Home

Έχω έναν κουμπάρο που έχει κι αυτός έναν κουμπάρο. Πιλότος ο κουμπάρος του κουμπάρου. Της Πολεμικής μας Αεροπορίας παρακαλώ. Την τρέλα που κουβαλάνε οι πιλότοι και να μην την ξέρεις την φαντάζεσαι. Πήγε λοιπόν ο υπερ-ιπτάμενος κουμπάρος του κουμπάρου -σαν άλλος Δρυΐδης- στα 1600 υψόμετρο του Πάρνωνα να μαζέψει Καισαρομανήταρα. Μας είχε έγνοια, λέει, δεδομένης της αναβροχιάς. Και τα ‘στειλε το θηρίο. Με courier!

Το σύρμα έπεσε πάραυθα κι επειδή -διατί να το κρύψομεν άλλωστε- το άθλημα μανητάρι δεν το κατέχομεν, απευθυνθήκαμε στους ειδικούς:

-Ivan, …είσαι;

-Είμαι!

-Κι ο Luca;

-Κι ο Luca!

-Απόψε;

-Απόψε!

Μ’ αρέσουν οι πάντα διαθέσιμοι και πάντα πρόθυμοι άνθρωποι. Κι οι συνδαιτυμόνες: όσοι πιστοί, όσοι διαθέσιμοι, πάμε γι απόψε. Φέρνω κρασιά, φέρτε προσάναμμα. Για την καρδιά.

Κι ήρθε το απόψε κι ήταν προχτές για την ακρίβεια, όπου τιμήσαμε τ’ αβγά του Καίσαρα, που μυρίζανε σπέρμα, είχαν την αδρή φρεσκάδα του Πάρνωνα και μια επιδερμίδα ώριμου ροδάκινου.

Αυτά ξέραμε πως δεν τα πολυαγγίζεις. Καλύτερα ως έχουν να τα γεύεσαι. Να καληώρα σαν ετούτη τη (κακά φωτογραφημένη) σαλάτα που βγήκε πρώτη.

Κι επειδή με τον μιθριδατισμό έχω θέμα… αγάλι αγάλι κι η συνέχεια …πάω για καφέ!

Τα λέμε…

[ 2.10.08. Θέλω να καταγγείλω την Μάτζικα, ότι μ’ έχει από το πρωί σε απασχόληση και δεν μ’ αφήνει να ολοκληρώσω. Μάρτυς μου μια φιάλη Κουτελίτης λευκός, ένας ήδη χωνευάμενος ροφός, μια χηρευάμενη φιλεταρισμένη στήρα που ψήνεται σε μυρωδάτο λάδι κι αλατάκι, για μεζές σε ό,τι βραδυνό ήθελε προκύψει.

Τέλος η παρένθεση κι εμένα δεν θα με κάνει πιρόγα αυτό που έζησα χτες απ’ αφορμής ένα τρίωρο παιχνίδι με σαλιγκάρια. Ας πει κι άλλος!

Μόνο μια παρατήρηση: αν δεις μια μέρα άνθρωπο ν’ απολαμβάνει την πηρουνιά του εν σιωπή και μάτι γυάλινο, μπορεί και να ‘ναι που δεν μπορεί ν’ αποφασίσει αν είναι καλύτερο απόψε να πεθάνει ευτυχής και χορτάτος ή να τ’ αφήσει ως την επόμενη συγκίνηση. Γιατί μια μπουκιά ποίησης μπορεί να την κρατήσει στις ευαίσθητες κεραίες του κι ένα τόσο δα μικρούλι σαλιγκάρι μυκονιάτικο. Κι η ποίηση ως γνωστόν ερωτοτροπεί με το θάνατο ολονυχτίς. Mille grazie για το degustation δείπνο σαλιγκαριών και τις χίλιες και μία συγκινήσεις που μας έχεις χαρίσει Luca Merendi! κλείνει η παρένθεση]

Δροσερή και φίνα (η σαλάτα) με μια ζεστασιά να βγαίνει από μέσα της λες κι ο σεφ φρόντισε να ζεστάνει τα μανητάρια ετούτα των ψηλών βουνών, με μια σπίθα καρύδια περασμένα στο τηγάνι κόντρα στο μήλο, την αγινάρα, το κοκκινολάχανο. Με σεβασμό καθώς  «αυτά τα …αβγά, είναι μια πατρίδα ολόκληρη και μοναδική, με τα βουνά, τα καπνισμένα τζάκια, τη μυρωδιά καμμένων ξύλων μες τη βροχή, γεύση βαθιά, σάρκας θαλασσινού και μνήμες αγριου δάσους»*.

