Tα κέρδη χάρισμά σας. Ο τόπος όμως, να επιστραφεί.

Η συνειδητοποίηση της κατάστασης που επικρατεί στη  Μυκόνο και η αξιολόγηση της πορείας της μέχρι σήμερα,  μας έχει όλους/ες προβληματίσει βαθειά και δεν μπορεί να γίνει  αφορμή πανηγυρισμών ή μεγαλόσχημων λόγων.

Μήπως είναι πια ώρα να βάλουμε ανθρώπους και περιβάλλον πάνω από τα κέρδη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ισότιμα και δημοκρατικά μεταξύ μας και σε ισορροπία με ό, τι απέμεινε να μας περιβάλλει;

Αν είμαστε οι πολιτικοί του συρμού που γνωρίζουμε, με το βλέμμα σταθερά στραμμένο στην  άνευ όρων άγρια τουριστική ανάπτυξη, θα γράφαμε μονόπλευρα για «το θαύμα της Μυκόνου»: Το νησί βγήκε από τη φτώχεια και πρόκοψε, παίρνει μάλιστα και βραβεία. Θα ρητορεύαμε για τον  νέο τύπο ανθρώπου που δημιουργήσαμε, τον «Μυκονιάτη Επιχειρηματία» που με κόστος και θυσίες εγκατέστησε μικρές και μεγάλες τουριστικές αυτοκρατορίες. Σε όλα τα παραπάνω υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι αλήθειας.

Χωρίς να αρνούμαστε την άνοδο του επιπέδου της ζωής με την έλευση του τουρισμού και τις εργασιακές ικανότητες και ξεχωριστές ψυχικές ποιότητες μιας γενιάς γυναικών και αντρών που έδωσαν μορφή στο τουριστικό προφίλ της Μυκόνου, εμείς -εντελώς ανορθόδοξα για προεκλογικό κείμενο- θα θέσουμε τα πράγματα αλλιώς. Να δούμε  και την αθέατη πλευρά του ‘θαύματος’.

Το θαύμα αποδεικνύεται ότι είναι και τραύμα γιατί όλα αυτά τα χρόνια τα υλικά κέρδη μπήκαν στην κλίμακα αξιών πάνω από όλα.

Το παρελθόν της φτώχειας αποτελεί το 2010 το πιο άστοχο επιχείρημα για την νομιμοποίηση της παραβατικότητας που κυριαρχεί στη Μύκονο.

Από την αρχή καταθέτουμε ότι το πρότυπο  της τουριστικής ανάπτυξης που ακολουθήσαμε ήταν το χειρότερο που θα μπορούσαμε να έχουμε γιατί διέλυσε  περιβάλλον και κοινωνικό ιστό. Ο οικονομικός γιγαντισμός διαμέσου του τουρισμού αποδεικνύεται για τη Μύκονο αντιοικολογικός και αντικοινωνικός. Δεν είναι καν μακροπρόθεσμα βιώσιμος για την  ντόπια οικονομία. Μέγιστο λάθος που τον συνδέσαμε  τόσο στενά με  την κοινωνική μας ευημερία.

Τα λέμε και τα γράφουμε και τώρα και παλαιότερα. Μόνο οι πολιτικοί  μας και όσοι  τους ψηφίζουν  τα αγνοούν επιδεικτικά. Ειδικά οι πρώτοι τα αγνοούν στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης στρατηγικής, επειδή καθώς φαίνεται εξυπηρετούν συμφέροντα αχόρταγων ντόπιων και ξένων επιχειρηματιών.

Αυτοί οι πολιτικοί όχι μόνο δεν έβαλαν θεσμικό φρένο στην απληστία πολλών να δράσουν εις βάρος  των άλλων κατοίκων, αλλά ωφελήθηκαν καλλιεργώντας την αντίληψη ότι όλα μπορούν να χωνευθούν από την τοπική κοινωνία αφού όλοι είμαστε ‘συνένοχοι’.

Ξεκαθαρίζουμε: οι πολίτες/κάτοικοι δεν έχουμε συμμετάσχει εξίσου στο μεγάλο φαγοπότι, ούτε έχουμε ισοβαρές μερίδιο στη συνενοχή, πράγμα που μας το πλασάρουν   προκειμένου να μας χειραγωγήσουν, να ελέγχουν την ψήφο μας.

Πού ‘προκόψαμε’  όμως τελικά;

‘Προκόψαμε’ στην εμπορευματοποίηση της γης. Τα χωράφια απαξιώθηκαν, έπαψαν να συνδέουν πρόσωπα και γενιές, να είναι παραγωγικά, έγιναν χρήμα και θερινές κατοικίες. Μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις έγιναν μια αγαπημένη πατρίδα για τους νέους ιδιοκτήτες τους.

