Γεύση από Μύκονο: Πρώτο σκαλί, η Κοπανιστή

KOPANISTH-POSTER-LOWΓεύση από Μύκονο
Διήμερο αφιερωμένο στην Κοπανιστή
Μύκονος 3-5 Οκτωβρίου 2014
Η Μύκονος, το νησί των εκπλήξεων, μπαίνει σιγά-σιγά και στο παιχνίδι της ανάδειξης της τοπικής γαστρονομίας. Χρόνια τώρα είναι αγαπημένος προορισμός ελλήνων και ξένων επισκεπτών, ωστόσο μέχρι σήμερα οι γαστρονομικοί της προσανατολισμοί χαρακτηρίζονταν από εξωστρέφεια. Το νησί διαθέτει εστιατόρια διεθνούς φήμης και παρέχει τη δυνατότητα να απολαύσει κανείς κουζίνες και πιάτα από πολλές γωνιές της γης. Τα τελευταία χρόνια υπήρξε μια έντονη και ευδιάκριτη στροφή με ελληνικές και κυκλαδίτικες αναφορές.

Στην πολύ σημαντική δουλειά που γίνεται από ντόπιους μάγειρες και συναδέλφους τους που επέλεξαν το νησί για να ασκήσουν το επάγγελμά τους, ήρθε τελευταία να προστεθεί η προσπάθεια που γίνεται από ομάδες πολιτών που έβαλαν την γαστρονομία και την παραγωγή στα ενδιαφέροντά τους. Δεν είναι τυχαία λοιπόν η δεκαετής δραστηριότητα του Ερασιτεχνικού Οινοελαιουργικού Συνδέσμου Μυκόνου που έχει ήδη φέρει στο νησί, συχνά με την επικουρική στήριξη και του Δήμου, 25.000 κλήματα και 10.000 ελαιόδεντρα. Ούτε και η πλούσια διετής δραστηριότητα της Λέσχης Γαστρονομίας Μυκόνου που έχει νοστιμίσει τους μυκονιάτικους χειμώνες. Ήδη η συνεργασία των δυο ομάδων έφερε την πρώτη στο νησί γευσιγνωσία ελαιολάδου, δέκα μάλιστα από τα ελαιόλαδα που δοκιμάστηκαν ήταν, μικρής μεν, αλλά μυκονιάτικης παραγωγής.
Τον Οκτώβριο είναι στα σκαριά μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία που ήδη έχει δημιουργήσει αίσθηση και αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η Τουριστική Επιτροπή του Δήμου Μυκόνου αγκάλιασε πρόταση της Λέσχης Γαστρονομίας για ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα ανάδειξης των μυκονιάτικων προϊόντων.

Πρώτος σταθμός στο γαστρονομικό αυτό ταξίδι η γνωριμία με την Κοπανιστή. Προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης των Κυκλάδων, αποτελεί τη γαστρονομική ναυαρχίδα του νησιού, αφού το όνομα της κοπανιστής Μυκόνου είναι γνωστό και καταξιωμένο στην αγορά επί σειρά ετών.
Το διήμερο 3-5 Οκτωβρίου 2014 στη Μύκονο θα συναντηθούν άνθρωποι από τον χώρο της παραγωγής, της γαστρονομίας, της επιστήμης και του τουρισμού. Θα δουν το προϊόν από μια σκοπιά που ως τώρα δεν το έχουμε δει: επιστημονικά και γαστρονομικά. Η κοπανιστή έχει ήδη μπει στο στόχαστρο των μαγείρων του νησιού οι οποίοι είναι έτοιμοι να της δώσουν μια διαφορετική γευστική προσέγγιση από εκείνη που ως τώρα παραδοσιακά γνωρίζαμε.
Η Μύκονος αποφάσισε να αναδείξει τα λιγοστά της υπάρχοντα, εκείνα που ήδη την έχουν βάλει στον χάρτη της γεύσης, όπως η κοπανιστή, η λούζα, τα λουκάνικα, τα αμυγδαλωτά, αλλά και μερικά ακόμα προϊόντα της όπως τα «καφεμάτικα φασουλάκια», το ξινότυρο, η τυροβολιά κ.ά. που παραμένουν άγνωστα στο ευρύ κοινό.

Σε ανοικτή για το κοινό εκδήλωση, που θα γίνει στο Γρυπάρειο Πολιτιστικό Κέντρο το Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014, συμμετέχουν ως εισηγητές, ο ειδικός σε θέματα οίνου κ. Ανδρέας Ανδρουλιδάκης, ο συγγραφέας και γευσιγνώστης κ. Ηλίας Μαμαλάκης, το μέλος του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος και υπεύθυνος του προγράμματος «Ελληνικό Πρωινό», συγγραφέας κ. Γιώργος Πίττας, ο κτηνίατρος (με διδακτορική διατριβή και αντικείμενο μελέτης την κοπανιστή) κ. Γιώργος Ρόζος, ο καθηγητής της Γεωπονικής κ. Σέρκος Χαρουτουνιάν, και από τη Μύκονο οι Άννα Γρυπάρη, Δημήτρης Ρουσουνέλος και Γιώργος Συριανός.

