Το στραβό κλήμα κλονίζεται συγκλαδοκορμόριζα

security-skoupidia

Σκέψεις αναδρομικές με αφορμή ένα Συμβούλιο που δεν άρχισε ποτέ

Παρά τα όσα πιθανόν μπορεί να φαντάζεται κανείς, στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δήμου της Μυκόνου δεν συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα. Αν ακούγεται κάτι προς τα έξω δηλαδή, δεν είναι τόσο σημαντικό, ώστε να έρθει τούμπα ο κόσμος. Πολύ περισσότερο δεν έρχονται τούμπα οι κεκτημένες συνήθειες ενός μικρόκοσμου, που φάνταζε κάποτε μεγάλος, αλλά αποδείχτηκε ελάχιστος. Η ατίμωση στο πρόσωπο της ηγεσίας του και των προϊσταμένων συγκεκριμένων αμαρτωλών υπηρεσιών, ήταν άλλωστε χαστούκι αναμενόμενο, προδιαγεγραμμένο χρονικά κάποτε να επέλθει.
Τα τελευταία χρόνια συντελείται απλά ένα παρακμιακό πανηγύρι. Κάποιοι -οι ίδιοι χρόνια τώρα- διαχειρίζονται τις ετήσιες «χορηγίες» που αφορούν τις τύχες του μικρού μας τόπου. Δυστυχώς για τη Μύκονο, της έλαχε να είναι ένας τόπος όμορφος …πολύ όμορφος για να μείνει μακριά από τις ορέξεις ορισμένων.

Υπήρξαν γεγονότα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αφορούσαν μόνο το νησί μας. Πλέον ό,τι συμβαίνει στο νησί αφορά όλη την Ελλάδα. Έχει αντίκτυπο στον κόσμο όλο. Θyμηθείτε το περιστατικό του Doujon Zammit, δέστε σήμερα τις αναφορές παγκοσμίως στη δίωξη κατά των αιρετών της Μυκόνου και στο οικονομικό σκάνδαλο ή ακόμα πιο πρόσφατα τα ευτράπελα του Ρέμου στην Ψαρού και τον διεθνή τους αντίκτυπο. Δυστυχώς λίγοι το καταλαβαίνουν. Γι αυτό και διαφεντεύουν τον τόπο με πρακτικές κοτσαμπασηδων. Δεν θα κουράσω με περιστατικά που φτάνουν στο δικό μου γνωστικό πεδίο και αφορούν στα 30 τελευταία χρόνια. Αποκορύφωμα υπήρξε:
– ένα μεγάλο κομμάτι της αλήστου μνήμης δημαρχίας Βερώνη (όπου βασίλευε το σκότος της αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς και της έλλειψης ενημέρωσης) και
– ολόκληρη, αν και κουτσή, η δημαρχία Κουσαθανά-Μέγα (όπου οι κατέχοντες την εξουσία ασχολήθηκαν μόνο με τα ίχνη της δικής τους ευθύνης, αναφορικά με το μέγα σκάνδαλο που κατατρώει τον τόπο).

Αποτέλεσμα οικτρό:

– ούτε καμένη λάμπα να αλλάξουμε στις κολώνες του δημοτικού φωτισμού,

– ούτε χαρτί να σκουπίσουν τον ιδρώτα τους οι γιατροί στο απαξιωμένο Κέντρο Υγείας,

– ούτε πετρέλαιο για να κινηθούν τα απορριμματοφόρα.

Και φωτιές, πολλές φωτιές παντού και σε όλα. Στάχτη, λάσπη και απαξίωση.

