Home

Την ημέρα που έφαγε ένα πιάτο μοσχαράκι αγουριδάτο με πανηγυροπίλαφο σε ζουμί προβατίνας θα την θυμάται σε όλη του τη ζωή! Και δεν είναι για το φαΐ. Πιλάφι στο φινάλε θα του ‘χανε στρωμένο και στον Παράδεισο με το καλωσόρισες.

mosxaraki me ksina stafylia

Σάββατο πρωί το παράπονό του ανησύχησε τη Φρατζέσκα που βγήκε στην αυλή να δει τι τρέχει. Κάποιο γατάκι πίστεψε θα είχε πάλι εγκλωβιστεί στα κλαδιά του δέντρου και τρέμει η ψυχούλα του για να κατέβει. Όμως δεν! Ο πιτσιρίκος δεν έκλαιγε από φόβο. Από αγωνία έκλαιγε καθώς ένοιωθε το λάδι στο καντηλάκι του να τελειώνει και ένα απεγνωσμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης, φούσκωσε τα πνευμόνια του. Φύσηξε μια, κραυγή να την πεις;  Δυνατή, επίμονη, επαναλαμβανόμενη, κλαψιάρικη φωνούλα. Το άκουσε καθαρά: «νιάου …νιαου, εδώκαλέ …νιάου» και βγήκε. Κι από τότε ήταν όλη τη μέρα αμίλητη, αφού δεν το χωρά ο νους το πόσο σκληρό είναι το υλικό που φτιάχτηκαν κάποιοι «συνάνθρωποί» μας. Ούτε στο δικό της μυαλό χώρεσε ακόμα κι όταν θα το έλεγε αργότερα ωμά και ειλικρινά στην οκτάχρονη Μάρω κι εκείνη θα βούρκωνε, δεν το πίστευε:

-Σε μια σακούλα του μπακάλη ήταν δεμένο το γατί και για σιγουριά σε δεύτερη σακούλα …των σκουπιδιών.

Πολλά λόγια δεν χρειάζονται σε τέτοιες περιπτώσεις στην οικογένειά μας. Ο γατούλης υιοθετήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες.Ένα μωράκι τόσο δα, μαύρο, με τεράστιες κάτασπρες μουστάκες. Θα γίνει ωραίος αρσενικός γάτος αυτός! Η αγωνία, αν θα φάει ή όχι, λύθηκε άπαξ και δια παντός, όταν σε λίγες ώρες τσάκισε το μοσχαράκι με ξινά σταφύλια και πιλάφι που του σερβίραμε.

Sostis Salvatore

Ε, τέτοια τιμή! Ένα γκουρμέ κοπρόγατο στην αυλή μας;

Σιγά μην και δεν κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για το λεβεντόνι. Έστω και μια περιορισμένης έκτασης υιοθεσία. Ή μια αναζήτηση ανάδοχης οικογένειας μέχρι να τον αποδεχτεί η Chii που από χτες βγάζει νύχια και δεν έχει κουνήσει ρούπι από το σπίτι μην τυχόν και διανοηθεί ο πιτσιρικάς που φιλοξενείται προσωρινά στο μπαλκόνι και διαβεί το κατώφλι μας.

Στον γατούλη, που φέρει το επίσης προσωρινό όνομα Σώστης ή Σαλβατόρε αφιερώνεται η συνταγή που ακολουθεί.

5216_101839807857_651897857_2138798_818956_n

Μοσχαράκι με ξινά σταφύλια

Στην αμπελουργία, έρχεται μια στιγμή που πρέπει να ξεφορτώσουμε λίγο τα πρέμνα, ώστε να έχουν καλύτερη απόδοση και να δυναμώσουν τα τσαμπιά που θα αφήσουμε. Αυτό καλό είναι να γίνεται τον Μάιο ή στις αρχές του Ιούνη. Σε δεύτερη φάση κόβουμε έστω και καθυστερημένα τα μεγάλα άγουρα τσαμπιά που κρίνουμε είτε ότι δεν θα αντέξει το φυτό μας να τα σηκώσει, είτε σέρνονται στο έδαφος, είτε τέλος έτρεξε το σάλιο μας για ένα νόστιμο και μυρωδάτο φαγάκι.