Οι εισηγήσεις αναμένεται να καλύψουν τα θέματα:

– Προϋποθέσεις για άδεια σταβλικών εγκαταστάσεων μικρής δυναμικότητας,
-Προϋποθέσεις ίδρυσης μικρού τυροκομείου,
-Προϋποθέσεις νόμιμης εμπορίας-παραγωγής κοπανιστής,
-Ευεργετικά οφέλη από την κατανάλωση παραδοσιακών τυροκομικών προϊόντων- ειδική αναφορά στην Κοπανιστή.
-Η ιστορία του τυριού στην Ελλάδα, από τους Γαλαξίες της θρέψης του Ηρακλή, ως την γαλακτοκομία και την κοπανιστή των Κυκλάδων
– Κτηνοτροφία και τυροκομία στο νησί της Μυκόνου,
– Πιστοποίηση παραδοσιακών αγροτικών προϊόντων στο πλαίσιο της νέας ΚΑΠ – προϊόντα ΠΟΠ και ΠΓΕ,
– Κοπανιστή και κρασί,
– Ελληνικό πρωινό, η πρώτη μύηση του επισκέπτη στους θησαυρούς της ελληνικής γαστρονομίας – ο ρόλος των τυροκομικών – σύγχρονα και παραδοσιακά τυροκομεία στις Κυκλάδες
– Γαστρονομικός τουρισμός, η περίπτωση της Μυκόνου.

Οι προσκεκλημένοι εκπρόσωποι του Τύπου και γευσιγνώστες θα συμμετάσχουν σε Γευσιγνωσία γνωριμίας με την Κοπανιστή από διάφορους παραγωγούς της Μυκόνου και των Κυκλάδων.

Ομάδα εργασίας θα διερευνήσει την αρμονία οίνου και κοπανιστής.

Η Μύκονος τον Οκτώβρη βρίσκει ξανά τον εαυτό της, την εκπληκτική πραγματικά νησιωτική ομορφιά της. Σε αυτό το πλαίσιο, τη στιγμή που σιγά-σιγά αρχίζουν να αποσύρονται από πάνω της τα φώτα του life style, οι άνθρωποί της μπαίνουν στην ουσία. Αποφασίζουν να αναδείξουν τα λιγοστά της υπάρχοντα, εκείνα που ήδη την έχουν βάλει στον χάρτη της γεύσης και στις καρδιές εκείνων που εκτιμούν τα εκλεκτά προϊόντα χρόνια τώρα.
•Διοργάνωση
Δήμος Μυκόνου, Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου

•Ενημερωτικό υλικό
www.tasteofmykonos.gr

•Πληροφορίες:
Ρουσουνέλος Δημήτρης
rousounelosd@gmail.com
τηλ. 6944393323
και
Τακούση Ναντίνα (γρ. Δήμου Μυκόνου)
nadina@mykonos.gr
τηλ. 2289023261 εσ.1

Δεν είναι έλλειψη απαρτίας, είναι μια 20χρονη πορεία αμαρτίας

photo: Vivi Chanioti "Abstract"

photo: Vivi Chanioti
«Abstract»

Διατελώ εν συγχύσει!
Tα νέα από το νησί κάθε μέρα είναι και χειρότερα και δεν είναι το τι έγινε, είναι περισσότερο το τί δεν γίνεται. Σήμερα κιόλας. Στη σκιά του δυστυχήματος ή να πω υπό το φως των εξελίξεων;
Κυρίως όμως είναι που κάποιοι ανοίγουν το στόμα τους και ομιλούν. Κι εκ στόματος κοράκου ….κρα! Καλύτερα να σωπάσουν. Καλύτερα να αρνηθούν στρίβοντας δια της …συγνώμης! Αν βέβαια μπορεί ποτέ να είναι ειλικρινής μια συγνώμη από έναν τόπο όπου συγκαλείται (χτες!) έκτακτη συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου (για ένα τραγικό περιστατικό που έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο και όχι μόνο) κι όμως παρόντες είναι μόνο 6 δημοτικοί σύμβουλοι από τους 15 εν ενεργεία. Άρα έλλειψη απαρτίας… ένας ακόμα κρίκος της θερινής μας κακοδαιμονίας στη διοίκηση του Δήμου, κομμάτι κι αυτό μιας 20χρονης αμαρτωλής πορείας.
Τα ίδια Παντελάκι μου 3-4 μήνες τώρα, που ο Δήμος δεν λειτουργεί, γιατί απουσιάζουν (σχεδόν πάντα οι ίδιοι) δημοτικοί σύμβουλοι ντροπιάζοντας την ιδιότητά τους, τη δημοκρατία, τους θεσμούς και τους συμπολίτες τους που τους ψήφισαν για να εργαστούν για το καλό του τόπου. Κάθε φορά που γυρνά η Άννα Καμμή από ένα τέτοιο Δ.Σ. που αναβλήθηκε από την αδιαφορία κάποιων να συμμετάσχουν, μας στέλνει πάντα το ίδιο ενημερωτικό δελτίο που αρχίζει έτσι: «Όσο αφορά το χθεσινό έκτακτο ΔΣ, δεν έγινε ελλείψει απαρτίας. Παροντες οι…»

Ντροπή, Ντροπή, Ντροπή! Αφού βαριούνται να σύρουν τα πόδια τους θα έπρπε να έχουν παραιτηθεί. Έτσι θα υπηρετούσαν καλύτερα την πατρίδα, το νησί και τις ανάγκες τους. Μέχρι την 31 Αυγούστου είναι σε υπηρεσία. Κάποιοι ήταν ανώφελοι για τετραετίες, άλλοι και για δεκαετίες ακόμα, βούδες σιωπηροί και μοιραίοι, ανύπαρκτοι και τα τριάμισυ τελευταία χρόνια. Δεν είχαμε καμμιά αμφιβολία ότι θα λείπουν και τούτη την ώρα που διάγουμε ένα ιδιαίτερο μετεκλογικό καλοκαίρι, όπου όλοι είναι έτοιμοι να μοιραστούν τη δόξα, κανείς δεν βρίσκεται να πάρει πάνω του την ευθύνη της άσχημης εξέλιξης, έστω κι αν ένα περιστατικό αρκούσε για να πάει στράφι …όλη η δουλειά!

