Ρώσσικες Νύχτες

Την Αποκριά το πρώτο που ξορκίζεις είναι ο θάνατος, ο φόβος του θανάτου μάλλον.

Kι επειδή όλα αυτά στο βάθος τους έχουν την πλάκα τους, αφού πάνω απ’ όλα είναι οι όμορφες στιγμές που σε ζεσταίνουν κι ενίοτε σε κρατάνε ζωντανό, η επιλογή να στρίψω την οδό Φρυνίχου και να απολαύσω τις «Ρώσσικες νύχτες» ήταν που γέμισε ευχάριστα το Σαββατόβραδό μου.

Οι «Ρώσσικες νύχτες» είναι πρωτίστως μια κωμωδία ανατρεπτική που παναπεί σε φέρνει τούμπα, όσο σκατά και να ‘ναι η διάθεσή σου.

Η υπόθεση: μια ομάδα έξι ανθρώπων -ο καθένας με το πρόβλημά του- περιμένουν να πεθάνουν. Επιλέγουν τη λύση της αυτοχειρίας με ρώσσικη ρουλέτα. Έτσι κάθε φορά ένας φεύγει, ενώ την ίδια στιγμή οι υπόλοιποι παίρνουν παράταση, ώσπου να βρεθεί πάλι ο έκτος για να παιχτεί σωστά το παιχνίδι της ζωής και του θανάτου.  Γιατί στην ουσία αυτό είναι. Για κάποιους είναι παιχνίδι θανάτου, αλλά για την πλειοψηφία δεν είναι παρά ένα παιχνίδι συναρπαστικής όσο και vivere pericolosamente ζωής.

Το κείμενο είναι της Βιργινίας Διακάκη και της Ράσμι Σούκουλη,

η μουσική του Αλέξη Ρέτση,

η σκηνοθεσία του Γ. Μποστατζόγλου

Σκηνικά – κουστούμια της Βιργινίας Διακάκη

Επιμέλεια κίνησης – χορογραφίες της Σοφίας Θανοπούλου

Παίζουν: Κωνσταντίνα Ψωμά, Στέλιος Τράκας, Λούσα Μαρσέλλου, Θοδωρής Μπουζικάκος, Γιώργος Παπασίνος, Δέσποινα Νικητίδου, Ράσμι Σούκουλη

Το γεγονός ότι η Scala Shop Gallery ανήκει κι επίσημα στους υποστηρικτές μιας τέτοιας παράστασης, μας χαροποιεί ιδιαίτερα.

Advertisements

One thought on “Ρώσσικες Νύχτες

  1. Χειμωνιάτικο Σαββατοκύριακο του 1986.

    Ταξίδι με φίλους στην όμορφη Μύκονο.
    Η Γιοβάννα , η μικρή Έλενα, ο Σπύρος , ο Αντρέας…

    …..και η καλοσύνη της κυρα Μαρίας ,
    να μοσχοβολάει ντόπιες μυρωδιές, κρατώντας στα χέρια της την αγάπη της στο πιάτο για τους δικούς της ανθρώπους που ήρθαν το χειμώνα στο νησί.
    Μυρωδιές που κρατάνε για πάντα.

    Καλό ταξίδι κυρα Μαρία.

    Αχ ποιητή μου…

    Κ. Καρυωτάκη

    » Μυγδαλιά

    Κι ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω
    πώς μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα
    που αγαπιέται.

    Εχει στον κήπο μου μια μυγδαλιά φυτρώσει
    κι είν’ έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει·
    μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τηνε μαραίνει
    και τη χαρά του ανθού της δε θα μου δώσει.

    Κι αλοίμονό μου! εγώ της έχω αγάπη τόση…
    Κάθε πρωί κοντά της πάω και γονατίζω
    και με νεράκι και με δάκρυα την ποτίζω
    τη μυγδαλιά που ‘χει στον κήπο μου φυτρώσει.

    Αχ, της ζωούλας της το ψέμα θα τελειώσει·
    όσα δεν έχουν πέσει, θα της πέσουν φύλλα
    και τα κλαράκια της θε ν’ απομείνουν ξύλα.
    Την άνοιξη του ανθού της δε θα μου δώσει

    Κι όμως εγώ ο φτωχός της είχ’ αγάπη τόση…»

    Δημήτρη, Θοδωρή η αγάπη της θα είναι πάντα στην αύρα της καρδιάς σας, της καρδιάς μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s