έρωτας: ένα καλό γιαχνί κι ένα χωνάκι γαύρος!

Α, ώστε σήμερα είναι που γιορτάζουνε και επισήμως όσοι αγαπάνε! Μπερδεύτηκα, μιας και έχει πιάσει την επί του θέματος τριλογία της από την περασμένη βδομάδα η οψοδαίδαλος κι αν δεν ήτανε να το δω κάπου γραμμένο πάλι θα μου ξέφευγε. Πάντα μου ξεφεύγει, εκτός από μια και μοναδική φορά. Τότε, με τον έρωτα να σφυρίζει …μέσα… Read More έρωτας: ένα καλό γιαχνί κι ένα χωνάκι γαύρος!

Στον Άι-Στράτη ζητάνε τ’ αυτονόητα!

Δεν ζητάνε τίποτα παραπάνω από το αυτονόητο: Ένα παράθυρο επικοινωνίας με τον κόσμο. Από την εξορία του Βορειοανατολικού Αιγαίου, πολίτες δεύτερης κατηγορίας, στην πρώτη γραμμή διεκδίκησης της επαφής με το καυτό και γρήγορο σήμερα, που τρέχει κάτω από τα πόδια τους. Είναι φέτος έξι παιδιά στο Γυμνάσιο και τέσσερα στο Λύκειο. Δέκα παιδιά κρατάνε τον… Read More Στον Άι-Στράτη ζητάνε τ’ αυτονόητα!

Μνήμη Νικόλα, μνήμη νεότητας

Σίγουρα αυτός ο ήχος / μεσ’ τον ύπνο μας / δεν ήτανε το φτερούγισμα / των περιστεριών / στην ταράτσα μας Τη μέρα που πέθανε ο Ξυλούρης, δούλευα στο φαρμακείο του Χρήστου στην Κοκκινιά (Νίκαια τη λέγαμε). Μπαίνανε οι πελάτες, απέναντι είχαμε ένα γιατρό του ΙΚΑ, έστελνε συνταγές και σ’ ένα διάλειμμα μεταξύ μιας πίεσης… Read More Μνήμη Νικόλα, μνήμη νεότητας

σμαριδάκια στο …χωράφι

Πρώιμη άνοιξη ζούμε στο νησί. Παπαρούνες κι αγριομαργαρίτες δειλά μεν, βγήκαν όμως στα σκεπά των χωραφιών. Αλλά περισσότερο είναι το ξιδάκι* που έχει κιτρινίσει τον τόπο. Αυτό όμως είναι χειμωνιάτικο να πεις!   Αμέριμνα, σωστά ζιζάνια τα δυο σμαριδάκια της φωτογραφίας, ανταλλάσσουν άνθη. Προσφέρουν, από καρδιάς και αμοιβαίως, όρκους αιώνιας ευωδιάς. Το χαλί του δειλού «σπαρμένου»… Read More σμαριδάκια στο …χωράφι