45 χρόνια, ζεστά, σαν πρωινός καφές!

Ταξίδι στις Βρυξέλλες με αφορμή μια πρόσκληση που πρόσφερε την γεύση της Ελλάδας στο πιάτο μελών και εργαζομενων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Από την ώρα κιόλας της πρόσκλησης ήξεραπως ήταν μια καλή αφορμή για να σκαλίσω λίγο ένα θέμα που με έχει κατά καιρούς απασχολήσει: Τί γεύση έχει η ξενιτειά!  Κυρίως το τι γεύση δίνουμε εμείς εκεί στην ξενιτειά. Αυτό όμως πιθανότατα θα αποτελέσει τροφή για το Αυγουστιάτικο άρθρο μου στον Γαστρονόμο.

Double Capuchino
Για καφέ στο Le Pain Quoditien

Σήμερα, θέλω να σημειώσω πως, ό,τι πιο λαχταριστό κι ό,τι έκανε την καρδιά μου να φτερουγίσει περισσότερο, δεν ήταν κάτι που είχε σχέση με το φαγητό. Κυρίως όμως είχε σχέση με τη γεύση. Με τη γεύση που αφήνει ο χρόνος όταν περνά με κείνη την ασύλληπτη ταχύτητα που την αντιλαμβάνεσαι μόνο σαν κοιτάς τα πράγματα από τα ορεινά του σήμερα και κατεύθυνση το χαώδες βάθος 45 χρόνων πίσω. Ναι, τόσα είναι που έχουν περάσει από τότε που είχα να δω τον Σωκράτη Ζάνο, φίλο παιδικό, των Γυμνασιακών χρόνων.
‘Ομορφα, δημιουργικά, 45 χορταστικά χρόνια. Τα μετρήσαμε πολλές φορές για να πειστούμε. Δεν ήταν τελικά μια συνήθης μικρή διαδρομή. Σπέτσες – Μύκονος, Σπέτσες – Βρυξέλλες so far!

Zannos Socrates _ Rousounelos Dimitris
Με τον Σωκράτη Ζάνο

Η μια, πρώτη συνάντηση για λίγη ώρα στο σαλόνι του ξενοδοχείου, δεν στάθηκε αρκετή. Έτσι κι αλλιώς θαρρείς κι έγινε σε συνέχεια πολλών άλλων καθημερινών συναντήσεων. Σα να πίναμε καφέ κάθε μέρα μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Κι όμως, βαθιά μέσα μας, στο αέναο ταξίδι ενδοσκόπισης που πραγματοποιεί η μνήμη σαν θέλει να σε αναστατώσει, ξέρω πως χίλιες μικρές ασύνδετες στιγμές έψαχναν διέξοδο να δέσουν, να γίνουν μικρές ιστορίες. Σπέτσες, Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή. Μικρές γλυκόπικρες ιστορίες εκατοντάδων παιδιών που μαθήτευσαν και έζησαν εδώ. Ποιός να τις μαζέψει; Ονόματα, ονόματα, εικόνες και πάλι εικόνες, συναισθήματα μπλεγμένα. Από τη μια η αίσθηση της ωριμότητας, ήδη από την απαλή ηλικία των 11 χρόνων καθώς, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, κληθήκαμε να ζήσουμε μακριά από την ζεστή φωλιά της οικογένειας. Από την άλλη «δυσκολίες Ι.Χ.». Κάποιες που τις μοιραστήκαμε με φίλους εν τη γενέσει τους. Αυτές είχαν και έχουν το άρωμα του πεύκου. Άλλες που παραμένουν εντός, προστατευμένες από το γαλάζιο πέπλο, το νοτισμένο με την υγρασία της θάλασσας. Μια θάλασσα φουρτουνιασμένη, αγαλήνευτη.

