η γεννιά του T.K.’s

Ήταν όλοι εκεί. Σαν συνάντηση παλαιών πολεμιστών, που ανταμώνουν στα ίδια τα χώματα που πολέμησαν, χρόνια αργότερα. Με γκρίζους κροτάφους, βαριά καρδιά, ένα δάκρυ στο μάτι κι ύστερα κι άλλο κι άλλο…

Η γεννιά του Τ.Κ.’s ήταν παρούσα. Αποχαιρέτησε, σμίγοντας βλέμματα βουβά, διακλαδώνοντας αγάπες παλιές, με νήματα μνήμης δεμένα με ότι είναι εδώ κι όσα πήρε το κύμα έρωτες και χορούς και μεθύσια.

Βραχάκι στα Ρόνια με γλάρο – Αλευκάντρα, Μύκονος

Στων τοίχων το ανάγλυφο, οι νότες θα ‘ναι ακόμα σκαλωμένες, οι μουσικές στο έξω τραπεζάκι, τα κύματα στην Αλευκάντρα, το μελτέμι στην ανηφόρα των Μύλων, κι ένα κοριτσάκι ξεκαρδισμένο στα γέλια στο κάδρο πίσω από το μπαρ. Μια εξωτική ομορφιά, ένα ζεστό καλωσόρισμα, μια γλύκα.

Ο Κώστας έφυγε προχτές αφήνοντας μια πίκρα φουρνέλου στο θολωμένο μου μυαλό που βρέθηκε ξαφνικά κάτω από κυπαρίσσια να σκαλίζει μνήμες στα 70’s.

Μια γεύση από τσιμένι, μια αγαπητική θύμηση, κοντά σαράντα χρόνια και δεν λέει να φύγει. Έχω ρε Κώστα (μα τις χίλιες τεκίλες!!!), πάντα είχα την εντύπωση, πως όλη η νοστιμιά του τοστ που κράταγε το στομάχι μας σε κατάσταση, είχε ένα μυστικό τόσο μα τόσο απλό. Για πες μου αλήθεια: έβαζες τσιμένι στο βούτυρο έτσι;

Θα πιάσω σύντομα να ψήσω ένα με τον «τρόπο σου», αλλά και πάλι η γεύση δεν θα ‘ναι η ίδια. Γιατί τα πράματα μυρίζουν στον τόπο τους και στην ώρα τους. Εσύ στην ώρα σου μας έδωσες με τον τρόπο και την στάση σου πίσω από τη μπάρα, τα καλύτερά σου αρώματα. Κι εμείς -εκεί έξω- στην εφηβεία και στα πρώτα μας νεανικά νυχτοπερπατήματα, δεν είχαμε μάνα και πατέρα, είχαμε τον Κώστα και την Τέιμα κι αυτό δεν το ξεχνάμε.

Πίνοντας ένα κονιακάκι για συχώριο, άντε κι «άλλο ένα για το δρόμο» σε χαιρετήσαμε προχτές φίλε κι είμασταν όλοι εκεί.

Advertisements

15 thoughts on “η γεννιά του T.K.’s

  1. Θρηνος οχι μονον για εναν ανθρωπο αλλα και για εναν τροπο,που δραπετευει σιγα σιγα απο τουτον τον κοσμο και κατοικει πια μονον εντος μας.(Ωσει παρων).

  2. Μα το ποστ αγαπητέ γράφτηκε για κάτι τυπάκια σαν κι εσένα που πρόλαβαν κι ακούμπησαν το σαγρέ στον τοίχο, ήπιαν τον καύκον και δεν απώλεσαν ούτε τον νου ούτε τη θύμηση στα χρόνια που ακολούθησαν!

  3. Νέος.. πολύ νέος!
    Ταίριαξε όμως η ψαράδικη κοψιά του με των Μαορί την απόλυτη γοητεία.. και την άφησε στα κορίτσια του..
    Καλό του ταξίδι και κει που πάει .. ας κάνει λιγουλάκι… κράτει!

  4. Είναι ομορφο να μπορείς να γράφεις έτσι για εναν συνανθρωπο που φεύγει ή μάλλον έφυγε….
    Γειά σου Δημητρη, ελπίζω κατα τα λοιπά να είσαι καλα
    ριτς

  5. Φτάσαμε, λοιπόν, σε μιαν ηλικία που αρχίζουμε ν’ αποχαιρετάμε… Για πότε έγινε αυτό κιόλας δεν τόχω καταλάβει.
    Ξέρω μονάχα πως πρέπει να σφίξουμε κι άλλο τα δόντια, να πασχίσουμε λίγο πιο πολύ… ώστε από δίπλα με τις θύμησες να πούμε και τα λιγοστά μας λόγια, να πούμε ό,τι έχουμε να πούμε για την γενιά μας, την εποχή μας, τους ανθρώπους μας, την εποχή μας… γιατί κι η δική μας ψυχή, όπως όλες, ξέρει από πανιά και μπορεί ξαφνικά ν’ αποφασίσει να τ’ ανοίξει…

  6. ….

    …και τι διάολο σχόλιο να βρεις να κάνεις, μπροστά σε ένα ποτηράκι κονιάκ με παξιμαδάκι;….

    Καλό του ταξίδι, κι όσοι τον γνωρίσανε να ζήσουνε να τον θυμούνται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s