Μικροί Μεγάλοι στην Κουζίνα, από το «Αλάτι και Πιπέρι»

Το φαστ φουντ δεν είναι απαγορευμένο
στη διατροφή της οικογένειάς μας.
Δεν είναι όμως πρώτη,
ούτε δεύτερη, ούτε τρίτη επιλογή.

Τέσσερις άνθρωποι της γεύσης, η ζαχαροπλάστις, ο γευσιθήρας, η εικονοπλάστις και ο σεφ, μιλάνε μαζί μας ως μάγειρες-γονείς. Για τη σχέση των παιδιών με την κουζίνα και τις γεύσεις τους. Τις δυσκολίες, τις ευκολίες και τις χαρές να μεγαλώνεις παιδιά «μέσα στην κουζίνα».

ΜΑΡΙΝΑ, ΙΝΩ ΚΑΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ

Η Μαρίνα Σπυριδάκη είναι ιδιοκτήτρια και δημιουργός των γλυκών γεύσεων του ζαχαροπλαστείου Petits Gâteaux, στα Μελίσσια.
ΜΙΚΡΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ
Ζούμε μέσα στη ζάχαρη, κυριολεκτικά, οπότε είμαι διπλά προσεκτική στις διατροφικές επιλογές των παιδιών. Τα καταφέρνω καλά μέχρι τώρα, πιστεύω. Τα δύσκολα πέρασαν. 

Η σχέση τους με τη ζάχαρη είναι άριστη.
Όπως όλων των παιδιών.  Ευτυχώς από χαρακτήρα δεν υπερβάλουν σε κάτι.  Η Ινώ περνάει τα γλυκά χρόνια της εφηβείας και προσέχει πολύ τη σιλουέτα της, ενώ ο μικρούλης επιδεικνύει μία εγκράτεια που δεν περίμενα για την ηλικία του.


Η Ινώ από μικρή έμπαινε στην κουζίνα.
Όταν έχουμε τραπέζι, αποφασίζουμε το μενού και αναλαμβάνει το δικό της κομμάτι.  Φτιάχνει εξαιρετικές κρέπες και το καλύτερο ζυμάρι πίτσας που έχω δοκιμάσει. Οι συνδυασμοί της είναι πολύ δημιουργικοί. 


Ο Κωνσταντής είναι συχνότερος επισκέπτης
στο εργαστήριο.  Ετοιμάζει τα κουτιά για τα γλυκά, μου δίνει εργαλεία και υλικά, βάζει τις θήκες για τα cupcakes στις φόρμες τους. 


Δεν το θεωρούν παιχνίδι.
Έχουν συνειδητοποιήσει ότι η δραστηριότητα αυτή απαιτεί χρόνο, κόπο και θυσίες.


Μαγειρεύω καθημερινά,
εκτός από μία φορά την εβδομάδα που παίρνουμε κάτι έτοιμο ή να τρώμε έξω. Προσπαθώ να κρατάω ένα πρόγραμμα με γεύματα ισορροπημένα. Τα παιδιά ωστόσο προτιμούν την ημέρα που ο άντρας μου θα ανάψει την ψησταριά για να ψήσουμε σουβλάκια.


Η Ινώ έχει το χάρισμα της δημιουργίας.
Επιχειρεί δικούς της συνδυασμούς, ενώ αντιλαμβάνεται σωστά τον χρόνο χωρίς χρονόμετρο και τις ποσότητες χωρίς ζυγαριά.  Ωστόσο, της λείπει η πειθαρχία που χρειάζεται ένας καλός ζαχαροπλάστης, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι περνάει την εφηβεία.


Ο Κωνσταντής είναι μικρούλης,
μόλις 5,5 χρονών. Έχει δηλώσει ότι θέλει να γίνει μαστοράκος, ζαχαροπλάστης και γιατρός και μάλιστα με αυτή τη σειρά.  Του αρέσει να φτιάχνει δημιουργίες με ζυμάρι. Τώρα που το σκέφτομαι, οι μόνες κατασκευές από πλαστελίνη που έχει κρατήσει σε κάτι μικρά κουτάκια και δεν τις χαλάει είναι οι τουρτίτσες του. Ίσως αυτό να λέει κάτι.


