μέτρο, η εργατικότητα και η ομορφιά του νησιού στην δεκαετία του 1960.
Το τρίτο είναι ένα σύντομο διαφημιστικό σποτ του ΕΟΤ της Μυκόνου την δεκαετία του ’60.

Οι συμπολίτες μας Μαριάννα Αθ. Κουσαθανά και Δημήτρης Μαν. Κουτσούκος είχαν την πρωτοβουλία αυτής της εκδήλωσης. Εμείς άλλο δεν έχουμε από το να τους ευχαριστήσουμε για τη μαγεία του ταξιδιού και της ενδοσκόπισης στα άδυτα της ψυχής του νησιού που θα μας χαρίσουν. Να ευχηθούμε αυτή την ψυχή  να την ξεδιψάσουμε απόψε, με τις σωστές σκέψεις, προβληματισμό κι αγάπη, γιατί έτσι που παραμένει για χρόνια σε χειμερία νάρκη σίγουρα θα τη βρούμε διψασμένη.

Ώρα έναρξης 20.30

σχεδιασμός αφίσας: H2 concept

Πάσχα στη Μύκονο του ’91

Η φωτογράφος Λυδία Βεροπούλου, πέρασε με φίλους στο νησί το Πάσχα του 1991. Ήταν όμορφα τότε να γιορτάζεις το  Πάσχα στη Μύκονο. Οι βάρβαροι του πρώτου τριημέρου της χρονιάς δεν ήταν ακόμα τόσο αγριεμένοι και μπορούσες ακόμα να απολαύσεις με όλες σου τις αισθήσεις ό,τι συνέβαινε γύρω σου: την Άνοιξη πρωτίστως, τα πάθη και τις χαρές, τις γεύσεις και τις μυρωδιές. Μα πάνω απ’ όλα μπορούσες να ακολουθήσεις έναν ρυθμό, τον ρυθμό που έδινε μια πόλις ανθρώπων που ζούσαν ανθρωπινά.

Γειτόνισσές μου στον φούρνο του Γιώρα φτιάχνουν κουλούρες της Λαμπρής - Μύκονος 1991, φωτογραφία: Λυδία Βεροπούλου

Ύστερα ήρθε μια μαζική παράκρουση, ήρθαν άνθρωποι άλλιώτικοι κι έφεραν μαζί τους αυτό που κυρίως τους χαρακτήριζε κι από το οποίο δεν μπορούσαν να ξεφύγουν ούτε στις διακοπές: τους ρυθμούς τους. Η πόλις τότε, η Χώρα, το νησί όλο, έβαλε μπρος τις μηχανές κι από τότε ως τα σήμερα έχει κάψει τόνους κάρβουνου για να μπορέσει να διατηρήσει τον νέο ρυθμό. Και μαζί κάηκαν όλα, άνθρωποι, σπίτια, θάλασσες, βουνά και χωράφια.

Είκοσι χρόνια μετά, μέρος από το υλικό που αποτύπωσε τότε φωτογραφικά, το βρήκαμε να ταξιδεύει διαδικτυακά. Να ‘ναι καλά, για τη συγκίνηση που μας χαρίζει. Το νησί ακόμα και για όσους από μας στέκονται κριτικά απέναντι σε όσα το ταλαιπορούν χρόνια τώρα, παραμένει όμορφο. Και είναι όμορφο στα μάτια τα δικά μας και των χιλιάδων φίλων του που γνωρίζουν ότι πρέπει να ακολουθήσουν πορεία διαφορετική από την προδιαγεγραμμένη για να αρμέξουν τη μοναδική συγκίνηση που χαρίζει η Μύκονος.

Φούρνος του Γιώρα, η γειτονιά φτιάχνει κουλούρες. Πάσχα 1991, Μύκονος, φωτογραφία: Λυδία Βεροπούλου

Επιτέλους φέτος ας χαλαρώσουμε, έτσι για να νοιώσουμε κάποιου τύπου ανάσταση, που όλοι μέσα μας την έχουμε ανάγκη.

Η Ανάσταση είναι πρώτα απ’ όλα εσωτερικής φύσεως θέμα,  ας το συνειδητοποιήσουν αυτό όσοι επισκέπτες που αποτινάσσουν τον όποιο πολιτισμό κουβαλάνε με το που πατήσουν το πόδι τους στο νησί.

Η Ανάσταση δεν είναι θέμα ταμειακό, ας το συναισθανθούν κάποιοι αμετανόητοι “δικοί μας”, που χρόνια τώρα οι συμπεριφορές και οι παραλήψεις τους προσμετρώνται στις ζημιές για τον τόπο.

Καλό Πάσχα σε όσους έρθουν στο νησί. Κυρίως Καλή Ανάσταση σε όσους έρχονται για να αναστηθούν, μετά από μια περίοδο παρατεταμένης σταύρωσης.

Χωράει το ελληνικό τοπίο σ’ ένα πιάτο;

Το διήμερο 2 και 3 Φεβρουαρίου συμμετείχα στο συνέδριο “Valuing the food experience”. Πολύ σημαντική συνάντηση για τον χώρο της γαστρονομίας και μάλιστα με μια προοπτική να μπει η ελληνική μαγειρική στην ατζέντα του τουριστικού προϊόντος.  Κλήθηκα από τους διοργανωτές να μιλήσω στο πλαίσιο της ελληνικής κουζίνας, κυρίως αυτής του Αιγαίου και των Κυκλάδων, αναζητώντας τον συγκερασμό τοπικών γεύσεων, προϊόντων και πρωτοβουλιών και τις δυνατότητες που έχουν, ώστε να συναποτελέσουν ένα ελκυστικό προϊόν.

Ωστόσο για μένα κύριο θυμα υπήρξε κάτι που πιστεύω ότι μας έχει ξεφύγει όλα αυτά τα χρόνια κι έχει να κάνει με τα παρελκόμενα του πιάτου. Γιατί ένα πιάτο ακόμα κι αν είναι πολύ ελκυστικό, δεν είναι από μόνο του ικανό να κάνει φίλους. Επιπρόσθετα εμείς δεν θα ‘πρεπε να αναζητάμε την αναγνώριση της “μάζας των τουριστών”, αλλά κυρίως να κάνουμε φίλους τους “ταξιδιώτες”. Εκείνους δηλαδή που συνειδητά επιλέγουν να ταξιδέψουν σ’ έναν τόπο για να τον γνωρίσουν κι εκείνους που έχουν την καρδιά τους ανοικτή στην εμπειρία του καλού φαγητού. Γιατί πέρα από την ανάγκη μας για τροφή, είναι η απόλαυσή της που καθιστά την μαγειρική ενός τόπου εμπειρία άξια να την θυμάσαι. Και σ’ αυτή την εμπειρία μεγάλη σημασία έχουν τα παρελκόμενα ενός προσφερόμενου πιάτου: η μουσική, η διακόσμηση, το περιβάλλον, η ανάγκη για συζήτηση, φλερτ, επικοινωνία, ο μύθος… Και το ερώτημα που τίθεται είναι: χωράνε αυτά που συνιστούν το ελληνικό τοπίο της ελληνικής γαστονομικής απόλαυσης στο πιάτο που προσφέρουμε;

 

Χωράει το ελληνικό τοπίο σ’ ένα πιάτο;

(Περί αυθεντικότητας και άλλων γευστικών παρελκομένων)

του Δημήτρη Ρουσουνέλου

«Ένα τοπίο […] είναι η προβολή της ψυχής ενός λαού πάνω στην ύλη».
Έτσι το όρισε μερικά χρόνια πριν ο Οδυσσέας Ελύτης[1]. Παρομοίως θα έλεγα κι ένα πιάτο, είναι ένα τοπίο στο οποίο προβάλλει ο μάγειρας την ψυχή του. Είναι ο τρόπος επικοινωνίας του με τις ψυχές εκείνων –των μυημένων ή μη- που καλούνται να έχουν την εμπειρία της απόλαυσης του έργου δηλαδή του μηνύματός του. Αυτός ο διάλογος: ψυχής-ύλης, …πνεύματος-υλικών, …επιθυμίας-αγαθών, που αενάως επανέρχεται, είναι κινητήριος τροχός για αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό της διατροφής. Το μήνυμα που σήμερα καλούμαστε να μεταδώσουμε είναι: ελληνικό πιάτο με ταυτότητα – ελληνικά προϊόντα με αυθεντικότητα.

Δεκαοκτώ αιώνες πριν, ο Αθήναιος[2], έσπευδε να μας παραδώσει μια σημαντική παρατήρηση:

«ουδέν ο μάγειρος του ποιητού διαφέρει, ο νους γαρ εστίν εκατέρω τούτων τέχνη».

