Τα καλοκαίρια φεύγουνε, για να ξανάρθουν πάλι

Όλοι κάτι πήραν μαζί τους φεύγοντας.

Ένα T-shirt, I love Folegastypaleandros, ένα βάζο από μπλε γυαλί

 κι αμέτρητες φωτογραφίες για το σκρίνιο με το σεμενάκι του facebook.

Εικονογράφηση H2 Concept

Την Κυριακή 28 Αυγούστου δεν υπήρχε στα πρακτορεία των νησιών εισιτήριο ούτε για σημάδι. Θαρρείς πως το κοπάδι οι ερωδιοί που πέρασαν αποβραδίς με πορεία από Βοριά προς το Νοτιά -οι τρυγονοκράχτες καθώς τους έλεγαν οι ντόπιοι- είχαν δώσει το σήμα όχι μόνο στα πετεινά, αλλά και στους ανθρώπους: αποχώρηση τώρα μάγκες, κάθε κατεργάρης στο σπιτάκι του.

Κατέβηκαν όλοι στα λιμάνια, έγινε συνωστισμός! Κόντεψαν να στείλουν οι Μεγάλες Δυνάμεις δικά τους βαπόρια να διευκολύνουν το φευγιό.

Στο σαλόνι του «Κυκλαδονήσια Express» η συζήτηση έφτασε γρήγορα εκεί που φτάνει συνήθως:

-Εκείνο το μαγιό, έπρεπε να το πάρω τελικά, με το παρεό και τα πεδιλάκια. Ήταν ευκαιρία.

-Ναι θα ‘πρεπε, γιατί εδώ που τα λέμε από το να ξεροσταλιάζουν στο  νησί ένα παρεό, ένα ζευγάρι πέδιλα κι ένα μαγιό, καλύτερα στο χουζούρι της ντουλάπας σου στην Αθήνα. Μα τι λες;  Εδώ έρχεται χειμώνας κι εσύ…

Ο χειμώνας έρχεται πάντα σε αντιδιαστολή με το καλοκαίρι. Είναι βαρύς, δεν συνάδει με την αλαφράδα του θέρους. Ετούτος προαναγγέλλεται χειρότερος όλων. Βαρύς κι ασήκωτος, λένε.

Το σκηνικό, αν δεν ήταν τα πειράγματα κι ένα συννεφάκι έντονης μυρωδιάς φρεσκοτριμμένου μυρωδικού, θα πέρναγε απαρατήρητο από τους υπόλοιπους στο πλοίο. Πατωμένοι καθώς ήταν στο σαλόνι, μπήκαν στην κουβέντα. Όλοι κάτι πήραν μαζί τους φεύγοντας. Ένα δαχτυλίδι, ένα Τ-shirt με κόκκινη καρδούλα: Ι LOVE FOLEG.ASTIPALE.ANDROS, ένα βάζο από μπλε γυαλί καθώς το ορίζει ο ποιητής, κι αμέτρητες φωτογραφίες για το σκρίνιο με το σεμενάκι του facebook,  θαλπωρή πλάι στο τζάκι του χειμώνα. Αν ισχύει ότι σε όποιον τόπο πας κουβαλάς τον πολιτισμό σου, τότε ισχύει και το αντίστροφο: απ’ όποιον τόπο και να φύγεις πάλι τον πολιτισμό σου κουβαλάς.

Στην ίδια παρέα ήσουν, έφτασε κάποτε η σειρά σου. Άνοιξες το τσαντάκι με τα τιμαλφή: ρίγανη και θρούμπη, που ήταν αιτία για το συννεφάκι, που τώρα πια δυνάμωσε κι έφτασε να καλύψει την έντονη μυρωδιά του καραβίσιου τοστ στην τοστιέρα. Έβγαλες κι άλλα: ένα βαζάκι κρίταμο τουρσί, ένα σακουλάκι ακατέργαστο αλάτι τρυγημένο στο βράχο και μια πλεξούδα λιαστές ντομάτες, μισό κιλό κοπανιστή και μέλι. Έχω και μια κούτα παξιμάδι κάτω στο γκαράζ, συμπλήρωσες, πριν αντιληφθείς δεκάδες ζευγάρια μάτια να σε κοιτούν σαν να σε ξέβρασε μπροστά τους η μηχανή του χρόνου.

Εικονογράφηση H2 Concept

Δεν ξέρω πόσοι, επιστρέφοντας από τις φετινές διακοπές μπορούμε να αρθρώσουμε τούτες τις οκτώ λέξεις: «Στην Ανάφη ξύπνησε μέσα μου η ζήλια να ήμουν τόπος». Η ηθοποιός Γιούλα Μπούνταλη, όρισε έτσι την ομορφιά και την αίσθησή της. Γιατί περισσότερο και πάνω απ’ όλα «αισθάνεσαι» όταν περνάς καλά σ’ έναν τόπο. Με τα μάτια, με τ’ αυτιά, με τη γούλα, τα χέρια, με το κορμί σου όλο αλιεύεις όσα θεωρείς ικανά να γεμίσουν τις αισθήσεις σου. Ακόμα καλύτερα αυτά που μπορούν να μηρυκάσουν μνήμες, όταν ο χειμώνας απαιτήσει καυσόξυλα για ζεστασιά. Τότε, ό,τι έχει κουβαλήσει ο καθένας μαζί του αποδεικνύεται χρήσιμο. Κάποιος βάζει τις φωτογραφίες, άλλος τη σούμα ή το κρασί, ο τρίτος το μεζέ κι ένας παραμυθάς τρυγώντας ιστορίες με καρπούζια και ξινότυρα, με αχινούς, πεταλίδες και χταποδάκια στα κάρβουνα, θα μας θυμίζει πάντα, πως το καλοκαίρι έφυγε, για να ξανάρθει πάλι.

Δημοσιεύτηκε στο Βήμα Gourmet

τεύχος Σεπτεμβρίου 2011

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s