Η Δήλος με τα μάτια ενός παιδιού

Από την Έκθεση της Αλεξάνδρας Χαρμπαλή και του Μάκη Μωράκη
Από την έκθεση της Αλεξάνδρας Χαρμπαλή και του Μάκη Μωράκη

Αύγουστος, μυκονιάτικος! Καραβάκια και κρουαζιερόπλοια πάνε κι έρχονται στη Δήλο που, τύχη αγαθή -για μας τους γειτόνους της-  τη συνέδεσε με τη γενέτειρα του Απόλλωνα, θεού του φωτός και της Άρτεμης, βασίλισσας των βουνών και των δασών, θεάς του κυνηγιού, προστάτιδας των μικρών παιδιών και ζώων. Ένας ζωγράφος και μια φωτογράφος αναλαμβάνουν το δύσκολο έργο να μας ταξιδέψουν, κονταίνοντας μας ίσως λιγάκι, αλλά μεγαλώνοντας, διευρύνοντας το πεδίο και τον τρόπο με τον οποίο ένα κομμάτι του εαυτού μας αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Το παιδί εντός μας θα βρει μέσα από την εικαστική τους παρέμβαση μια καλή ευκαιρία να τα δώσει όλα, να ξεχυθεί σε κόσμους φανταστικούς, κόσμους που κανείς στην παραγματικότητα δεν μπορεί να μας πει πια πως μύριζαν, πως ακούγονταν, πως αισθάνονταν.

Στη Μύκονο μεγαλώνουμε έχοντας τη Δήλο στην καρδιά μας, αφού εξ απαλών ονύχων οι επισκέψεις μας εκεί, είτε με τους γονείς είτε με το σχολείο, είναι από τα πιο όμορφα ταξίδια που έχουμε να θυμόμαστε. Μαγεμένοι μέσα στην γκρεμισμένη πολιτεία, στα δαιδαλώδη σοκάκια της, τα σπίτια, τα περίλαμπρα μνημεία και το μυστήριο των μύθων που συχνά εμπέκονται με έναν τρόπο θαυμαστό με την πραγματικότητα που απλώνεται μπροστά μας.
Η Δήλος είναι ωραία όλες τις εποχές, χειμώνα, καλοκαίρι, φθινόπωρο. Την παράσταση όμως κλέβει η άνοιξη όταν τα αγριολούλουδα στρώνουν χαλί στο σώμα της απ’ άκρου σ’ άκρου. Τα χρώματα εκεί στήνουν τρελό πανηγύρι κι αν σκεφτούμε ότι τα οικήματα και τα γλυπτά, όταν αποτελούσαν κομμάτι της καθημερινότητας των Δηλιανών, είχαν χρώμα, είναι σα να ‘ρχεται σήμερα η ίδια η φύση να αποκαταστήσει αυτό που ο χρόνος διέγραψε από την εικόνα. Αυτή τη δουλειά μέσα στο καυτό καλοκαίρι του 2014 ανέλαβαν δυο καλλιτέχνες: η Αλεξάνδρα Χαρμπαλή και ο Μάκης Μωράκης.
Στα μάτια μας τα παιδικά έχουν καταγραφεί ιστορίες που περιλαμβάνουν γεννητούρια Θεών, χώροι λατρείας, βωμοί, ξένοι θεοί, έμποροι, προσκυνητές, ταξιδευτές, κατακτητές. Σπίτια και μνημεία, ψηφιδωτά, σπαράγματα μαρμάρων διασκορπισμένα στο χώρο, στα γύρω νησιά (κάποια και στα μουσεία ή τις ιδιωτικές συλλογές του κόσμου), έχουν αποτελέσει σκηνικό για ατέλειωτα φανταστικά ταξίδια στο παρελθόν και στην ιστορία μας.
Η Δήλος είναι η αυτογνωσία μας. Μοιάζει πολύ με τη Μύκονο. Δεν μοσχοβολά απλά κυκλαδίτικη αύρα. Το φυσικό αλλά και το ανθρωπογενές, το δομημένο περιβάλλον του νησιού είναι ίδιο με κείνο της Μυκόνου.
Πέρα από αυτό συμβαίνει αυτό που ακόμα κι ένα παιδί καταλαβαίνει, πως ο Μιθριδάτης ζει, μπορεί φορές να εμφανίζεται με άλλα χαρακτηριστικά, αλλά είναι ο ίδιος κι απαράλλακτος με κείνον το βασιλέ του Πόντου, που έκαψε το νησί και τα παιδιά το γνωρίζουν αυτό από την πρώτη κιόλας μικρή φρασούλα: δώστου κλώτσο να γυρίσει…

Από σήμερα 21 Αυγούστου και για 10 μέρες, φορέστε τα μάτια ενός παιδιού, περάστε από το Ματογιάννι. Εκεί πίσω από την ALPHA BANK μας περιμένει η συνέχεια της περσινής εκπληκτικής και πολύ πετυχημένης έκθεσης του Μωράκη και της Χαρμπαλή.
Κι αν δεν το κάνατε ως τώρα, φροντίστε να πατήσετε μπαίνοντας το σωστό κουμπί, εκείνο της παιδικής καρδιάς και δέστε τον κόσμο με άλλα μάτια. Θα σας φανεί κομμάτι μεγαλύτερος, κομμάτι ξένος, στο χέρι μας είναι όμως να τον κάνουμε δικό μας!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s