Οι επιλογές μας
είναι και δικές τους, αναπόφευκτα. Οι συνήθειές μας και συνήθειές τους. Από νωρίς θα ορίσουμε εμείς, ως γονείς, υψηλά επίπεδα διατροφικής ποιότητας στα παιδιά μας, για να περάσει «απαρατήρητο» στο υποσυνείδητό τους, μέσα από τις καθημερινές επιλογές μας.


Δεν υπερβάλλουν.
Τους αρέσει να τρώνε γλυκά, να δοκιμάζουν κάτι καινούργιο που θα φτιάξω, αλλά χωρίς υπερβολές. Έχουν ένα μέτρο από μόνα τους.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙ ΜΑΡΩ

Ο Δημήτρης Ρουσουνέλος έχει γράψει εξαιρετικά βιβλία γαστρονομίας, όπως τη «Μυκονιάτικη μαγειρική – Ψηφίδες πολιτισμού» και «Τα χοιροσφάγια στη Μύκονο – Γεύσεις θυσίας», είναι ιδρυτικό μέλος της Λέσχης Γαστρονομίας Μυκόνου και αρθρογραφεί ανελλιπώς περί την γεύσιν.
ΜΙΚΡΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ
Στον ευρύτερο κύκλο μου οι πατεράδες έχουν νόστιμες ενασχολήσεις και προτείνουν ευφραντικές δημιουργίες. Η δική μου ενασχόληση φέρνει ποικιλία στο ντουλάπι, λογής μπουκαλάκια και βαζάκια, χειροποίητες ετικέτες και ανυπαρξία «Έψιλον».

Υποκύπτω στα παιδιά, κρύβοντας, μέσα στα γούστα τους, ίχνη δημιουργικής προσέγγισης ενός ευαίσθητου και καθημερινά καλλιεργούμενου ουρανίσκου.

Το φαστ φουντ δεν είναι απαγορευμένο στη διατροφή της οικογένειάς μας. Δεν είναι όμως πρώτη, ούτε δεύτερη, ούτε τρίτη επιλογή.


Τα παιδιά μπαίνουν στην κουζίνα όταν τους δίνεις χώρο. Επειδή η δική μου μαγειρική εμπεριέχει μια παιδιάστικη αναρχία, νομίζω είμαι καλύτερος κράχτης. Η Φρατζέσκα είναι καλύτερος συνεργάτης, τους δίνει πιο στέρεες βάσεις.


Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά στο μαγείρεμα από το να μαγειρεύεις για αγαπημένους συνδαιτυμόνες.


Η οικογένεια –κι εμείς συμβαίνει να τρώμε όλοι μαζί χειμώνα καλοκαίρι, μεσημέρι βράδυ– είναι η καλύτερη συντροφιά. Να δεις πώς το ’πε ο Μπαρνς: «Εκείνη για την οποία μαγειρεύει ο διανοούμενος…». Ε, στην κουζίνα νιώθω διανοούμενος, έχω εκατοντάδες λέξεις, χιλιάδες συνδυασμούς υλικών, μύριες πληροφορίες ατάκτως ερριμμένες και δύο γυναίκες να κατακτήσω με μια κατσαρόλα κι ένα πιάτο.


Έχω φάει «χυλόπιτα»
κριτικής από τη Μάρω, από τη Φρατζέσκα εξαιρετικές χυλοπίτες. Αυτό τα λέει όλα.


Στον οργανισμό κάθε παιδιού υπάρχουν γευστικές συνιστώσες που είναι δύσκολο να τις υποσκελίσεις. Ακόμη και στην ίδια οικογένεια τα γούστα είναι διαφορετικά.


