Στον ισολογισμό της κάθε αυγής

 

 Έτσι για την ιστορία και για το γαμώτο που λένε. Εφημερίδα Η Μυκονιάτικη, φύλλο 20, Ιούλιος 1990.

Για το σχόλιο, που δημοσιεύτηκε στη στήλη «Τα σύκα και η σκάφη», φέρω εγώ προσωπικά την ευθύνη. Οι υπόλοιποι που αναφέρονται στην ταυτότητα της εφημερίδας(**), δεν πρόκειται να αποκηρύξουν την αλήθεια και τις παραφυάδες της (όσο και να επιμένουν τα επίσημα χείλη που ψεύδονται ασυστόλως και πραγματικά δυσφημίζουν το νησί με τις σαχλαμάρες που δηλώνουν) .

Να δεις πως το ‘πε ο ποιητής:

«Ανάξιος όποιος δεν μπορεί

μες στον σεισμό το χαλασμό

κάστρο τη γνώμη του να στήσει

και λέει να ιδώ!(*)

 Ας μου επιτραπεί αντί επιλόγου να παραθέσω μέρος άρθρου του Δημήτρη Καστριώτη από την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» της Τετάρτης 6 Αυγούστου 2008.

 «…Ασφαλώς δεν τιμά τη χώρα η βία κατά των επισκεπτών, όπως δεν την τιμά ο θάνατος παιδιών από πρόβλημα του κλιματισμού, ούτε το ναυάγιο κρουαζιεροπλοίου, ούτε καν η ομαδική γαστρεντερίτιδα ύστερα από γεύμα σε ξενοδοχείο. Το έγκλημα της Μυκόνου δεν πρέπει όμως να μας αφυπνίσει για λόγους ωφελιμιστικούς. Η βαρβαρότητά του και οι μαρτυρίες ότι τα ξυλοφορτώματα, ευτυχώς όχι ανθρωποκτόνα, δεν σπανίζουν υποδεικνύουν ότι εδώ δεν πρέπει να προταχθεί το όφελος, αλλά το ήθος. Και αν αυτό δεν μας ενδιαφέρει, πάλι πολύ πριν από τις τουριστικές κερδοζημίες πρέπει να εξετάσουμε τι μαρτυρούν τα γεγονότα για τις σχέσεις μεταξύ «αρχόντων» και υποκόσμου στη χώρα.

Υπάρχουν μπράβοι στη Μύκονο; Ασφαλώς. Ορατοί διά γυμνού οφθαλμού. Δεν τους έχει δει ο δήμαρχος; Αντί να τον παίρνουμε στα σοβαρά, πρέπει μάλλον να αναζητήσουμε τα αίτια της εκλεκτικής μυωπίας του. Εχει η Μύκονος αποτελεσματική αστυνόμευση; Οχι. Οταν η Αστυνομία πληροφορείται ένα άγριο έγκλημα σε μικρό τόπο από την πρεσβεία της χώρας του θύματος, μάλλον να κρύβεται θα έπρεπε, όχι να εκδίδει ανακοινώσεις. Αποτελούν όλα αυτά ενδείξεις ότι πολλοί «αρμόδιοι» γνωρίζουν, αλλά δεν κάνουν τίποτε; Χωριό που φαίνεται… Αλλωστε δεν είναι μονάχα οι μαρτυρίες για τα έργα των μπράβων. Υπάρχουν καταγγελίες για βιαιοπραγίες από «απλούς» ντόπιους και για απροθυμία της Αστυνομίας να τις ερευνήσει.

Συμβαίνουν όλα αυτά μόνο στη Μύκονο; Οχι βέβαια. Το όμορφο κοσμικό νησί ας αναζητήσει άλλες αποκλειστικότητες. Γιατί μπράβους βλέπουμε δίπλα μας- και μάλιστα τόσο σοφιστικέ, ώστε να σε απειλούν εν μέση Γλυφάδα ότι θα βρεις διαλυμένο το αυτοκίνητό σου επειδή «αυτόντον δρόμο τον έχουμε για τα αυτοκίνητα της χ ντίσκο», αλλά να συμβιβάζονται μόλις τους πληρώσεις, παρά τη διευκρίνισή σου ότι σε άλλο μαγαζί πηγαίνεις.

Προκάλεσε το έγκλημα στη Μύκονο καμιά σαρωτική επιχείρηση αρετής, όπως τις λέγαμε παλιά; Εκλεισε το κέντρο με τους κακοποιούς υπαλλήλους; Εκλεισαν τίποτε η μύωψ δημοτική αρχή και η τοπική Αστυνομία- είτε για ξυλοδαρμό είτε για καθ΄ υποτροπήν «διατάραξη» από τα νυχτερινά ντεσιμπέλ;…»    Η συνέχεια εδώ!

