Home

kolympi sto Yialo tis Mykonou telos 60sΉτανε χρόνια πολύ όμορφα. Η Μύκονος ήταν στα καλύτερά της. Σήμερα άλλαξαν πολλά. Το ηλικιακό τέλος της δικής μας αθωότητας έφερε θαρρείς και το τέλος αθωότητας στο νησί.

Η δεκαετία του ’60 από κάθε πλευρά υπήρξε καθοριστική για την περαιτέρω πορεία της Μυκόνου. Ωστόσο, πέρα και πάνω απ’ όλα υπήρξε μια λαμπρή και για πολλούς αξέχαστη εποχή. Ιδιαίτερα για μας, τα τότε παιδιά, που πατάμε σήμερα σε δυο βάρκες:
-και σε κείνη της Μυκόνου, που την προλάβαμε με όλη την ομορφιά της, όλη τη γραφικότητα της υπαίθρου και του δομημένου της περιβάλλοντος και την αίγλη της αθωότητάς της καθώς ήδη ο τουρισμός έδειχνε σημάδια σοβαρά για το που ήθελε να το πάει.
-και σε κείνη της Μυκόνου, που -απροστάτευτη από έξωθεν, αλλά και από ένδον (αχ αυτά τα φετινά ένδον) κυρίως χτυπήματα- αρμενίζει σήμερα στο ίδιο πάντα πέλαγος των αναπτυξιακών επιλογών της και των κοντόφθαλμων αποφάσεων που ορίζουν την καθημερινότητά και το μέλλον μας, ένα πέλαγος φουρτουνιασμένο που δυστυχώς από μέσα του αναδύεται το νησί σαν εξάρτημα ενός αεικίνητου πλυντηρίου, μιας απίστευτης και αδίστακτης εκμετάλευσης όλων των γνήσιων αναπτυξιακών του πόρων που δεν έχουν καμμιά ελπίδα πια να αποτελέσουν στοιχείο μιας ποθητής αειφορίας.

Κολυμπάγαμε λοιπόν τότε στο Γιαλό, αλωνίζαμε το λιμάνι, οχυρά μας το κάθε βαρκάκι και το κάθε βραχάκι. Πρώτος σταθμός υποχρεωτικός -στη διαδρομή Γιαλός, Αγία Άννα, Καμνάκι, Κολοκύθα, Καινούργιος Μόλος και πάλι πίσω- ήταν ο αγαπημένος βράχος της Κολοκύθας. Μου φαίνεται αλήθεια πολύ παράξενο πως έχει καταφέρει κι έχει αντέξει και δεν βρέθηκε κανείς καλοκαύκαλος να την ανατινάξει και καλά γιατί μποδίζει τη ναυσιπλοΐα. Να δεις πως το ‘λεγε η Μέλπω Αξιώτη για το Ρόδο το Αμάραντο που την παρασστέκει από ψηλά πλάι στον Άι Γιώρη στη στροφή του Μουσείου:
«…το εκκλησάκι που δε λέγεται η ομορφιά του! Το Ρόδο το Αμάραντο, Κύριε, φύλαξέ το και διατήρησέ το, γλίτωσέ το, Κύριε, μέχρι τα τελευταία απ’ τον περιηγητισμό».
Ισχύει ακόμα η ίδια ευχή τόσο για το Ρόδο το Αμάραντο, όσο και για την Κολοκύθα.

Την ομορφιά μιας απλής μέρας στον Γιαλό αποτυπώνει η φωτογραφία. Ένα κοπάδι παιδιά -γύρω και μέσα σε μια βάρκα- επιδίδονται στον αγαπημένο τους άθλο: τις χίλιες και μια βουτιές.

Γνωστές και μη εξαιρετέες οι φάτσες!
(έγραφα κάποτε σχολιάζοντας)
«Καταγγέλω ότι ο δεξιά με το ριγέ μπανιερό -ο έξω δεξιά στη φωτογραφία- είμαι εγώ στα 10 μου χρόνια, γύρω στην Πέμπτη Δημοτικού δηλαδή. Ο ξανθομπάμπουρας πίσω αριστερά είναι ο Στάθης ο Νάζος (Μαδούπας), μπροστά του ο Γιάννης Κοντιζάς (του Ντεμένεου) και το γαβρόνι με τη μάσκα και το κόκκινο μπανιερό ο Αντώνης Αλαφασός!
Έχω δε την εντύπωση ότι στο βάθος, στον Καινούργιο Μόλο (όπως λέγαμε τότε την βόρεια προβλήτα στο σημερινό Παλιό λιμάνι) είναι οι μεγαλύτεροι, ο Μιχάλης ο Χάμπας, ο Δημήτρης ο Μαντουβά
λας, ο Δημήτρης ο Κουτσούκος οι Κουκάδες, ο Αποστόλης ο Κοντιζάς… να μη σας πω ότι βλέπω και το αιώνιο πειραχτήρι, τον Δημήτρη το Βουδίκ -το Ρεβελάκι- κάπου στη μέση».

Την επόμενη χρονιά αναβαθμιστήκαμε κι εμείς καθ’ ότι επιβεβαιώθηκε το «Άμες δε γ’ εσσόμενοι πολλώ κάρρονες» και μας δέχτηκαν απέναντι στα βαθιά νερά -9 μέτρα απ’ ότι θυμάμαι κάπου στη μέση, τότε!
Βουτάγαμε με τις ώρες «για ένα πουκάμισο αδειανό» λίγα τσιγκάκια της μπύρας ή του ταμ ταμ και άμα είμαστε τυχεροί δυο τρεις δεκάρες που μας πέταγαν κάνοντας χάζι οι τουρίστες από τα κότερα.

Σημείωση: Δημητρό Κουτσούκε, για τη φωτογραφία
του ROBERT DVORAK που ξετρύπωσες …ένα χαμόγελο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s