Τι κουβέντα! Και πόσο πραγματικά τιμά ο ελληνικός πολιτισμός την τέχνη του μάγειρα! Αν ήταν τα βραβεία Νόμπελ μεσογειακή υπόθεση κι όχι σκανδιναβική, δίπλα σ’ εκείνο της Λογοτεχνίας θα φιγουράριζε το Νόμπελ Μαγειρικής.
Η συγκεκριμένη καταγραφή του Αθήναιου είναι γνωστή, στους διακονούντες την γαστρονομία, σαν «το εγκώμιο της σαρδέλας». Ένα ζεματισμένο γογγύλι κόπηκε σε κομμάτια σε σχήμα αντσούγιας, και με λίγο λάδι, και σαράντα κόκκους μαύρου παπαρουνόσπορου, προσεφέρθη στον Νικομήδη τον βασιλιά της Βιθυνίας. Εδώ ο ποιητής Εύφρονας προσθέτει: «άλας δους μουσικώς» το οποίο ο μεταφραστής αποδίδει: «και αλάτι με χάρη έβαλε». Εμένα μου λείπει αυτό το «μουσικώς», δεν μου αρκεί η «χάρη». Γι αυτό και δράττομαι της ευκαιρίας, που η συνάντησή μας φιλοξενείται στο συνεδριακό του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, να υπενθυμίσω ότι το φαγητό δεν είναι δυνατόν να λειτουργεί αυτόνομα σαν μια στεγνή παράθεση και συχνά αντιπαράθεση πιάτων. Πολύ περισσότερο όταν αυτό συμβαίνει κάτω από την Ακρόπολη ή σ’ ένα σοκάκι νησιού ή σ’ ένα ελληνικό ακρογιάλι. Θα έχουμε βέβαια όλοι μας παρατηρήσει ότι, ενώ γίνονται βήματα προς την βελτιστοποίηση της παρεχόμενης ελληνικής εστίασης, τα παρελκόμενα, όπως η μουσική ή η διακόσμηση, βαδίζουν δρόμο διαφορετικό. Άλλα ακούσματα επιβάλει ο φασισμός του συρμού. Άλλοι κανόνες ορίζουν την αισθητική του χώρου. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που καμιά φορά δυσκολεύεσαι να καταλάβεις αν τρως στη Νέα Υόρκη ή κάπου στην Ευρώπη και σου προσφέρονται κάποιες μοδάτες μεσογειακές γεύσεις.

Στην όμορφη και παράξενη μικρή μου πατρίδα, ατύχησα στα χρόνια μου να έχω μια διιστάμενη εμπειρία της απόλαυσης του τραπεζιού (του τραπεζιού σαν έπιπλο!!!). Αρχικά μεν σαν ένα είδος τελετουργικού εργαλείου για έναν μοναχικό χορό -έναν ζεϊμπέκικο! Αργότερα σαν ένα είδος πίστας για καρσιλαμάδες!

Σημαίνουσες και οι δυο εικόνες. Η μια μάλιστα συμπληρώνει την άλλη, καθώς ορίζουν:

-στη μια περίπτωση, την ασύρτικη μαγκιά της ρετσίνας με μαριδάκι τηγανητό,

-στην δε άλλη, το κέφι που φέρνει το άλλοθι του Ασύρτικου,  με ξεκοκαλισμένη συναγρίδα και σαλάτα ρόκα–παρμεζάνα.

Παράλληλες εικόνες, διαφορετικές εποχές.

Τότε, μ’ ένα τράβηγμα του καρό τραπεζομάντιλου, τα πιάτα και τα ποτήρια σωριάζονταν στο πάτωμα. Ο λεβέντης το δάγκωνε στη μια του άκρη για να σύρει τις βόλτες του ζεϊμπέκικου. Προκαταβολικά κόλλαγε σαλιωμένο χαρτονόμισμα χαλκομανία στο κούτελο του λαουτιέρη.

Σήμερα με σταδιακά κλικ στο ποντεσιόμετρο, η μουσική δυναμώνει κι αφελληνίζεται των νεοελλήνων η φυλή. Τότε πάνε τα «τραπέζια τα ολόγεμα και τα φιρφιρένια πιάτα». Κόρες καλλίγραμμες φρενήρεις, σαν έτοιμες από καιρό …χορεύουν. Το γεγονός ότι πριν λίγο -στην τάβλα που η γόβα τους πληγώνει- αδίκως θυσιάστηκε μια συναγρίδα, τους είναι αδιάφορο!

Η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία καλείσαι να χαρείς την εμπειρία του ελληνικού φαγητού, κυρίως ο χώρος και η μουσική, είναι μέρος της απόλαυσης. Αυτό έχει ξεφύγει από επαγγελματίες, αλλά και εστιώμενους. Τελευταία συνειδητοποίησα, ότι εκείνο που διαφοροποιεί π.χ. το στέκι της Νινέτας στην Ερμούπολη, από κάποια εστιατόρια με βαρύ όνομα, δεν είναι μόνο η επιλογή του μενού, η ευρηματικότητα των πιάτων, η θέα, οι τιμές, ο κόσμος, το …concept. Είναι και ο τρόπος που η μουσική αρτύζει τα πιάτα και τις καρδιές. Είναι ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, η Κάλλας κι η σύγχρονη ελληνική μουσική που επιβάλουν φαγητό και συζήτηση. Εκτός κι αν επιβάλλεται να ακολουθήσουμε έναν μεικτό τρόπο, όπου το φαγητό έρχεται σε δεύτερη μοίρα, οπότε κυριαρχούν ο Κιάμος, η Κελεκίδου ή η Lady Gaga. Κι άραγε μπορούμε να μαγειρεύουμε ελληνικά, να απευθυνόμαστε κατ’ εξοχήν σε τουρίστες και στην καλύτερη περίπτωση οι απολαυστικές μουσικές των μαύρων της Νέας Ορλεάνης ή τα πορτογαλέζικα fados της επίσης εξαιρετικής Dulce Pontes, να ορίζουν την επίγευση ενός ελληνικού γεύματος; Έχω την εντύπωση ότι το ελληνικό εστιατόριο, όταν προσφέρει ελληνικό φαγητό, πρέπει να έχει ένα περιβάλλον με στοιχεία ελληνικότητας. Το αν θα είναι μοντέρνο ή παραδοσιακό είναι θέμα επιλογής.

Αν με κάποιο τρόπο ακούγονταν αυτή τη στιγμή το «Άξιον Εστί», ίσως να ξεχωρίζαμε τον στίχο:
«…Άξιον εστί το ξύλινο τραπέζι
το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου
του νερού τα παιχνίδια στο ταβάνι
στη γωνιά το φυλλόδεντρο που εφημερεύει…»

Ελάτε κάτω από τον ίσκιο ενός πλατάνου, μιας μουριάς, ενός ευκαλύπτου, να στήσουμε πάλι το σκηνικό. Γιατί αυτό είναι το δεύτερο συστατικό της εμπειρίας της τροφής, που χάσαμε στο δρόμο:

«Ο ίσκιος του φυλλόδεντρου που εφημερεύει». Το ανταλλάξαμε εύκολα με μια …πέργκολα! Κλείσαμε την ύπαιθρο με τζαμαρίες κι αντισταθήκαμε στη ίδια τη φύση με ανεμιστήρες, air condition και θερμαντικά σώματα. Χωροθετήσαμε 100 τραπέζια και καμιά πεντακοσαριά καρέκλες κι είμαστε έτοιμοι να στρατωνίσουμε μισή χιλιάδα πεινώντες και διψώντες παραθεριστές στις σύγχρονες τουριστοπαγίδες μας.

Μπορώ εδώ να καταθέσω την εξής τριπλή τραυματική εμπειρία και δεν έχει καμιά απολύτως σημασία ο τόπος. Συμβαίνουν παντού:

-Πριν λίγα χρόνια θερίστηκαν κυριολεκτικά σε δημοφιλή παραλία καμιά δεκαριά μεγάλα αλμυρίκια. Δεν τα αναζήτησε κανείς απ’ όσο μπορώ να ξέρω. Το εστιατόριο όμως πίσω τους κέρδισε την απρόσκοπτη θέα προς την θάλασσα.

Σε άλλη περίπτωση:

-Εστιατόριο κεντρικής πλατείας, θέρισε έναν ολόκληρο ευκάλυπτο ηλικίας 70 χρόνων. Έτσι κέρδισαν οι πελάτες θέα προς τον έναστρο ουρανό και γλύτωσαν παράλληλα από τις κουτσουλιές των πουλιών.

Τρίτον:

-Σε πλαζ από τις πλέον γνωστές στο πανελλήνιο, εστιάτορας για λόγους μάλλον ενός μαροκινού “concept” που του προέκυψε, φύτεψε πρόπερσι …στην αμμουδιά, πανύψηλους αφρικάνικους φοίνικες, αλλοιώνοντας την φυσιογνωμία μιας εξαιρετικά όμορφης παραλίας.

Δεν ξέρω αν το βλέπουμε όλοι, προσωπικά όμως διακρίνω μια αντιπαράθεση η οποία αν και φαινομενικά έχει αιτία, ουσιαστικά δεν έχει νόημα. Αργά ή γρήγορα η φύση εκδικείται.

Ως πότε νομίζουμε ότι κάποιοι θα είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν για να ξεφύγουν από την μεγαλούπολη που τους πνίγει, για να περάσουν τις διακοπές τους μέσα σε ένα όχι ειδυλλιακό, αλλά οικοδομικό τοπίο; Φαίνεται πως την ώρα που οι μάγειρες αγωνίζονται να στήσουν τοπία, κάποιοι επιχειρηματίες απλά έχουν προαποφασίσει ότι το ελληνικό τοπίο δεν χωράει στο πιάτο τους. Και δρουν αναλόγως. Σε πολλές περιπτώσεις η τουριστική ανάπτυξη φαίνεται σαν μια κατάσταση στην οποία έχουμε αναστολή της αξίας της αισθητικής.  Εν μέρει ίσως με την έννοια που μας κληροδότησε ο Βασίλης Ραφαηλίδης:

«Επειδή η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος,

επειδή η αισθητική δεν είναι η ηθική του παρόντος,

επειδή η ηθική του ελληνικού παρόντος είναι η απάτη,

επειδή η αισθητική δεν έχει παρόν εδώ στην Ελλάδα,

επειδή στην Ελλάδα παρόν είναι το παρελθόν,

επειδή τούτο το παρελθόν δεν έχει μέλλον,[...]

