δεν έχω δυο λέξεις ν’ ακουμπήσω

«…ξέρω στον Άι-Λούκα κάποιο μέρος,

που ‘ναι μια μούρλια όταν ανθεί το χαμομήλι*»

Εκεί από χτες αναπαύεται η μάνα και δεν έχω τις δυο λέξεις που χρειάζομαι, που μέσα τους να ακουμπήσω όσα εδώ και μέρες θέλω να πω. Δεν τις έχω…

Κι ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω
πώς μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα
που αγαπιέται**

Ακουμπάω εδώ λόγια παρηγορητικά, δυο δικών μου και δικών της ανθρώπων του Πέτρου και του Αρτέμη, που μόλις έφερε από την Αμερική το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:

«Thia maria was one of the best women on the earth. She meant a lot to all of us… especially my mother. A big part of mykonos has died with her. The island will not be the same without her. We felt this way for the first time when we lost our papou, then our uncle billy, now our thia maria. Ican’t believe she’s gone. I really expected her to make it and be just fine. She was a loving and compassionate and sensitive and sincere and earnest woman, a true lady, always caring for others and always being generous with her kindness and her smile. We regarded her with high esteem. She was my favorite! I loved her very much. I’ll miss her very much. Our whole family shared a special bond with her. Our hearts are broken. We send our sympathy, our empathy, our love and what courage we have left. The world has lost a great and dignified lady. We love you all. We were all very lucky to have had her in our lives …we really were.

We really really really loved her very much!
We will always remember her lovingly & fondly

SHE WAS THE BEST!
~pk & arte»

* Πανάγου Αξιώτη «Επιστολή»

** Κώστα Καρυωτάκη «Mυγδαλιά»

Φωτογραφία Asteroid, Πρωτομαγιά του 2009

Advertisements

28 thoughts on “δεν έχω δυο λέξεις ν’ ακουμπήσω

  1. Δημήτρη… το ξέρεις πως δεν έχω ούτε κι εγώ λόγια…
    Όταν μου τόπες, τάχασα, ήμουνα στον δρόμο κι έχασα το βήμα μου.
    Λεβέντισα γυναίκα – αυτό μόνο έχω να πω τούτη την ώρα. Θα την θυμάμαι πάντα, όπως στην φωτογραφία αυτή, στον Γυαλό εκείνο το ηλιόλουστο Πρωτομαγιάτικο πρωινό, που περπατούσε αγέρωχη και τρίζανε οι πέτρες!
    Δύναμη σε όλους σας και κουράγιο εύχομαι…

  2. Πεθαίνει μόνον αυτός που τον ξεχνάμε.
    Να την θυμάστε και θα είναι πάντα εκεί.
    Αντισταθείτε στο θάνατο της μνήμης γιατί η λησμονιά είναι ο θρίαμβος του εξολοθρευτή.

  3. Έχε φυλαχτό την ευχή της και εικόνισμα τη μνήμη της.
    Γλυκόλαλη, χρυσοχέρα μάνα σαν τις περισσότερες μάνες αυτής της γενιάς, δεν θα ξεχάσω τις ζεστές κρεμυδόπιτες και τους κουραμπιέδες της. Χαμογελαστή, ακάματη, μόνο αλάφρωνε-ποτέ δε βάρυνε άλλους.Όσο υπάρχουν τέτοιες μάνες κανείς δεν μένει ορφανός. Κι όσο φεύγουν μια-μια τόσο νοιώθουμε την πίκρα της απώλειας. Το λέω αυτό γιατί όποιος έμπαινε στα σπίτια των φίλων του από μικρός ξεχώριζε και θυμάται πως υπήρχαν μάνες σαν τη δικιά του και σ’ άλλα σπίτια, με παρόμοια τέχνη στην κουζίνα, στη γλύκα του λόγου, στην απαντοχή,στην αγάπη για τα παιδιά,στην καλωσύνη,στο χάδι. Τέτοια ήταν η κυρα Μαρία, και δική μας μάνα.Αλαφρύ το χώμα της και ένα ειλικρινές δάκρυ απάνω του.