Λυπάμαι που θα το πω αλλά σε συνεδρίαση της Επιτροπής Τουρισμού του Δήμου Μυκόνου, όταν μεγαλεπήβολα σχέδια και μακροπρόθεσμα πλάνα του προέδρου έπεφταν στο τραπέζι, για την «εταιρική  ταυτότητα», την εφαρμογή όρων ενός συγκεκριμένου τύποου μάρκετινγκ και άλλα τέτοια που στόχευαν στο «ωμέγα» αγνοώντας το «άλφα-βήτα», επέμενα να δώσουμε άμεση προτεραιότητα στην νομιμότητα, γιατί μπορεί να έχουμε ένα καλό όνομα και μπορεί να κτίσουμε ένα ακόμα καλύτερο με τις σύγχρονες επισημονικές μεθόδους (λεφτά έχουμε άλλωστε!) αλλά αρκεί ένα και μόνο «τυχαίο περιστατικο» που για μένα δεν θα είναι καθόλου τυχαίο αλλά προδιαγεγραμμένο(!) για να κάνει τη ζημιά και να γκρεμίσει ό,τι έχουμε κτίσει με κόπο κι εμείς και οι πατεράδες μας. Ανέφερα μάλιστα και το παράδειγμα που ποτέ δεν ξεχνώ του αδικοχαμένου Doujon Zammit. Αυτά είναι καταγεγραμμένα στα πρακτικά από την περασμένη άνοιξη. Και πανάθεμά μας, είχαμε και δημοσιογράφους ντόπιους να τα καλύπτουν. Αλλά δυστυχώς εκείνο που βγαίνει προς τα έξω δεν είναι η ουσία των θέσεων, είναι οι δηλώσεις των μεγαλοσχημόνων, οι ανούσιες αντιπαραθέσεις, το σόου και …οι Εσθονές καλλονές.
Ας φέρουν εκείνη μου την αναφορά στη δημοσιότητα. Και ας μας πουν όσοι διαχειρίζονται τις τύχες μας τι έκαναν και τι κάνουν σήμερα στους δρόμους, στη θάλασσα, στην αμμουδιά, στη νύχτα (που τόσο την αγαπούν και την στηρίζουν), για να προλάβουν ένα «τυχαίο περιστατικό» που θα σμπαραλιάσει αύριο κιόλας την κοινωνία της Μυκόνου, αλλά και την εικόνα μας διεθνώς. Γιατί στα «τυχαία» περιστατικά, οφείλεις να απαντάς με το τι έχεις κάνει εσύ για να τα αποφύγεις. Τότε -αν κάτι έχεις κάνει για να τα προλάβεις- και παρόλαυτά συμβούν, είναι τυχαία. Αν τίποτα δεν έχεις κάνει, τότε είναι προδιαγεγραμμένα, εσύ είσαι συνυπεύθυνος και το κρίμα είναι στον δικό σου λαιμό!

Και μια προς τους συμπολίτες μου και τους επισκέπτες του τόπου μας υπενθύμηση:
Να έχετε τα μάτια σας ανοικτά και καμμιά φορά αν βλέπετε κάτι στραβό να συμβαίνει, πρέπει να μιλάτε ξεκάθαρα και ανοικτά. Στην ανάγκη να σηκώνετε το ακουστικό. Κάποιος κάπου από εκείνους που οφείλουν να επέμβουν μπορεί και να σας δώσει σημασία. Αν δεν σας δώσει, το οφείλετε στα παιδιά και στα εγγόνια σας, στα παιδιά του κόσμου και στους εαυτούς σας να επιμένετε. Μην περιμένετε ότι πάντα κάποιοι άλλοι, πιο ντόπιοι από σας και ίσως πιο παλαβοί θα «σώσουν» τον κόσμο σας(μας).
Χρέος σας είναι τον κόσμο να τον «σώσετε» μονάχοι σας.

Στις 3 Ιουνίου δημοσίευσα αυτό το κείμενο, ανάμεσα στα άλλα γράφει για το πόσο αδύναμοι
είναι οι …άνθρωποι δημοτικοί σύμβουλοι,
για το πόσο είναι απαραίτητη η «φωνή λαού οργή Θεού»,
Για τις δυο τρεις φωνές (που έπρεπε) να ήταν ακόμα στο ακροατήριο –αθροιζόμενες στις 2-3 αδύναμες που μόλις ακούστηκαν, η απόφαση θα ήταν διαφορετική, αφού θα αναγκαζόταν το Δ.Σ. να συζητήσει τουλάχιστον
την αιτία της κακοδαιμονίας, που δεν είναι άλλη από την υπερβολή και τη βουλιμία μας.
Ίσως όλοι οι Σύμβουλοι να απαιτούσαν τουλάχιστον την εφαρμογή των συμβάσεων
και του νομικού πλαισίου που διέπει το καθεστώς στις παραλίες
.
για το Καλό Λιβάδι που «αλλάζουν πολλά στην παραλία που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια μια
επίθεση που αποτελεί την πεπατημένη άλλων ήδη κατεστραμμένων παραλιών του νησιού»
.
Για το λυπηρό γεγονός ότι : «Έλειψαν οι ήρεμες φωνές που θα επηρέαζαν το αποτέλεσμα,
προς τηνκατεύθυνση της ηπιότητας και της λιγότερης δυνατόν όχλησης όσων επιθυμούν
απλά να κάνουν το μπάνιο τους…»

Αλλά ιδού το κείμενο με τις σκέψεις μου όπως τις κατέγραψα πριν από ενάμισυ μήνα πριν:

https://karvouna.wordpress.com/en_dimo/ompreles/ 

 

και τα όμορφα νησιά, όμορφα καίγονται!

