Όλα ας κριθούν στην κάλπη. Στην κάλπη όμως.

 θέλω να ακούγεται η φωνή μου χωρίς να φοβάμαι ότι θα τιμωρηθώ,
θέλω την απόλυτη διαφάνεια στον δήμο μου,
θέλω σεβασμό στον κάθε άνθρωπο,
θέλω συγκροτημένο λόγο (όχι αφορισμούς, όχι φωνές, όχι βρισίδια)
και γενικά θέλω καλύτερη την κάθε ημέρα μου.
Ζητάω πολλά;

Της Φρατζέσκας Χανιώτη*

ladies

Για να τα μετρήσουμε και να τα ζυγίσουμε βρε παιδιά. Μπορεί να φταίει κι η ηλικία, αυτό που μεγαλώνεις και σπανίζουν τα φυσήματα που σε διαπερνούν, σε συγκλονίζουν και σε κάνουν άλλο. Μπορεί να φταίει κι η πουτ@να η ζωή που τα κάνει όλα μετρήσιμα.
Μπορεί πάλι όλα να αλλάζουν ραγδαία κι εσύ να φοράς τη χωρίστρα στις ίδιες συντεταγμένες από τότε που πέρασε τα δάχτυλά της στα μαλλιά σου η μαμή στο μαιευτήριο.
Δεν ξέρω. Άμα φταίω, να μου το πεις: Φταις!

Ωστόσο, στον μια σταλιά τόπο που μας αναλογεί ας σταθούμε τουλάχιστον ελεύθεροι στη βούληση. Οι εκλογές έδωσαν δυο πολύ ψηλά ποσοστά στους δύο και μια αξιοπρεπή -όχι την αναμενόμενη- αλλά δυνατή εκπροσώπηση στον τρίτο. Τέτοια που να κλονίζει την αυτοδυναμία και την υπερεξουσία των δύο.

Θα κληθούμε να ψηφίσουμε πάλι. Αυτή τη φορά για δήμαρχο και τους ήδη εκλεγμένους δημοτικούς συμβούλους του καθενός. Κι εγώ τί θέλω; Χμμμ…

Θέλω ότι ήθελα και το 1998 και εξής, το 2010, το 2014. Θέλω δηλαδή το σκουπίδι μου να ανακυκλώνεται, πεζοδρόμια για να περπατώ με ασφάλεια, ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες (τη νόμιμη! όχι να μου κάνουν χάρη), ελεύθερη πρόσβαση σε όλους τους δημόσιους χώρους, καλά κι οργανωμένα σχολεία, νεκροταφείο για να θαφτώ -και κυρίως να ξεθαφτώ- αξιοπρεπώς, θέλω να υποστηριχθεί η υγιής επιχειρηματικότητα (υπάρχει κι αυτή!), θέλω να μη με διοικούν εργολάβοι (όχι τα γλυκάκια, οι άλλοι), θέλω να ακούγεται η φωνή μου χωρίς να φοβάμαι ότι θα τιμωρηθώ, θέλω την απόλυτη διαφάνεια στον δήμο μου, θέλω σεβασμό στον κάθε άνθρωπο (κάτοικο, παρεπιδημούντα, εργαζόμενο, παραθεριστή), θέλω συγκροτημένο λόγο (όχι αφορισμούς, όχι φωνές, όχι βρισίδια) και γενικά θέλω καλύτερη την κάθε ημέρα μου. Ζητάω πολλά;

Ζητάω, το ξέρω. Αλλά στο βάθος του λαϊκισμού (που κι εγώ θύμα του είμαι) υπάρχουν και τα αυτονόητα. Τί κάνουμε λοιπόν; Ψηφίζουμε για να τα διεκδικήσουμε.

Θα μου πεις τόσα χρόνια τα ίδια ζητάς. Ναι και θα συνεχίσω.
Όλα ας κριθούν στην κάλπη.

Στην κάλπη όμως.

_______________________________________________________
[Η σύνθεση της φωτό με τις αποδημητικές γριές -που είναι και παρατηρητές των πάντων- όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα σε ποιον ανήκει. Όποιος και να ‘σαι μπράβο σου!]

*Αναδημοσίευση ενός λιτού και
εξαιρετικού κειμένου που γράφτηκε στις 31/5/19

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s