Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει*

Δύο ήτανε τα σημαντικά πολιτικά γεγονότα της χρονιάς στο νησί: η παραίτηση του Χρήστου Βερώνη και οι επιπτώσεις από την οικονομική κρίση. Για το φετινό θέμα μου στη στήλη Politics του Mykonos Confidential δεν προβληματίστηκα καθόλου. Για μένα το πιο πολιτικό ήταν μια συγνώμη, έτσι μπας και ηρεμήσει η ψυχή μας και κοπάσουν οι άνεμοι των τύψεων και δεν βασανίζουν πια  τις ξερολιθιές και τα σοκάκια του νησιού.

n831375721_3870348_7871

Doujon Zammit sorry!

Ένα εικοσάχρονο παλικάρι διάλεξε πέρυσι το νησί μας για διακοπές, ήρθε με όλη τη χαρά του κόσμου αποτυπωμένη στο πρόσωπό του κι έφυγε άδικα, πρόωρα κι αναίτια.

Ο θάνατος του Αυστραλού Doujon Zammit δεν ήρθε να επιβεβαιώσει το ρητό του Μενάνδρου: «Oν οι θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος». Ο κανόνας λειτούργησε αντίστροφα: όταν ένας νέος πεθαίνει αναγκάζονται ακόμα κι οι θεοί να τον αγαπήσουν. Η αντίδραση της παγκόσμιας κοινότητας αυτό έδειξε. Ξεφυλλίζοντας εφημερίδες, διατρέχοντας το διαδίκτυο, αντιλαμβάνεται κανείς το πόσο σημαντικό υπήρξε αυτό το γεγονός σε παγκόσμιο επίπεδο. Κυρίως, για τους νέους, τα διαβατάρικα πουλιά που προσβλέπουν σε ανοικτά σύνορα κι ασφαλή ταξίδια.

Τον Doujon δεν τον γνωρίσαμε. Μείναμε άφωνοι πέρυσι από την τραγικότητα του τέλους του. Κι ακόμα περισσότερο, συγκλονιστήκαμε από την στάση της οικογένειάς του. Η εικόνα του πατέρα και της μάνας, δεν μπορεί παρά να είναι η αντανάκλαση του πολιτισμού που κουβάλαγε στις αποσκευές του ο Doujon. Κι αυτό μεγαλώνει ακόμα περισσότερο την ντροπή και τον θυμό μας για συμπεριφορές, πρακτικές και προσανατολισμούς. Κυρίως για την αδυναμία μας να αποδεχτούμε την πραγματικότητα και να την εξομολογηθούμε λυτρωτικά. Μα τι άνθρωποι; Ήρθαν αθόρυβα στο νησί σαράντα μέρες μετά το θάνατο του παιδιού τους. Δεν τους πήρε χαμπάρι κανείς. Δεν ζήτησαν να δουν κανένα. Δεν ζήτησαν από κανένα τίποτα. Μα τι να ζητήσουν; Είναι τόσο πλούσιοι μέσα στην απελπισία τους. Τόσο πλούσιοι αισθημάτων. Δεν υπερβαίνουν τον πόνο. Τον βιώνουν λυτρωτικά. Βγαίνοντας από μια τραγωδία δίνουν, με τα όργανα του παιδιού τους, ζωή κι ελπίδα σε πέντε συνανθρώπους μας. Μια ευκαιρία ζωής. Αυτήν ακριβώς που δεν δόθηκε στον Doujon.

«γιατί ο τρόπος μας …είναι μαφιόζικος«

Ήταν μια έξοδος λυτρωτική. Έδωσαν και σε μας μια κατεύθυνση: «πρέπει να κοιτάξετε το θέμα του Κέντρου Υγείας στο νησί». Ναι αμέ! Αμέσως, να σπεύσουμε. Το υποσχέθηκε κι ο υπουργός εξάλλου. Πλην όμως το ξέχασε κι εμείς, ξέρετε, τον μόνο ασφαλή τρόπο που γνωρίζουμε για να λειτουργήσουν τα πράγματα είναι τον παράπλευρο, τον δρόμο της απωλείας. Να ‘τανε τρόπος κι ο Ντον Κορλεόνε να μας έδινε πενήντα χιλιάρικα, εμείς θα τον κάναμε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες. Γιατί ο τρόπος μας, ακόμα κι όταν είναι για της υγείας το «μεγάλο αγαθό», είναι τρόπος μαφιόζικος. Έτσι λειτουργούμε εξάλλου, μην τα ξαναλέμε.

