Home

Στην απόλυτη επικαιρότητα ένα άρθρο που μετρά ήδη 3 χρόνια ζωής. Οι πιτσιρικάδες Starόπληκτοι κυνηγοί διασημοτήτων και οι ευσεβείς κυρίες που πετάχτηκαν μια βόλτα αναχωρούσες από Τήνο κατά την επιστροφή προς τα χωριά του Κάμπου και τα ορεινά της Μακεδονίας, μείνανε να θαυμάζουν σταρλέτες κι αοιδούς, τηλεπερσόνες και παρεπιδημούντες μόδιστρους. Πολιτικά πρόσωπα δεν φύονται πλέον στο νησί. Πλην εξαιρέσεων, που την πληρώνουν ακριβά με καταδικαστική φωτογραφία τους στα ειδησεοσκανδαλοθηρικά «blogs»! (Α, ρε Σπηλιωτόπουλε τη σου ‘μελλε να πάθεις!)

Στάσου μύγδαλα

Στη Μύκονο τα πρώτα τουριστικά βήματα έγιναν την δεκαετία του ’20. Και δεν ήταν μόνο οι περιστασιακές αφίξεις αρχαιολόγων και αρχαιόφιλων με προορισμό τη Δήλο. Ήδη από το 1925 καταγράφονται οι πρώτες μαζικές αφίξεις Ελλήνων και ξένων εκδρομέων διοργανωμένες από τους Μυκονιάτες της Αθήνας και φίλους τους με την αρωγή της Ένωσης Μυκονίων.

Η τουριστική Μύκονος της δεκαετίας του ’30 ήδη παρουσιάζει στοιχεία παρόμοια με τα σημερινά, μικρότερης όμως έντασης. Όμως τα προβλήματα παραμένουν τα ίδια. Ηχορύπανση, τουριστικές υποδομές, λιμάνι, απορρίμματα. Στην εφημερίδα «Μυκονιάτικα Χρονικά» του 1933 συναντά κανείς πρωτοσέλιδους τίτλους όπως:

-Οι Μυκόνιοι και οι ξένοι των, 15 Απρ. 1934

-Η Μύκονος από τουριστικής απόψεως, 23 Σεπτ. 1934,

-Προσέξατε την Μύκονον (προς τον ΕΟΤ), 7 Οκτ. 1934

Τα νιάτα της εποχής –κυρίως Αθηναίοι- παρουσίαζαν εικόνα πρωτόγνωρη πλην σημαίνουσα για το νησί. Σημείο αναφοράς ήταν το ξενοδοχείο Δήλος κι όταν τις πρώτες νυχτερινές ώρες έσβηναν τα φώτα το γλέντι συνεχίζονταν στο Γιαλό και στα σοκάκια.Έξαλλα νιάτα, που κατέλαβαν αργότερα θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, είδαν τ’ όνομά τους σε θεατρικές μαρκίζες, σφράγισαν ποιητικά τη γενιά τους, τρανοί της δόξας και του χρήματος, η χρυσή γενιά της Μυκόνου του ’30. Θα σμίξουν αργότερα με εξόριστους, αντιπάλους του Μεταξικού καθεστώτος. Ύστερα θα χαθούν στη μέγγενη της Κατοχής, στη μάχη της επιβίωσης και θα ξανάρθουν μετά τον Εμφύλιο. Ωριμότεροι! Όλη η παρέα εδώ. Πάλι ισχυροί. Της πολιτικής, του χρήματος, του καλλιτεχνικού χώρου. Νέα στέκια στο νησί, νέοι άνθρωποι, νέοι δρόμοι, η ίδια γεύση ξεγνοιασιάς και αλεγρίας. Αγοράζουν τα πρώτα σπίτια ή χτίζουν τα δικά τους. Τα αρχοντικά της Χώρας και της Άνω Μεράς φρεσκάρονται. Σάλες ανοίγουν, αυλές ασπρίζονται. Οι νοικοκυρές περιποιούνται δωματιάκια. Σπίτια, κλειστά λόγω εσωτερικής μετανάστευσης, νοικιάζονται σε παραθεριστές. Όσοι δεν χωράνε στο Δήλος, στο Απόλλων, στο Λητώ, στο Ξενία, μπαίνουν στα σπίτια μας, μοιράζονται την κατσαρόλα μας. Ξεφυτρώνουν τα πρώτα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Όσο περνά ο καιρός η Μύκονος ανακαλύπτει τα «τρεχούμενα νερά», ένα είδος πρώτης ζήτησης σε μόνιμη ανεπάρκεια. Τα πρώτα Rooms for rent καλωσορίζουν τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο.

Η τουριστική Βαβέλ της Μυκόνου χτίστηκε στη δεκαετία του ’60. Όλες οι γλώσσες ακούστηκαν τότε. Το νησί κάλεσε πίσω τα μεταναστευμένα παιδιά του. Οι Αθηναίοι ένοιωσαν κοσμοπολίτες, οι ξένοι σάστισαν, φώλιασαν, ξέδωσαν. Οι χίπις φόρεσαν χαϊμαλιά και σανδάλια, έστριψαν τσιγάρα στη άμμο, έντυσαν Rock το βράχο ως πέρα όσο τους πήγαιναν τα πόδια τους, χωράφι το χωράφι, βράχο το βράχο, άνοιξαν μονοπάτι για τον παράδεισο. Ντόπιοι κι επισκέπτες γίνανε ένα. Τρώγανε το ίδιο ψωμί, μοιράζονταν τα ίδια σύκα, μένανε κάτω από την ίδια στέγη.Ο Ευρωπαίος, σαν έλυσε τα προβλήματα που του κληροδότησε ο πόλεμος, μπόρεσε να χαρεί το κομπόδεμά του, σε τόπους παραδεισένιους, μια ανάσα μακριά. Εργαζόμενοι, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, ομοφυλόφιλοι, θαυμαστές αρχαιοτήτων, το διεθνές τζετ σετ, ο καθένας ζει εδώ τον δικό του παράδεισο.Το νησί άρχισε να μιλά ξένες γλώσσες. Τα Rooms to let with running waters, έγιναν σοβαρές επενδύσεις ξενοδοχείων. Άλλοτε εκ μετατροπής κι άλλοτε εξαρχής στημένες. Τότε άρχισε η μεγάλη πίεση. Τα φέρι μποτ έφεραν οχήματα, ήρθαν μηχανήματα, δρόμοι ανοίχτηκαν. Έγινε ο παράδεισος κήπος. Με φως, νερό, τηλέφωνο. Με εστιατόρια και χώρους διασκέδασης. Με λεωφορεία και ραδιοταξί.