  4. Αυτά που είχα να σου πω, σου τα είπα από κοντά.
    Σου αφήνω εδώ αυτό το μικρό ποίημα της Emily Dickinson.
    The bustle in a house

    The morning after death
    Is solemnest of industries
    Enacted upon earth.
    The sweeping up the heart
    And putting love away
    We shall not want to use again
    Until eternity.

    Νά ‘ χεις την ευχή της.

  5. Τα θερμα μου συλληπητηρια. Να την θυμαστε παντα με αγαπη. Εχοντας μια μητερα σε πολυ μεγαλη ηλικια τρεμω, και εχοντας χασει μολις πριν 6 μερες τον αγαπημενο μου πεθερο, συμπασχω.

  6. ΜΑΝΑ
    -Μάνα, μανούλα μου γλυκιά που είσαι γιομάτη μυρουδιά,

    μη φεύγεις μην αναχωράς το σπίτι μας μην παρατάς.

    Κι άμα στον Άδη κατεβείς μετανιωμένη θα βρεθείς,

    τι κλείνει η πόρτα του Κατή με σιδερένια κλειδαριά

    που μήτε ανοίγει μήτε σπα.

    -Αν ε, μανούλα μου χρυσή, καλή παράδεισο να βρεις

    να μας αφήσεις την ευκή σ’ αγγόνια σου και σε παιδιά.

    (Από τα «Μοιρολόγια της Μάνης», βιβλίο της Βούλας Δαμιανάκου)

  7. Σε τέτοιες πίκρες,ποτέ δεν είχα λόγια-πάντα μου φάνταζαν λίγα.

    Κουράγιο.

    Και καλό,ανάλαφρο, Ταξίδι στην ψυχούλα της Δημήτρη μου…

  8. Μέσα μας είναι οι άνθρωποι, ιδίως εκείνοι που αγαπάνε και αγαπιούνται τόσο και δεν φεύγουν με τίποτα, ακόμα κι όταν κρύβονται από τα απέξω μάτια μας. Η αγάπη της είναι μαζί σας.

  9. Enas akoma gonios mas… pou efyge kai afhse piso paidia kai eggonia, to glyko ths logo kai to megalo ths xamogelo…aytos o topos steneyei oso paei…alla na.. etsi einai h rota ths zohs…elafry to xoma…kai h dikia sou h kardia xreiazetai xrono…h mana afhnei piso to keno ths ghs kato apo ta podia mas ..poy xanetai.
    Kale mou file se filo glyka

  10. Τι να πω (και μάλιστα πολύ καθυστερημένα);;;

    Να τη θυμάσαι γλυκά…

    Και να κλαις (από λύπη) και να γελάς (από αγάπη και … μέσα στο πνεύμα της το γεμάτο χιούμορ) ταυτόχρονα… (ξέρω, μια κι είχα τη χαρά να τη γνωρίσω)…

    Την αγάπη μου στον πατέρα σου

  11. First of all I want to send our condolences to you and everyone in your family for the very sad lost of your mother, wife and grandmother. We were saddened to hear about your loss and have thought about you very often since we read the sad news. I know Claire sent a card at the time but writing to you again makes me need to tell you, in my own words, how bad we feel.
    Maria to us was the symbol of Mykonos. She welcomed us, our family, our students and later our friends every time we arrived in Mykonos. Although everyone was excited, exhausted or just worn out from travel by the time we arrived at the Carbonaki Hotel her quiet smile always revived us. She let us know and reminded us that the village is not about the beaches or the night life but the people and their concern for the visitor.
    Her kindness always made us feel welcome and that ‘wonderful smile’ just made us feel like we were at home. She introduced me to some of the famous foods of the islands my giving me a dish of something she was preparing for your father “just so I could taste it” and she spoiled us by doing little things for Claire and I because we have visited so often. I know she enjoyed our groups because she said they were always respectful and quiet. She even laughed when someone did not exactly “follow the rules”.
    We will miss her very much, as I know all of you are, and will try to remember her smile whenever we think of Mykonos.

    We are not taking a group to Italy or Greece this summer but are coming to Greece for a short stay after a business trip.

    I look forward to seeing you and telling, you in person, how we feel about Maria. Please give your dad our warmest regards and tell him we send our love.

    Chuck Albanese

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s