DOUJON-ZAMMIT_POSTER-l

Στις δικές μας επίσημες αντιδράσεις σύμβουλος ήταν ο φόβος. Μη και μας χρεώσουν κάτι που πιθανόν να βλάψει τουριστικά τον τόπο σκέφτηκαν οι εκπρόσωποί μας. Λες και ανακαλύψαμε εμείς πρώτοι εδώ στη Μύκονο τους μπράβους, τα κυκλώματα, τις μαφιόζικες πρακτικές της μέρας και της νύχτας. Ευτυχώς, σ’ αυτό μας πρόλαβαν άλλοι. Γιατί σε όλη τη χώρα και σ’ όλους τους τομείς, όζει σαπισμένο το κορμί της διοίκησης, αιρετής και διορισμένης. Κι όπως ένα σάπιο μήλο, αργά αλλά νομοτελειακά σαπίζει και τα διπλανά του, έτσι σαπίζουμε κι εμείς οι πολίτες.

«σ’ ένα δυσώδες περιβάλλον»

Θύμωσα πέρσι το καλοκαίρι. Κι όχι μόνο εγώ. Εκατοντάδες Μυκονιάτες ένοιωσαν εγκλωβισμένοι σ’ ένα δυσώδες περιβάλλον. Άνθρωποι που έπρεπε να μας προστατέψουν αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Ανάξιοι και της στοιχειώδους ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ήταν αυτό το πνεύμα φιλοξενίας που μας γαλούχησε; Γι αυτό δίναμε, στα πέτρινα τουριστικά χρόνια, το κρεβάτι μας στον επισκέπτη; Για να φτάσουμε σήμερα σε δημοσιεύματα, όπως: «Υπάρχουν μπράβοι στη Μύκονο; Ασφαλώς. Ορατοί διά γυμνού οφθαλμού. Δεν τους έχει δει ο δήμαρχος; Αντί να τον παίρνουμε στα σοβαρά, πρέπει μάλλον να αναζητήσουμε τα αίτια της εκλεκτικής μυωπίας του…»

Δεν θα τα μάθουμε ποτέ. Όπως ίσως ποτέ δεν θα μάθουμε ποια ήταν τα αίτια της ξαφνικής παραίτησής του από το αξίωμα του δημάρχου. Κάποιοι είπαν: «Θεία δίκη» κι άλλοι πάλι θυμήθηκαν τον Δημοσθένη: «προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται» (Ολυνθιακός Α΄). Η ουσία είναι ότι πήγε σπίτι του κι είναι πάλι απελπιστικά μόνος. Μια ιδιότυπη μοναξιά που ενσυνειδήτως έκτισε ο ίδιος στα δεκαοκτώ χρόνια της δημαρχίας του. Η μοναξιά της εξουσίας. Η μοναξιά του όλα τα ορίζω, όλα τα διοικώ, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω, όλα εγώ …εγώ …ο Δήμος είμαι Εγώ! Ήμουν…

«κερασάκι στην τούρτα»

Στο λυκαυγές της χειρότερης τουριστικής σεζόν –χειρότερης σίγουρα κι απ’ αυτήν ακόμα του 1974- αναμένεται κλονισμός της Αγοράς με όρους «Επιστράτευσης». Μια πραγματική επιστράτευση όμως έπρεπε να κηρυχθεί το περασμένο Φθινόπωρο. Επιστράτευση μια ώριμης Αγοράς που θα περιόριζε τη ζημιά και θα έδινε κατευθύνσεις διεξόδου. Αντ’ αυτής σοβαρότης μηδέν, οργανωτική κατεύθυνση ανύπαρκτη, προοπτικές στον αυτόματο, συνεννόηση Βαβέλ.

Το πολιτικό είναι και το ανθρώπινο. Είναι συγκλονιστικό,  είναι εκείνο που σημαδεύει τις μέρες που έρχονται, εκείνο που βαραίνει αυτές που υπήρξαν. Γι αυτό ο θάνατος του Doujon Zammit υπερσκελίζει και το γεγονός της εισόδου σε περίοδο οικονομικής κρίσης και την παραίτηση του επί 18ετία δημάρχου Χρήστου Βερώνη. Γιατί αποδείχτηκε το φαινόμενο του πετάγματος της πεταλούδας, που εδώ πετά και συγκλονίζονται τα πέρατα του κόσμου. Έτσι, με πόνο, πέρασε στη συνείδησή μας ένας στοιχειώδης κανόνας. Καθαρά το είδανε κι οι πιο αδιάφοροι, πως όταν δέρνεις μέχρι θανάτου ένα παλικάρι στη Μύκονο, πονάει ο κόσμος όλος. Μ’ αυτή την οπτική αν δεις τα πράγματα, η παραίτηση Βερώνη μοιάζει κερασάκι στην τούρτα κι η παγκόσμια οικονομική κρίση επικάλυψη σοκολάτας.

*στίχος του Γιάννη Ρίτσου από το «Καπνισμένο τσουκάλι»

Advertisements

One thought on “Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s