O Luca με το μικρό κι ο Νίκος με το μεγάλο τηγάνι στο κονσέρτο:

«Σώπα όπου να’ναι θα σημάνει η ώρα του …ριζότο»

Όλο το θέμα με τα μανητάρια είναι να  μη χάσουν κατά τη μαγειρική διαδικασία  την υφή, τη γεύση, το χρώμα, τα αρώματα. Μη με ρωτήσετε δεν ξέρω πως το πέτυχε αυτό ο chef.

… έξω βρέχει πάω να βραχεί λίγο η κεφαλή μου και

Είδα όμως πως τα ευαίσθητα κομμάτια είχαν μια ξέχωρη περιποίηση κι όση λιγότερη γίνεται επαφή με τη φωτιά. 

Αυτό ήταν κανόνας και στην περίπτωση του ριζότο, αλλά κυρίως την ώρα της ταλιάτας ενός φιλέτου μοσχαριού.

 

Κι επειδή όπως ίσως έχετε αντιληφθεί ετούτο το τριήμερο:

«Τη μια μονότονη ημέρα άλλη 

μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί»,

ήρθε η βραδιά με τα γηγενή σαλιγκάρια, τους χουχουλιούς, να υπερσκελίσει κάθε προηγούμενη γευστική εμπειρία κι η ώρα να κλείσω ετούτο το ποστ με την μυρωδιά της λευκής τρούφας, ης την ιεράν μνήμην συνεορτάζομεν απόψε αργά μετά της Μάτζικα, του Αθήναιου, της Λουΐζας, της Θεσσαλονικιάς Μαρίας-Π. και άλλων εκλεκτών συνδαιτυμόνων, των οποίων μεν η μπλογκόσφαιρα αγνοεί την παρουσία και δράση πλην όμως είναι οι άνθρωποί μας εκλεκτοί κι αγαπημένοι.

Ναι, άνοιξε η λευκή τρούφα, όπως λέμε άνοιξε η τράτα ή ακόμα καλύτερα…άνοιξε το Τριώδιο, που παναπεί Οκτώβριος …άνοιξε η καρδιά μας!

Chapeau monsieur le chef!

 

 Σημειώσεις:

* http://www.hungry.gr/getarticle.asp?id=1791&coms=yes

 

 

 

 

Advertisements

18 thoughts on “Του Καίσαρα τ’ αβγά και χίλιες αμαρτίες

  1. Εγώ πάλι του Καίσαρα ήξερα μόνο την σαλάτα και την σύζυγο που οφείλει όχι μόνο να είναι τίμια αλλά και να φαίνεται… Για μανιτάρια δεν είχα ματακούσει, δεν είναι άλλωστε και το φόρτε μου, αλλά όσο ζω μαθαίνω….:-)

  2. Τυχεροί!Δηλαδή εμάς μας αφήσατε με το ελατόμελο του Πάρνωνα στο χέρι!(Για να μην πω τίποτε βαρύτερο,που δεν συνάδει και με την κουλτούρα του μπλογκ δλδ).

  3. Εξαιρετικό το κείμενο, περιμένο την συνέχεια.
    Την επόμενη, επειδή ξέρεις… τα κούριερ κάνουν και λάθη… να σας τα φέρω εγώ; Μαζί με ελατόμελο Πάρνωνα…

  4. Θέλω να καταγγείλω την Μάτζικα, ότι μ’ έχει από το πρωί σε απασχόληση και δεν μ’ αφήνει να ολοκληρώσω. Μάρτυς μου μια φιάλη Κουτελίτης λευκός, ένας ήδη χωνευάμενος ροφός, μια χηρευάμενη φιλεταρισμένη στήρα που ψήνεται σε μυρωδάτο λάδι κι αλατάκι για μεζές σε ό,τι βραδυνό ήθελε προκύψει.

  5. Ναι, καλά. Για κάθε καθυστέρηση, cherchez la femme. Δε λες οτι δεν είχατε τη χάρη να με περιμένετε για τους αμανίτες. Χαλάλι σας όμως βρε. Θα δοκιμάσω τους χουχουλιούς.

  6. Έχουμε κι εμείς στα Γρεβενά και μάλιστα τα πιο πολλά και τα καλύτερα. Έχω κάτι μήνες να πάω στην πατρίδα, αλλά νομίζω ότι ήρθε ο καιρός της. Δυστυχώς όμως και να μου δώσουν μανιτάρια, θα κακοπάθουν στα χέρια μου. Κακό να μην διακτινίζεται….ο μάγειρας 🙂

  7. Παράθεμα: …λαχταριστά και πολύ deliciοus! « όλα στα κάρβουνα

  8. Παράθεμα: Ήμουν κι εγώ εκεί. « όλα στα κάρβουνα

  9. Παράθεμα: Ήμουν κι εγώ εκεί. « όλα στα κάρβουνα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s