επειδή η μιζέρια και η αθλιότητα περίσσεψαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα,

επειδή η πολιτική στερείται αισθητικής διότι στερείται ηθικής»

Κυρίως όμως με την έννοια που μας δίδαξε προφητικά ένας ακριβός φίλος της Μυκόνου,  ο αρχιμάστορας του τουρισμού και των Ξενία, Άρης Κωνσταντινίδης:

«Σ’ όποιον τόπο πάει ο τουρισμός είναι για να χαθεί ο τόπος…»[3]

Βαριά κουβέντα!!!

Και για να εξηγηθώ καλύτερα, αυτό που συνήθως συμβαίνει, είναι να επιλέγεται σαν τουριστικός προορισμός, ένας τόπος υψηλής αισθητικής αξίας. Είτε πρόκειται για φυσική κατάσταση ομορφιάς, είτε είναι δημιούργημα ανθρώπινο (δηλαδή… μουσεία, έργα τέχνης, συνέδρια, γαστρονομικοί προορισμοί). Οι πιο παρθένες παραλίες διακορεύονται, στις πιο απάτητες κορφές αποθέτουμε την ματαιοδοξία μας, τα πιο νόστιμα, φτηνά και λαϊκά προϊόντα, οι πιο όμορφες πόλεις, τα χωριά όμορφα καίγονται… Έχεις την αίσθηση παντού στην Ελλάδα, ότι ο τουρισμός αντιμάχεται την ίδια τη φύση, έρχεται με κατακτητική διάθεση και εγκαθιστά νέα «ήθη». Αυτό το γεγονός που δεν είναι παρά η στρέβλωση αυτού που θα ‘πρεπε να είναι η τουριστική ανάπτυξη σ’ ένα τόπο, είναι που πρέπει να αντιπαλέψουμε. Κι αυτό, οφείλουμε να το κάνουμε εμείς οι ίδιοι, πριν διαβρωθούμε και αλλοτριωθούμε ολοσχερώς σαν το τοπίο. Γιατί:

«τοπίο είναι κι ο άνθρωπος –αρκεί να μείνει λαός,

να μην αποξενώνεται απ’ τη φύση»[4]

Στις Κυκλάδες, για παράδειγμα και για να μιλήσουμε μόνο για το αντικείμενο που μας απασχολεί, την εμπειρία της τροφής δηλαδή, είχαμε πριν λίγα μόλις χρόνια έναν μικρό γαστρονομικό παράδεισο. Στηρίζονταν στα λιγοστά πλην νόστιμα προϊόντα της γης και στον πλούτο των αλιευμάτων  μιας πανέμορφης θάλασσας. Η ανάγκη κάλυψης της αυξανόμενης ζήτησης έφερε την υπεραλίευση, με αποτέλεσμα την επικίνδυνη μείωση των αποθεμάτων. Η αύξηση των θαλασσίων δραστηριοτήτων για τις τουριστικές ανάγκες, η εγκληματική ρύπανση των θαλασσών, η χημική επίθεση που υφίστανται οι ελληνικές ακτογραμμές από το χλώριο εκατοντάδων πισίνων των ξενοδοχείων και των επαύλεων, συνιστούν μια εικόνα αποκαρδιωτική.

Απο τον Τσελεμεντέ στη νέα ελληνική μαγειρική

Σ’ ένα νησί των Κυκλάδων γνώρισα μια σεφ, βραβευμένη με Χρυσό Σκούφο. Εξαιρετικά τα πιάτα της, γεύσεις ελληνικές, πλην όμως απροσδιόριστα αιγαιοπελαγίτικες. Δεν ξέρω αν έχω δίκιο ή άδικο, πιστεύω όμως ότι, όσο καλή δουλειά κι αν κάνει, όταν θα φύγει από το νησί ό,τι πέτυχε θα το πάρει μαζί της. Όπου κι αν πάει στη συνέχεια, θα στήσει την ίδια …απροσδιόριστα αιγαιοπελαγίτικη ομορφιά, με λίγη κάπαρη, λίγο λάδι, λίγη ρίγανη και τυρί κατσικίσιο. Στον τόπο δεν θα μείνει τίποτα από το πέρασμά της.

Η ελληνική μαγειρική άλλαξε με την αστυφιλία, που κάποτε ήρθε και έδεσε με τον Τσελεμεντέ. Τότε η τάση ήταν να εξαφανιστεί ό,τι θύμιζε στον Έλληνα νεοαστό τις ρίζες του. Δεκαετίες αργότερα, ζούμε μια τάση επιστροφής, μια τάση ενδοσκόπησης, δημιουργική και ενδιαφέρουσα.

Πολλοί σεφ και εστιάτορες πάνε την ελληνική μαγειρική ένα σκαλί παραπέρα. Μέσα από αυτή την προσπάθεια έχουν αναδειχθεί μια σειρά από σημαντικά πρόσωπα και μαζί τους ενδιαφέροντα πιάτα, που μοσχοβολάνε Ελλάδα. Ποιο όμως είναι στην ουσία το αποτέλεσμα για την «εθνική» μας γαστρονομία; Καταλήξαμε κάπου; Ως πότε θα την μαγειρεύουμε αυτή τη νέα ελληνικότητα; Τα δημιουργικά πιάτα με βάση την παράδοση, ως πότε θα είναι δημιουργικά; Αφού τα ‘χουμε κάνει όλα και μάλιστα ανακυκλώνουμε τις ίδιες πρακτικές, χρόνια τώρα. Μήπως πρέπει να φτάσουμε κάποτε στο «δια ταύτα»; Μήπως αυτή η κατάκτηση πρέπει να περάσει σε μια δεύτερη φάση, πιο εκλαϊκευτική και μαζική; Γιατί τι νόημα έχει να συζητάμε για την ελληνική γαστρονομία και την ανάδειξή της, όταν αυτό μένει μεταξύ μας και δεν περνά στο εστιατόριο ή στο σπίτι;

Φοβάμαι ότι έτσι όπως πάμε, θα καταλήξουμε σε ένα νέο Τσελεμεντέ. Σε μια νέα αστική κουζίνα, που θα χει απλά ανταλλάξει: τον εκγαλλισμό της κουζίνας της καθ’ ημάς Ανατολής, με μια μεσογειακού τύπου παγκοσμιοποιημένη μαγειρική.

Για τη σύγχρονη ελληνική μαγειρική, τη μαγειρική που σύμφωνα με τον τίτλο του συνεδρίου που μας έφερε εδώ αυτό το διήμερο, αποτελεί μια εμπειρία, την αξία της οποίας μπορούμε να αξιοποιήσουμε και τουριστικά, το ζητούμενο είναι η ταυτότητα. Κι όταν μιλάμε για ταυτότητα μιλάμε για στοιχεία πολιτισμού, μιλάμε για πράγματα που αναδεικνύουν μια αυθεντικότητα που μας χαρακτηρίζει απολύτως. Μιλάμε για πιάτα που θα φέρουν τη σφραγίδα της ελληνικότητας. Όχι για μια εξευρωπαϊσμένη μεσογειακή αοριστία, ούτε για ένα τουρλού ανατολίτικου προσανατολισμού.

Επενδύοντας στα υλικά

Φιλοσοφικά μιλώντας, οι πληροφορίες για τη χώρα μας, είτε αυτές μπαίνουν στο μυαλό του επισκέπτη μέσω των ξεναγήσεων, είτε εισβάλουν στο στομάχι του από το στόμα, έχουν ένα κοινό παρανομαστή: η πληροφορία είναι πολιτισμικού ενδιαφέροντος. Στοχεύει μάλιστα όχι απλά στην ικανοποίηση μιας περιέργειας ή μιας ανάγκης, αλλά κυρίως στη διαμόρφωση μιας εικόνας για τον τόπο, εν προκειμένω για την Ελλάδα. Γι αυτό λοιπόν, είναι ανάγκη να επενδύσουμε στην ανάπτυξη και αυτής της πτυχής του πολιτισμού. Και είναι ανάγκη να το κάνουμε οργανωμένα και σε βάθος χρόνου, για να έχουμε αποτέλεσμα.

Ας κάνουμε μια αρχή, επενδύοντας στα υλικά. Η εξαιρετική πρώτη ύλη είναι που θα μας διαφοροποιήσει και στη νέα ελληνική κουζίνα και στην παραδοσιακή. Για να γίνει αυτό, πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό ο τρόπος που εμπορευόμαστε το τουριστικό προϊόν και βέβαια να αλλάξουν τα μεγέθη, ώστε η στόχευση να είναι ο υποψιασμένος και ενημερωμένος τουρίστας. Πολλά νησιά των Κυκλάδων –τα λεγόμενα πρώτης ταχύτητας- είχαν αποκλειστεί από τον αγροτοτουρισμό, έτσι όμως απαξιώνεται η όποια αγροτική παράδοση και παραγωγή, δεν ενισχύεται το ενδιαφέρον και δεν επιτυγχάνεται η σύνδεση των προϊόντων –τυρί, γάλα, βούτυρο, μέλι, λάδι, αλλαντικά, φρούτα και λαχανικά- με τις ανάγκες της Αγοράς. Επιπλέον, στο πλαίσιο σπασμωδικών αποφάσεων, η πολιτεία αποφάσισε χωροταξικό σχέδιο για κάποια νησιά. Την ίδια στιγμή κι ενώ η δόμηση έχει απαγορευθεί στο 70% περίπου της έκτασης της Μυκόνου οι αξίες της γης για το Υπουργείο Οικονομικών, με βάση το σύστημα αντικειμενικού υπολογισμού, παρέμειναν ίδιες και συνεχώς αυξανόμενες. Κι όμως ουσιαστικά κανείς δεν πουλά και δεν αγοράζει στο νησί γη που δεν χτίζεται, άρα σχεδόν δεν υπάρχει αξία. Γιατί το λέω; Γιατί πέρα από το οικονομικό πρόβλημα, που έχει προκύψει στις μεταβιβάσεις και κληρονομιές, κανείς δεν μπορεί να επενδύσει στη γη για να στήσει ένα αμπέλι, μια οργανωμένη καλλιέργεια βοτάνων και μια σειρά από διάφορες αγροτο-κτηνοτροφικές επιλογές, που θα μπορούσαν να στηρίξουν και να εμπλουτίσουν την τοπική παραγωγή. Κι αυτή τη φορά δεν είναι οι τιμές, αλλά η φορολογία που είναι απαγορευτική.