Σημείωση: (*) Από ποίημα του Κωστή Παλαμά. Και μιας και ο Google μας έδωσε χείρα βοηθείας να παραθέσουμε το ορθόν και ολοκληρωμένο:

Ανάξιος μέσα στους πιστούς μου
κι όσων παλμό και ανασασμό
τους δίνει ο νους μου,
ανάξιος όποιος δε μπορεί
μες στο σεισμό το χαλασμό
κάστρο τη γνώμη του να στήσει,
και καρτερεί,
και λέει: να ιδώ· και δε μπορεί
κι αργοσαλεύει του η ψυχή,
σαν το κυπαρίσσι.
  «Λόγος και αντίλογος», 1-10. Τα Παράκαιρα, 1919. Άπαντα, Ζ΄. Μπίρης-Γκοβόστης, [1965]. 261.

(**) Λείπει, καλά αυτός έφυγε νωρίς ένεκα μετοακόμισης (ή να πω μετοικεσίας;), ο Μιχάλης Μπορνόβας. Καλή του ώρα: στύλος!

Advertisements

7 thoughts on “Στον ισολογισμό της κάθε αυγής

  1. η σιωπή στις μικρές γειτονιές, όπως η δική σας ή η δική μου, είναι απίστευτα τρομακτική
    ξέρεις ποιός κρύβεται πίσω της αλλά δεν μπορείς να τον δεις
    δεν χρειάζεσαι τα μπράβο μου για τα guts αλλά εγώ στα στέλνω έτσι κι αλλιώς

  2. Συμφωνώ τόσο με τον προλαλήσαντα όσο και με τον κ. Καστριώτη.Εξάλλου αν δείτε το σχόλιο μου στο προηγούμενο ποστ λέω τα ίδια με άλλα λόγια.

  3. @KKMoiris.
    Ξέρεις τι γίνεται;
    Έχουμε από τη μια μεριά τους τσάμπα μάγκες που λένε πως τίποτα δεν κάνουμε κι από την άλλη κάποιους εδώ που πάνε να μας χρεώσουν …»ζημίες».
    Grazie mille!

    @Σελιτσάνος.
    Μα ως γνωστόν «κάπου εδώ κοντά είχατε κι εσείς τη φωλιά σας» κι ασφαλώς γνωρίζετε πρόσωπα και πράγματα…

  4. Είχα αποφασίσει να μην σχολιάσω το γεγονός, σεβόμενος το θύμα, τους ανθρώπους της Μυκόνου, τη σοβαρότητα μιας πραγματικότητας που δημιουργήσαμε και δημιουργούμε στη ζωή μας και τη χώρα μας.
    Επικροτώ και συμμερίζομαι τα αντανακλαστικά και την ευαισθησία των ανθρώπων στο νησί που αντιδρούν, που αγωνιούν, που διαμαρτύρονται. Είδαν, βίωσαν, ένοιωσαν το αίμα της βίας και της δολοφονικής τελικά αυθαιρεσίας, δίπλα τους.

    Θα συμφωνούσα ενδεχομένως και σε κάποια σημεία με το άρθρο του ΒΗΜΑΤΟΣ που παραθέτεις, αν…

    Αν τόσο ο συντάκτης όσο και οι υπόλοιποι εμεις που «έκπληκτοι» και «σοκαρισμένοι» στα βραδυνά δελτία, «αγανακτούμε» για το περιστατικό, την αδράνεια της αστυνομίας, τον διαπλεκόμενο δήμαρχο και τα ρέστα, αν όλοι εμείς είμαστε λιγότερο υποκριτές.

    Αν όλοι εμείς είμαστε έτοιμοι να παραδεχτούμε ότι αυτό που έγινε στη Μύκονο το βιώνουμε καθημερινά στη ζωή μας, στη πόλη μας, στη γειτονιά μας. Το γεγονός ότι το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα ένας ή περισσότεροι νεκροί δεν αλλάζει την ουσία μιας πραγματικότητας. Το γεγονός ότι πολλές φορές αυτοί που δέρνονται εξευτελίζονται και διασύρονται δεν γίνονται θέμα στα κανάλια δεν αλλάζει κάτι. Το γεγονός ότι όταν απουσιάζει η αστυνομία κάποιοι αυθαιρετούν αλλά και το γεγονός ότι όταν εμφανίζεται η αστυνομία, πολλές φορές η συμπεριφορά της είναι συμπεριφορά πληρωμένων μπράβων, έχει γίνει κομμάτι της «φυσιολογικής» καθημερινότητάς μας.
    Η κλίμακα αλλάζει και το μέγεθος της υποκρισίας. Αλλάξτε την κλίμακα, βάλτε στη θέση του διαπλεκόμενου Δήμαρχου, διαπλεκόμενους υπουργούς, Βάλτε στη θέση της απούσας αστυνομίας του Α.Τ Μυκόνου τη ΓΑΔΑ και θα βρεθείτε στον ίδιο παρανομαστή.
    Αυτοί είμαστε, αυτό έχουμε γίνει.
    Και για όλα αυτά ΔΕΝ μιλάμε, υποκρινόμαστε πως ΔΕΝ συμβαίνουν.