Ο Σωκράτης ερχόνταν από μακριά και δεν ήταν ο μόνος. Νομίζω ήταν γύρω στα 30 τα παιδιά στα χρόνια μου που ταξίδευαν κάθε χρόνο, από την μια ήπειρο στην άλλη, για να μάθουν γράμματα σε ένα ελληνικό σχολειό. Ελληνόπουλα από διάφορες χώρες της Αφρικής κυρίως. Σαν τον ίδιο, που ερχόνταν από το Κογκό. Κι ήταν κι άλλοι, από Αραβία και Κωνσταντινούπολη και αργότερα κάποιοι από την Κύπρο.
Πέρασαν χρόνια για να θυμάμαι πολλά. Θυμάμαι πόσο με εντυπωσίαζε η μεταμόρφωσή του σαν έπιανε την μπάλα του μπάσκετ. Στα 1969, όταν το άθλημα ήταν άγνωστος τόπος! Τον θυμάμαι να μας φέρνει μαύρα βραχιόλια από τρίχες ελέφαντα, να μας διηγείται ιστορίες…

Le Pain Quoditien _ Rousounelos _ Zannos
Στο εκπληκτικό πρωινάδικο και εξαιρετικό φούρνο των Βρυξελλών: Le Pain Quoditien

Η δικιά μας βουτηγμένη στο καυτό τσάι madeleine, ήταν δομημένη γύρω από ένα Κυριακάτικο πρωινό με λουκανικάκια τηγανητά. Βρήκε προσωρινά αποκούμπι σε ένα ωραίο πρωινάδικο, έναν φούρνο με χίλια καλούδια, μια όαση στους δρόμους των Βρυξελών, το Le Pain Quoditien. Ο δικός μας χρόνος δεν είναι προς αναζήτηση, είναι χρόνος κερδισμένος, καθώς με ώριμη πια ματιά ξανασυναντιώμαστε.
Επανέρχομαι στον αξέχαστο περίπατο σε μια όμορφη κεντρική περιοχή των Βρυξελλών.
Θα μας μείνει αξέχαστη όλη η διαδρομή καθώς με μια τελείως διαφορετική ματιά είδαμε αυτή την ίδια πόλη που έχουμε δει χιλιάδες φορές.
Grande place Brussels
Πάντα κρυμμένη πίσω από μικρόφωνα και πρόσωπα πολιτικών που έρχονται και παρέρχονται. Οι Βρυξέλλες, μια πόλη που παράγει ιστορία, που χτυπά η καρδιά του κόσμου και παραμένει πάντα μια μκρή επαρχιακή πρωτεύουσα στη Βορειοδυτική Ευρώπη. Αυτές οι διαφορετικές Βρυξέλλες περνάνε χάρη σε μια ολιγόωρη ξενάγηση στην καρδιά μας. Με την «ανθρωπίλα» της πόλης, τις απίστευτες σοκολάτες, τα γλυκατζίδικα, τις αίθουσες τέχνης, τα κτίρια που αποκτούν μια άλλη διάσταση καθώς βγαίνουν από το κάδρο μιας απλής καρτ ποστάλ.

Fratzeska _ Dimitris
Στου Marcolini …no comments!

Τυπικά υποσχόμαστε αυτό να επαναληφθεί. Καθώς η μνήμη σκαλίζει όλο και πιο μακρινά, όλο και πιο αδιάβατα μονοπάτια, συνειδητοποιώ πως είναι κι άλλοι που δεν ανταμώσαμε τόσα χρόνια.
Επιστρέφοντας στο νησί το τηλεφώνημα στον Βασίλη της Ραφήνας, έναν ακόμα φίλο από εκείνα τα χρόνια επιβεβαιώνει πως δεν είναι να αφηνεις πια ευκαιρίες για συναντήσεις.
Καλώ έναν έναν στη μνήμη μου. Διάσπαρτοι σε στεριές και σε πελάγη, σε χώρες μακρυνές και κοντινές. Μια ιδέα δρόμος.
Μια ιδέα…
Άειντε μάγκες, μου λείψατε!

 

Claire Fontaine _ Rousounelos _ Zannos
Στην Epicerie fine της Claire Fontaine, έναν χώρο μαγικό.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s