Αυτή την πόλη πάλι θα την ξαναβρείς…

Η χώρα καίγεται και ο πόλεμος πλησιάζει.

Η μαμά λέει όλα καλά και η τηλεόραση ουρλιάζει.

[Danii The Starship]

 Το πρόβλημα της Αθήνας (και κάθε πόλης που τείνει να της μοιάσει) δεν είναι οι φωτιές.

skoupidia

Το πρόβλημα της Αθήνας είναι ότι δεν την αγαπάει κανείς. Φαίνεται αυτό από την τύχη που της επιφυλάσσουν οι κυβερνήτες της. Φαίνεται κυρίως στην καθημερινότητα των κατοίκων της.
Μίζερες πολυκατοικίες στις γειτονιές, στο κέντρο και στην περιφέρεια, εγκαταλειμμένα πολυόροφα κτίρια, πλατείες αφιλόξενες, πεζόδρομοι εστίες καλλιτεχνικής έκφρασης του κάθε πικραμένου -στοιβαγμένοι σκουπίδια και παρκαρισμένα αυτοκίνητα, δρόμοι χαοτικής συμπεριφοράς, οδηγοί σε κρίση, κακότροποι ταξιτζήδες, υπάλληλοι βαρεμένοι, επιχειρηματίες σε αγανάκτηση, νοικοκυρές σε απόγνωση, πάρκα της πίκρας, απροσπέλαστα πεζοδρόμια, λιγδιάρικα σουβλατζίδικα, φοβισμένοι άνθρωποι, πεινασμένοι μετανάστες, επιθετικότητα και αρνητική ενέργεια παντού.
Αναρωτιέμαι αν δεν ήταν εδώ οι δουλειές και τα …νοσοκομεία, εντέλει αν δεν έμεναν εδώ όλοι για τα αυτονόητα δικαίωματα της εργασίας και της υγειονομικής περίθαλψης, τότε ποιοι θα έπαιρναν την απόφαση να κατοικήσουν εδώ;
Να το θέσω διαφορετικά; Αν η οικονομική κρίση είναι μια κρίση με τα όλα της, ποιοι θα μείνουν εδώ σ’ αυτή την πόλη; Άνεργοι και πεινασμένοι, δίχως ένα καρότο ή ένα κρεμυδάκι φυτεμένο στην αυλή τους, χρεωμένοι κι ανήμποροι να κινήσουν τα διαρκώς συγκρουόμενα αυτοκινητάκια τους με δίχως άκρη να ζητήσουν άλλα δανεικά, ανήμποροι και ξένοι σε πολυκατοικίες ξένων μεταξύ τους κατοίκων.

Γι αυτό και δεν με πείθουν εμένα τον επαρχιώτη καθόλου τα κροκοδείλια δάκρυα για τα λεηλατημένα καταστήματα, τις καμένες τράπεζες κι όλο το μπάχαλο των τελευταίων ημερών, γιατί ξέρω καλά πως εδώ και πολύ καιρό:

και στραβός είν’ ο γιαλός και στραβά αρμενίζουμε.

Ακούω από το πρωί προγράμματα χρηματοδοτήσεων για να επισκευασθούν τα κτίρια, να κινηθούν τα μαγαζιά να ξανακτιστούν τα καμένα. Τα τριχίλιαρα έγιναν δεκαχίλιαρα κι οσονούπω αναμένονται οι συνήθεις «ατθίγγανοι» να κατηγορηθούν ότι εισπράτουν άνευ δικαιώματος. Το έργο το ‘χουμε ξαναδεί. Επιδοτήσεις και δάνεια και στο βάθος …ρεμούλες, ρεμούλες, ρεμούλες!

Όποιος άκουσε έστω και μια κουβέντα, έστω και την εξαγγελία ενός ευρώ για την Παιδεία, για το ξεμπλοκάρισμα της νέας γενιάς, για το αύριο που ξημερώνει για τα νέα παιδιά, ας μ’ ενημερώσει κι εμένα. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η αναταραχή θα συνεχιστεί μιας και ο προσανατολισμός αυτής της κυβέρνησης δεν έχει καμιά προτεραιότητα σε τέτοια θέματα. Αλλά αυτό είναι για το οποίο θα πληρώσει και είναι κρίμα, γιατί μαζί της την πληρώνει και η πόλη και το δημόσιο σχολειό και η οικονομία!