Μεγαλώσαμε στο ίδιο νησί. Δηλαδή, αυτό συνέβαινε μόνο τα καλοκαίρια κι αυτά από απόσταση. Δεν καταφέραμε να αλλάξουμε ποτέ μια κουβέντα. Πλην ίσως εκείνα τα λίγα που μοιράστηκαν δυο συναλλασσόμενοι καληώρα όταν εκείνος αγόρασε κάποτε ένα βιβλίο από τη Scala. Με τον αδελφό του ήμασταν πιο κοντά ηλικιακά. Μπλεγμένοι στις τότε παρέες, λειώναμε στο Γιαλό, στην Κολοκύθα, στον Άγιο Στέφανο, πίναμε και καπνίζαμε στη ζούλα…  μπύρες, και τσιγαράκια στην ταράτσα του ξενοδοχείου Carbonaki και στης Ντάνταινας. Εκείνα τα χρόνια όταν το cine Leto είχε «ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ» μέτραγες τα εφηβικά κεφαλάκια στις γύρω ταράτσες  «μικρές σπίθες μεσ’ στο σκοτάδι» , «ακατέργαστα» κορμιά, σαν το νησί μας. Ρουφούσαμε τη Μύκονο που μας έλαχε με τα μάτια και την ψυχή. Και γράφαμε, γράφαμε, γράφαμε μέσα μας… καταπίνοντας την ομορφιά, ώσπου να μας κάψει τα σωθικά. Να ‘τος τώρα, συγγραφέας, καταγράφει για μια ακόμα φορά σκέψεις «για την παλιά Μύκονο που η ίδια της η ομορφιά την έφερε στη θλιβερή της κατάντια».

KASOS

 Από τη Μύκονο στην Κάσο


του Τάσου Μελετόπουλου (από protagon.gr)

Η Κάσος είναι νησί των Δωδεκανήσων με πάρα πολύ δύσκολη πρόσβαση. Ένα πλοίο την προσεγγίζει, δύο φορές την εβδομάδα. Το «γρήγορο» δρομολόγιο κάνει τη διαδρομή Πειραιά-Κάσο σε 16 με 17 ώρες και το αργό σε 22, αν έχει καλό καιρό. Η Ολυμπιακή διατηρεί δρομολόγιο με μικρά δικινητήρια αεροσκάφη μέσω Καρπάθου ή Σητείας. Η πτήση Κάρπαθος-Κάσος διαρκεί 4 ολόκληρα λεπτά! Πιλότος της Ολυμπιακής, μου είχε πει πρόσφατα ότι η πτήση αυτή είναι μάλιστα καταγεγραμμένη στο Guinness Book of Records ως η πιο σύντομη στον κόσμο. Η Κάσος είναι νησί ξεχασμένο στον χρόνο. Αν εξαιρέσει κανείς τα αυτοκίνητα που δίνουν ξεκάθαρα το στίγμα της εποχής, όλα τα υπόλοιπα που συναποτελούν τον χαρακτήρα του νησιού, όπως σπίτια, ταβέρνες, μπαρ, καφετέριες, παντοπωλεία, άκτιστες πλαγιές, ερημικά ξωκλήσια, πανηγύρια, σε παραπέμπουν στη δεκαετία του ’70 και αυτό είναι συναρπαστικό.

Ακόμη και το καράβι που έρχεται δύο φορές την εβδομάδα είναι βγαλμένο από ασπρόμαυρη ταινία εποχής. Το απομονωμένο νησί δεν προσφέρει όπως η Μύκονος στους επισκέπτες του, οργανωμένες παραλίες με άμμο, τον Ρέμο να τραγουδάει και να βρίζει, πλούσιους Άραβες που ανοίγουν σαμπάνιες, δωμάτια ξενοδοχείων που η τιμή αρχίζει από 329 ευρώ, ιταλικά και γιαπωνέζικα ακριβά εστιατόρια, ντισκοτέκ που κλείνουν στις 10 το πρωί, ντίλερ που προμηθεύουν 17χρονα αγόρια και κορίτσια με χάπια και κόκα, international νταβατζήδες, δεκάδες αυτοκινητιστικά θανατηφόρα ατυχήματα, πρώην δημάρχους που κατηγορούνται σε βαθμό κακουργήματος για υπεξαίρεση πολλών εκατομμυρίων ευρώ, και άλλα μαραμένα στολίδια. Προσφέρει μια μικρή παραλία με άμμο, άλλες τρεις με βότσαλα, τέσσερα ταβερνάκια που κόβουν αποδείξεις και βρίσκεις τα περίφημα κασιώτικα ντολμαδάκια που δεν ξεπερνούν τους τρεις πόντους το καθένα, το γνωστό ντόπιο πιλάφι, τις μακαρούνες με σιτάκα – δύο σουβλατζίδικα, τρία μπαρ, μερικά παντοπωλεία και δύο φούρνους. Με λίγα λόγια δεν προσφέρει αυτό που αναζητούν οι ανήσυχοι πλούσιοι και φτωχοί που θέλουν να επιδείξουν τα κάλλη και τα πλούτη τους.