Η γη έγινε πεδίο δράσης ενός κυκλώματος εμπόρων, μεσιτών, εργολάβων, μηχανικών,  αξιωματούχων της πολεοδομίας που -με τις πλάτες πολιτικών- εκτροχίασαν το παιχνίδι της τουριστικής ανάπτυξης, το έκαναν ευνοϊκό για αυτούς εις βάρος των πολλών άλλων. Δεν ήρθαν τα πάνω κάτω μόνο στις αντικειμενικές τους αξίες.Ήρθαν τα πάνω κάτω  στις ισορροπίες μεταξύ των κατοίκων με το  περιβάλλον, στην κοινωνική ισοδυναμία μεταξύ των ίδιων των ανθρώπων.

‘Προκόψαμε’ στην αστικοποίηση του Μυκονιάτικου τοπίου, στην πώληση λουσάτων  ιδιωτικών υπηρεσιών. ‘Προκόψαμε’ στην αλόγιστη σπατάλη των φυσικών πόρων. Εκεί που ‘παραπροκόψαμε’ ήταν στη διαχείριση των σκουπιδιών, στη δημόσια γενικά υγεινή και υγεία, στη δημόσια ασφάλεια, στη δημόσια παιδεία!

Όμως  δεν είναι ανακόλουθο, το ότι ενώ είμαστε και με τη βούλα οι πιο «προκομμένοι» των Κυκλάδων με τα πολλά ιδιωτικά πλούτη, να έχουμε μια τέτοια ανεπροκοσύνη στα του δημόσιου βίου; Ότι αρκεί ο χώρος του ιδιωτικού μας σπιτιού ή της επιχείρησής μας για την ευτυχία μας και δεν παει να χαθεί ό,τι είναι πέρα από αυτά;

Αμφισβητούμε  σταθερά την χρησιμότητα των περισσότερων μεγάλων έργων που οδήγησαν στην αγοραία Μύκονο του σήμερα, αμφισβητούμε τον σχεδιασμό τους, τον τρόπο που ιεραρχήθηκαν. Ήταν το αποτέλεσμα μιας πολιτικής μεγαλομανίας και κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος παρά μιας στοχαστικής ανάλυσης των αναγκών του νησιού.

Η αποτίμηση δείχνει σήμερα ότι η Μύκονος καταστράφηκε πολύ περισσότερο απ’ όσο ωφελήθηκε. Ορισμένες μάλιστα επιχειρηματικές ομάδες υπερκεμεταλλεύτηκαν τις νέες αλλαγές. Δρώντας αυθαίρετα και ανεξέλεγκτα  ξεχώρισαν οικονομικά και κοινωνικά από τον ευρύτερο εργαζόμενο κόσμο και τους έντιμους επιχειρηματίες, τόσο από τον τρόπο που συσσώρευσαν πλούτη, όσο και από τον τρόπο που τα επανεπενδύουν. Είναι ένα είδος ελίτ-προνομιούχων ντόπιων και μη, που καθορίζουν το ύφος των τουριστικών υπηρεσιών, δίνουν το στίγμα της ασέβειας προς το περιβάλλον. Χτίζουν χωρίς μέτρο και οικονομία, επικαθορίζουν τις πολιτικές αποφάσεις, κρατώντας σε ομηρία πολλούς από τους αιρετούς. Με αυτούς όλους δεν  συμφωνούν οι αντιλήψεις μας για το κοινό καλό ή το γενικό συμφέρον αφού έχουν συντελέσει κατά πολύ στο πολυεπίπεδο αδιέξοδο που βιώνουμε στη Μύκονο.

Ωστόσο ακόμη και τώρα και παρά τις αντιθέσεις μας όλοι μπορούμε  να συμφωνήσουμε και να επαναπροσαρμόσουμε τις επιχειρηματικές μας πρακτικές με βάση τις νέες επείγουσες συνθήκες της κρίσης σύμφωνα με ένα  ήπιο μοντέλο τοπικής οικονομίας.

Μήπως είναι πια ώρα να βάλουμε ανθρώπους και περιβάλλον πάνω από τα κέρδη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε  ισότιμα και δημοκρατικά μεταξύ μας και σε ισορροπία με ό, τι απέμεινε να μας περιβάλλει; Μήπως έφτασε η στιγμή να συνταχθούμε με όσους υποστηρίζουν ότι οι τουριστικά ανεπτυγμένες κοινωνίες του πλανήτη δεν  χρειάζονται απλώς ‘αειφόρο’ ανάπτυξη, αλλά ‘αποανάπτυξη’ για να έχουν μέλλον;

Είμαστε διατεθειμένοι/ες  όλα τα παραπάνω να τα συζητήσουμε με όλους τους πολίτες της Μυκόνου. Να συνεργαστούμε με όλες τις παραγωγικές τάξεις του νησιού. Τους ζητάμε να  εμπιστευτούν το πρόγραμμά μας που θα κυκλοφορήσει σύντομα, γιατί όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι τα πραγματικά κέρδη θα έρθουν από την κατεύθυνση όπου εξισορροπούν οι ρεαλιστικές μας ανάγκες με  την αντοχή του νησιού και πώς μπορεί αυτό, να μας τις καλύψει στο μέλλον.

Δέσποινα Νάζου

Links:

http://kepom.wordpress.com/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s