Στο ύψος των αστραγάλων

Ένα τραγούδι για γκρινιάρηδες, υπναράδες και σοφούς εν όψει δημοτικών εκλογών

της Φρατζέσκας Χανιώτη

Τα τραγούδια πάνε συχνά και τρυπώνουν στα αυτιά των ανθρώπων, σαν τα σαμιαμίδια στις κόγχες των βράχων. Έτσι καμιά φορά, ξυπνάμε το πρωί και μουρμουρίζουμε ένα ρεφρέν άσκοπα, ακόμα κι αν δεν έχει συμβεί τίποτα καλό ή κακό.

Ενώ περίμενα λοιπόν ντάλα Αύγουστο στο λιμάνι το καθυστερημένο απ’ το βοριά σητζέτ, έμεινα στο αυτοκίνητο, τσίμπησα απ’ το ραδιόφωνο ένα κρυμμένο ρεφρενάκι και καθώς το σιγομουρμούριζα για να μην πάει χαμένο, σκεπτόμουν τις δημοτικές εκλογές. Έλεγα να γράψω ένα άρθρο για το λιμάνι, τα μεγάλα έργα, την ανάπτυξη, για τους επαγγελματίες και τους επισκέπτες, για την ακριβοπληρωμένη Μύκονο, για τις άπατες απάτες, για την χυδαία αισθητική (if you ‘ve got the money, we ‘ve got the honey, έλεγε το flyer που βρήκα στο αμάξι μου), για το real estate του μέλλοντός μας και άλλα τέτοια τεράστια.

Μετά όμως σκέφτηκα πως βαριέμαι θανάσιμα να τα γράψω αυτά ξανά και, πως θα δυσκολευτώ να βρω και καινούριες λέξεις για τα ίδια πράγματα. Πήρα μαζί μου το ρεφρέν και βγήκα έξω, να βοηθήσω έναν σκονισμένο, αλμυρό και ταλαιπωρημένο απ’ την αναμονή, Ιταλό με το κοριτσάκι του –όχι πάνω από 5 ετών- που κατουριότανε και δεν είχε που να το πάει. Του έδειξα το χώμα πίσω από το στέγαστρο, και με νοήματα του έδωσα να καταλάβει πως «δεν πειράζει, παιδάκι είναι, δεν έχει εξάλλου και που να το πας»

Σκεπτόμουν λοιπόν, πως μάλλον πρέπει να κοιτάξουμε χαμηλά. Σώνει πια με τους υψηλούς στόχους, τα μεγαλεπήβολα σχέδια και τις x-large ιδέες. Το νησί που λαμπιρίζει σα γιαλομαμούνα στα περιοδικά και τις τηλεοράσεις, που αποκαλύπτει μια ντίσνεϋλαντ κι όχι έναν ιστορικό οικισμό καθώς πλησιάζεις απ’ τη θάλασσα, που μουλιάζει σαν τον μπακαλιάρο στις ακριβές πισίνες, που ξημερώνεται ντοπαρισμένο με live streaming στα κλαμπ και πουλάει την εσωτερική αρμονία στα spa,

•δεν έχει τουαλέτες στο μεγάλο πολυσύχναστο λιμάνι του

•δεν έχει χώρο να θάψει τους νεκρούς του

•δεν έχει ελεύθερες πλατείες να παίξουν τα παιδιά και να αποσπερίσουν οι γριές του.

•δεν έχει κάδους να πετάξεις το σκουπιδάκι του

•δεν έχει ασφαλή δρόμο να βαδίσεις.

Πέντε πραγματάκια, όχι πολλά, στο ύψος των αστραγάλων. Χαμηλά. Πέντε πραγματάκια που αλλιώς τα λένε ποιότητα καθημερινής ζωής ή και πολιτισμό. Η πώληση ακριβών υπηρεσιών προϋποθέτει την διευκόλυνση της καθημερινότητάς όχι μόνο των επισκεπτών, αλλά και των ντόπιων: γηγενών και αλλοδαπών, υγιών και αναξιοπαθούντων, παιδιών και υπερηλίκων. Αλλιώς, είναι σαν να φοράμε ακριβό πουκάμισο με τρύπια παπούτσια: από έξω μπέλα-μπέλα κι από μέσα κατσιβέλλα.