Κάποια στιγμή, όπως συμβαίνει στους παραδείσους, ο όφις, κοίταξε στα μάτια την παραδεισιώτισσα  και της είπε: «Να ένα μήλο». Το πήρε εκείνη και το ‘κρυψε. Η ιστορία, ως γνωστόν, επαναλαμβάνεται μόνο σαν φάρσα. Κάποιοι αργότερα βρήκαν και δάγκωσαν το μήλο, άλλοι πάλι όχι. Εντωμεταξύ αυξήθηκαν οι έποικοι του Κήπου. Δεν ήταν πολλοί στην αρχή. Κάνανε απλά πολλή φασαρία. Αίροντας τις αμαρτίες-επιθυμίες των γονιών τους, σπρωγμένοι από μια ακατανίκητη επιθυμία που προκαλούσε η αλόγιστη κατανάλωση κίτρινων φυλλάδων και τηλεοπτικών εκπομπών, ήρθαν και ξανάρθαν. Κι όπως όταν θεωρείς κτήμα σου μια γυναίκα που σου χαρίζει το κρεβάτι της, έτσι λογίστηκε σαν Μύκονος ο κήπος των εποίκων.

Κάποτε ανακάλυψαν δίπλα τους, άνθρωπους, που πίνανε καφέ στου Μπακόγια, στου Κοιλιαμπούρη, στου Μαδούπα, τρώγανε στου Μαθιού, στου Ριζόπουλου, στου Λημνιού, γλεντούσαν με σαμπούνα, πίνανε δικό τους κρασί, χορεύανε σε πανηγύρια, είχαν παιδιά στο σχολείο, είχαν ψυγείο και τηλεόραση. Και τότε όλο αυτό φανερώθηκε –πάνε καμιά δεκαριά χρόνια τώρα- ως η «Άλλη Μύκονος». Σα να λέμε δηλαδή η Μύκονος των «Άλλων». Σχήμα οξύμωρο, καθώς ορίζεται ως «άλλο» το προϋπάρχον.

Μεγαλώνοντας χωρίς διαχωρισμούς τουριστική πελατείας, μάθαμε να μετράμε ενιαίο το σώμα του νησιού. Πονάμε για όσα συμβαίνουν. Πονέσαμε το ίδιο όταν μας είπαν πως το Aids προτιμά συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων ή όταν λόγω της πτώσης του Χρηματιστηρίου, τα εικοσάποντα κουβανέζικα πούρα, έγιναν cigarillos. Και τους σεμνούς και ταπεινούς υπουργούς νοιαζόμαστε, που τους καλεί μονότονα ο όφις: «Στάσου ‘μύγδαλα» κι όμως τους στερεί και φέτος τη χαρά του Κήπου η «γυναίκα του Καίσαρα» κι ο φόβος που φυλάει τα έρημα, χάριν του φαίνεσθαι. Του μη εκτίθεσθαι δηλαδή για να εκλέγεσθαι. Κι έτσι μένουμε όλοι απολύτως εκτεθειμένοι στον κάθε όφι!

Σημείωση:

-Δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2007 στο περιοδικό MYKONOS COFIDENTIAL. Το γεγονός ότι φέτος, στο επετειακό τεύχος του 2010 για τα 5χρονα, ξαναδημοσιεύεται ως ένα από τα καλύτερα του περιοδικού για το τεύχος του 2007, μας ξαφνιάζει ευχάριστα.

-Επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά με τα πρώτα Φθινοπωρινά σύννεφα του ίδιου χρόνου. Κανένας πολιτικός δεν ήρθε στο νησί αυτό το προεκλογικό καλοκαίρι. Ακόμα κι αυτοί που ήρθαν νωρίς (π.χ. ο Γιακουμάτος το Πάσχα του 2007 και η Φάνη Πάλλη Πετραλιά λίγο αργότερα, για να δώσει και καλά ένα βραβείο), έχασαν τα υπουργεία τους.

Advertisements

4 thoughts on “Ξαναστάσου μύγδαλα!

  1. Εξαιρετικό άρθρο, του άξιζε η αναδημοσίευση.
    Νιώθω ότι όσα συμβαίνουν θα σημάνουν μια νέα περίοδο για το νησί μας.. προς το καλύτερο!
    Την καλησπέρα μου:)

  2. Αντε τώρα να «αναγνωρίσει» κανείς την Ελιά!
    Και ο κάβος που μισοφαίνεται ανάμεσα στα ωραία πόδια της μαυρισμένης γοργόνας, μπορεί να βαστά και του Φούσκη την… γαλέρα!
    Ε ρε Δημητρό τι με θύμησες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s