Πάμε υλικά:

1 κιλό μοσχαράκι

1 μεγάλο κρεμμύδι

4 δόντια σκόρδο

3-4 τσαμπιά μεγάλα άγουρα σταφύλια

50 γρ. λάδι

~για το πιλάφι~

2 φλυτζάνια ρύζι για πιλάφι

4 φλυτζ. ζωμό προβατίνας

αλάτι πιπέρι

5216_101839812857_651897857_2138799_1430123_n

Βίρα τώρα, με καρδιά και τσιπουράκι στα διαλείματα, γιατί νηστικό κι απότιστο μαγειράκι δεν προκόβει!

Στην κατσαρόλα μας ρίχνουμε το λάδι και το κρεμύδι ψιλοκομμένο με το σκόρδο να ψοφήσουν. Προσθέτουμε το μοσχαράκι κομμένο κομμάτια (εμείς διαλέξαμε λαιμό για την περίπτωση) και το ανακατεύουμε να ροδίσει γύρω γύρω. Από καμία πενηνταριά ρόγες σταφυλιών αφαιρούμε μόνο τα κουκούτσια και τις ρίχνουμε στην κατσαρόλα. Ξετσαμπουριάζουμε τα υπόλοιπα τσαμπιά και τα λειώνουμε. Σβήνουμε σε δυνατή φωτιά με το ξινό ζουμί των σταφυλιών, χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε το φαγάκι μας να πάρει τον χρόνο του και να μαγειρευτεί σε πολύ χαμηλή φωτιά. Προσθέτουμε ένα ποτήρι ζεστό νερό (κι ίσως λίγο ακόμα στην πορεία) και το αφήνουμε να γίνεται για δυο ώρες.

5216_101839817857_651897857_2138800_428124_n

Για το πιλάφι χρησιμοποιήσαμε ζουμί από προβατίνα πανηγυριώτικο. Ας είναι καλά ο καταψύκτης που φυλάει για μας τα καλύτερα. Σε αναλογία 2 ρύζι – 4 ζωμό – 1 νερό, έβαλα να πάρει δυο βράσεις το ρύζι, στη συνέχεια το τράβηξα από την φωτιά, το ξεσκέπασα και κάλυψα με πετσέτα. Δεν πρόσθεσα αλάτι ή βούτυρο μιας και ο ζωμός ήταν αρκετά λιπαρός και αλατισμένος, μόνο έστηψα το μισό από ένα μικρό λεμόνι.

Σημ. Ήταν μια καλή στιγμή, αφού όλοι ευχαριστηθήκαμε. Να σημειωθεί ότι κουβάλαγα το άγουρο άρωμα του σταφυλιού και την υπόξεινη γεύση του όλη μέρα. Μια απόλαυση. Το προτείνω γιατί το έχω φτιάξει και ήταν τέλειο και με κατσίκι στον φούρνο.

Η αποκάλυψη βέβαια ήταν ο Σώστης, που τσάκισε το δικό του μερδικό με ιδιαίτερη όρεξη, γι αυτό και έπαιξε πολύ η ευοίωνη πιθανότητα να υιοθετηθεί από τον γυιο γνωστού αμπελουργού. Ένας γάτος που τρώει ξινά σταφύλια, που αλλού, παρά στου αμπελουργού την αυλή θα ήτανε ευχή να καταλήξει! Αλλά φευ, όταν η πρόταση έφτασε εκεί, ήδη άλλοι έξι γάτοι είχαν προλάβει να δημιουργήσουν το αδιαχώρητο.

Ζητείται λοιπόν το καλύτερο για τον Σώστη ή Σαλβατόρε κι όποιος έχει πρόταση ας την καταθέσει…

Αυτά από το νησί. Ζούμε καλά, απολαμβάνουμε τα μοσχαράκια μας με αγουρίδες και πανηγυροπίλαφο σε ζωμό προβατίνας κι ευχόμαστε εσείς να ζείτε ακόμα καλύτερα.

Στον μικρό Σώστη,

στη μικρή Μάρω

και στον μικρό Γαλάτη

αφιερωμένο!

Advertisements

3 thoughts on “Του αμπελουργού το μοσχαράκι, ανάμεικτο συναισθημάτων!

  1. Πάει, το αποφάσισα. Όταν με το καλό έρθουμε Μύκονο, θα βάλω τον πιτσιρικά να σε απασχολήσει κι εγώ θα κουρσέψω τον καταψύκτη σας!

    Ακούς εκεί «ζουμί από προβατίνα πανηγυριώτικο»!!! 😀

    ΥΓ: Αυτό με την διπλή σακούλα θα μου πάρει μέρες να το ξεπεράσω – και μπράβο στην καλή σου που κρατά τ’ αυτιά της ανοιχτά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s