Η βαριά καλογερική του «Είμαστε μαζί σας»

Mathites diamartyria ston Dimo Mykonou

Φοβήθηκαν μην οι «βάρβαροι» λερώσουν τα καπιτονέ μιας
αρχοντικής και όπως φαίνεται υπεράνω κριτικής, διαχείρισης.
~
Δεν μου αρέσει να μιλάω για πράγματα που δεν γνωρίζω. Για το σχολείο στη Μύκονο και ιδιαίτερα για το θέμα που μας απασχόλησε εντός κι εκτός νησιού ίσως κάτι παίρνω είδηση και περισσότερα ίσως αντιλαμβάνομαι. Γι αυτό, επειδή ενοχλήθηκα διαβάζοντας κάποιες αντιδράσεις υπευθύνων, δεν θα σταθώ στο τί ξέρω ή ακούω.

Το θέμα ήταν για μια ακόμα φορά οι ελλείψεις και τα προβλήματα κυρίως στο ΕΠΑΛ και το Γενικό Λύκειο Μυκόνου. Οι μαθητές μάλιστα προς τιμήν τους διεύρυναν τα αιτήματά τους με πάγια κοινωνικά αιτήματα για τις ελλείψεις στον τομέα της Υγείας και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται το νησί από το κράτος.
Κύριο σύνθημά τους: «ΤΟ ΠΙΟ ΠΛΟΥΣΙΟ ΝΗΣΙ ΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» με δευτερεύον το «ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΟΧΙ ΚΑΖΙΝΟ».
Για όσα έτρεξαν κατά τη διάρκεια και μετά την ολιγοήμερη κατάληψη του Λυκείου Μυκόνου χύθηκε αρκετό μελάνι και ενεργοποιήθηκαν προς ποικίλες κατευθύνσεις πολλά https., κανάλια, εφημερίδες πανελλαδικά. Αποδείχτηκε έτσι το ρηθέν υπό του προφήτη ότι για να σε παίξουν τα κανάλια πρέπει να δείξεις τα πισινά σου, τα γυμνά σου στήθη ή να ψελίσεις κάτι για μη ίδρυση καζίνο στη Μύκονο.

Μας κατατρέχει φόβος μπροστά στην αλήθεια. Φόβος μη μας χρεωθεί προσωπικά το πέναλτι κι όχι να μη χάσει η ομάδα μας. Φτάνει για όλα να χρεωθεί ο Άλλος: η κυβέρνηση, η κοινωνία, η εκπαιδευτική κοινότητα.  Ο Δήμος μπορούσε να κερδίσει σε εκτίμηση. Είχε μια ευκαιρία και την έχασε! Απογοήτευσε τους μαθητές συνομιλητές του.

Αναρωτιέμαι:

-Προς τί η υποδοχή τους στα προπύλαια του Δημαρχείου, ως συνοδοιπόρων μάλιστα στον ίδιο αγώνα, αν αμέσως μετά …σχεδόν όλα ονοματίστηκαν σαν ανακρίβειες;
-Τί στο καλό το ‘ηθελαν αυτό το …στάχτη στα πρόσωπά τους: «Είμαστε μαζί σας»;
-Γιατί σάστισαν μόλις είδαν να διογκώνεται ο πύργος των προβλημάτων και τα απαξίωσαν ως …διαδόσεις, ημαρτημένα, fake news;

-Προς τί η απαξίωση και η ειρωνική έκφραση στα πρόσωπα πολλών από τους συνομιλητές στην αίθουσα της δημαρχίας;

-Γιατί πετσοκόπηκε τόσο άγαρμπα και μονόπλευρα στη μονταζιέρα αυτό που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο. Ήταν αντικειμενική η μετάδοση από τον διάλογο που έγινε; Δεν άρεσαν κάποια από όσα είπαν οι μαθητές;

-Γιατί έλειπαν οι καθηγητές από τη συνάντηση στον Δήμο; Αφού μοιράζονται το πρόβλημα. Δεν θα έπρεπε να κληθούν; Ή πιστεύεται σαν λογικό ότι καλύπτονται από τον συνάδελφό τους Πρόεδρο της Επιτροπής Παιδείας και συνάμα δηλαδή εκπρόσωπο του Δήμου;

-Οι γονείς; Δεν θα έπρεπε να είμασταν παρόντες;