Τι κοινό έχει λοιπόν η Μύκονος με την Κάσο; Φαινομενικά τίποτα. Αξιοσημείωτο είναι το πώς αυτό το νησί έχει κρατηθεί τόσο απομακρυσμένο από τη θύελλα της τουριστικής ανάπτυξης. Εδώ και πέντε χρόνια, Αύγουστο μήνα, επισκέπτομαι με την οικογένειά μου την Κάσο και κάθε χρόνο ανεβαίνω στο πανηγύρι της Παναγίας. Αυτή τη χρονιά ήταν ξεχωριστό και το αγάπησα ακόμη πιο πολύ. Στην Κάσο έρχονται αρκετοί Γάλλοι με τα παιδιά τους. Φέτος τα παιδιά των Γάλλων με τους φίλους τους παρευρέθηκαν στο πανηγύρι και η μεγάλη τους παρέα -κυρίως κοριτσόπουλα- αναμείχθηκε με τους ντόπιους χορευτές και χόρεψαν τη σούστα όλοι μαζί αγκαλιά. Το σκηνικό θύμιζε έντονα τον Ζορμπά που μάθαινε στον ξένο να χορεύει συρτάκι. Η ορχήστρα ήταν πράγματι καταπληκτική, το ντόπιο κρασί έρεε άφθονο και η ακούραστη Φούλα όπως και όλοι όσοι βοηθούσαν στο πανηγύρι της Παναγίας, έφερναν συνεχώς μεζέδες. Τα περισσότερα κορίτσια του νησιού φορούσαν τα καλά τους – ψηλά τακούνια, δαντελένια φορέματα, φωσφορίζοντα μπλουζάκια και σορτς, ενώ τα αγόρια ντυμένα όπως πάντα ατημέλητα. Το ευχαριστήθηκα. Κάποια στιγμή κι ενώ ο Ανδριανός, ο δεκαπεντάχρονος λυράρης, έπαιζε το σόλο του με πήρε στο δυνατό του ρεύμα και κλείνοντας τα μάτια γύρισα πίσω τότε που ήμουνα παιδί και η Μύκονος ακόμη ήταν ακατέργαστη σαν την τωρινή Κάσο και περπατούσα ανέμελος, ξυπόλυτος στα καθαρά της σοκάκια. Στην παλιά Μύκονο που η ίδια της η ομορφιά την έφερε στη θλιβερή της κατάντια.

No photos please!

Όλα ξεκίνησαν από το μολαράκι του Άη Γιάννη όπου ο Δημήτρης
Ρουσουνέλος στρώθηκε να καθαρίσει σκορπίνες και σκορπιουδάκια.
Και κατέληξαν στο πού πρέπει να επενδύουν τα (ελληνικά) εστιατόρια.
περ. Γαστρονόμος
Μύκονος: Καθάρισμα σκορπίνας στο μολαράκι.

Μύκονος: Καθάρισμα σκορπίνας στο μολαράκι.

Μ’ αρέσει να καθαρίζω ψάρια δίπλα στη θάλασσα. Τα δικά μου, αυτά που μπαίνουν στην κατσαρόλα μου δηλαδή, δεν τα ’χει δει νεροχύτης.

Ελπίζοντας σε ησυχία, δεδομένου ότι ήταν ο περσινός Σεπτέμβρης οπότε καταλαγιάζει στο νησί το τουριστικό νταλαβέρι, βρέθηκα στο μολαράκι του Άη Γιάννη. Φευ! Σε ελάχιστα λεπτά, θαρρείς και είχα καθίσει σε μυρμηγκοφωλιά, δεκάδες τουρίστες εφόρμησαν καταπάνω μου να με κατασπαράξουν. Με τις αδηφάγες φωτογραφικές τους μηχανές έμοιαζαν σαν γιγάντια μυρμήγκια. Με συνέλαβαν συναίματο, με τα χέρια σαν του Τζακ του αντεροβγάλτη. Το σουγιαδάκι μου χάρασσε τη μια μετά την άλλη τις σκορπίνες στο μαλακό υπογάστριο, προσέχοντας μην καταστραφεί το λατρεμένο συκώτι τους. Γύρισα ευγενικά στην αρχή, με μάτι «γυαλισμένο» στη συνέχεια:

NO PHOTOS PLEASE!

Ω του θαύματος με άφησαν στην ησυχία μου κι επέστρεψαν στα νύχια του ξεναγού. Εκείνος βλακωδώς, τα μόνα που είχε να αναφέρει για το ονειρεμένα μαγικό σημείο που τους είχε μεταφέρει σε ένα καταναγκαστικό «γύρο του νησιού», ήταν:

-Το ξενοδοχείο που «πήρε (είπε!) το όνομά του από το όνομα του ιδιοκτήτη του»,

-το οικόπεδο στην πλαγιά που «είχε πουληθεί πέρυσι ένα εκατομμύριο ευρώ»,

-η Δήλος απέναντι, που «έχει το ψηφιδωτό με τα δελφίνια» και …

-το μικρό εστιατόριο στην παραλία όπου γυρίστηκε η ταινία Shirley Valentine.

Έφυγαν τελικά αφήνοντάς με στην ησυχία μου να ξεπλύνω τα ψάρια, να τσεκάρω και τα τελευταία λέπια που πιθανόν μου είχαν ξεφύγει. Από μακριά κάποιοι τράβηξαν κλεφτά τις τελευταίες φωτογραφίες κι εγώ χαμογέλασα, συναισθανόμενος ότι πια δεν αποτελούσα παρά μια μικρή, μια ελάχιστη κουκίδα ολίγων pixel γραφικότητας στοi-padοδύναμο σκρίνιο του κόσμου.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, καθώς συζητούσα με φίλους επισκέπτες για το νησί και το πόσο σιγά-σιγά αλλάζει. Είναι πράγματα, είναι όψεις, είναι συνήθειες και πρακτικές που αλλοιώνονται με τον καιρό. Σε μια δύσκολη ώρα για το νησί και τη δημόσια εικόνα του, κάποιες πλευρές όμως αναδεικνύονται, κάποιες προσπάθειες ιδιωτών βάζουν το νησί στον χάρτη από πολλές πλευρές.

Στον Άι Γιάννη, βασίλεψε για τα καλά ο ήλιος της Shirley Valentine.