Μύκονος: μια φωτογραφία χίλιες λέξεις!

Κατ’ επέκταση, λόγω της έως τώρα άτακτης δόμησης, έχουμε ελάχιστες πια χοιρόμαντρες, άρα και μείωση της παραδοσιακής χοιροτροφίας. Ως τώρα ήταν σε συνάρτηση με την αγροικία, η οποία εκσυγχρονίζεται και άρα δεν συνάδει με τις νέες ασχολίες των ιδιοκτητών της.

Γαστρονομικά οχυρά

Παράλληλα υπάρχει, μια απαξίωση να την πω; Έλλειψη ενδιαφέροντος; Έλλειψη επαγγελματισμού; Έλλειψη προσανατολισμού; Έλλειψη στόχων για στήριξη της εσωτερικής αγοράς και οικονομίας; Όλα μαζί; Ίσως! Γεγονός είναι ότι οι Έλληνες επιχειρηματίες στη μεγάλη τους πλειοψηφία, δε έχουν καλή σχέση με την έρευνα αγοράς. Καλόμαθαν στην πεπατημένη κι έτσι με τη βοήθεια ενός κοινού, που μοιάζει να μην ενδιαφέρεται, ίσως γιατί δεν είναι γευστικά καλλιεργημένο, διαθέτουν μια ισοπεδωμένη μέτρια ως καλή ποιότητα. Έτσι (κι εδώ είναι το μέγα παράδοξο) είναι πανεύκολο και μάλιστα δεν μας ξαφνιάζει καθόλου όταν βρίσκουμε στα εστιατόρια:

παρμεζάνα, πεκορίνο, ρικκότα, μοτσαρέλα, μασκαρπόνε, γκοργκοντζόλα…

ενώ την ίδια στιγμή απουσιάζουν τυριά όπως:

το κατίκι, το λαδοτύρι, το κασέρι, η κοπανιστή, το μαστέλο, ο μπάτζος, η φορμαέλα, η σφέλα, η μυτζήθρα.

Αλλά γιατί να πάμε μακριά; Εδώ απουσιάζουν από τον εστιατορικό χάρτη της Μυκόνου:

όχι μόνο οι εξαιρετικές γραβιέρες των Κυκλάδων (Νάξου Τήνου και Ίου), αλλά το San Μιχάλη της Σύρου, το Βωλάκι από την Τήνο, το κεφαλίσιο σπηλιάς από τη Μήλο, η γυλωμένη μανούρα από τη Σίφνο, το αρσενικό της Νάξου και άλλα πολλά.

Όπως απουσιάζουν αντιστοίχως βέβαια από τα γύρω νησιά και τα προϊόντα της Μυκόνου: η λούζα, το λουκάνικο, η κοπανιστή. Κι ό,τι ισχύει για τα τυριά και τα αλλαντικά ισχύει μέχρι κεραίας και για τα κρασιά. Τοπική μαγειρική όμως στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Ισπανία, χωρίς προώθηση τοπικού κρασιού δεν νοείται. Το ίδιο ισχύει κι όταν αυτές οι κουζίνες ταξιδεύουν στο εξωτερικό.

Αυτή η έλλειψη επικοινωνίας, αυτή η περιχαράκωση έναντι του γείτονα δεν θα ‘πρεπε να υπάρχει. Κι εδώ πρέπει να δουλέψουμε. Να μιλήσουμε με όρους Πατριδογνωσίας. Κυρίως να καλλιεργήσουμε στους επαγγελματίες και στο κοινό την ανάγκη να βάλουμε στην διατροφή μας πρώτες ύλες με ταυτότητα.

Στη μαγειρική δεν είναι η κατάκτηση της καινοτομίας αυτοσκοπός. Καινοτομία και μαγειρική είναι αδέλφια. Ταξιδεύουν μαζί. Όμως αν δεν πατάνε σε μια βάση οι πρωτοβουλίες μας, θα είναι σαν εκείνο το άδηλο νησί στη μέση του Αιγαίου, που έγινε Δήλος και σταμάτησε να περιφέρεται ασκόπως, μόνο χατίρι του Απόλλωνα και της Άρτεμης. Από τότε έγινε Ιερό νησί, Ταμείο της Αθηναϊκής Συμμαχίας, παγκόσμιο σύμβολο και σήμερα μια χρυσοτόκος όρνιθα, που έβαλε το ένα μετά το άλλο τα νησιά μας στον τουριστικό χάρτη.

Λιγότερο σημαντικά, αλλά όχι μικρότερης εμβέλειας πράγματα, βάζουν και τους τόπους στο γαστρονομικό χάρτη:

Σαμπάνια… jamón ibérico… roquefort… parmesana… balsamico της Modena, λουκάνικα Φρανκφούρτης …μουστάρδα της Dijon… Camember της Νορμανδίας,

Όταν ακούμε «μπακαλιάρος» η σκέψη δεν ταξιδεύει στα βάθη της Μικράς Ασίας.

Κι όταν βγάζουμε εισιτήριο για  Πορτογαλία δεν είναι επειδή λαχταρήσαμε παστουρμά.

Mr Paul, Ν. Μαρμαράς Χαλκιδικής

Λαχταράμε χταπόδι κοντά στη θάλασσα, φασολάδα στο βουνό, τουρσί στο Βοριά, παξιμάδι στο Νοτιά, λοξοκοιτάμε γευστικά κατά λεβάντε στο ανατολικό Αιγαίο κι απολαμβάνουμε δυτικότροπες γεύσεις στο Ιόνιο.

Κάθε φίλος των αυθεντικών γεύσεων συγκινείται, ακούγοντας και μόνο συνδυασμούς λέξεων και ονομάτων όπως:

Σαρδέλες Καλλονής, φάβα Σαντορίνης, οίνος γλυκύς Σάμου, μαστίχα Χίου, χαλβαδόπιτες Σύρου, φορμαέλα Αράχωβας, ελιές Αμφίσσης, λούζα Μυκόνου, σύγλινο Μάνης, Κορινθιακή σταφίδα, λυκουρίνος Βιστωνίδας, Αβγοτάραχο Μεσολογγίου…

Ανάδειξη μιας νέας μαγειρικής κουλτούρας

Αν για τον ποιητή «θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία», για την μαγειρική, και κυρίως για μια εκσυγχρονισμένη ελληνική κουζίνα -το ξέρετε πολύ καλύτερα από μένα- εκτός από αρετή …δηλαδή γνώση και εκτός από τόλμη …δηλαδή φαντασία, θα χρειαστούμε διάθεση, στήριξη και προγραμματισμό. Κυρίως όμως θα χρειαστούμε πελάτες. Γιατί είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι οι μεγάλες κουζίνες ήταν πάντα συνάρτηση της οικονομικής ανάπτυξης (θυμηθείτε τα μεγάλα λιμάνια, τα πολιτικοοικονομικά κέντρα της Αρχαίας Ελλάδας, της Ρωμαϊκής και της Βυζαντινής αυτοκρατορίας). Στις Αυλές των ανακτόρων της Ευρώπης και στα παλάτια των σουλτάνων, αναζήτησαν την τελειότητα, διαμορφώνοντας έτσι και το πλαίσιο των εθνικών κουζινών. Το δυστύχημα για την μαγειρική μας παράδοση, είναι πως όταν συνέβαινε στην Ευρώπη η κοσμογονία της Αναγέννησης, εμείς είχαμε άλλες αγωνίες: Ελευθερία και κρατική υπόσταση!

Χρειάστηκε να πονέσει η Κρήτη, να πονέσουν τα νησιά, να ματώσει η Μικρά Ασία, να μετακινηθούν πληθυσμοί, για να αναπτυχθεί σαν μια νέα συνισταμένη, η ραχοκοκαλιά της κουζίνας του Αιγαίου. Η δημιουργική σύνθεση στοιχείων που μας ήλθαν από τη Δύση ή την Ανατολή και συνάντησαν τα δικά μας, έφτιαξε μια νέα πραγματικότητα η οποία εν τέλει αφομοιώθηκε, έγινε κτήμα του πληθυσμού, γιατί πέρασε κατευθείαν στα λαϊκά στρώματα!

Πλέον δεν μπορούμε να φανταστούμε τον γαστρονομικό μας πολιτισμό χωρίς τα νέα στοιχεία που εισήλθαν στη διατροφικές μας συνήθειες τον 18ο , τον 19ο , και τον 20ο αιώνα. Υπήρξαν δύσκολα χρόνια. Όπως δύσκολη είναι η περίοδος της κρίσης που διανύουμε. Το πιθανότερο είναι ότι θα βγούμε νικητές, σε ένα αβέβαιο ίσως χρονικά μέλλον. Πέρα από την οικονομική ανάπτυξη, φαίνεται να ‘ναι και η δυσκολία ένας δυναμικός παράγοντας για δημιουργία.

