Κονταροχτυπώντας ανεμό-μνημες.

"garçon artisan de Mykonos" : photo αρχ. Bernard Flament, Αγόρι σε εργαστήρι στη Μύκονο, φτιάχνει μικρούς ανεμόμυλους
«garçon artisan de Mykonos», αγόρι σε εργαστήρι στη Μύκονο, φτιάχνει μικρούς ανεμόμυλους -φωτογραφία πιθανότατα του Λουκά Μπενάκη

Μια παλιά φωτογραφία* μ’ έκανε να ταξιδέψω απόψε. Στα παιδικά μου χρόνια στη Μύκονο ήταν πολλοί οι άνθρωποι που έφτιαχναν πράγματα. Να θυμηθώ έτσι στα γρήγορα μόνο από τη γειτονιά μου στο Ματογιάννι, τρεις γκαλερί Ελλήνων και ξένων ζωγράφων, τσαγγάρηδες τον Λιοντή, τον μπαρμπα-Σπύρο τον Γρύμπλα και τον κ. Γιώργο τον Βροχή, φαναριτζήδες με καλάι και γυαλί οι Κιμηλιοί, ο Αριστόδημος, η Μαρουλίνα η θαυματοποιός Σοφία Θανοπούλου, ο Αντώνης και ο Μανώλης (πατέρας και θειός μου-οι Καρμπόνηδες) παραγωγοί κοπανιστής, τεχνίτες του σφουγγαριού όπως ο Νικόλας ο Κύπρης, μερακλήδες μαραγκοί όπως ο Νίκος Μητροπίας, πλέχτρες σαν τη Ταρώ τη μαμμή που είχε στην πραμάτεια της και χειροποίητα μυλαράκια του Σολωμού ή ακόμα και όλο τον γυναικόκοσμο που έπλεκε πουλόβερ και σκουφιά, έφτιαχνε μπουφάν με υφαντό και πλέξη, μοδίστρες σαν την Καλλιόπη του Διαφεντή και τη Μαρίνα του Ζούλια που έραβε πουκαμίσες και κεμλεμπίες, ντύνοντας ανάλαφρα με τουλπάνια, βαμβακερά και λινά χιλιάδες τουριστών. Ράφτες μερακλήδες σαν τον μαστρο-Γιώρη Πολυκανδριώτη στην αίθουσα Ιγγλέση, τον Αθανά Κουσαθανά απέναντί μου, τον Μαρίνο τον Ράμπια λίγο πιο κάτω. Δεν θέλω να πάω παραπέρα, να στρίψω έστω και για λίγο γιατί εκεί θα πρέπει να θυμηθώ ακόμα περσότερους, σαν τον μπαρμπα Νικόλα τον Γρύμπλα, που πελεκούσε το ξύλο κι έβγανε θαυμασια σκαριά τη Βγενούλα, τη Νίκη Ξυδάκη με τα υφαντά.
Είχες την αίσθηση πως όλος ο κόσμος κατείχε μια τέχνη. Ακόμα κι αν δεν είχαν δικό τους μαγαζί, έφτιαχναν φασόν για άλλους. Και υπήρχε δουλειά γιατί όσοι έρχονταν στο νησί ήθελαν κάτι ντόπιο να πάρουν μαζί τους, χειροποίητο και μοναδικό. Έζησαν οικογένειες οι μικρές αυτές παραγωγές. Γυναίκες σε χρόνια δύσκολα στήριζαν με το πλέξιμο, το ράψιμο κι άλλες δουλειές τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Παιδιά μάθαιναν τέχνες δίπλα σε μαστόρους καλλιτέχνες. Υπήρχε αγροτική ζωή και κτηνοτροφία, παραγωγή τυριών, γιαούρτι ντόπιο, αλλαντικά… κυρίως όμως υπήρχε μια ατμόσφαιρα όμορφη, μια πόλη των θαυμάτων, μια ύπαιθρος, θαύμα και μια θάλασσα πλούσια από κάθε άποψη.
Δεν ξέρω τι έγινε και άλλαξαν όλα αυτά κι από παραγωγοί, γίναμε όλοι μεταπράτες, ή μάλλον ξέρω… και δεν μ’ αρέσει καθόλου αυτό.
Είναι μια παλιά φωτογραφία η αφορμή και κάτι σα να μου λέει ότι κι αυτός ο χώρος με τον πιτσιρικά και τα μυλαράκια, ήταν κάπου εκεί στην αρχή του Ματογιαννιού.

*Αφορμή η αναδημοσίευσή της φωτογραφίας από
τον Τάσο Πολυκανδριώτη στο fb
που κι αυτός
την άντλησε από τον «τοίχο» του Bernard Flament

Advertisements

One thought on “Κονταροχτυπώντας ανεμό-μνημες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s