Για τ’ άλλα έχει απλά, καθαρά και σταράτα μιλήσει οι ποιητής:

«Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναϊδείς
θα τους μισήσεις πάλι
έναν μονάχα δε θα βρεις
τον πιο μικρό, τον πιο πικρό, τον πιο αγαπημένο
τον μοναχό, τον δυνατό και τον αντρειωμένο

Αυτόν δε θα τον ξαναϊδείς να τονε βασανίσεις
και την μεγάλη του καρδιά να τηνε σκίσεις
αυτόν δε θα τον ξαναβρείς τι τον φυλάνε τ’ άστρα
τι τον φυλάει ο ήλιος του, τονε φυλάει το φεγγάρι…
«.

Μιχάλης Κατσαρός

Και μέσα στον ορυμαγδό των τελευταίων ημερών ακούω από παντού μια βιασύνη να μπούμε γρήγορα στο εορταστικό κλίμα των ημερών. Να σπεύσουμε δηλαδή σαν τη γάτα να σκεπάσουμε τα κακά μας, να μην τα βλέπουμε κυρίως, κι όλα μέλι γάλα στο τέλος, όταν πιθανόν θα κάνουμε ταμείο. Αμ δε! Σε τέτοιες ιστορικές στιγμές και με το Νομισματικό Ταμείο ante portas, ο Άγιος Βασίλης και το πάρτι της Παραμονής των Χριστουγέννων θα έπρεπε να είναι το τελευταίο που μας ενδιαφέρει. Γιατί όταν «έχει καεί το Κορδελιό» είναι κρίμα να ‘χεις δήμαρχο που κλαίει ένα πλαστικό δέντρο Χριστουγέννων που απλά άργησε πολύ να καεί!

 Σημ.: Για την εικονογράφιση φέρει «ακέραια την ευθύνη» ο Δημήτρης Αρβανίτης,

ο ίδιος που φταίει για το κείμενο:  «Που πάνε τα όνειρα όταν ξυπνάμε»

από την Agenda 2009. 

Advertisements

6 thoughts on “Αυτή την πόλη πάλι θα την ξαναβρείς…

  1. Εσείς οι επαρχιώτες δεν μπορείτε να αντιληφθείτε το ιδιοφυές του μεγαλειώδους σχεδίου : Καίμε την Αθήνα οπότε:
    1.Γλυτώνουμε τα έξοδα κατεδάφισης
    2.Τονώνουμε τον κλάδο της οικοδομής-που τελευταία περνάει κρίση
    3.Δημιουργούμε καινούργιες θέσεις εργασίας(τζαμάδες,μπογιατζήδες κλπ)
    4.Μειώνουμε ούτω πως την ανεργία.
    5.Αντιμετωπίζουμε την παγκόσμια οικονομική κρίση μιας και τα χρήματα αυτά δεν τα δίνουμε στην ουσία στους εμπόρους,αφού αυτοί είναι υποχρεωμένοι-όπως οι τράπεζες-να τα διοχετεύσουν στην αγορά.
    6.Ανανεώνουμε τις υποδομές της πόλης που είχανε παλιώσει.
    (Η πρόταση Σουφλιά να προμηθεύσουν τους γνωστούς-άγνωστους,κουκουλοφόρους,αναρχικούς-τέλος πάντων όπως θέλει να τους ονομάζει ο κάθε παρλαπίπας-με μπουλντόζες,απερρίφθη ως περισσότερο σαρακατσάνικης παρά σύγχρονης ευρωπαϊκής λογικής).