Ώσπου έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Οι παρατυπίες που πέφτουν στην αντίληψη αιρετών καταγγέλλονται. Γιατί θα πρέπει να είναι βλάκας κανείς για να θέλει να σηκώσει με απόφασή του ή με την ψήφο του το βάρος των αμαρτιών που αφορούν άλλους. Κι αυτό δείχνει σιγά-σιγά να το καταλαβαίνει και η νέα δημαρχεύουσα. Γι αυτό και «άδειασε» τον πρόεδρο του Δ.Σ. δυο φορές εις επήκοον όλων. Γι αυτό και ζήτησε την οριστική απομάκρυνση από τα γραφεία του δήμου των σε αργία ευρισκομένων αιρετών. Λίγες μέρες νωρίτερα, τους είχε έτσι κι αλλιώς δοθεί τελεσίγραφο από τον υπάλληλο-διοικητικο προϊστάμενο του Δήμου, ότι αν δεν παραδόσουν τα κλειδιά της δημαρχίας, θα αναγκαστεί να αλλάξει τις κλειδαριές. Δυστυχώς εξακολουθούν να πίνουν το καφεδάκι τους στο γραφείο του κ. προέδρου, ο κ. Μέγας κυρίως, παραβαίνοντας και τις εντολές της Αποκεντρωμένης Αρχής και τις «παρακλήσεις» της δημαρχεύουσας κυρίας Ειρήνης Γρυπάρη. Νομίζω ότι δημιουργείται πρόβλημα και στη λειτουργία του δήμου, αλλά και με την προσωπική τους εικόνα. Κάποτε ας το καταλάβουν.

Τελευταία λοιπόν κάτι τρέχει.
Έχεις την αίσθηση πως ό,τι συμβαίνει στον Δήμο της Μυκόνου, παρακολουθείται και καταγράφεται. Άρχισαν να ανοίγουν στόματα. Το σκοτάδι και ο φόβος, που πλάκωναν πολίτες και εργαζόμενους, έδωσαν τη θέση τους σε ένα ανοικτό παράθυρο επικοινωνίας και ενημέρωσης. Το σήμα το έδωσε η ίδια η γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης με την επίσκεψή της εδώ. Το χάος που συνάντησε και είδε με τα ίδια της τα μάτια, ο τρόπος που αγκάλιασε και μίλησε για τα τοπικά προβλήματα και η δημόσια αντίδρασή της στις προσπάθειες υπευθύνων του δήμου να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, ήταν καθοριστικής σημασίας.
Όλη η Ελλάδα σαστίζει με όσα ακούει και διαβάζει για το νησί μας. Κι ο κόσμος όλος, δυστυχώς!
Όμως φίλοι, συμπολίτες Μυκονιάτες, ας βγάλουμε από πάνω μας αυτή τη ρετσινιά. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν εξευτελίσαμε το νησί μας όλοι μαζί. Είναι συγκεκριμένη η κάστα στο νησί που φρόντισε και φροντίζει γι αυτό. Κι αυτή η κάστα που δεν αφορά μόνο στον ντόπιο πληθυσμό, αλλά και σε εισαγόμενους επιχειρηματίες με τρελά συμφέροντα, έχει τους εκπροσώπους της και στο δήμο. Ανθρώπους γαντζωμένους στην εξουσία με νύχια και με δόντια.

The Mykonos case study

Διανύουμε αισίως τον Αύγουστο του 2013. Ένας φίλος τον αποκάλεσε Ά-γουστο. Το παιχνίδι που παίχτηκε το προηγούμενο διάστημα περιλάμβανε πολλή ίντριγκα και στρεβλές διαδικασίες. Στόχος, το νησί να φτάσει στο αμήν και να καταφτάσει το σωτήριο ιππικό. Όπως ήταν αναμενόμενο βρεθήκαμε χωρίς δήμαρχο. Όλοι το ξέραμε εκτός από τον ίδιο. Δεν θέλησε ποτέ να παραιτηθεί ώστε να δρομολογηθούν διαδικασίες εκλογής αντικαταστάτη του από τον ίδιο τον συνδυασμό του. Από όλη την (ανύπαρκτη και παραπαίουσα πλέον) παράταξη Ενωμένη Μύκονος, δεν αισθάνθηκε κανείς την ευθύνη απέναντι στον τόπο, να ζητήσει εγκαίρως τον ορισμό νέων αντιδημάρχων.

Έτσι η Μύκονος διανύει περίοδο –μοναδική στην ελληνική ιστορία- όχι απλά με δήμαρχο σε αργία, αλλά και χωρίς ενεργούς αντιδημάρχους (από εκεί που είχαμε τρεις παναθεμά μας!)