Ο Δήμος οφείλει να ανοίξει την αγκαλιά του όχι να σηκώσει τείχος ασπίδων. Αλλά ποιος Δήμος; Αυτός που φροντίζει τόσο καλά τα εντός του σχολείου όσο και τα έξω από αυτό; Αυτός που έκανε να νοιώσουν τα παιδιά -κυρίως αυτά- πως κάτι ζωντάνεψε στο νησί μας, μέρες που είναι. Πως υπάρχει χρώμα γιορτής; Αυτός ο Δήμος;

Αυτός ο Δήμος υπάρχει, ζει και αναπνέει μόνο στον απολογισμό του έτους. Όταν για έργο του θα αναδειχθεί αυτό που άλλοι έκαναν στο νησί. Σύλλογοι, ομάδες, ιδιώτες. Αρκεί να είναι υπό τις ευλογίες του. Αρκεί να φανεί πως «Είμαστε μαζί σας», στην αφίσα και στα κοινωνικά δίκτυα. Αυτός;
Νομίζω ότι πλέον δεν με γελά το αισθητήριό μου.
Κάτι δεν πάει καλά.
Η προσωπική μου εμπλοκή στα κοινά, από την εφημερίδα «Η Μυκονιάτικη» το 1988,
ως τη Μυκονιάτικη Κίνηση Πολιτών, την Κ.Ε.ΠΟ.Μ., το πέρασμά για μια 2ετία από τον Δήμο και κυρίως έχοντας μεγαλώσει δυο παιδιά στο Δημόσιο Σχολείο… κάτι πιάνω.
Έχω δει κτίρια σχολείων σε γειτονικά νησιά, τα αμφιθέατρά τους, τα γήπεδα αθλοπαιδιών, τον αύλειο χώρο, τις υποδομές τους.
Αυτά ίσως είναι ψιλά γράμματα για πολλούς από μας τους Μυκονιάτες. Πάντα δεν προλαβαίνουμε. Το Καλοκαίρι δουλεύουμε σκληρά, πολύ σκληρά, στην υποδοχή. Τον Χειμώνα ακόμα σκληρότερα χτίζοντας και συντηρώντας τις υποδομές μας για αυτή την …υποδοχή.
Είμαστε σκληρά καρύδια εμείς οι υποδοχείς.
Πολύ σκληρά.
Δεν χαμπαριάζουμε. Διαβάζοντας τις ανακοινώσεις του Δήμου και του διευθυντή του ΕΠΑΛ και κρίνοντας μόνο από το πνεύμα που τις διαπνέει, το λιγότερο που θέλω είναι να εκφράσω τη λύπη μου.
Σαν γονιός και σαν πολίτης.
Αχρείαστη και φοβική η αντίδραση …νέων ανθρώπων.
Φοβήθηκαν μην οι «βάρβαροι» λερώσουν τα καπιτονέ μιας αρχοντικής και όπως φαίνεται υπεράνω κριτικής, διαχείρισης. Το να διοικείς όμως ένα σχολείο, όπως και έναν τόπο, κυρίως είναι μοιρασιά, επαγρύπνηση, αγκαλιά κι εν τέλει αγάπη. Αγκαλιά με τα προβλήματα και με τους πολίτες που τα βιώνουν. Αγάπη σημαίνει διάλογος ειλικρινής και σχέση ισότιμη.
Το «Είμαστε μαζί σας», με τους πολίτες, δηλαδή με όλη την κοινωνία του νησιού και τα προβλήματά της, δεν είναι απλά μια έκφραση τριών λέξεων. Είναι βαρύ φορτίο. Γι αυτό, ας πετάξουμε τη μάσκα του αλάθητου κι ας γκρεμίσουμε τον προσωπικό και τον παραταξιακό μας τοίχο. Από κάπου πρέπει να διαβούν οι αυριανοί νικητές της ζωής. Αν δεν το κάνουμε τώρα, τότε σε 18 χρόνια -όσα δηλαδή πέρασαν απ’ όταν ο σημερινός, νέος σε ηλικία δήμαρχος, ήταν μαθητής στο ίδιο σχολείο- τα προβλήματα θα παραμένουν τα ίδια. Φοβάμαι μάλιστα ότι τα εγγόνια των εγγονιών μας θα κληθούν να διεκδικήσουν τη λύση τους.

Δημήτρης Ρουσουνέλος
(γονέας)

Links:
Υπό κατάληψη ΕΠΑΛ και ΓΕΛ

Ο διευθυντής ΕΠΑΛ

Δήμος Fake news

Κάθε χρόνο ίδια ιστορία 14
ίδια ιστορία 15

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s