Λήμνος: «σαν μέσα σ’ ένα πέλαγος διαστάσεως οικουμένης*»

Lemnos Iliobasilema Athos

#Λήμνος, επιστολή 2η

Σκεφτόμουνα, κλείνοντας την προηγούμενη επιστολή, να συμπληρώσω τη γραφή που συντρόφεψε τα βήματά μας σε ένα παλιό και μακρινό ταξίδι με την καλή μου, κάπως έτσι:
Καλός ταξιδιώτης είναι αυτός που ενημερώνεται για τον τόπο που επισκέπτεται πριν ξεκινήσει το ταξίδι. Ακόμα καλύτερος αυτός που φτάνοντας στον προορισμό του κι αφού γνωρίσει τα βασικά που τον ενδιαφέρουν, αφήνεται να τον παρασύρει ο τόπος.
Γιατί ο κάθε τόπος, την κάθε εποχή, έχει τον δικό του τρόπο να σου αποκαλύπτεται.
Έτσι, θέλω να συνεχίσω την εκ των πραγμάτων αποσπασματική αυτή αφήγησή μου για τη Λήμνο, με το τρίτο απόγευμα της εκεί παραμονής μου.
Είχα δει και είχα διαβάσει για το κάστρο της Μύρινας. Με τα κουράγια μου εκείνων των ημερών και το πλούσιο ολοήμερο πρόγραμμα επισκέψεων, ούτε που θα διανοούμουν να το επισκεφθώ. Άλλωστε, σε μια Λήμνο που συνήθως τη δέρνει ο βοριάς, πέσαμε σε περίοδο άπνοιας και οι θερμοκρασίες δεν βοηθούσαν τις αναβάσεις.
Τύχη αγαθή όμως μου επεφύλαξε η μοίρα, καθώς έλαβα μήνυμα από τον καλό μου γέροντα τον Επιφάνιο του Μυλοποτάμου:
«Η Λήμνος, ήταν ο βασικός τροφοδότης του Όρους σε στάρια και αλεύρι. Με καλό καιρό την βλέπουμε από εδώ πολύ καθαρά».
Πράγματι, ένα από τα πρώτα πράγματα που σε εντυπωσιάζουν εδώ είναι η ανυπαρξία ψηλών βουνών, οι ήπιες εναλλαγές του εδάφους, τα πλούσια χώματα που είναι κυρίως σπαρμένα με σιτάρια. Αυτή στην περίοδο τα περισσότερα έχουν θεριστεί, το τοπίο μάλιστα είναι Σεζανικό και στα χρώματα και στην αισθητική. Το αλεύρι της Λήμνου, το ξέρεις, έχει πολύ καλό όνομα στην Ελληνική Αγορά.
Επανέρχομαι στην κουβέντα του Επιφάνιου.
Αν καθώς υπολόγισα η Ανατολή στο Όρος καδράρει τη Λήμνο, τότε και η Δύση στη Λήμνο, πρέπει, λογικά, να περιλαμβάνει και το Όρος στο πυρακτωμένο δειλινό της κάδρο.


Χωρίς περιστροφές, η άνοδος στο Κάστρο είναι ένας πολύ ωραίος περίπατος. Βατός ανήφορος στην αρχή κι ύστερα ίσιωμα που προσφέρει εξαιρετική θέα και αξίζει πραγματικά. Διανύοντας περιμετρικά μια διαδρομή από τον Τούρκικο Γιαλό, βρέθηκα να απολαμβάνω τον Ρωμαίικο Γιαλό από ψηλά. Είναι οι δυο παραλιακοί οικισμοί της Μύρινας και τα ονόματά τους περιγράφουν ακριβώς αυτό που είναι. Στον Ρωμαίικο οι Έλληνες, με πιο σύγχρονα και πιο αστικά σπίτια, περιποιημένα και χαρακτηριστικά συγκεκριμένης εποχής. Στον Τούρκικο είναι πιο πολύ το κομμάτι της Αγοράς με παλιά οικήματα, κάποια από τα οποία ακόμα διαθέτουν εντοιχισμένες τουρκικές επιγραφές. Από το όμορφο ψαράδικο λιμανάκι ξεκινά ο λιθόστρωτος εμπορικός δρόμος με πλήθος καταστημάτων.
Στάθηκα τυχερός, είδα και ένα από τα πολλά ελάφια (πλατώνια) που ζούνε εδώ. Δυο τρια ήταν στην αρχή, φερμένα από τη Ρόδο, αλλά πολλαπλασιάστηκαν με τον καιρό και μπορείς να τα δεις ακόμα και ανάμεσα στα τελευταία σπίτια πριν ανέβεις στο Κάστρο. Το Κάστρο, είναι από τα μεγαλύτερα σωζόμενα  στο Αιγαίο. Η πρώτη του μικρή οχύρωση ψηλά στον λόφο ήταν κατά την Βυζαντινή περίοδο. Βενετσιάνοι, Γενουάτες και στο τέλος Οθωμανοί, διαμόρφωσαν την τελική του οχύρωση σε μια έκταση 144 στρεμμάτων.