Στο σπίτι μαγειρεύουμε τέσσερα άτομα,
μη σας πω και κάμποσοι περαστικοί, φίλοι και γνωστοί. Η Φρατζέσκα στηρίζει θεμέλια διατροφής, εγώ δίνω μια Dada προοπτική, ενώ τα παιδιά με δικιά τους πρωτοβουλία μαγειρεύουν από τα οκτώ τους. Η Μάρω είναι περισσότερο του «γλυκού» κι έχει καλά ανεπτυγμένη την αίσθηση της γεύσης. Ο Αντώνης συχνά με ξαφνιάζει όταν μου περιγράφει μαγειρέματα που στήνουν με τη φοιτητική του παρέα. Είναι δημιουργικός και ξέρει τι θέλει γιατί το ’χει ονειρευτεί πριν το θελήσει.


Περί απαιτητικότητας.
Σε μια ηλικία δευτεροετή φοιτητή πλέον, ο γιος μου, όταν του ζητήθηκε, καθώς επιστρέφει από τη σχολή, να φέρει ένα χταπόδι από το κοντινό ιχθυοπωλείο, απάντησε: «Εγώ θα πάω στην Αγορά, στον ψαρά που με ξέρει με τ’ όνομά μου!».


Το φαγητό είναι χαρά, δεν θέλει καταπίεση. Τα παιδιά των οποίων η διατροφή περιλαμβάνει συνθήκες «μαγειρικού παιχνιδιού» θα βρουν κάποια στιγμή ανοιχτούς ορίζοντες. Τότε, μεγαλώνοντας, η γούλα τους θα χαρεί πολύ περισσότερες απολαύσεις.


Σε θέματα χαρακτήρα, συμπεριφοράς, ιδεολογίας και απόψεων, γεύσεων και καταναλωτικών συνηθειών, κάποια στιγμή θα βγάλουν από τη φαρέτρα τους τις προσλαμβάνουσες που κουβαλάνε από το σπίτι.


ΑΝΤΩΝΙΑ ΚΑΙ ΡΟΖΑ

Η Αντωνία Κατή, έπειτα από σπουδές Πολιτικών Επιστημών, τα τελευταία 15 χρόνια μαγειρεύει, γράφει και φτιάχνει όμορφες εικόνες με φαγητά, για φωτογραφήσεις, για βιβλία ή για την τηλεόραση. Όπως λέει η ίδια, είναι μια εικονομαγείρισσα. Πολύ καλή προσθέτουμε εμείς.
ΜΙΚΡΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ
Είμαι πολύ τυχερή γιατί έγινα μητέρα ακριβώς τη στιγμή που το ήθελα και μάλιστα ήθελα κορίτσι. Εγκατέλειψα τη δουλειά μου σε εκδοτικό οίκο λόγω εξαντλητικών ωραρίων. Η τύχη με βοήθησε πολύ εκείνη την περίοδο κι έτσι άρχισα να μαγειρεύω και να κάνω food styling σε εβδομαδιαίο ένθετο κυριακάτικης εφημερίδας. Στη συνέχεια, ήρθαν κι άλλες δουλειές, πολλές δουλειές, και τα ωράρια ξανάγιναν εξαντλητικά.

Στην αρχή η Ρόζα
ήταν στον μάρσιπο κι εγώ δούλευα, αργότερα, και για πολλά χρόνια, ήταν στο πάρκο της ή στο πάτωμα με τα παιχνίδια της κι εγώ λίγο πιο ’κεί στην κουζίνα να μαγειρεύω. Όσοι με θυμούνται από εκείνη την περίοδο ξέρουν πως το σπίτι μου ήταν το μισό παιδότοπος και το άλλο μισό στούντιο.


Η επαφή του παιδιού με το άγχος, την κούραση και την αγωνία μου για τη δουλειά λειτούργησαν μάλλον αρνητικά. Από τη μία έχει γίνει εκλεκτική –με κάποια υλικά κυρίως– από την άλλη η κουζίνα είναι για αυτήν περισσότερο τόπος άγχους και όχι δημιουργίας.


