Σαράντης Ορφανουδάκης: «Η ελευθερία δεν είναι κατηγόρημα του απομονωμένου ατόμου, του αστού που αναζητά την προσωπική του ευδαιμονία».

Είναι πάνω από δυο δεκαετίες που τον πρωτογνώρισα. Τον ίδιο και την εξαιρετική οικογένειά του, την Γία και την Κατερίνα.
Θυμάμαι ακόμα το λαμπερό φως που έμπαινε από τα παράθυρα στη θάλασσα του καφέ-Sea Satin στην Αλευκάντρα.
Θυμάμαι ακόμα το πάθος του για το δίκαιο.
Θυμάμαι την εμμονή και την πίστη του στις συλλογικότητες.
Θυμάμαι, άκουσον-άκουσον, σε εποχές που στην Ελλάδα πανηγυρίζαμε τα πρώτα δειλά μας βήματά στον πλανήτη του διαδικτύου, τόλμησε να κάνει μια πρόβλεψη:
«Αν ποτέ προκύψει μια νέα Επανάσταση, αυτή θα έχει φορέα το Διαδίκτυο»!
Εκεί πίστευε ότι πρέπει να στρέψουν το ενδιαφέρον τους και οι Συλλογικότητες. Παράλληλα με τις δράσεις τους, να κερδίσουν το παιχνίδι της επικοινωνίας.
Έβλεπε μπροστά, αλλά είχε μια βαθιά πολιτική αντίληψη για την ανάγκη να στηρίξουμε και να προστατέψουμε όσα η νέα εποχή και το τσουνάμι της αναπτυξιομανίας έφερνε τον τόπο.
Ήξερε τον εχθρό, γνωρίζαμε ότι πρέπει να τον παλέψουμε κι έτσι ήταν προδιαγεγραμμένο να ανταμώσουμε.
Αγωνιστήκαμε μαζί. Κερδίσαμε μάχες, γνωρίζουμε όμως ότι τον πόλεμο δεν τον έχουμε κερδίσει ακόμα.
Συνεχίζουμε κι έχουμε λόγους παραπάνω:
Γιατί το χρωστάμε πια στη μνήμη του.
Γιατί παρόλο που αισθανόμαστε χωρίς τον Σαράντη πιο απροστάτευτοι απέναντι στο άδικο, γνωρίζουμε ότι όσα θύματα, όσο βάρος κι αν κατά καιρούς αναγκαζόμαστε να σηκώσουμε, το δίκαιο στο τέλος θα νικήσει.
Αυτή είναι βαθιά πεποίθησή μας και του χρωστάμε να την φέρουμε σε πέρας.
Και είναι πάντα επίκαιρος ο λόγος να συνεχίσουμε συλλογικά και δημόσια, τιμώντας την παρακαταθήκη του, γιατί για τον Σαράντη Ορφανουδάκη, «η ελευθερία δεν ήταν κατηγόρημα του απομονωμένου ατόμου, του αστού που αναζητά την προσωπική του ευδαιμονία, οχυρωμένος πίσω από τις εξουσίες που του παρέχει το δίκαιο».
Δ.Ρ.

Sarantis Orfanoudakis 1Ο αποχαιρετισμός της ΚΕΠΟΜ

Μνήμη Σαράντη Ορφανουδάκη
του Θανάση Κουσαθανά

Ο Σαράντης Κωσταντίνου Ορφανουδάκης – που, μεταξύ άλλων, υπήρξε και ο νομικός σύμβουλος της ΚΕΠΟΜ – γεννήθηκε στην Αθήνα, έχοντας μυκονιάτικη καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του Κατερίνας Τζιώτη, το γένος Κοντού. Όλα τα καλοκαίρια των παιδικών του χρόνων, η οικογένεια τα περνούσε στην Μύκονο. Έτσι συνέβη και η Μύκονος έγινε η “μέσα πατρίδα” του.

Εισήχθη στην Νομική σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ από εκεί. Πρώτα ως φοιτητής και μετέπειτα ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, ανέβηκε όλες τις βαθμίδες του διδακτικού έργου και συνταξιοδοτήθηκε πρό διμήνου μόλις, ως καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου. Στη Θεεσσαλονίκη γνώρισε και την γυναίκα του, κι εκεί ήταν που έφτιαξε την οικογένειά του.