Έχουμε όμως νέα δημαρχεύουσα την Ειρήνη Γρυπάρη. Μπήκε σφήνα στις διαδικασίες -που ποτέ δεν κίνησαν ως όφειλαν- κι από κει που δεν το περίμεναν δήλωσε παρούσα και ανέλαβε τα ηνία στον πιο καυτό δήμο της ελληνικής επικράτειας. Μακάρι η πολιτεία της να αποδείξει ότι δεν ενήργησε με άγνοια κινδύνου και να διοικήσει συνετά και καθαρά για το καλό όλων μας.
Παρά τα συνταρακτικά γεγονότα στην ιστορία του μικρού μας τόπου, διατηρούμε στη θέση του τον ίδιο πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου, εν δυνάμει διοικούντα τον δήμο τα τελευταία 2 χρόνια. Με γραπτά ντοκουμέντα πλέον, αλλά και πράξεις και παραλήψεις, έχει φανεί ότι εποφθαλμιούσε και (το χειρότερο) εποφθαλμιά τη θέση του δημάρχου. Ακόμα και τώρα! Το όνομά του: Δημήτρης Σκαγιάς.

Καθόλα σεβαστός λόγω της θέσης που κατέχει ως εκλεγμένος πρόεδρος του Δ.Σ.

Καθόλα κατακτημένο και το δικό μας δικαίωμα ως πολίτες, να τον κρίνουμε και για όσα κάνει και για όσα –παρά την υποχρέωσή του- ξεχνάει να κάνει.
Ο κ. Σκαγιάς εμφανίστηκε στα πολιτικά πράγματα του νησιού το 1998. Στα κοινά του νησιού δεν τον θυμάμαι προσωπικά. Ούτε σε εκδηλώσεις και διαδικασίες που αφορούσαν συλλογική δουλειά. Η μορφή επιμελούς και παντογνώστη μαθητή δίπλα στον Φρατζέσκο Βιγλιάρη επί μια 4ετία, δεν προβλημάτισε κανέναν. Μια αναστάτωση μόνο από έναν χωρίς προσανατολισμό μοναχικό καβαλάρη. Το ίδιο κι όταν παρέμεινε εκτός συνδυασμού (παρά τις υποσχέσεις, που ακούστηκε τότε ότι του είχαν δοθεί) από τον Βερώνη το 2002. Ακολούθησε πάλι μοναχική πορεία ως παρατηρητής στα δημοτικά συμβούλια την 4ετία που έμεινε εκτός. Πάντα επιμελής κατέγραφε ό,τι συνέβαινε. Στο πλήρωμα του χρόνου ακολούθησε τον «ορκισμένο του εχθρό» Ανδρέα Φιορεντίνο. Λαλίστατος και με τεχνικές γνώσεις στις διαδικασίες, ήταν από τους λίγους που γνώριζαν ανάγνωση και το έδειχνε τακτικά στο Δ.Σ. Διάβαζε με επιμέλεια και ψήφιζε «τεκμηριωμένα». Εκπρόσωπος της παράταξής του στη Δημαρχιακή Επιτροπή (γεγονός που ακόμα το φυσά και δεν κρυώνει ο Φιορεντίνος) κατά την πρώτη 2ετία, δέθηκε ακόμα περισσότερο με τον φίλο του από παλιά Αθ. Κουσαθανά-Μέγα. Τα παρασκήνια από την τότε περίοδο είναι πολλά. Κάποια οδήγησαν και στις δικαστικές αίθουσες με κορυφαία την καταδίκη Βερώνη για την υπόθεση «Πατριανάκου».

Ο Βερώνης, που κρίνεται ήδη στις συνειδήσεις των συμπολιτών μας, στα δικαστήρια και κυρίως στην ιστορία, άντεξε 2 χρόνια συγκατοίκησης. Είχαν ήδη μαζευτεί πολλοί στα πριβέ της δημαρχίας!