Μια πρόταση: Λέσχες Ελληνικής Γαστρονομίας

Δεν έχω μαγική συνταγή, ξέρω όμως ότι πρέπει όλοι μαζί να σμίξουμε την έγνοια μας για το καλό φαγητό. Να συζητήσουμε και κυρίως να μαγειρέψουμε μαζί. Δεν συνηθίζω τις πομφόλυγες. Θέλω απλά με την ευκαιρία να επαναλάβω κάτι που είπα και παλιότερα: έφτασε η στιγμή, όχι μόνο για τα τουριστικά νησιά, «αλλά σε όλες τις διάσπαρτες γαστρονομικές ελληνικές νησίδες, (στη στεριά και στο  πέλαγος), να φτιάξουμε Λέσχες Γαστρονομίας. Να βάλουμε σε τάξη τα γευστικά μας υπάρχοντα, και τα κληρονομικά μας». Ήδη τελευταία είδαμε να γεννιέται η Λέσχη Γαστρονομίας της Κέρκυρας, υπάρχει η αντίστοιχη της Ηπείρου, η Θεσσαλονίκη έχει ενεργή την Ελληνική Λέσχη Γαστρονομίας.

Ας πάμε αυτή την εμπειρία λίγο παραπέρα. Μέσα από τέτοιες Λέσχες, όπου θα συμμετάσχουν όλοι όσοι βλέπουν τη μαγειρική διαδικασία σαν στοιχείο πολιτισμού, θα αναδειχθεί η νέα αυθεντική και σύγχρονη ταυτότητα της ελληνικής μαγειρικής. Μέσα από τη δραστηριότητα αυτών των Λεσχών θα καλλιεργηθεί το αισθητήριο και οι γνώσεις ενός κοινού, που είναι έτοιμο κι έχει χρόνια τώρα εκδηλώσει το ενδιαφέρον του. Δυστυχώς αυτό το κοινό το έχουμε παραδώσει αμαχητί στα πρωινάδικα της tv και στην AGB. Μέσα από την δραστηριότητα αυτών των Λεσχών, όλοι κάτι έχουμε να διδαχθούμε, αφού θα είναι σημείο αναφοράς για ό,τι γαστρονομικό συμβαίνει στον κάθε τόπο. Οι κατά τόπους Λέσχες καλό είναι να συνδέονται, να είναι σε επαφή και επικοινωνία. Το διαδίκτυο και η τεχνολογία μπορούν να συμβάλουν με επιτυχία σε κάτι τέτοιο. Γιατί μας χρειάζεται μιας τέτοιας μορφής δικτύωση, ώστε και το πεδίο να είναι διευρυμένο και να πάμε τη γνώση παραπέρα. Κυρίως όμως οι Λέσχες Γαστρονομίας πρέπει να φέρουν σε επαφή το παλιό με το καινούργιο, να ανοίξουν δρόμους για το μέλλον. Οι Λέσχες θα συνεργαστούν με την ιδιωτική πρωτοβουλία, θα ενισχύσουν προβάλλοντας τις τοπικές παραγωγές, θα διευκολύνουν την γνωριμία των προϊόντων σε ένα ευρύτερο και υποψιασμένο κοινό. Θα δουλέψουν για την πιστοποίηση προϊόντων και την κατοχύρωσή τους. Κυρίως θα βοηθήσουν να αποκτήσουν τα προϊόντα ταυτότητα και αναγνωρισιμότητα.  Ο ιδιώτης παραγωγός κι επιχειρηματίας έχει συμφέρον να είναι αρωγός μιας τέτοιας πρωτοβουλίας. Θα χρειαστεί πιθανόν ένας ευρύτερος φορέας για να μπορέσει να στεγάσει και να ενισχύσει αυτές τις συλλογικότητες. Όχι απαραίτητα κυβερνητικός, αλλά ένας φορέας που θα εμπνεύσει, θα αγκαλιάσει και θα ενισχύσει ηθικά και ουσιαστικά τις πρωτοβουλίες.

Συγκίνηση αποτυπωμένη σ’ έναν κρύσταλλο αλατιού

Η Μύκονος, η Πάρος, η Σίφνος, η Τζια, η Σαντορίνη, οι Κυκλαδες όλες μαζί να τις βάλεις δεν κάνουν μια Κρήτη, ούτε μια Πελοπόννησο. Το κάθε νησί, μια χαψιά τόπος είναι. Γι αυτό σε τόπους μικρούς σαν τα νησιά  –που αποτελούν σημαντικούς τουριστικούς προορισμούς- μπορούμε να μιλάμε για ποιοτικές και διαφορετικές γεύσεις. Για μοναδικά τοπία, μοναδικά πιάτα, μοναδικές συγκινήσεις. Αυτό είναι τελικά: η συγκίνηση πρέπει να είναι πολλαπλάσια σε ένταση σε σχέση με τον όγκο.

Πρέπει μια σταγόνα λάδι, μια γουλιά κρασί, μια τζούρα μπελτές, μια τσιμπιά θρούμπη, μια κουταλιά μέλι θυμαρίσιο, μια ρόγα σταφύλι, μια μπουκιά τυρί, μια αλειψιά κοπανιστή, μια λεπτή φέτα λούζα να αντικατοπτρίζει εντός της την ανθρωπογεωγραφία και τον πολιτισμό που κουβαλά ο τόπος.

Για να συμβεί αυτό όμως πρέπει να δουλέψουμε. Ήδη κινδυνεύει να χαθεί το μικρόκαρπο περίφημο μαυρομάτικο της Μυκόνου. Από τον όγκο των εξαγωγών στους προηγούμενους αιώνες, φτάσαμε στην σημερινή ελάχιστη παραγωγή μόνο από λίγους απομείναντες αγρότες και μάλιστα αποκλειστικά για οικιακή χρήση. Από τα περιώνυμα λιαστά σύκα του νησιού, που φουρνίζονταν στους ξυλόφουρνους, πλέον μόνο ένα βάζο έπεσε στα χέρια μου κι αυτό επειδή με αγαπά η πεθερά μου. Με την κακώς εννοούμενη μονοκαλλιέργεια των τουριστικών επενδύσεων σε οικοδομές και παροχές εξυπηρετήσεων, χάσαμε στο νησί την δυνατότητα ενίσχυσης του αγροτικού τομέα κι έτσι σήμερα μπορώ άνετα να σας περιγράψω μια κατάσταση αρνητική, όπου κάθε χρόνος που περνά, κάθε γέρος και γριά που φεύγει, παίρνει μαζί του κι έναν μικρό γαστρονομικό θησαυρό.  Δεν ανησυχώ ότι θα χαθούν η κρεμμυδόπιτα και η μελόπιτα. Ανησυχώ που χάνεται η τυροβολιά, η βάση δηλαδή για να φτιάξει κανείς αυτές τις δυο μοναδικής γευστικής απόλαυσης πίτες της Μυκόνου. Κι αυτό γιατί χάνονται τα ζώα κι οι άνθρωποι που ασχολούνται μαζί τους.

Πολύ περισσότερο δεν ανησυχώ για την εστιατορική αγορά της Μυκόνου. Δεν έχει φόβο το νησί, είναι από μόνο του ένας γαστρονομικός προορισμός, που τον χαρακτηρίζει μια γευστική εξωστρέφεια. Μακάρι η προσπάθεια που ελάχιστοι κάνουν στο νησί, εστιάτορες, ξενοδόχοι, οικοτέχνες κι ερασιτέχνες αμπελουργοί, να αλλάξει κι αυτή την ισορροπία. Γιατί το νησί δεν δημιουργήθηκε εκ του μηδενός. Δεν είναι Ντουμπάι. Κι αυτό ισχύει για όλα τα νησιά μας. Δεν χτίζουμε πιάτα ακολουθώντας το μοντέλο ενός ανύπαρκτου μέχρι χτες τοπίου. Παίζουμε με τον πλούτο και τη φρεσκάδα των υλικών μας. Ένα πιάτο ελληνικό, ακόμα κι αν αυτό είναι φάβα Σαντορίνης ή μαυρομάτικα με την τηγάνιση της Μυκόνου, μπορεί να μην περιλαμβάνει, ούτε balsamico, ούτε foie gras, ούτε ρινίσματα τρούφας.  Έχει όμως κάτι από ένα λευκό σπίτι με θέα στη θάλασσα, λίγο φεγγαρόφωτο αποτυπωμένο σ’ έναν κρύσταλλο αλατιού, δυο κουταλιές λάδι, λίγα δάκρυα λεμόνι. Κι αυτό είναι ήδη πολύ.

Και θέλω να τελειώσω με τούτο:

Δεν υπάρχει φαγητό καλό για τον τουρίστα και φαγητό καλό για μας. Ότι είναι καλό για μας, είναι καλό και για τον τουρίστα!

Αυτό όμως ανοίγει μια άλλη συζήτηση…


[1] Οδ. Ελύτης, Τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά, Ίκαρος, 1990, σελ. 8

[2] Αθήναιος, Δειπνοσοφιστών Α13f

[3] Β. Ραφαηλίδης, Στοιχειώδης Αισθητική, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

[4] Άρης Κωνσταντινίδης, «Δυο Χωριά απ’ τη Μύκονο»

Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι κατεβασμένες από τους διαδικτυακούς

τόπους της Μαρίας Βεριβάκη, του Δημήτρη Κουτσούκου, της Δόμνας Καρά κ.α.

___________________________________________________________________________

Link: http://imic2011.conferences.gr/index.php?id=imic2011-speakers&L=1  (ομιλητές)

Valuing the food experience*

Ειδικοί επιστήμονες, marketers, δημοσιογράφοι, διακεκριμένοι εστιάτορες και μάγειροι, food bloggers και πολλοί άλλοι θα καταθέσουν τις απόψεις τους στις 2-3 Φεβρουαρίου 2011 στο Μέγαρο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο Αθηνών στο Συνέδριο με θέμα «Δίνοντας αξία στην εμπειρία του φαγητού».

