Ben Προβής: Μύκονος, δεν είναι ό,τι πλασάρεται στο «δελτίο» ειδήσεων

Ο Ben Πρόβης είναι μάγειρας. Ένας μάγειρας που εργάζεται στο νησί της Μυκόνου. Αθόρυβος, χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς τιριτάντζουλες, με γνώση όμως, με γνώση που φέρνει αγάπη, για τον τόπο, για τους ανθρώπους του, για την αλήθεια, για την αλήθεια που πονάει, γιατί ο πόνος ενίοτε είναι στοιχείο θεραπείας.
Εδώ παρεμβαίνει με τον δικό του τρόπο, με την αλήθεια της σκέψης και της δυνατής του πένας, σε κάτι που συνηθίσαμε πια να ακούμε, συνηθίσαμε τόσο που κινδυνεύουμε από Μιθριδατρισμό.
Είναι πράγμα παρήγορο που ευτυχώς κάποιοι στο «Γαλατικό Μυκονιάτικο χωριό» αντιστέκονται ακόμα και τολμώ να πω …αντιστεκόμαστε!
Που δεν χωνεύουμε όσα μας μαγειρεύει το μέλλον, που άλλοι επιβάλουν για το νησί!

Υ.Γ. Ξέρω ότι χωρίς φωτογραφία και χωρίς ξέkwλα και σαμπάνιες στον πάγκο, αυτή η ανάρτηση δεν έχει καμιά τύχη.
Διαψεύστε με κοινοποιώντας, κάνοντας αυτή την αλήθεια, την αλήθεια ενός μάγειρα με @@, ένα πραγματικό και ουσιαστικό viral!

Το κείμενο του Ben Provis

«Η Άλλη Μύκονος

Ένα εστιατόριο στο Νησί των Ανέμων χρέωσε, υπέρογκα ομολογουμένως, έναν αλλοδαπό επισκέπτη και χάρη στη

σύγχρονη τεχνολογία, το γεγονός έγινε “viral”. Άργησα να τη μάθω τη λέξη, τεχνολογικά αναλφάβητος ομολογώ, όμως στο νου μου έρχεται η γλυκιά εικόνα της διάδοσης των νέων στο καφενείο και τα πεζούλια της γειτονιάς. Άλλωστε, τι γίναμε; Ένα διαδικτυακό χωριό.

Πολλά λέγονται για το «ταλαίπωρο» νησί, ένα νησί που είναι η ναυαρχίδα του Ελληνικού τουρισμού και προσφέρει εργασία σε χιλιάδες ανθρώπους, ενώ είναι στο στόχαστρο κάθε αργόσχολου κι άπονου σχολιασμού, θυμίζοντας μου πόσο αγόγγυστα χαρακτηρίζεται μια γυναίκα πουτάνα (pardon για τα «γαλλικά»), απλά επειδή φορά κοντή φούστα και κόκκινο κραγιόν. Όμως επειδή στη ζωή μου γνώρισα περισσότερο εκδιδόμενες γυναίκες που υπήρξαν κυρίες με Κ, από κυρίες που υπήρξαν αφιλοκερδώς εκδιδόμενες, δράττομαι την ευκαιρία να παρουσιάσω μια άλλη πλευρά της Μυκόνου, την οποίαν η πλειοψηφία αδυνατεί και πιθανώς δεν πρόκειται να γνωρίσει. Βλέπετε κι εσείς οι ίδιοι, όταν σας δοθεί η ευκαιρία να επισκεφτείτε αυτό το νησί, θα πάτε στα μέρη που τόσο προγκάτε, περισσότερο για να επιβεβαιώσετε τα όσα ακούτε και χείριστα την αδυναμία να ξαναέρθετε.

Εργάζομαι πλέον αρκετά χρόνια στη Μύκονο, “Sezonistas Mykonus” με θεωρώ, «Μαγειρολόγιο» δικό μου και ναι, ομολογώ την υπερβολή που την «ντύνει» εφάμιλλή μιας «Βαβυλώνας» κι επιπλέον μιας «Βαβέλ». Όμως η ομορφιά αυτού του τόπου, η πραγματική Ομορφιά, δεν βρίσκεται στα “viral” και τα κουτσομπολιά του «πεζοδρομίου». Η Μύκονος υπήρξε ανέκαθεν γενέτειρα του «διαφορετικού», εκείνου που ουδέποτε μπόρεσε να αποδεχτεί ακόμα και σήμερα η Ψωροκώσταινα. Η ποίηση του Γρυπάρη και η πολιτική στάση της Μαυρογένους, έχουν μείνει ξεχασμένα στη σύγχρονη αντίληψη, όπως η ύπαρξη της Σχολής Καλών Τεχνών στο νησί, μιας από τις πρώτες που «ανοίχτηκαν» στη Σύγχρονη Ελλάδα.

Εδώ γνώρισα ποιητές σα τη Δάφνη, ζωγράφους σα τον “Boogie”, τον Richard και τη Μόνικα, γαστρονόμους αληθινούς σα το Δημήτρη, ζαχαροπλάστες σα το Νίκο και τη Μαργαρίτα και Μαγείρους, που με κάνουν να θέλω να γίνομαι καλύτερος, όπως ο Γιάννης κι ο Μέναρδος. Μα πιότερα, γνώρισα ανθρώπους που δεν ήταν γηγενείς, μα το νησί τους αγκάλιασε και τους έκανε «Μυκονιάτες» Συγκινήθηκα, σα είδα την κυρά Αγγελική, να τρέχει και να προστάζει να πάρουν τους συσκευασμένους χυμούς, πεσκέσι για εκείνους που μαζεύουν τα σκουπίδια, θυμίζοντάς μου τη γιαγιά μου που έκανε ακριβώς το ίδιο, γιατί καμμιά δουλειά «δεν είναι ντροπή και όσα δεν καταδέχεσαι να κάνεις να τους σέβεσαι περισσότερο». Τη Χαρά και την Κατερίνα, που μου κρεμούν στην πόρτα, σα γυρίζω τα βράδια από τη δουλειά, το κρασί του τόπου τους, για να το δοκιμάσω και τις «Γυναίκες από το Σύλλογο Γυναικών Άνω Μερά», που μου χάρισαν το Ημερολόγιο με τα αυτοφυή χόρτα του νησιού τους, ανεκτίμητο δώρο για ένα μαγειράκο. Εδώ γνώρισα την κυρά Φρασκούλα, που δίνει φαγητό και νερό εμφιαλωμένο στον «πλανόδιο πωλητή» έξω από την πόρτα της και δεν την ενδιέφερε «από που κρατάει η σκούφια» του, αφού είναι μέσα στον ντάλα ήλιο. Όπως και τον Νίκο, το Θανάση, που θα μου κάνουν «σιγόντο», γιατί απλά κι εγώ εργάζομαι στο νησί τους.

Ιδανικά δεν είναι, μήτε στον «Παράδεισο» όμως το «νόμισμα» έχει δύο όψεις. Όταν σκάσει η «κορώνα», σκεφτείτε πως τα «γράμματα» δεν φαίνονται όπως η Μύκονος, δεν είναι ό,τι πλασάρεται στο «δελτίο» ειδήσεων».

 

https://sneakpeekinthekitchen.blogspot.com/2019/05/blog-post.html

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s