Θα κάνω μια παρένθεση εδώ, γυρίζοντας πίσω. Πολύ πίσω! Έναν αιώνα πριν, την τετραετία 1998-2002. Στο θαυμαστό βασίλειο της Μυκόνου βασίλευε τότε ο Χρήστος Βερώνης, το μοιραίο πρόσωπο στην τραγωδία του νησιού, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα. Ο Γιώργος Ξυδάκης, -ένας αλλά λέων- ήλεγχε ουσιαστικά την τότε εξουσία, διάβαζε τις γραφές και ήξερε τι υπέγραφε. Σε συνδυασμό με την ομάδα της εφημερίδας «Η Μυκονιάτικη» κατάφεραν να κρατούν το νησί σε μια ισορροπία και τις ορέξεις των επιτηδείων στον δήμο υπό κάποιον (έστω και μερικό) έλεγχο. Τότε δυστυχώς αισθανόμασταν απελπιστικά μόνοι τα μέλη και τα στελέχη της Μυκονιάτικης Κίνησης Πολιτών και το φίδι στην τρύπα που πολεμούσαμε δεν ήταν καθόλου κολοβό. Ήταν ακέραιο και επικίνδυνο. Μάλιστα έχαιρε –δυστυχώς-της εκτίμησης της μεγάλης πλειοψηφίας των συμπολιτών μας. Εκεί να δεις αντιδημοκρατικές διαδικασίες και διώξεις. «Έμπαιναν» μέσα στα σπίτια, ανακάτευαν οικογένειες, ήξεραν τα πάντα για όλους. Αλώνιζαν κι εκφόβιζαν ό,τι ανάσαινε κι ό,τι κουνιόταν στον ορίζοντα. Η Μ.Κ.Π. μοναδικός αντίπαλος του Βερώνη, φάνηκε το 2002 ότι θα δυσκολεύονταν να συμπληρώσει συνδυασμό. Τότε υποστήριξα την άποψη να μην κατέβουμε στις δημοτικές εκλογές. Η λογική απλή: Εφόσον τίποτα δεν μπορούμε να καταφέρουμε από μέσα κι αφού ελάχιστοι μόνο συμπολίτες μας στέκονταν στο πλάι μας, ας τους αφήσουμε μόνους. Σε λίγα χρόνια θα διαλυθούν αλληλοσπαρασσόμενοι! Ήταν η εποχή που δεν πιστεύαμε ότι έβαζαν χέρι στο ταμείο, αλλά μόνο στα μυαλά των συμπολιτών μας. Ξέραμε ότι οδηγούσαν το νησί σε ένα μέλλον που δεν του άξιζε. Πιστεύαμε όμως ότι τα κέρδη τους ήταν από τις δουλειές που ανοίγονταν κι όχι από το σκοτάδι που επέβαλαν.
Κατέβηκαν τελικά μόνοι τους και πήραν τις εκλογές με ποσοστό που θα το ζήλευε κι ο Τσαουσέσκου! Σταδιακά έκλεισε και η μόνη φωνή που στέκονταν απέναντί τους, η εφημερίδα «Η Μυκονιάτικη».
Την επόμενη τετραετία ήρθε να τους αντιπαρατεθεί, μέσα από τα ίδια τους τα σπλάχνα, ο Ανδρέας Φιορεντίνος. Έχασε και πολλοί λένε στο νησί, ότι τότε τελείωσε πολιτικά η σταδιοδρομία του σε τοπικό επίπεδο, δεδομένου ότι δεν μπόρεσε να κερδίσει έναν καταρρέοντα Βερώνη. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Κάτι έδειξαν άλλωστε και οι εκλογές του 2010. Ωστόσο οι ηγέτες δοκιμάζονται και αναδεικνύονται στους καθημερινούς αγώνες που δίνουν. Εκεί φαίνονται οι ικανότητες και κυρίως αυτά τα οποία πιστεύουν. Στην πράξη και στην καθημερινή πολιτική παρουσία. Οι εκλογές κερδίζονται στον πολιτικό στίβο δηλαδή και επιβεβαιώνονται στην κάλπη. Μιας όμως και ζούμε στη Μύκονο, ας κρατάμε και μια πισινή, κι ως τις επόμενες εκλογές ας προσέχουμε όλοι τα σκιαδάκια του Μάη και τα ρεμπούμπλικα, τις γρεβάντες και τις κουστουμιές, τις κηδείες, τα βαφτίσια, τις απουσίες, τις παρουσίες, τη μαύρη προπαγάνδα, τη λάσπη, τις κουκούλες, τα τηλεφωνήματα, τις υποσχέσεις, τα ρουσφέτια, τις κάλπες, τους φύλακες των καλπών και ο νοών νοείτω.
Ο Μάης των εκλογών του 2014 είναι αύριο κιόλας. Τον θερμό χειμώνα που έρχεται ας δώσουμε όλοι δείγμα γραφής μια άλλης, μιας νέας σελίδας για το νησί, χωρίς βαρίδια κάθε λογής από το αμαρτωλό παρελθόν.

[…]

(συνεχίζεται)
Ακολουθεί:
Γ. Ἔξεστι Σκαγιᾲ ασχημονείν (κλικ)

Advertisements

2 thoughts on “Το στραβό κλήμα κλονίζεται συγκλαδοκορμόριζα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s