    υγ Είναι τόσο περιορισμένο και τοπικού χαρακτήρα το φαινόμενο των επεισοδίων,ωστέ σε τέσσερις πέντε πόλεις της Ισπανίας οι νεολαίοι ξεσηκώθηκαν,σε ένδειξη συμπαράστασης στους έλληνες νεολαίους,επιτιθέμενοι σε αστυνομικά τμήματα και κάνοντας καταστροφές…

  2. @thanks maria verivaki

    @selitsanos
    H εντός εισαγωγικών πρόταση παρουσιάζει ενδιαφέρον. Μήπως να χρησιμοποιηθεί και ως εκτονωτικός σάκος του μποξ.
    Περί του υστερογράφου… δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα, να ‘σαι σίγουρος.

  3. Κατ’αρχήν να πω ότι μου αρέσει η άποψη που εκφράζεις. Κι επίσης, ήταν ευτυχής συγκυρία που έκανες σχόλιο στη σχετική ανάρτηση του μπλογκ μας γιατί έτσι σ’επισκεύτηκα κι ετσι είχα την ευκαιρία να διαβάσω στίχους ενός ποιητή που τυχαίνει να είναι πρώτος εξάδελφος της μητέρας μας. Μεγάλωσε κι αυτός στην Κυπαρισσία και είχε κι αλλον ένα αδελφό επίσης ποιητή που όμως είναι από τους αφανείς (Κωστας Κατσαρός) και ρομαντικούς. Να σαι καλά.

  4. Φίλε μου όσοι γεννήθηκαν σε αυτήν την πόλη, όσοι ζήσαμε την Αθήνα στις καλές της στιγμές και όχι όπως την έχουν καταντήσει τώρα οι κυβερνώντες θα εξακολουθήσουμε να ζούμε στην Αθήνα γιατί εμείς την αγαπάμε. Είναι ο τόπος μας, εδώ έχουμε τις αναμνήσεις των παιδικών χρόνων. Και αν έφευγαν όσοι έχουν έρθει εδώ για δουλειά τότε ίσως θα ξαναβρίσκαμε μια πιθαμή γης να ξαναφυτέψουμε τα κρεμμυδάκια. Ξέρεις, όταν ήμουν παιδί είχα και λαχανικά είχα και λουλούδια που μοσχοβολούσαν στον κήπο.
    Οι καταστροφές δεν έχουν προηγούμενο, θλίβομαι και εξοργίζομαι. Φέτος όσα λαμπιόνια και αν στολίσουν για εμάς που γεννηθήκαμε εδώ καμία γιορτή δεν θα μας κάνει αίσθηση. Οι αθηναίοι φέτος δεν γιορτάζουν.
    Τα αιτήματα είναι δικαιολογημένα, το γνωρίζω πως αυτές οι καταστάσεις θα συνεχιστούν και ανησυχώ για τον τόπο μου.
    Συγγνώμη για το σεντόνι μα είμαι φορτισμένη για ότι αφορα αυτό το θέμα…Καλό βράδυ εύχομαι

  5. kalhμέρα! άκουσα και το δήμαρχο της πόλης των αθηνών να μας λέει ότι το χριστουγεννιάτικο χωριό θα ξαναφτιαχτεί γιατί είναι η χαρά των παιδιών.
    ξέρετε άραγε πόσο κοστίζουν τα σπιτάκια που κάνουν τη χαρά των παιδιών;
    τα λεφτάκια των εμπόρων που κάνουν τη χαρά των παιδιών;
    τα λεφτάκια των παιδιών που κάνουν τη χαρά των εμπόρων;
    ας συνοψίσουμε στη λέξη χαρά και στη λέξη χρήμα.
    ας συνοψίσουμε στη λέξη ανέχεια και στη λέξη….
    ποια λέξη; μήπως ‘ελευθερία και άει σιχτίρ όλοι σας’;
    λάθος τα λέω κι εγώ, σίγουρο είναι αυτό.
    αλλά τέλος πάντων πολύ καπιταλιστικό χωριό το χριστουγεννιάτικο!
    ίσως ακριβώς όπως η βηθλεέμ την εποχή της γέννησης του χριστού: ο χριστός γεννήθηκε παραπέρα, στην άκρη. όλο το άλλο σύστημα δήλωνε ‘κομπλέ’.
    έτσι και τώρα. για μερικούς το σύστημα δηλώνει ‘κομπλέ’. και τους πετάει έξω.
    καλημέρα και συγγνώμη για τις αηδίες μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s