    Και μου κάνει εντύπωση αδελφέ Δημήτρη που βρήκες στο ΒΗΜΑ και παραθέτεις το άρθρο του κ. Καστριώτη αλλά σου διέφυγε το ΚΥΡΙΟ άρθρο της εφημερίδας την ίδια ακριβώς μέρα.

    http://www.tovimadaily.gr//Article.aspx?d=20080806&nid=9404818&sn=&spid=

    Εκει θα δεις και θα διαβάσεις πως με πρόσχημα και όχημα τη ζωή του δολοφονημένου παιδιού καλλωπίζεται και εξωραϊζεται η παρουσία των μπράβων.
    Θα δεις πως το ζητούμενο για πολλούς από τους «αγανακτισμένους» δεν είναι να καταργηθούν οι νόμοι και οι συμπεριφορές της νύχτας. Είναι το ακριβώς αντίθετο. Επιθυμούν να περάσουν χωρίς προσχήματα πια τη νομιμοποίηση των μεθόδων της νύχτας και στο φως της μέρας. Μπράβοι όχι μόνο στα μαγαζιά τη νύχτα. Μπράβοι παντού ΟΛΕΣ τις ώρες.

    Όσοι ζείτε σε, και από, έναν μικρό τόπο όπως το νησί σας και βιώνουν όσα βιώσατε με αυτό το γεγονός, έχετε το πόνο και το φόβο και την αγωνία. Έχετε τις ευθύνες σας για όσα έχουν γίνει και όσα δεν έχουν γίνει.

    Τις ίδιες ευθύνες όμως έχουμε όλοι οι υπόλοιποι χωρίς δυστυχώς να μοιραζόμαστε την αγωνία και το φόβο σας.

    Για αυτό που έγινε στη Μύκονο είμαστε όλοι Μυκονιάτες. Γιατί τις ίδιες προυποθέσεις έχουμε δημιουργήσει σε όλη τη χώρα. Είμαστε όμως ταυτόχρονα μοιραίοι και άβουλοι γιατί νομίζουμε ότι αν κλείνουμε τα μάτια σε ότι γίνεται στη δική μας γειτονιά δεν έχουμε το ίδιο πρόβλημα.

    Υ.Γ Συγγνώμη για το σεντονι. Άνθρωπος των άκρων, γέρασα δεν αλλάζω πια, πέρασα από το ουδέν σχόλιο στα σεντόνια.

  5. Διαβάστε κι αυτό:

    http://news.ert.gr/c/8/411672.asp

    Σε πρώτη ανάγνωση οργιζόμαστε από τους άξεστους αλλοδαπούς τουρίστες.Προσθέστε όμως και δύο ακόμα πληροφορίες:
    1.Ο πρόεδρος των ξενοδόχων Μαλλίων παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας επειδή συνάδελφοί του δεν τηρούν τα συμπεφωνημένα : να μην συνεργάζονται με συγκεκριμένους tour operators , οι οποίοι φέρνουν με εξαιρετικά χαμηλές τιμές νεαρούς τουρίστες – κυρίως από τη Βρεττανία.
    2.Πριν λίγο καιρό η κρητική μαφία εισέβαλε στα Μάλλια , τρομοκρατώντας με απειλές ξυλοδαρμών και βίας γενικότερα, τους διαμαρτυρόμενους ντόπιους , μετατρέποντας τα Μάλλια σε παγκόσμιο junky τουριστικό προορισμό.
    Παρόμοια συμβαίνουν στο Φαληράκι της Ρόδου ή στην Λευκίμμη της Κέρκυρας.
    Το πρόβλημα λοιπόν είναι γενικότερο και κουκουλωμένο από ψηλά.Χρειάζεται και κεντρική αντιμετώπιση.
    Βέβαια η άλωση των τουριστικών τόπων μπορεί να γίνεται εν αγνοία του ντόπιου πληθυσμού όχι όμως και των τοπικών αρχών,οι οποίες όχι μόνον κάνουν τα στραβά μάτια αλλά καρπώνονται και ποικίλα οφέλη(όχι μόνον χρηματικά).Επομένως πέρα από κεντρικούς σχεδιασμούς-ας αφήσει ο Σπηλιωτόπουλος τα ταξιδάκια δημοσίων σχέσεων-χρειάζεται και το ξεμπρόστιασμα και η τιμωρία των τοπικών κουστουμάτων που παριστάνουν τους έκπληκτους και τις παρθένες.

  6. Να συμπληρώσω ότι οι tour operators που αναφέρω παραπάνω υπόσχονται στους πελάτες τους ασυδοσία και ατιμωρησία για ο,τιδήποτε κάνουν στον προορισμό τους.Κι αυτό γεννά ερωτήματα:από που αντλούν τη σιγουριά αυτής της υπόσχεσης;

  7. Από τη σιγουριά της Ελληνικής πραγματικότητας όπου το παρακράτος είναι κυρίαρχο σε κάθε ικμάδα της καθημερινότητας: Από τις κρατικές λειτουργίες εως τα ιδιωτικά συμφέροντα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s