Σκοπός του συνεδρίου

  • αυξήσει το ενδιαφέρον για τις γαστρονομικές εμπειρίες στον τουρισμό.
  • Να συμβάλει στην περαιτέρω κατανόηση της ολοένα και αυξανόμενης σημασίας που έχουν οι γαστρονομικές εμπειρίες στον τουρισμό, στο πλαίσιο της σύνδεσης του τουριστικού προϊόντος με τις αυθεντικές εμπειρίες που πλέον αναζητούν οι άνθρωποι στα ταξίδια τους.
  • Να διερευνηθούν τρόποι για την καλύτερη παρουσίαση, προβολή και ανάδειξη των τοπικών προϊόντων και της τοπικής κουζίνας καθώς και των άριστων γαστρονομικών προτάσεων και επιλογών.

Το συνέδριο έχει τεθεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού, του Δήμου Αθηναίων, του Ελληνικού Οργανισμού Εξωτερικού Εμπορίου (ΟΠΕ), του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) και του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου της Ελλάδας (ΞΕΕ). Οργανώνεται επίσης με την υποστήριξη του Συνδέσμου Ελληνικού Οίνου (ΣΕΟ), της Πανελλήνιας Ένωσης Νέων Αγροτών (ΠΕΝΑ) και του SITE Greece (Society of Incentives and Travel Executives).

Το Πρόγραμμα
Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011
08.00 – 09.00 Εγγραφές
Ενότητα 1 – Συντονιστής: Μιχαήλ Αργύρης, Πρόεδρος SITE Greece 09.00 – 10.40

  • Για να μην είναι άνθρακας ο θησαυρός! Κωστής Σταματόπουλος, Trekking Hellas
  • Γνωρίζουν οι παροχείς υπηρεσιών εστίασης τους πελάτες τους και την εμπειρία που τους προσφέρουν; Ανάλυση διαφορών (gap analysis) σε έναν τουριστικό προορισμό, Γεωργία Ζούνη, OpenTourism
  • Χτίζοντας προγράμματα κινήτρων και κεφαλαιοποιώντας την εμπειρία της τοπικής γαστρονομίας, Τάσσος Παππάς (CITE), Πρώην Πρόεδρος SITE International
  • Βιώσιμη διαχείριση προορισμών και τοπική ανάπτυξη, Παναγιώτα Κουρή, Αναλύτρια ταξιδιωτικών και τουριστικών θεμάτων

10.40 – 11.10 Διάλειμμα
11.10 – 12.00 Επίσημη Έναρξη Απονομή βραβείου αριστείας IMIC-SITE Greece

  • Η γαστρονομία στον ελληνικό τουρισμό Ομιλία Προέδρου ΕΟΤ κ. Νικόλα Κανελλόπουλου Κεντρικές Ομιλίες – Συντονιστής: Γιώργος Δρακόπουλος, Γεν. Διευθυντής ΣΕΤΕ

12.00 – 13.30

  • Tourism Sustainability Begins with Human Resources Development, Jafar Jafari, Professor, University of Wisconsin-Stout (USA)
  • Η Μεσογειακή διατροφή ως πόλος έλξης στις ταξιδιωτικές επιλογές, Αντωνία Τριχοπούλου, Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Διευθύντρια WHO Collaborating Centre
  • Η συλλογικότητα ως το κλειδί μιας επιτυχούς κοινής πορείας τουρισμού και γαστρονομίας, Δημήτρης Κούτουλας, Ερευνητής Μάρκετινγκ και Τουρισμού

13.30 – 14.30 Γεύμα

Μύκονος-Ξενοδοχείο-εστιατόριο “Η Δήλος”

Ενότητα 2 – Συντονιστής: Κώστας Κωνσταντινίδης, Διευθ. Σύμβουλος Ηλιότοπος
14.30 – 16.30

  • Η γαστρονομία στο μενού μάρκετινγκ του ελληνικού τουρισμού, Γιώργος Δρακόπουλος, Γεν. Διευθυντής ΣΕΤΕ
  • Γαστρονομία και Τουρισμός καθιερώνουν το όνομα Ελλάδα ως σφραγίδα αριστείας διεθνούς εμβέλειας Αλέξανδρος Κουρής, Πρόεδρος Critical Publics – Atervision
  • Η ταυτότητα του Ελληνικού φαγητού και η Ελλάδα ως γαστρονομικός προορισμός, Αλβέρτος Αρούχ, Αρθρογράφος γεύσης
  • Καινοτομία στα παραδοσιακά προϊόντα: Αντίφαση ή αναγκαιότητα; Άρης Κεφαλογιάννης, Διευθύνων Σύμβουλος ΓΑΙΑ Τρόφιμα Α.Ε.
  • Η ντελικάτη σχέση της γαστρονομίας με τον πολιτισμό και η σύνδεση με το circuit του τουρισμού Γιολάντα Τότσιου, Σύμβουλος Καινοτομίας και Ποιότητας
  • E- tourism in the social media era Dimitrios Buhalis, Professor and Director of the John Kent Institute in  Tourism at the School of Tourism, Bournemouth University (UK)
  • 16.30 – 17.00 Διάλειμμα
    Ενότητα 3 – Συντονιστής: Σπύρος Γιαννιώτης, Εισηγητής, Διευθυντής, Athens Training and Development Center

    17.00 – 19.00

  • Digital Storytelling and Tourism, Suzan Lynn Tennant, Prof. & Ass. Director, Indiana University, Purdue University, Indianapolis, School of Informatics, Media Arts & Science (USA) Kellie Welborn, Media and marketing specialist, family farm researcher (USA)
  • “Sharing” τη γευστική εμπειρία Βίβιαν Ευθυμιοπούλου, Σύμβουλος Δημοσίων Σχέσεων και New Media, Αρθρογράφος γεύσης
  • Cultivating Taste and Distinction in Social Media (Σεμινάριο) Chris Brauer, Senior Lecturer, Director, Media and Innovation,Department of Computing, Goldsmiths, University of London (UK)

Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011

Ενότητα 4 – Συντονιστής: Δημήτρης Μιχαηλίδης, Δημοσιογράφος 09.00 – 11.00

  • Η πρωτοβουλία “Aegean Cuisine”, Γιώργος Καλώστος, Διευθυντής ΚΕΤΑ Ν. Αιγαίου
  • Η προοπτική ανάπτυξης γαστρονομικού τουρισμού στη Σάμο, Μιχάλης Τοανόγλου, Σύμβουλος Τουρισμού, Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας EUROXENIA S.A.
  • Γαστρονομικός Τουρισμός: Προσπάθειες ανάπτυξής του στη Χίο, Βάσω Κριτάκη, Συγγραφέας, ερευνήτρια γεύσης
  • Η πρωτοβουλία του “Κρητικού Συμφώνου Ποιότητας” για την προώθηση της Κρητικής Διατροφής και της καθιέρωσης της Κρήτης ως γαστρονομικό προορισμό Ζωή Νόβακ, Διευθύντρια Κρητικού Συμφώνου Ποιότητας
  • Fistiki Fest: Το στοίχημα της Αίγινας, Στράτος Πανταβός, Αρχιτέκτων
  • Χωράει το ελληνικό τοπίο σε ένα πιάτο; Δημήτρης Ρουσουνέλος, Συγγραφέας, Ερευνητής γαστρονομίας
  • Ελληνικό Πρωινό, μια πρωτοβουλία του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου, Γιώργος Πίττας, μέλος Διοικητικού Συμβουλίου ΞΕΕ

11.00 – 11.30 Διάλειμμα

Ενότητα 5 – Συντονίστρια: Μαργαρίτα Μανούσου, Δημοσιογράφος, Τουριστική
Αγορά 11.30 – 13.30

  • Culinary Tourism: the way to a tourist’s heart (and wallet) Sotiris Hji-Avgoustis, Prof. & Chair, Suzan Alvarez, Lecturer, Indiana University Purdue University Indianapolis, Dpt of Tourism, Conventions & Event Management (USA)
  • Τhink Locally, Attract Globally, Meredith Pillon, Travel and tourism executive and public relations specialist
  • Πραγματικοί άνθρωποι, πραγματικά μέρη, πραγματικό φαγητό: Η σημασία της αυθεντικότητας στο γαστρονομικό τουρισμό, Νταϊάνα Κόχυλα, Αρθρογράφος γεύσης, συγγραφέας σύμβουλος – σεφ εστιατορίου Πύλος (NYC) Glorious Greek Cooking & Culinary Tours
  • Kea Artisanal Γαστρονομικές Διακοπές: μας διαφημίζουν οι πελάτες μας! Αγλαΐα Κρεμέζη, δημοσιογράφος, συγγραφέας, φωτογράφος
  • Η πρωτοβουλία “Gourmet Touring” της Aldemar, Αλέξανδρος Αγγελόπουλος, Εντεταλμένος Σύμβουλος Ομίλου Aldemar Hotels&Spa Eco-fooding Ιωάννης Παππάς, Διευθύνων Σύμβουλος Green Evolution Α.Ε.

