Να χτίζεις τα οχυρά σου και να τα γκρεμίζεις

Georgousis 1Georgousis

Δεν τον είχα, δυστυχώς ανάμεσα στους καθηγητές μου. Παραμένει συμβολικά όμως δάσκαλός μου αγαπημένος: Χρίστος Γεωργούσης από την Πάρο. Τον γνώρισα αργότερα σαν την ψυχή του πολιτιστικού συλλόγου «Αρχίλοχος». Τον απόλαυσα σαν συγγραφέα.
Σφράγισε με την παρουσία του μια γενιά ομηλίκων μου Μυκονιατόπουλων. Μακάρι να είχε συνέχεια η ολιγόχρονη παραμονή του στο νησί. Κάτι θα είχαμε γλυτώσει!
Γιατί παρά τις σωστές κατευθύνσεις, τις ελπιδοφόρες επιλογές ή και τα όποια λάθη εκτίμησης της στιγμής, η ιστορία τραβά τον ανήφορο, στήνοντας κάστρα, γκρεμίζοντας άλλα και δεν είναι μεγαλύτερη ελευθερία από αυτή: Να χτίζεις τα οχυρά σου και να τα γκρεμίζεις, να χαράζεις δρόμους και να αλλάζεις δρόμους, να τραβάς δύσκολα, ανηφορικά μονοπάτια και να απολαμβάνεις ανέμους δημιουργίας με ελευθερία και ανοιχτή καρδιά.

Ο Χρίστος Γεωργούσης δίνει το «παρών» σε σύγχρονα μέσα δικτύωσης.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το σημερινό Status του στο FB*.

Μόλις είχε βγει (1956) το τραγούδι του Μητσάκη «Όπου Γιώργος και μάλαμα». Μετά το τέλος της σχολικής μέρας, ο Γιώργος, ο Μανώλης, ο Ιάκωβος κι εγώ, ίσως και άλλοι, αγκαλιαζόμαστε και κατεβαίναμε από το σχολείο στο κέντρο του χωριού (Λεύκες) τραγουδώντας: «Μα η δική μου η καρδιά δεν έχει αντάλλαγμα, όπου Γιώργος και μάλαμα!». Μας κατάγγειλε ένας πατέρας στο δάσκαλο κι αυτός μας μάλωσε. Ακούς εκεί να τραγουδάμε! Στο σχολείο της εποχής ο εθνικός ύμνος και τα χριστιανόπουλα (τραγούδι του κατηχητικού) ήταν τα μόνα επιτρεπτά. Όλα τα άλλα, ήταν άσεμνα κι απαγορεύονταν!
Το παρακάτω κείμενο είναι από ποινολόγιο του 1948 του Γυμνασίου Πάρου:

Απεβλήθησαν οι τάδε μαθητές «διότι κατά τας διακοπάς των Χριστουγέννων διέπραξαν αταξίας απαδούσας προς την μαθητικήν ιδιότητα. Εθορύβουν εν θεάτρω, εις ώρας νυχτερινάς περιήρχοντο τας οδούς ασέμνως άδοντες και ηνώχλουν γραίαν».

Στα χρόνια του εξαταξίου γυμνασίου (1958-63) ο γυμνασιάρχης απαγόρευε να πάρουμε, φυσαρμόνικα, κιθάρα ή άλλο όργανο μαζί μας σε εκδρομές μην τυχόν και τραγουδήσουμε! Παντού στις μαθητικές συναντήσεις τα άσματα απαγορεύονταν! Και από αντίδραση και αίσθηση χιούμορ τραγουδάγαμε ως απάντηση «τα Χριστιανόπουλα θα πάμε με φτερά// μήνυμα να φέρουμε που φέρνει τη χαρά!». Αυτή η κατάσταση είχε σχέση με την επίδραση της εκκλησίας στη σχολική αγωγή και με ένα συντηρητισμό που ενδημούσε στα σχολεία. Έχει ενδιαφέρον να δούμε ότι κάθε τι που θα μπορούσε να ξυπνήσει, να εξεγείρει το πνεύμα μας ήταν σε απαγόρευση.
Το 1975, όταν πρωτοδιορίστηκα στη Μύκονο συνεννοηθήκαμε με τη γυμνασιάρχη να βάζουμε μουσική στα διαλείμματα. Αρχίσαμε με κλασσική μουσική κι ελληνικά τραγούδια. Γονείς το κατάγγειλαν στην Επιθεώρηση και ο Επιθεωρητής από τη Σύρο πήρε τηλέφωνο αμέσως:
-Το κάνατε καφενείο εκεί;
Ευτυχώς η γυμνασιάρχης (Κωνσταντινίδου αν θυμούμαι καλά) ήταν τολμηρή, ως απάντηση μου φώναξε να ανεβάσω την ένταση (!) και η μουσική καθιερώθηκε για μερικά χρόνια για να κερδίσει στο τέλος η υπαλληλία τη μάχη και να σταματήσει. (Το παρόν ας είναι ταπεινό μνημόσυνο για την γυμνασιάρχη που απεβίωσε ξαφνικά στη Μύκονο το 1978. Έσπρωξε τα πράγματα προς τα εμπρός με την τόλμη της). Αργότερα καθιερώθηκε η μουσική στα σχολεία ως μάθημα όμως και όχι ως αναζήτηση, δεξιότητα και έμπνευση. Τον καιρό εκείνο ο εμπνευσμένος Μυκονιάτης λογοτέχνης (καθηγητής τότε) Παναγιώτης Κουσαθανάς** παρουσίασε στα παιδιά την Πέμπτη του Μπετόβεν το απόγευμα στο σχολείο και σε μια ιστορική του διάλεξη μίλησε στον κόσμο της μικρής πόλης για τη μουσική και την αξία της.
Η ποίηση, η μουσική, η τέχνη είναι επαναστατικά, ξυπνούνε ευαισθησίες ασυγκράτητες και γι’ αυτό δεν πρέπει να λειτουργούν ως μάθημα, αλλά ως πολύτιμες τεχνικές απογείωσης. Να μην ξεχνούμε ότι και η χούντα απαγόρευσε μουσική και ποίηση.

~

*Ο Χρίστος Γεωργούσης στο FB εδώ: http://www.facebook.com/profile.php?id=1610629467&ref=ts&fref=ts

** Τώρα που το σκέφτομαι, ούτε τον Παναγιώτη είχα καθηγητή, όμως κάπως αργότερα κι ενώ μας είχε ήδη συνδέσει μακρόχρονη φιλία και ενασχόληση με κοινά πράγματα αγαπημένα, άκουγα από το στόμα της Αλέκας, της Φρατζέσκας και άλλων μαθητών του, το πόσο εποικοδομητικά διαφορετικός ήταν στο μάθημά του. Κι ήταν διπλό το ξάφνιασμα όταν κάθε φορά συνειδητοποιούσα ότι αυτό το τόσο πλούσιο διδακτικό έργο έρχονταν από έναν συμπολίτη μου καθηγητή των Αγγλικών. Σπάνιας πάστας εκπαιδευτικός, αναβάθμισε σε πρωτεύον στη συνείδηση των μαθητών του ένα τριτεύον γνωστικό αντικείμενο, όπως η διδασκόμενη στα σχολεία «ξένη γλώσσα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s