Το φαγητό της ήταν πάντα διαφορετικό (αφού εμείς συνήθως τρώγαμε από τα φαγητά που φωτογραφίζαμε), ενώ εκείνη όταν ήταν μικρή δεν έπρεπε και τώρα που μεγάλωσε δεν θέλει. Μοναδική εξαίρεση τα γλυκά και κυρίως αυτά που έχουν σοκολάτα.


Η Ρόζα αγαπά τα ζυμαρικά, το προσούτο, τη μοτσαρέλα, την παρμεζάνα και τη σπιτική σάλτσα πέστο. Από τα υπόλοιπα, προτιμά τα φαγητά που είναι «ουδέτερα», σχεδόν νοσοκομειακά, όπως μπιφτέκια με πουρέ, κοτόπουλο βραστό με ρύζι.


Μέχρι πρόσφατα δεν ήθελε να τρώμε έξω, ούτε στα καλύτερα εστιατόρια, και δεν τρώει σχεδόν ποτέ σε φαστφουντάδικο.


Στα παιδικά πάρτι, δεν έτρωγε ούτε τούρτα, εκτός κι αν ήταν φτιαγμένη από τον αγαπημένο της Στέλιο Παρλιάρο.


Στο σχολείο παίρνει, ακόμη και σήμερα, κάτι που ετοιμάζουμε μαζί από το σπίτι. Από την καντίνα τρώει μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις. Δεν νομίζω ότι διαφέρει πολύ από τα άλλα παιδιά της ηλικίας της. Πιστεύω ότι σχεδόν όλα έχουν τις «ιδιοτροπίες τους», το δικό μου έχει και λόγο.


Κάθε μεσημέρι προσπαθώ να κάθομαι μαζί της στο τραπέζι και να τρώμε. Βέβαια, πολλές φορές τα πιάτα μας δεν έχουν το ίδιο φαγητό και σίγουρα δεν μοιραζόμαστε ποτέ τη σαλάτα μου.


Μαγειρεύαμε συχνά μαζί όταν ήταν μικρότερη, καμιά φορά και με τις φίλες της, σήμερα μπαίνει στην κουζίνα μόνο όταν φτιάχνουμε γλυκά ή ζύμες.


Με συγκίνησε πραγματικά πριν από λίγες εβδομάδες, γιατί ένα μεσημέρι που έλειπα, γύρισα σπίτι και μου είχε έτοιμο φαγητό, προσεκτικά σερβιρισμένο και σκεπασμένο με μια όμορφη πετσετούλα.

Θέλει να μπαίνει στην κουζίνα πιο συχνά, αλλά μόνη της. Μάλλον η παρουσία μου είναι πληθωρική και την καταπιέζει.

Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στην κόρη μου και είμαι σίγουρη ότι μια μέρα θα βρει τις ισορροπίες της και στο φαγητό. Άλλωστε, δεν της λείπουν οι εικόνες.


Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ 4 ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ

Ο σεφ Γιάννης Μπαξεβάνης ξανασύστησε στην ελληνική κουζίνα ξεχασμένες ύλες, άγρια χόρτα, μυρωδικά, το χαρούπι… Το καλοκαίρι θα μαγειρεύει στην Ελούντα, στο Ferryman (βαρκάρης, δηλαδή), με δικό του ξυλόφουρνο και όλα τα άγρια χόρτα του νησιού στη διάθεσή του.
ΜΙΚΡΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ
Στο σπίτι μας, η μαγειρική έχει μεγάλη σημασία, όπως και ο αθλητισμός στο σπίτι ενός αθλητή ή η μουσική σ’ έναν μουσικό. Τα παιδιά ακούνε από μικρά να μιλάμε για προϊόντα, για τη σημασία της ποιότητάς τους, πάνε συχνά στις λαϊκές αγορές, ξέρουν να διαβάζουν τις ετικέτες, έχουν δοκιμάσει γεύσεις από Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πακιστάν. Έχουν προσπαθήσει να φάνε κινέζικα με ξυλάκια, έχουν καταλάβει ότι το φαγητό δεν είναι μόνο τροφή, είναι και υγεία και πολιτισμός.