13.30 – 14.30 Γεύμα

H ταβέρνα του Πιπεριά

Ενότητα 6 – Στρογγυλά τραπέζια: Η μεγάλη συζήτηση! 14.30 – 15.30  Εστιατόρια: η καρδιά της εμπειρίας του φαγητού,

Συντονιστής: Ντίνος Στεργίδης, Vinetum Οινική Επικοινωνία,

Συμμετέχοντες:

    -Λευτέρης Λαζάρου, Εστιατόριο Βαρούλκο, Αθήνα
    -Δημήτρης Μαυρίκος, Εστιατόριο Μαυρίκος, Ρόδος
    -Γιώργος Ριζόπουλος, Εστιατόριο El Greco, Μύκονος
    -Νίκος Σαράντος, Chef, Ιδρυτής και πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Λέσχης Αρχιμαγείρων, Πρόεδρος του ελληνικού Euro-Toques
    -Κώστας Τουλουμτζής, Εστιατόριο Enoteca, πρώην Πρόεδρος της Παγκόσμιας Ένωσης Οινοχόων

Το καφφεοινοπωλείον του Μονογυιού – Άνω Μερά

Ενότητα 6 – Στρογγυλά τραπέζια: Η μεγάλη συζήτηση! – συνέχεια 15.30 – 16.30
Τουρισμός και επώνυμο ελληνικό κρασί: μια σχέση αμοιβαίου οφέλους,

Συντονίστρια:
-Μάγια Τσόκλη, Βουλευτής, Πρέσβειρα του Επώνυμου Ελληνικού Κρασιού,

Συμμετέχοντες:
-Άρης Κεφαλογιάνης, Διευθ. Σύμβουλος “Gaea” (ΓΑΙΑ ΤΡΟΦΙΜΑ)
-Αντωνία Κυριαζή, Γενική Διευθύντρια, Ελληνικό παράρτημα WSET
-Αχιλλέας Κωνσταντακόπουλος, Διευθ. Σύμβουλος ΤΕΜΕΣ Α.Ε. (Costa Navarino)
-Στέλιος Μπουτάρης, Οινοποιός, Κτήμα Κυρ-Γιάννη

-Γιώργος Πίττας, Μέλος ΔΣ Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου
-Άγγελος Ρούβαλης, Πρόεδρος Συνδέσμου Ελληνικού Οίνου
-Γιώργος Χατζηγιαννάκης, Εστιατόριο Σελήνη, Σαντορίνη

16.30 – 16.45 Διάλειμμα

16.45 – 17.45 Η άποψη των δημοσιογράφων γεύσης και κρασιού,

Συντονιστής: Δημήτρης Ποταμιάνος, E Gourmet, Ελευθεροτυπία,

Συμμετέχοντες:
-Δημήτρης Αντωνόπουλος, Αθηνόραμα, Umami
-Νανά Δαρειώτη, BHMA Gourmet
-Νταϊάνα Κόχυλα,Ταχυδρόμος, Τα Νέα
-Νίκη Μηταρέα, Cook Book-Εικόνες, Έθνος
-Μερόπη Παπαδοπούλου, Οινοχόος, Γαστρονόμος, Κ, GK, Καθημερινή

-Σίσσυ Νίκα, Real Taste and Style

17.45 – 18.45
Το πετυχημένο παράδειγμα της Σαντορίνης,

Συντονιστής: -Γιώργος Χατζηγιαννάκης, Εστιάτορας
Συμμετέχοντες:
-Ματθαίος Δημόπουλος, Γεν. Διευθυντής Ένωσης Συνεταιρ. Θηραϊκών Προϊόντων
-Νίκος Ζώρζος, Δήμαρχος Θήρας
-Κώστας Κωνσταντινίδης, Διευθύνων Σύμβουλος Ηλιότοπος
-Σοφία Πέρπερα, All About Greek Wine -Πάρις Σιγάλας, Οινοποιός

19.15 – 20.30 Ενότητα 7
Από την ανάγκη στην απόλαυση: διατροφικές συνήθειες στη Θήρα της Εποχής
του Χαλκού
, Χρίστος Ντούμας, Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Διευθυντής των
Ανασκαφών Ακρωτηρίου Θήρας.

*αναδημοσίευση από in.gr

φωτογραφίες από το αρχείο που συλλέγει ο Δ. Κουτσούκος

link: IMIC 2011: “Δίνοντας αξία στην εμπειρία του Φαγητού”

Ξαναστάσου μύγδαλα!

Στην απόλυτη επικαιρότητα ένα άρθρο που μετρά ήδη 3 χρόνια ζωής. Οι πιτσιρικάδες Starόπληκτοι κυνηγοί διασημοτήτων και οι ευσεβείς κυρίες που πετάχτηκαν μια βόλτα αναχωρούσες από Τήνο κατά την επιστροφή προς τα χωριά του Κάμπου και τα ορεινά της Μακεδονίας, μείνανε να θαυμάζουν σταρλέτες κι αοιδούς, τηλεπερσόνες και παρεπιδημούντες μόδιστρους. Πολιτικά πρόσωπα δεν φύονται πλέον στο νησί. Πλην εξαιρέσεων, που την πληρώνουν ακριβά με καταδικαστική φωτογραφία τους στα ειδησεοσκανδαλοθηρικά “blogs”! (Α, ρε Σπηλιωτόπουλε τη σου ‘μελλε να πάθεις!)

Στάσου μύγδαλα

Στη Μύκονο τα πρώτα τουριστικά βήματα έγιναν την δεκαετία του ’20. Και δεν ήταν μόνο οι περιστασιακές αφίξεις αρχαιολόγων και αρχαιόφιλων με προορισμό τη Δήλο. Ήδη από το 1925 καταγράφονται οι πρώτες μαζικές αφίξεις Ελλήνων και ξένων εκδρομέων διοργανωμένες από τους Μυκονιάτες της Αθήνας και φίλους τους με την αρωγή της Ένωσης Μυκονίων.

Η τουριστική Μύκονος της δεκαετίας του ’30 ήδη παρουσιάζει στοιχεία παρόμοια με τα σημερινά, μικρότερης όμως έντασης. Όμως τα προβλήματα παραμένουν τα ίδια. Ηχορύπανση, τουριστικές υποδομές, λιμάνι, απορρίμματα. Στην εφημερίδα «Μυκονιάτικα Χρονικά» του 1933 συναντά κανείς πρωτοσέλιδους τίτλους όπως:

-Οι Μυκόνιοι και οι ξένοι των, 15 Απρ. 1934

-Η Μύκονος από τουριστικής απόψεως, 23 Σεπτ. 1934,

-Προσέξατε την Μύκονον (προς τον ΕΟΤ), 7 Οκτ. 1934

Τα νιάτα της εποχής –κυρίως Αθηναίοι- παρουσίαζαν εικόνα πρωτόγνωρη πλην σημαίνουσα για το νησί. Σημείο αναφοράς ήταν το ξενοδοχείο Δήλος κι όταν τις πρώτες νυχτερινές ώρες έσβηναν τα φώτα το γλέντι συνεχίζονταν στο Γιαλό και στα σοκάκια.Έξαλλα νιάτα, που κατέλαβαν αργότερα θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, είδαν τ’ όνομά τους σε θεατρικές μαρκίζες, σφράγισαν ποιητικά τη γενιά τους, τρανοί της δόξας και του χρήματος, η χρυσή γενιά της Μυκόνου του ’30. Θα σμίξουν αργότερα με εξόριστους, αντιπάλους του Μεταξικού καθεστώτος. Ύστερα θα χαθούν στη μέγγενη της Κατοχής, στη μάχη της επιβίωσης και θα ξανάρθουν μετά τον Εμφύλιο. Ωριμότεροι! Όλη η παρέα εδώ. Πάλι ισχυροί. Της πολιτικής, του χρήματος, του καλλιτεχνικού χώρου. Νέα στέκια στο νησί, νέοι άνθρωποι, νέοι δρόμοι, η ίδια γεύση ξεγνοιασιάς και αλεγρίας. Αγοράζουν τα πρώτα σπίτια ή χτίζουν τα δικά τους. Τα αρχοντικά της Χώρας και της Άνω Μεράς φρεσκάρονται. Σάλες ανοίγουν, αυλές ασπρίζονται. Οι νοικοκυρές περιποιούνται δωματιάκια. Σπίτια, κλειστά λόγω εσωτερικής μετανάστευσης, νοικιάζονται σε παραθεριστές. Όσοι δεν χωράνε στο Δήλος, στο Απόλλων, στο Λητώ, στο Ξενία, μπαίνουν στα σπίτια μας, μοιράζονται την κατσαρόλα μας. Ξεφυτρώνουν τα πρώτα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Όσο περνά ο καιρός η Μύκονος ανακαλύπτει τα «τρεχούμενα νερά», ένα είδος πρώτης ζήτησης σε μόνιμη ανεπάρκεια. Τα πρώτα Rooms for rent καλωσορίζουν τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο.

Η τουριστική Βαβέλ της Μυκόνου χτίστηκε στη δεκαετία του ’60. Όλες οι γλώσσες ακούστηκαν τότε. Το νησί κάλεσε πίσω τα μεταναστευμένα παιδιά του. Οι Αθηναίοι ένοιωσαν κοσμοπολίτες, οι ξένοι σάστισαν, φώλιασαν, ξέδωσαν. Οι χίπις φόρεσαν χαϊμαλιά και σανδάλια, έστριψαν τσιγάρα στη άμμο, έντυσαν Rock το βράχο ως πέρα όσο τους πήγαιναν τα πόδια τους, χωράφι το χωράφι, βράχο το βράχο, άνοιξαν μονοπάτι για τον παράδεισο. Ντόπιοι κι επισκέπτες γίνανε ένα. Τρώγανε το ίδιο ψωμί, μοιράζονταν τα ίδια σύκα, μένανε κάτω από την ίδια στέγη.Ο Ευρωπαίος, σαν έλυσε τα προβλήματα που του κληροδότησε ο πόλεμος, μπόρεσε να χαρεί το κομπόδεμά του, σε τόπους παραδεισένιους, μια ανάσα μακριά. Εργαζόμενοι, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, ομοφυλόφιλοι, θαυμαστές αρχαιοτήτων, το διεθνές τζετ σετ, ο καθένας ζει εδώ τον δικό του παράδεισο.Το νησί άρχισε να μιλά ξένες γλώσσες. Τα Rooms to let with running waters, έγιναν σοβαρές επενδύσεις ξενοδοχείων. Άλλοτε εκ μετατροπής κι άλλοτε εξαρχής στημένες. Τότε άρχισε η μεγάλη πίεση. Τα φέρι μποτ έφεραν οχήματα, ήρθαν μηχανήματα, δρόμοι ανοίχτηκαν. Έγινε ο παράδεισος κήπος. Με φως, νερό, τηλέφωνο. Με εστιατόρια και χώρους διασκέδασης. Με λεωφορεία και ραδιοταξί.

