Σαρδέλες στον κήπο

Σαρδέλες στον κήπο με τον τρόπο του Γ.Ρ.

Σαρδέλες στον κήπο με τον τρόπο του Γ.Ρ.

Από τις πιο αγαπημένες γεύσεις τα τελευταία χρόνια της λειτουργίας του εστιατορίου El Greco στα Τρία Πηγάδια της Μυκόνου ήταν ένα πιάτο που ο φίλος Γιώργος Ριζόπουλος, εστιάτωρ μηδενί ποιητού διαφέρων και ευφάνταστος μάγειρας, αποκαλούσε «Σαρδέλες στον κήπο».

Οι σαρδέλες
Καθώς οι σαρδέλες βρέθηκαν στην πλώρη μου δεν πέρασε καθόλου από το μυαλό μου ότι υπήρχε περίπτωση να τις προσπεράσω.
Τις καθάρισα καλά (κόβουμε κεφάλι, ανοίγουμε κοιλίτσα ξεπλένουμε σε λεκάνη με μπόλικο νερό, αφαιρούμε λέπια, διαχωρίζουμε με μια απλή κίνηση τα δυο φιλέτα από τη ραχοκοκκαλιά …μην το φοβηθείτε, δεν είναι επιστήμη, απλές, εύκολες, μηχανικές κινήσεις και λίγη εξάσκηση), τις άπλωσα ανοικτές (τετράδιο) σε ξύλο κοπής, κούκκισα αλατάκι ημίχοντρο και από τις δυο πλευρές, άφησα λίγο να τραβήξει το αλάτι (15 λεπτά σκάρτα), ξέπλυνα καλά, στράγγισα και τις ξάπλωσα στον κήπο.

Ο κήπος.
Δεν θυμάμαι πια τι έβαζε ο Γιώργος Ριζόπουλος, ήταν όμως πάντα σαν ένα καταπράσινο περβόλι με τρυφερά λαχανικά εποχής- ο δικός μου υπηρέτησε επίσης την ίδια λογική:

-Τρυφερό ανωμερίτικο μαρούλι
-2-3 φύλλα λόλα,
-κολοκύθι κομμένο σε λεπτές λωρίδες,
-κρίταμο δηλιανό φρέσκο,
-λίγο κρεμμυδάκι πράσινο ψιλοκομμένο
-ελαιόλαδο
-αλάτι

Νομίζω πέρα από το γαργάλημα της μνήμης ήταν και μια εξαιρετική στιγμή στην κουζίνα της Αγίου Ευθυμίου, που ερέθισε ουρανίσκους, ενώ η βουτυράτη γεύση της σαρδέλας μπλέχτηκε όμορφα με όλη τη φρεσκαδούρα του μπαξέ.

Σαρδέλες στον κήπο με τον τρόπο του Γ.Ρ.
Σαρδέλες στον κήπο με τον τρόπο του Γ.Ρ.

Και μιας και μιλάμε για κήπους, το μυαλό μου πάει στον Κήπο του Προφήτη του Λιβανέζου ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν.
Αρέσει και του Γιώργου Ριζόπουλου, άλλωστε, η ποίηση!
Το ποίημα γράφτηκε πριν από 92 χρόνια, το 1923 και βέβαια πιο διαχρονικά επίκαιρο δεν γίνεται.

«…Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή
παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα
σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για
φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους…»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s