Εδώ αναδεικνύεται μια άλλη εικόνα. Ο greek lover της δεκαετίας του ‘80 πούλησε τη βάρκα του, δεν μένει πια εδώ. Η νέα γενιά «που αξιώθηκε μια τέτοια πόλη» αναλαμβάνει, πιο βιαστική, πιο θαρραλέα, πιο έτοιμη για δράση, αλλά και πιο αποφασιστική να τα αλλάξει όλα. Κλασσικό παράδειγμα το Hippy Fish, όπου περάσαμε πρόσφατα ένα απόγευμα σε ένα τοπίο μαγικό, σε μια θάλασσα με νερά δροσερά και τον ήλιο ως αργά στη δύση του πέρα πίσω από τη Δήλο, συντροφιά μας.

Φέτος έκανε ίσως την πιο εντυπωσιακή «μεταγραφή» του καλοκαιριού κι ας είναι (όπως συνηθίζεται) με υποσχετική της μιας σεζόν, ίσως και μιας δεύτερης… Μια ιστορική μορφή διαφεντεύει στην κουζίνα, ο Φαμπρίτσιο Μπουλιάνι κι αυτό από μόνο του είναι μια εγγύηση, μια παρηγοριά που αντανακλά στα πιάτα που φτάνουν στο τραπέζι. Ο ίδιος μας είπε μιλώντας γενικότερα για το νησί:

«Εδώ στη Μύκονο μπορείς να βρεις τα πάντα. Μανιτάρια πολλά και διάφορων ειδών, χόρτα άγρια και ήμερα απίστευτης ποικιλίας. Τα μανάβικα έχουν μια δυναμική που σπάνια τη συναντάς ακόμα και στην Αθήνα. Κι ύστερα τα εξαιρετικά τυριά των νησιών. Τα ντόπια, αλλά και απ’ όλα τα νησιά που συχνά σου τα φέρνουν οι παραγωγοί στην πόρτα, ακόμα και λαχανικά, ντομάτες από την Τήνο, πατάτες από τη Νάξο… μέλια! Οι Έλληνες δεν ξέρετε τι πλούτο έχετε στη χώρα σας. Άκουσα για ένα τυρί στην Τήνο, τη ”γροθιά”. Ζήτησα και μου έφεραν από παραγωγό, είναι καταπληκτικό! Ανώτερο κι από την καλύτερη παρμεζάνα που κυκλοφορεί στην Ελλάδα…»

Απολαύσαμε πράγματι ένα βολάκι που μας πρόσφερε ο σεφ. Είχε δίκιο. Ήταν ένα εξαιρετικό τυρί βαθιάς ωρίμανσης φτιαγμένο από γάλα αγελάδας. Αναρωτηθήκαμε πόσο πιο δυνατό θα ήταν με γάλα αιγοπρόβειο. Αυτή ακριβώς η βαθιά ωρίμαση που ξεκινά από την κουζίνα και τον σεφ της, περνά στον ιστορικό χώρο και χρόνο, αγκαλιάζει τα προϊόντα και τις γεύσεις. Ζητά την αρμονία στη σχέση της με τη νέα γενιά. Αν πετύχει η συνταγή, αν δέσει σωστά η σάλτσα, η υποσχετική θα διευρυνθεί. Θα γίνει επένδυση για το μέλλον. Θα γίνει υπόσχεση ποιότητας με σύμπλευση καλής σχέσης στο κομμάτι της εστίασης. Εκεί αξίζει να επενδύει ένα εστιατόριο.

Επανέρχομαι στο απέναντι μολαράκι. Στο αφόρητα επαναλαμβανόμενο κλικ των φωτογραφικών μηχανών. Δυο ήταν πάντα και δυο παραμένουν (και στην εστίαση) οι δρόμοι, από τον καιρό του Ηρακλή: της (μαγειρικής) αρετής και της (life style) κακίας.

Εστιάζοντας σωστά στη μαγειρική αρετή, σημαίνει ότι έχουμε μπούσουλα στο ταξίδι. Οποιοσδήποτε άλλος προσανατολισμός, περιπλέκει τα πράγματα, αποδυναμώνει τον στόχο, κόβει το αβγολέμονο.

Ο δρόμος είναι ανοιχτός!

8, Ιούλιος 2013
του Δημ. Ρουσουνέλου
Αναδημοσίευση από e-Γαστρονόμος

Collages of Greece

12 pieces 50X50 cm (total dimensions 170X220 cm)

12 pieces 50X50 cm (total dimensions 170X220 cm

Η συνεργασία μας στη Scala Gallery με τη Leoni Schmiedel έχει ήδη συμπληρώσει 15 χρόνια. Τότε είχαμε θαυμάσει τη δουλειά της σε ένα ταξίδι και είχαμε διαρκώς έργα της στο χώρο μας. Θέλαμε πάντα να παρουσιάσουμε ολοκληρωμένη τη δουλειά της και είναι μεγάλη η χαρά μας που το πετύχαμε φέτος.  Η Leoni είναι σε συνεχή και βαθειά αναζήτηση, ώστε να συνθέτει διαρκώς έργα με στοιχεία ελληνικότητας. Τα σπαράγματα του παρελθόντος που εντάσσει στη δουλειά της είναι μνήμες που έρχονται να συνθέσουν φωτεινές στιγμές από κείνες που καμιά φορά καλύπτονται από τη σκόνη του χρόνου και την αλμύρα της θάλασσας. Μνήμες δηλαδή και στιγμές που μόνο ένας ταξιδιάρης καλλιτέχνης μπορεί να συνθέσει και να αναδείξει μέσα από την τέχνη του.

~

Στη Scala gallery η Leoni Schmiedel παρουσιάζει μέρος της δουλειάς της με τον ιδιαίτερο τίτλο: “Collages of Greece”.

Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Γερμανία, η Leoni επισκέφθηκε πολλές φορές τα νησιά Σαντορίνη και Κρήτη κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 90 επιλέγοντας την Ελλάδα σαν τόπο κατοικίας της. Από τα ελληνικά νησιά αντλεί την έμπνευσή της. Ιστορίες που προέρχονται από ψιθύρους του ανέμου και της άμμου στις γωνιές των κοχυλιών, του ξύλου ή της πέτρα μαζί με χαρτί όπου εμφανίζονται μυστικά σενάρια – καταφέρνει και ενώνει τα στοιχεία αυτά σε ένα κολάζ με το οποίο μόνο η μητέρα φύση θα μπορούσε να συγκριθεί. Τα έργα της Leoni είναι η γη η ίδια ακουμπισμένη αρμονικά πάνω σε καμβά.

12 pieces 50X50 cm (total dimensions 170X220 cm)

6 pieces 50X50 cm (total dimensions 170X110 cm)

Ταξιδέψτε μαζί μας στα μυστικά μονοπάτια της Ελλάδας καθώς φιλοξενούμε την έκθεση της Leoni από 24 Μαΐου μέχρι τις 10 Ιουνίου.

fishbox by Leoni in Scala Gallery Mykonos 2013

fishbox by Leoni in Scala Gallery Mykonos 2013

Poster by H2 Concept
Poster by H2 Concept

Πληροφορίες Δημήτρης Ρουσουνέλος και Jennifer Martin – Scala Gallery, Μύκονος
τηλ. 22890 26992 και +30 6944393323
www.scalagallery.gr scala@otenet.gr

Scala Gallery would like to invite you to the art exhibition of Leoni Schmiedel – “Collages of Greece”.

Born and raised in Germany, Leoni visited the islands of Santorini and Crete often during the 90’s, choosing Greece as her permanent residence till today. It is from the greek islands she gets her inspiration. Drawn from stories the sand and the wind whisper through the edges of shell, wood or stone along with paper where mystical scripts appear – she manages to unite these elements in a collage that only mother nature could compare to. Leoni’s artwork is earth itself harmoniously set on canvas.

Leoni 9 pieces (total size 70X70)

Leoni 9 pieces (total size 70X70)

Travel along with us through the secret paths of Greece while we host Leoni’s exhibition.
Duration May 24th till June 10th 2013.

Leoni in Scala 1013 - Opening

Leoni in Scala 1013 – Opening

Info: Dimitris Rousounelos & Jennifer Martin – Scala Gallery, Mykonos
tel. 22890 26992 και +30 6944393323
www.scalagallery.gr scala@otenet.gr

2013: Έτος Γαστρονομίας στη Σαντορίνη

gastronomy_2013_santorini

Αναμφίβολα η γαστρονομική είδηση της χρονιάς είναι η ανακήρυξη του 2013 σε Έτος Γαστρονομίας  για τη Σαντορίνη. Είναι μια πολύ έξυπνη κίνηση που κυριολεκτικά έρχεται να κεφαλαιοποιήσει προσπάθειες πολλών χρόνων οι οποίες έχουν αναδείξει το νησί σε έναν προορισμό όπου παίρνουν πολύ σοβαρά το θέμα της γαστρονομίας, εργάζονται για να διατηρήσουν ένα καλό επίπεδο σ’ αυτόν τον τομέα και προσδοκούν οφέλη με συλλογική προσπάθεια. Η Σαντορίνη έχει κατορθώσει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την «ατυχία» που της επεφύλαξε η μοίρα να είναι στο χείλος του κρατήρα ενός ενεργού ηφαιστείου. Αυτή την «ατυχία» που συχνά τη βλέπουμε να παίρνει την μορφή γόνιμης ανησυχίας, όταν ο εγκέλαδος στα σπλάχνα της βρυχάται, οι Σαντορινιοί την ανέδειξαν σε μοναδική ευκαιρία. Δημιούργησαν τις συνθήκες για έναν μοναδικό διεθνή προορισμό. Δεν υπάρχει επισκέπτης, που να μην έχει νοιώσει αυτό σφίξιμο στην καρδιά, από την ομορφιά που απλώνεται μπροστά του όταν αντικρύζει την Καλντέρα. Παράλληλα, στον τομέα της παραγωγής, το μικροκλίμα σε συνδυασμό με τη σύσταση του πλούσιου σε θείο και μέταλλα εδάφους και την ελαφρόπετρα που συγκρατεί υγρασία και χώμα, έδωσε και δίνει μοναδικά προϊόντα. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που η καλλιεργητική παράδοση παρά την επέλαση και εδώ της αλόγιστης τουριστικής ανάπτυξης, έμεινε ζωντανή στη Σαντορίνη και μας έχει δώσει εξαιρετικά προϊόντα. Ανάμεσά τους: το άνυδρο τοματάκι, η φάβα, η εξαιρετική κάπαρη, ποικιλία εύγευστων αγροτικών προϊόντων και εξαιρετικά κρασιά από μοναδικές ποικιλίες, αναγνωρισμένες πλέον διεθνώς, όπως το Ασύρτικο.