Παράλληλα με όλα αυτά, ο Σαράντης δούλευε ως ελεύθερος δικηγόρος, αποζητώντας συνειδητά την επαφή με την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Έτσι έγινε και στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η Μυκονιάτικη Κίνηση Πολιτών ήρθε σε επαφή μαζί του για το θέμα της μαρίνας του Αγίου Χαραλάμπη, που τότε ήταν στην κορύφωσή του. Θέμα που το πήρε πάνω του, μόνος, και το έφερε εις πέρας στο 5ο τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, γλυτώνοντας τον Άη Χαραλάμπη από την “αξιοποίηση” και αφήνοντας άφωνους τους αντίδικους. Και μόνο γι’ αυτό, η Μύκονος και οι σκεπτόμενοι Μυκονιάτες, θα του οφείλουν για πάντα χάρη. Ας μην ξεχνάμε επίσης την αρωγή του και στην προσφυγή της ΚΕΠΟΜ προ τριετίας στο ΣτΕ κατά της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού.

Πέρα από το αυστηρά διδακτικό του έργο, ανέπτυξε επίσης αξιόλογη συγγραφική δράση, πλουτίζοντας τον προβληματισμό των δασκάλων του και πηγαίνοντας τον, ακόμη πιό πέρα.
Μερικοί τίτλοι από τα βιβλία του:
Η ελευθερία της συνένωσης.
Η αρχή της αναλογικότητας στην ελληνική έννομη τάξη.
Η υπεροχή του συντάγματος έναντι του νόμου, ως απαύγασμα του συνταγματισμού.
Μελέτες για τον επτανησιακό και σαμιακό συνταγματισμό, και το τελευταίο του,
Χριστόδουλος Κλονάρης, πρώτος πρόεδρος του Αρείου Πάγου.
Το πόσο σπουδαία ή όχι είναι αυτή του η συμβολή, “ας το αφήσουμε στον ιστορικό του μέλλοντος να το κρίνει”, όπως άρεσε και στον ίδιο να λέει.

Ωστόσο το σπουδαιότερο απ’όλα του τα γνωρίσματα, ήταν ο ίδιος, η μορφή του. Είχε βαθειά πνευματική καλλιέργεια και συγκρότηση, αλλά και αισθητική παιδεία. Κι ήταν, παρά τις όποιες στιγμές έντασης, ένας χαριτωμένος άνθρωπος. Γοήτευε τους φίλους του, τους συνεργάτες του, ακόμα και τους αντίδικους. Ευγενικός με τους ευγενικούς, γινόταν σαρκαστικός με τους σοβαροφανείς. Πάντα ανοιχτός στην αντίπαλη άποψη, δεν λυπόταν τον κόπο να σε πείσει για την ορθότητα της δικής του.

Η ανακοίνωση της αρρώστιας του, πριν από 10 μόλις μήνες, τον Γενάρη του 2015, άφησε τους κοντινούς του ανθρώπους εμβρόντητους. Ωστόσο ο ίδιος , μετά την πρώτη παραζάλη της διάγνωσης, βρήκε το κουράγιο να πατήσει ξανά στα πόδια του, βρήκε το κουράγιο να συνεχίσει να δουλεύει, βρήκε το κουράγιο να παλέψει μέχρι τέλους, ελπίζοντας, όπως εξάλλου ελπίζουμε όλοι μας. Ο εχθρός όμως ήταν υπέρτερος και στο τέλος τον κατέβαλε. Δεν μας άφησε ούτε τον χρόνο να το πάρουμε απόφαση. Όλο αυτό το διάστημα, βράχος δίπλα του, η γυναίκα του. Έφυγε στις 17 Οκτωβρίου 2015. Κηδεύτηκε στο κοιμητήριο της Αναστάσεως του Κυρίου, σε μια γαλήνια θέση, στην Θεσσαλονίκη,

Στην γυναίκα του Γία και στην κόρη του Κατερίνα, απευθύνουμε τα πιό θερμά μας συλλυπητήρια. Κι όλοι όσοι τον αγαπήσαμε, δεν μπορούμε παρά να του ευχηθούμε, να είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει και να του υποσχεθούμε ότι θα τον θυμόμαστε για πάντα.

Θανάσης Κουσαθανάς
https://kepom.wordpress.com/2015/11/03/orfanoudakis/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s