Καθώς έγερνε ο ήλιος άρχισε να διαφαίνεται στο βάθος του ορίζοντα το τρίτο πόδι της Χαλκιδικής, η χερσόνησος του Άθωνα και σαν πυραμίδα στην υγρή, ασάλευτη, μενεξεδένια έρημο του Αιγαίου, το Όρος.
Ξέρεις ότι παρά την επιθυμία μου δεν έχω βρεθεί, τουλάχιστον ακόμα, στο Άγιο Όρος, ούτε είχα φτάσει ποτέ τόσο κοντά. Και τώρα να, σταδιακά μου αποκαλύπτεται. Τα τελευταία λεπτά, όπου ο ήλιος αυτή την εποχή, δύει στην κυριολεξία ακριβώς πίσω από τον Άθωνα η αίσθηση είναι πραγματικά απίστευτη. Ξαφνικά αισθανεσαι ότι έρχεται πιο κοντά, όλη η εικόνα. Καθώς πέφτει ο ήλιος, που πλέον μας αποχαιρετά κατακόκκινος, φωτίζει και κατά κάποιο τρόπο αναδεικνύει το τριγωνικό σαν πυραμίδα σχήμα του Όρους. Τοτε συμβαίνει κάτι μυστηριακό που σου δίνει την αίσθηση πως εσύ έρχεσαι ακόμα πιο κοντά. Δεν ξέρω πως θα σου φανεί αυτό που θα πω. Με ξέρεις και δεν θα το έγραφα αν πραγματικά δεν το είχα νοιώσει, αν δεν το είχα βιώσει έντονα ως το τελευταίο δευτερόλεπτο κι αν συγκεκριμένα συναισθήματα δεν πλημύριζαν την ψυχή μου. Ο ήλιος είχε χαθεί αρκετή ώρα κι εγώ που είχα βρει έναν ίσιο βράχο και είχα κατά κάποιον τρόπο βολευτεί, απολάμβανα την ηρεμία του τοπίου και την ομορφιά του θαλασσινού καμβά, που πια είχε παραδοθεί στις φλόγες των χρωμάτων του δειλινού. Για μια στιγμή, όλα γύρω, σκέψεις, λέξεις, ήχοι, χρώματα, το γλυκό ελαφρύ ζωογόνο βοριαδάκι, έμοιαζαν σαν προσευχή. Σαν ένας ύμνος παρακλητικός και αγαπητικός. Σαν ευχή: εδώ, στον ίδιο βράχο, να ζήσω μια μέρα ξανά το ίδιο συναίσθημα γαλήνης μέσα κι έξω.

Ο ποιητής ήρθε από μακρυά, από του χρόνου πίσω πολλά τέρμινα:
«Καθώς ξανοίγεται ο υπέροχος ορίζων και προσφέρεται σε μας
η πεμπτουσία και η χάρις
Εντός του εγκεφάλου προσαράζουν τα λεπτότατα μυστήρια
Ουράνια πανηγύρια οράσεως αποδίδουν άλλο χρώμα
Σπίθες από τη θάλασσα κι απ’ το χορτάρι ο θρήνος που ξυ-
νάει σώματα πλάσης
Ηλεκτρισμένα, η ψυχή μας απ’ τον ουρανό κι από τις άκριες
καθεμιάς ζωντάνιας ταξιδεύει μέσα στην ουσία
Σαν μέσα σ’ ένα πέλαγος διαστάσεων οικουμένης…»(1)

Αν με ρωτήσεις, θα ήθελα ναι, να είχα ένα ποτήρι δροσερό κρασί.
Τις τελευταίες μέρες στα εστιατόρια, στα τοπικά οινοποιεία που επισκεφτήκαμε και τα βράδια στις εκδηλώσεις του πολιτιστικού Πολυχώρου «Αποθήκη» ήπιαμε πολλά και ποιοτικά κρασιά. Φαίνεται ότι η Λήμνος με το βαρύ πυροβολικό της, το Μοσχάτο Αλεξανδρείας, που έφεραν πριν περίπου εκατό χρόνια στο νησί μερακλήδες Αλεξανδρινοί, βάζει το κρασί στη σύγχρονη στράτα με απαιτήσεις, επιτυχίες και σημαντικές βραβεύσεις.
Rodon roze Savoglou Lemnos
Ένα τέτοιο και μάλιστα βραβευμένο στο Bordeau το 2018, ένα βιολογικό ροζέ θα έπινα ευχαρίστως εκεί στον βράχο, το Ρόδον από την Limnos Organic Wines των Σαββόγλου-Τσιβόλα. Μοσχάτο Αλεξανδρείας είναι η βάση του με στέμφυλα από Καλαμπάκι (πρόκειται για την τοπική ονομασία της αρχαιότατης ποικιλίας Λημνιό). Ισορροπημένο, φιλικό στο στόμα και με ωραίο χρώμα που θα ταίριαζε απόλυτα στην ώρα του δειλινού.

Το ενδιαφέρον με την οινοποιία της Λήμνου είναι ότι η επαγγελματική σύγχρονή της βάση ξεκίνησε μετά την δεκαετία του ’70, ενώ οι περισσότεροι οινοποιοί ξεκίνησαν από την δεκαετία του ’90 και μετά. Αυτό σημαίνει ότι τα Λημνιά κρασία έχουν δρόμο ακόμα μπροστά τους και η νέα γενιά που παραλαμβάνει δείχνει καθόλα έτοιμη.

oinopiio Savoglou Lemnos
ο κ. Σαββόγλου στο οινοποιείο των Limnos Organic Wines

Περισσότερα όμως για τα κρασιά της Λήμνου στην ιστοσελίδα του Μαρίνου Σκολαρίκου
https://www.allwinestories.com/3t-of-wine/taste/taxidi-stas-limnias-ampeloys/ και για τα υπόλοιπα που μάλλον είναι αρκετά, σε επόμενο.
Ήταν όμορφα βλέπεις! Κι αυτό δεν το προσπερνάς.
Μένω ωστόσο για την ώρα
και σε φιλώ
Δημήτρης Ρουσουνέλος

 

*, (1) Δ.Π.Παπαδίτσα, Ποίηση, 2 (Όπως ο Ενδυμίων ΙΧ), εκδόσεις Γνώση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s