Στο νησί βρίσκει πλέον κανείς μερικά από τα πιο ονομαστά εστιατόρια της χώρας. Ο πυρήνας των ανθρώπων που υπηρετεί την καλή μαγειρική, είτε μέσα από την παράδοση, είτε μέσα από την επεξεργασία τοπικών προϊόντων και σύγχρονων τεχνικών, αναδεικνύει  γεύσεις και πιάτα  πρωτοποριακά στο πλαίσιο της Νέας Ελληνικής Κουζίνας. Μάλιστα δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι δεν πρόκειται για πρόσκαιρα εισαγόμενους επαΐοντες ή επενδυτές, αλλά για εστιάτορες, σεφ και ξενοδόχους με μακρά ιστορία στον τόπο, για τον οποίο είτε είναι σαντορινιοί είτε όχι, δίνουν χρόνια τώρα κομμάτι της ψυχής τους.
Δεν είναι τυχαίο νησί η Σαντορίνη και δεν είναι τυχαίοι οι άνθρωποί της που ανέλαβαν να κινήσουν το κάρο της τοπικής γαστρονομικής αγοράς. Γι αυτό και με το έμπα της νέας χρονιάς κι ενώ άλλοι τουριστικοί τόποι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, στέλνουν ένα διεθνούς βεληνεκούς μήνυμα στην αγορά εισάγοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα την έννοια του ΕΤΟΥΣ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ. Επίσημη παρουσίαση αυτής της πρότασης και των δράσεων που έχουν αποφασιστεί θα γίνει στην Αθήνα την Τετάρτη 16 ιανουαρίου 2013, ώρα 12:00, σε ειδική εκδήλωση – συνέντευξη τύπου στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει ομιλία του καθηγητή κ. Χρίστου Ντούμα, με θέμα:  “Θηραϊκές λιχουδιές του 17ου αιώνα π.Χ.”, ενώ το πάνελ των ομιλητών συμπληρώνουν ο Ηλίας Μαμαλάκης κ.ά.

Στη Μύκονο -τα μελη της Γαστρονομικής Λέσχης- ακούσαμε με ιδιαίτερη χαρά την απόφαση του Δ.Σ. του δήμου Θήρας. Οι Κυκλάδες έχουν και την κουλτούρα και τα προϊόντα και τις υποδομές για να στηρίξουν την υπόθεση της γαστρονομίας μέσα από συγκεκριμένες δράσεις και βλέπουμε πολύ θετικά την πρωτοβουλία, της πρωτοπόρου έτσι κι αλλιώς, Σαντορίνης.

~

Επίμετρο

Ρώτησα πριν λίγο καιρό (σε ανύποπτο χρόνο όπως συνηθίζουμε να λέμε) έναν άνθρωπο που συνεργάζεται με δήμους σε όλη την Ελλάδα, αν υπάρχουν δήμοι που λειτουργούν υποδειγματικά. Η απάντησή του:
-«Υποδειγματικά δεν ξέρω, αλλά πολύ καλά δουλεύουν τρεις δήμοι κατά την γνώμη μου (και μου ανέφερε τρεις δήμους από διάφορες περιοχές της Ελλάδας).

Το γεγονός ότι ανάμεσά τους ήταν και ο Δήμος Θήρας δεν με ξάφνιασε καθόλου. Γνωρίζω ήδη εδώ και καιρό ότι στη Σαντορίνη συμβαίνουν ενδιαφέροντα πράγματα και υπάρχει μια συνολική κινητικότητα που αφορά και στον πολιτισμό και στην ανάπτυξη και σε υποδομές, που αφορούν τον ντόπιο πληθυσμό.

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα θα ήθελα να επισημάνω την ανάγκη για συστράτευση. Το νησί μας σήμερα έχει ανάγκη από συλλογική δουλειά και ανιδιοτελή προσφορά από όλους όσους διαθέτουν γνώσεις και όρεξη.

Την περίοδο που διανύουμε, κάτω από τις ειδικές συνθήκες που αντιμετωπίζει το νησί μας, πολλά από αυτά που συμβαίνουν σε διπλανά νησιά είναι για μας άπιαστο όνειρο. Δυστυχώς υπάρχει μεγάλη διάσταση, σα να έχουμε να κάνουμε με παράλληλα σύμπαντα, ανάμεσα σε κείνους που θα μπορούσαν να αναλάβουν το βάρος να κινηθούν κάποιες διαδικασίες κι εκείνους που λογικά έχουν τη δυνατότητα να εντάξουν αυτές τις διαδικασίες σε έναν προγραμματισμό. Να ευχηθούμε ότι σύντομα θα αντιληφθούμε ότι η έγνοια μας για τον τόπο και την κοινωνία είναι σημαντικότερη από τις προσωπικές μας πορείες.

Links
http://olastakarvouna.blogspot.gr/2007/05/1613.html

Οι Burger Project στη Μύκονο

Στα λίγα ζωντανά πράγματα που συμβαίνουν πια σ’ αυτό τον τόπο, οι Burger Project την Παρασκευή 27 Ιουλίου, στο Θεατράκι της Λάκκας.

Για την πολιτιστική ξεραΐλα που συνεχίζεται κι αυτό το καλοκαίρι το μόνο σίγουρο είναι πως δεν φταίει μόνο η κρίση.
Κυρίως είναι η αδιαφορία, που δημιουργεί μαζί με την κρίση και το δικαιολογημένο ψείρισμα της Επιτρόπου, ένα μείγμα που δεν παράγει τίποτα.
Να προσθέσω και το αποδεδειγμένο πια γεγονός ότι οι άνθρωποι που ανέλαβαν εργολαβικά τον πολιτισμό στο νησί, όπως είχαμε προβλέψει, ήταν και παραμένουν οι πιο ακατάλληλοι. Όχι λόγω ανικανότητας, αλλά επειδή αυτά τα πράγματα ή τα ‘χεις ή δεν τα ‘χεις.
Κι επειδή ο πολιτισμός είναι προσφορά και όχι θέση εξουσίας και …μούρη, καλό είναι ο Δήμος να αναθεωρήσει και να δώσει μέσω προσώπων ώθηση στον Πολιτισμό.
Εμείς για την ώρα θα απολαύσουμε τη βραδιά με τους εξαιρετικούς Burger Project και ας είναι καλά οι συντελεστές του φεστιβάλ «Αντανάκλασις».

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 65 other followers