Ελπίδες αεροστε- γείς

Τσιμπολογήματα 01.2015

περιοδικό ”Γαστρονόμος” Ιανουάριος 2015
περιοδικό ”Γαστρονόμος” Ιανουάριος 2015 – εικονογράφηση Μαρία Κωνσταντακάκη

Ελπίδες αεροστεγείς

σε εκατομμύρια μικρά βαζάκια ακουμπά η ελπίδα χιλιάδων παραγωγών

«Οι κάτοικοι του Άι-Λιο, ενός απομονωμένου χωριού της Λευκάδας αξιοποιούσαν καθετί που μπορεί να φύτρωνε, όπως τα γατσούμπρα, που το υπόλοιπο νησί απαξιούσε και να τα δοκιμάσει». Η φράση στο αφιέρωμα της Εύης Βουτσινά στα «Καλούδια»* είναι ενδεικτική του βάθους που οφείλει να φτάνει η έρευνα. Κάθε τοπωσιά, κοινότητα, οικογένεια, κουβαλά τη δικιά της γευστική σερμαγιά. Αυτήν κατέγραψε, γι αυτήν υπήρξε και γι αυτό παραμένει σημαντική. Διέσωσε ψηφίδα την ψηφίδα ένα σύστημα μαγειρικής, μια γαστρονομική κουλτούρα, που χάνεται.

Πρόσφατα φιλοξένησα φίλο Ελληναμερικάνο. Εντύπωση μου έκανε, καθώς άνοιξα το ψυγείο, η ποικιλία κονσερβών που άφησε πίσω του. Καλαμπόκια, φυστικοβούτυρο, άγνωστες σάλτσες, βαζάκια άσπρα, κόκκινα, πράσινα, κίτρινα, γκρι… Η χαρά του Έψιλον! Σε ένα flash forward οι σκέψεις μου έφτιαξαν γκρίζο συννεφάκι. Όλα ετούτα –τα πιο πολλά αγνώστου ταυτότητας αντικείμενα για το δικό μου ψυγείο- προέρχονταν από τοπικό Super Market και για την ακρίβεια από εκείνο της γειτονιάς μου. Ανησύχησα!
Έψαξα ένα-ένα προσεκτικά τα δικά μου βαζάκια. Τα ονομάτισα, ανακαλώντας στη σκέψη μου έναν προς έναν φίλους και γνωστούς, πρόσωπα αγαπημένα: ελιές της Όλγας, σταφίδες της Γιάννας, μπελτές του Ρεβελάντζε, πετιμέζι του Δημήτρη, αλάτι της Γεωργίας, γλυκό κυδώνι της μάνας μου, μανταρινάκι της Ιακωβίνας, κοπανιστή, σίσερα και γλίνα, της πεθεράς μου, πατέ της Φρατζέσκας, μέλι του Γιώργου, γλυκό φραγκόσυκο του άλλου Γιώργου, μαρμελάδα της Ζωής με σύκα από το Καλό Λιβάδι και των Δρόμων Ζωής με τα τρία είδη εσπεριδοειδών και βανίλια Μαδαγασκάρης, μοτάρντα μαντοβάνα της Τίνας, λάχανο τουρσί της Λούντα, κάπαρη της Σύρας, και από δικά μου: λακέρδα, πάστα ελιάς, άνθη –σα μικρά κουνουπιδάκια- του κρίταμου και οι καρποί του που κλείνω κάθε χρόνο σε βαζάκια με το λάδι.
Σφραγίζουμε χιλιάδες γεύσεις σε γυάλινα βαζάκια. Κυρίως όμως συντηρούμε μέσα τους με ζάχαρη, με αλάτι, με οξάλμη, με λάδι, την αγάπη που έχουμε για τον κόσμο. Αγάπη για πρόσωπα και πράγματα.
Κλεισμένη σε ένα βαζάκι αεροστεγώς, με όλα τα εχέγγυα της ερασιτεχνικής κονσερβοποίησης, η αγάπη μπόρεσε να εκφραστεί και να φτουρήσει. Καθόλου τυχαίο που αποτέλεσε την πρώτη έκφραση ελπίδας του νεοέλληνα καθώς γύρεψε από κάπου να πιαστεί, σαν άρχισε να βυθίζεται στην κινούμενη άμμο της κρίσης. Συντηρητικά και ερασιτεχνικά στην αρχή. Δυναμικά, επαγγελματικά και ελπιδοφόρα στη συνέχεια. Στην ετικέτα διαβάζεις την ένδειξη: «χωρίς συντηρητικά». Στων τολμηρών: «βιολογικό προϊόν». Κάνουν έτσι τη διαφορά με το μαζικό κι απρόσωπο της βαριάς βιομηχανίας.
Στάθηκα μπροστά στον όγκο των ελληνικών προϊόντων που εκτίθενται στα περίπτερα μεγάλων εμπορικών εκθέσεων που επισκέφτηκα τελευταία. Σε βαζάκια τα περισσότερα. Σε βαζάκια πλέον, σε εκατομμύρια μικρά βαζάκια ακουμπά η ελπίδα χιλιάδων παραγωγών. Αναζητήστε τους. Πιθανόν να έρχονται από το παρελθόν της γιαγιάς, όμως τους ανήκει το μέλλον.

*Γεύση Ελληνική, τόμος β’ «Καλούδια»,
σελ. 30, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1999

Το κείμενο “Ελπίδες αεροστεγείς
του Δημήτρη Ρουσουνέλου, δημοσιεύτηκε
στο τεύχος Ιανουαρίου 2015 του περιοδικού “Γαστρονόμος”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s