Οι φετινές δημοτικές εκλογές στη Μύκονο, κατά την εκτίμησή μου, θα γίνουν υπό το βάρος της εθνικής απουσίας οράματος και στόχων και με την πίστη στις συλλογικότητες και τις βάσεις αρχών να αιμορραγεί. Ποιος να πιστέψει πια τί και για ποιό λόγο;

Γι αυτό και θεωρώ μεγάλη ανοησία την σημαία της ηθικής και της τιμιότητας που σηκώνουν οι καθαροί γιακάδες απέναντι στην διαφθορά και την κλεψιά. Δεν αρκεί. Ο κόσμος μπορεί να είναι υπναράς, αλλά έχει και διαστήματα που χουζουρεύει, συλλογίζεται σοφά και δεν την παλεύει πια με την φτιασιδωμένη ή την κίτρινη πληροφορία. Τα γεγονότα που ξέρουμε είναι όσα τουλάχιστον έως τώρα έχουν πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης και της δημοσιότητας και δεν δικαιολογούν αυτό το αφελές σκεπτικό.

Επιχειρήσεις «καθαρά χέρια» και σημαίες ευκαιρίας με επιλεγμένες φωτογραφίες θυμάτων δεν θα γίνουν αποδεκτές. Οι ευθύνες είναι πολιτικές κυρίως, και ακολούθως διοικητικές. Όμως είναι τόση η σήψη και τόσο το εύρος των ευθυνών (αγγίζει βέβαια και εμάς τους ίδιους τους πολίτες, που υπερψηφίσαμε τακτικές και αποκρύψαμε προς όφελός μας μικρές εξυπηρετικές παρανομίες που εν τελει γιγαντώθηκαν και μας πλάκωσαν) που δεν εμπιστευόμαστε πια ούτε τους εαυτούς μας. Νομίζουμε πως όλα είναι ψέμματα. Ή μισή αλήθεια. Ή και λιγότερη απ’ τη μισή.

Κατά την προσωπική μου άποψη λοιπόν, χρειάζεται να αρχίσουμε από την αρχή. Πρώτα να εμπιστευθούμε τους εαυτούς μας. Ακολούθως τους φίλους μας. Να μιλήσουμε, έστω να μουρμουρίσουμε, στην παρέα μας, στη γειτονιά μας, στην κοινότητά μας. Να πιστέψουμε. Όχι στα –δήθεν- καθαρά χέρια αλλά στα καθαρά μυαλά, στις καθαρές σκέψεις. Στην πηγαία και ανέξοδη ελπίδα. Οι κλέφτες κλέβουν πρώτα την πίστη μας στους ανθρώπους και η τιμιότητα δεν αφορά στο ταμείο και την τσέπη, αλλά στην γενναία και καθαρή βούληση. Στην επιθυμία. Στους στόχους.

Κι ας ξεκινήσουμε απ΄τους ταπεινότερους.

Δεν χρειάζονται επικοινωνιολόγοι, μάνατζερ και πολιτικές τακτικές για να υπερασπιστείς δημόσια τα στοιχειώδη και να αγωνιστείς για τα αυτονόητα. Δεν χρειάζονται σοβαρές επενδύσεις για να μπορείς να κατουρήσεις, να παίξεις, να περπατήσεις με ασφάλεια ή να θαφτείς (και κυρίως να ξεθαφτείς) με αξιοπρέπεια.

Ένα ρεφρενάκι που να το μοιράζεσαι φωναχτά χρειάζεται, ακόμα κι αν είναι φοβισμένο και αδέσποτο. Έπειτα γιατί τραγουδάμε; Για να χορτάσουμε ή για να ξεδιψάσουμε; Νομίζω πως τραγουδάμε για να ανοίξουμε –έστω- φάλτσα, μια ρωγμή. Να στρέψουμε το βλέμμα μέσα μας. Σε ότι μυρίζει αγάπη, πίστη, συμπόρευση και αγώνα.

Εξάλλου, «κάλλιο στη γαλέρα με τις ακατάλυτες παρέες, […] παρά αυτή η μονοκαλλιέργεια απάτης και υψηλών στόχων»1.

1 βλέπε: Πετεφρής, Το νησί, http://petefris.blogspot.com

σημ. το άρθρο δημοσιεύεται εδώ:  http://kepom.wordpress.com/

Advertisements

2 thoughts on “Στο ύψος των αστραγάλων

  1. Δεν χρειάζονται σοβαρές επενδύσεις για να μπορείς να κατουρήσεις, να παίξεις, να περπατήσεις με ασφάλεια ή να θαφτείς (και κυρίως να ξεθαφτείς) με αξιοπρέπεια.

    ούτε άνω τελεία έχω να προσθέσω, ένα θαυμαστικό θα το βάλω όμως γιατί το οφείλω

    !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s