Home

Vilai _ brelok Xenarios Giorgos

«Το μετζαρόλι ράγισε»*

Ώρα 3 χτες το μεσημέρι. Το πλoίο της γραμμής Μύκονος-Τήνος-Σύρος-Πειραιάς, έπιανε όπως κάθε μέρα τέτοια ώρα της Τήνος το λιμάνι. Οι ναυτικοί πετούσανε στο ντόκο το βιλάι μεριά στους καβοδέτες. Σηκωθήκαμε αργά από το τραπεζάκι του μεσαίου σαλονιού, να κατεβούμε. Πήρα ένα μπουκάλι νερό για τον δρόμο και το έβαλα στο σάκκο, σε μια εξωτερική πλάγια τσέπη, που δεν ανοίγω παρά μόνο σπάνια σε κάποια ταξίδια. Στο βάθος είχε… Τι ήταν; Α! Μια αρμαθιά από ‘κείνα τα πολύτιμα χρωματιστά δωράκια του καπτα-Γιώρη, που με τη σειρά μου χάριζα κατά δεκάδες σε φίλους κάθε τόσο. Ευτυχώς ήταν εκεί, από καιρό αποθηκευμένα και μη σου πω και ξεχασμένα. Ευχαριστήθηκα προσώρας που τα έχω μαζί μου. Να θυμηθώ να δώσω λίγα ακόμα.
Τα έπιασα, τα χάιδεψα και τα ξανάκρυψα στο σάκκο.

«Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.
Την τάβλα πάρε τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο».**

Δεν πέρασε μια ώρα. Το μαντάτο όπου και να ‘σαι θα σε βρει σαν έρθει η ώρα η κακιά. Έτσι και τώρα:
-Έκαμε πανιά και …γλύστρησε η ψυχή του καπετάνιου.

Σάστισα!
Το μυαλό μου έτρεξε πίσω, στο πλοίο της γραμμής. Τί ώρα ήταν; Η ίδια ώρα που φτάνει κάθε μέρα το πλοίο στο γειτονικό λιμάνι. Αυτή την ώρα είχε θαρρείς διαλέξει ο καπετάνιος, την ώρα της αμετάκλητης φυγής του, είχε με τον τρόπο του φροντίσει να στείλει ένα σινιάλο. Φεύγω!
Ο ίδιος μάλιστα, είχε κι από καιρό φροντίσει, με έργα των χεριών του να ‘ναι μαζί μας στο πέρασμα των χρόνων, στην τσέπη του παντελονιού με τα κλειδιά μας.
Να ‘ξερε άραγε, πόσο πολύ το θέμε μεγαλώνοντας, να ‘χουμε κάτι και κάπου να κρατάμε; Κάτι που να μας θυμίζει πως μπορούμε να γίνουμε κι εμείς καλύτεροι άνθρωποι, χρήσιμοι για κάτι απ’ όσα μάθαμε και πρόθυμοι να τα μοιραστούμε με τα παιδιά και την κοινωνία. Κι ας είναι αυτό ένας αητός που πετά καλοζυγισμένος στα Κούμουλα, μια καράβα καλοτάξιδη ή ένα τόσο δα χρωματιστό τίποτα… Ένα βιλάι για τα κλειδιά, παρηγοριά και ζεστασιά στην τσέπη μας.
Ένα μικρό βιλάι να ζεσταίνει τη σκέψη μας!

sakkidio-kleidia vilai

Γλώσσα Καββαδία
μετζαρόλι:
η κλεψύδρα
τεσσαροχάλι: άγκυρα με τέσσερεις κυρτούς βραχίονες
τζόβενο: ο μούτσος
αρόδο: μακριά από την ακτή

*ελάχιστος χαιρετισμός σ’ έναν ωραίο άνθρωπο από την Μύκονο.
Τον καπετάνιο Γώργο Ξενάριο – Φάμπρικα
**από τη συλλογή «Τραβέρσο» και το ποίημα «Γυναίκα» του Νίκου Καββαδία

Valitza vilai

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s