Έχουμε παρεξηγήσει το θέμα.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε επιστήμονες. Προσωπικά, χρησιμοποίησα τη δυνατότητα που έχουν τα πιτσιρίκια να πειραματίζονται. Όλα τους είναι παιχνίδι και ευχαρίστηση. Σήμερα, όμως, με τα ψεύτικα γάλατα, τις έτοιμες φρουτόκρεμες (!), μπισκοτόκρεμες –και όλα αυτά με μία και μοναδική υπόγλυκη γεύση– τα παιδιά στα 3 τους έχουν μάθει το πολύ 20 γεύσεις, με μία και μοναδική υφή. Πώς να τους δώσεις ξαφνικά λεμόνι, χωριάτικο τυρί, πράσο ή ρεβίθια;


Ας έχουμε εμπιστοσύνη στη φύση.
Από τη στιγμή που 6-7 μηνών το μικρό απλώνει το χέρι του προς το τραπέζι όταν το κρατάμε στα γόνατά μας, είναι έτοιμο να δοκιμάσει διάφορα.


Δεν ψάχνω οικείες γεύσεις.
Αναζητώ εκείνες που έχουν ενδιαφέρον, που μιλάνε για την ποιότητα των προϊόντων και δεν υποτιμούν εκείνον που θα το φάει, ειδικά αν είναι παιδί. Είναι σαν να κάνεις ένα δώρο: δεν δίνεις ό,τι βρεις, το πιο εύκολο,  ψάχνεις το καλύτερο – με τα χρήματα βέβαια που διαθέτεις.


Προχθές, η μεγάλη μού εξηγούσε
ότι οι νέες σοκολάτες μιας γνωστής φίρμας δεν της αρέσουν επειδή είναι υπερβολικά γλυκές και καλύπτεται η γεύση της σοκολάτας. Ναι, ένα παιδί που μαθαίνει να τρώει, μαθαίνει να ξεχωρίζει την ποιότητα.


Τα fast food δεν είναι μέρος της ζωής μας. Φταίνε οι μεγάλοι αν τα παιδιά είναι παγιδευμένα σ’ αυτά, γιατί τους το παρουσιάζουν σαν κάτι ξεχωριστό, σαν διασκέδαση. Αντίθετα, θα έπρεπε να τα πηγαίνουν εκεί για τιμωρία.


Μπαίνουν εύκολα στην κουζίνα όταν βλέπουν καθημερινά κάποιον εκεί. Μαμά ή μπαμπάς-σεφ, δεν ξέρω αν κάνει διαφορά. Βλέπει ότι  οι γονείς δίνουν βάση και του τραβάνε την προσοχή.


Όταν το παιδί σε βλέπει να πειραματίζεσαι, βρίσκει φυσιολογικό να κάνει το ίδιο. Μπορεί να σου δώσει και ιδέες. Θυμάμαι μία βινεγκρέτ που έκανε ο γιος μου, που αντί μουστάρδα, είχε βάλει πουρέ ελιάς και ντομάτα λιαστή. Πολύ ωραία!


Πρόσφατα, η Σοφί, η σύζυγος μου, τραυματίστηκε στο χέρι και δεν μπορούσε να μαγειρέψει. Ανάλαβε την κουζίνα η δεύτερη κόρη μας, 15 ετών, μεσημέρι- βράδυ. Δεν χρειάστηκε να ανακατευτώ. Ο μικρός είναι γνωστός(!) για τα ντολμαδάκια του και η μικρή για τις εξαιρετικές σάλτσες για μακαρονάδες.

Από τη Νανά Δαρειώτη

Φωτογραφίες: Σίσσυ Μόρφη, Βαγγέλης Πατεράκης, Βιβή Χανιώτη

H συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο τεύχος 3 (Απρίλιος 2013)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s