Κάποια στιγμή, όπως συμβαίνει στους παραδείσους, ο όφις, κοίταξε στα μάτια την παραδεισιώτισσα  και της είπε: «Να ένα μήλο». Το πήρε εκείνη και το ‘κρυψε. Η ιστορία, ως γνωστόν, επαναλαμβάνεται μόνο σαν φάρσα. Κάποιοι αργότερα βρήκαν και δάγκωσαν το μήλο, άλλοι πάλι όχι. Εντωμεταξύ αυξήθηκαν οι έποικοι του Κήπου. Δεν ήταν πολλοί στην αρχή. Κάνανε απλά πολλή φασαρία. Αίροντας τις αμαρτίες-επιθυμίες των γονιών τους, σπρωγμένοι από μια ακατανίκητη επιθυμία που προκαλούσε η αλόγιστη κατανάλωση κίτρινων φυλλάδων και τηλεοπτικών εκπομπών, ήρθαν και ξανάρθαν. Κι όπως όταν θεωρείς κτήμα σου μια γυναίκα που σου χαρίζει το κρεβάτι της, έτσι λογίστηκε σαν Μύκονος ο κήπος των εποίκων.

Κάποτε ανακάλυψαν δίπλα τους, άνθρωπους, που πίνανε καφέ στου Μπακόγια, στου Κοιλιαμπούρη, στου Μαδούπα, τρώγανε στου Μαθιού, στου Ριζόπουλου, στου Λημνιού, γλεντούσαν με σαμπούνα, πίνανε δικό τους κρασί, χορεύανε σε πανηγύρια, είχαν παιδιά στο σχολείο, είχαν ψυγείο και τηλεόραση. Και τότε όλο αυτό φανερώθηκε –πάνε καμιά δεκαριά χρόνια τώρα- ως η «Άλλη Μύκονος». Σα να λέμε δηλαδή η Μύκονος των «Άλλων». Σχήμα οξύμωρο, καθώς ορίζεται ως «άλλο» το προϋπάρχον.

Μεγαλώνοντας χωρίς διαχωρισμούς τουριστική πελατείας, μάθαμε να μετράμε ενιαίο το σώμα του νησιού. Πονάμε για όσα συμβαίνουν. Πονέσαμε το ίδιο όταν μας είπαν πως το Aids προτιμά συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων ή όταν λόγω της πτώσης του Χρηματιστηρίου, τα εικοσάποντα κουβανέζικα πούρα, έγιναν cigarillos. Και τους σεμνούς και ταπεινούς υπουργούς νοιαζόμαστε, που τους καλεί μονότονα ο όφις: «Στάσου ‘μύγδαλα» κι όμως τους στερεί και φέτος τη χαρά του Κήπου η «γυναίκα του Καίσαρα» κι ο φόβος που φυλάει τα έρημα, χάριν του φαίνεσθαι. Του μη εκτίθεσθαι δηλαδή για να εκλέγεσθαι. Κι έτσι μένουμε όλοι απολύτως εκτεθειμένοι στον κάθε όφι!

Σημείωση:

-Δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2007 στο περιοδικό MYKONOS COFIDENTIAL. Το γεγονός ότι φέτος, στο επετειακό τεύχος του 2010 για τα 5χρονα, ξαναδημοσιεύεται ως ένα από τα καλύτερα του περιοδικού για το τεύχος του 2007, μας ξαφνιάζει ευχάριστα.

-Επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά με τα πρώτα Φθινοπωρινά σύννεφα του ίδιου χρόνου. Κανένας πολιτικός δεν ήρθε στο νησί αυτό το προεκλογικό καλοκαίρι. Ακόμα κι αυτοί που ήρθαν νωρίς (π.χ. ο Γιακουμάτος το Πάσχα του 2007 και η Φάνη Πάλλη Πετραλιά λίγο αργότερα, για να δώσει και καλά ένα βραβείο), έχασαν τα υπουργεία τους.

Από το φάβα της γριάς* στη φάβα παγωτό

Σαντορίνη στην πρωτοπορία των Κυκλάδων για το γαστρονομικό αύριο.

Χαίρομαι που θα είμαι κι εγώ εκεί να καταθέσω την εμπειρία της Μυκόνου.

Χαίρομαι που η πρόσκληση και μάλιστα για δεύτερη φορά, μου δίνει το δικαίωμα παρέμβασης σε μια τέτοια συζήτηση, που δεν αφορά μόνο το νησί της Σαντορίνης. Όλα τα νησιά μας, θα ‘πρεπε αν όχι απλά να αγωνιούν, αλλά να προετοιμάζουν το μέλλον και να ‘χουν τις κεραίες ανοικτές στο καινούργιο που έρχεται.

Από το φάβα της γριάς στη φάβα παγωτό

- Η ευρηματικότητα, μέσο διαμόρφωσης ενός γαστρονομικού προορισμού

Πρόγραμμα

Σάββατο, 19/6/2010, στις 18.30, στο πρώην Δημοτικό Σχολείο της Φοινικιάς

~~~~~~~~~

- Ομιλίες

- Γιώργος Δρακόπουλος, Γενικός Διευθυντής ΣΕΤΕ

– Δημήτρης Κουνελάκης, Πρόεδρος Σεμέλη Οινοποιητική ΑΕ

- Δημήτρης Μιχαηλίδης, Δημοσιογράφος, συνεργάτης Αγρόραμα

– Δημήτρης Ρουσουνέλος, Συγγραφέας-ερευνητής γαστρονομίας

- Γιώργος Χατζηγιαννάκης, Εστιάτορας, Εστιατόριο Σελήνη

- Συζήτηση

- Διαγωνισμός τηγανίσματος τομακεφτέδων που θα συμμετέχουν γυναίκες της Σαντορίνης*

- Μαγείρεμα φάβας με παραδοσιακό τρόπο (όπως στα πανηγύρια)

- Γευστική δοκιμή φάβας παρασκευασμένης με εξελιγμένη συνταγή

Κυριακή, 20/6/2010, στις 11.00, στο εστιατόριο «Περιβόλι» στο Καμάρι (περιοχή ΑΒΙΣ)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Συνάντηση-συζήτηση, με θέμα την «επόμενη μέρα της γαστρονομικής Σαντορίνης», με τη συμμετοχή επαγγελματιών της εστίασης και του κρασιού. Η συνάντηση διοργανώνεται με τη συνεργασία του Συλλόγου Εστιατόρων Σαντορίνης. Οι ενδιαφερόμενοι παρακαλούνται να δηλώσουν τη συμμετοχή τους στον κ. Βασίλη Ζαχαράκη, τηλ 6977635027

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η Σαντορίνη είναι πλέον γενικά αποδεκτό ότι ξεχωρίζει για τη γαστρονομία της. Είναι ένας διεθνώς καταξιωμένος γαστρονομικός προορισμός,  που συνδυάζει την καλή και «τίμια» παραδοσιακή κουζίνα, με ένα ρεύμα εκσυγχρονισμού της σαντορινιάς και της ελληνικής κουζίνας  βασισμένο στα τοπικά προϊόντα (τοματάκι, φάβα, άσπρη μελιτζάνα κλπ). Το διάσημο,  ποιοτικό σαντορινιό κρασί συντελεί ουσιαστικά στη διαμόρφωση της μοναδικής στην Ελλάδα ολοκληρωμένης γαστρονομικής πρότασης σε επίπεδο προορισμού.

Στο πλαίσιο αυτό και με τη σκέψη στραμμένη στην επόμενη μέρα, δηλαδή στην παραπέρα καταξίωση της Σαντορίνης ως  γαστρονομικού προορισμού και στη διατήρηση και ενίσχυση του ρεύματος εκσυγχρονισμού,  που σήμερα προσελκύει τα φώτα της δημοσιότητας στην Ελλάδα και το εξωτερικό,  διοργανώνεται  στις 19-20 Ιουνίου 2010, γαστρονομική εκδήλωση με τίτλο:

«Από το φάβα της γριάς στη φάβα παγωτό – Η ευρηματικότητα, μέσο διαμόρφωσης ενός γαστρονομικού προορισμού»

Στην εκδήλωση αυτή θα καταθέσουν τις απόψεις και τους προβληματισμούς τους, ειδικοί σε θέματα ανάπτυξης και προβολής γαστρονομικών προορισμών και θα επιδιωχθεί η ευρύτερη συμμετοχή κοινού, ιδιαίτερα γυναικών χάρη στις οποίες οι σαντορινιές συνταγές πέρασαν και μετεξελίχθηκαν από γενιά σε γενιά.

Στις παράπλευρες εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν συζητήσεις των ειδικών με επαγγελματίες της εστίασης και του κρασιού προκειμένου να αναδειχθεί  ένας γενικότερος προβληματισμός και να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με πρωτοβουλία του ομίλου Ηιότοπος με συνδιοργανωτή την Κοινότητα Οίας και με τη συνεργασία του εστιατορίου Σελήνη.

*Το φάβα της γριάς είναι μια παλιά γριαδίστικη συνταγή από το Καμάρι της Σαντορίνης, που πάντρευε τη φάβα, το λαρδί και τη ντομάτα!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 59 other followers