αποδοσίδια*

Tο διαδίκτυο είναι πολύ ψυχρό πράμα. Μπούζι λέμε! Δαιμονικό! Γεμίζει τα βάζα μας τσάι του Ολύμπου, λικεράκι κράνα, κρασί και τσίπουρο την κάβα μας. Να ‘ναι καλά ο Θανάσης, ο Κωστής, η Μαρία…  

Για όσους, άσχετους με το αντικείμενο, βλέπουν από μακρυά και δεν αγγίζουν ή κάνουν κακή χρήση των δυνατοτήτων του, το διαδίκτυο είναι ένα ψυχρό μέσο επικοινωνίας. Προσωπικά γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους στα μέρη του. Συχνή η επαφή μου μαζί τους συχνές και οι ανταλλαγές …γευστικών μηνυμάτων.

Πίνω ένα τσιπουράκι, πήγε κιόλας εντεκάμιση, «Θεμελής», περσινή δωριά της Μαρίας Π.

toursi-aspas-tsipouro.jpg

Στο πιατάκι τουρσί, το πιο γλυκό, το πιο χρωματιστό τουρσί του κόσμου, από την Άσπα και τον Ντίνο. Το ‘χω λουσμένο αγουρόλαδο της Ντίνας από τη Σπάρτη. Και δίπλα -ω Θεοί των χιλίων καλουδίων- σύγλινο Λακωνίας, προχτεσινό αποδοσίδι με courier.

apodosidi-apo-sparti.jpg

Αναρωτιέμαι, πως να τελειώσω;

Με πορτοκάλι (από κανονική πορτοκαλιά) της Σπάρτης;

apodosidi-soutzouki-nentim-likourinos-xanthi.jpg

Με σουτζούκι του Νεντίμ, που προηγήθηκε χρονικά, από την Ξάνθη. (Αυτό πια σαν λουκούμι καταναλώθηκε άμα τη αφίξει και το λίγο που μένει κάνει συντροφιά στους τρεις λικουρίνους, τα τρία σπανιόψαρα της συλλογής μου, που περιμένουν την ώρα τους)

dagklis.jpg

Ή με αμυγδαλωτά του Πόρου από τον κύριο Δάγκλη; Χάριν της Οψοδαιδάλου ταξίδεψαν ως το ντουλάπι μας!

Κλείνω με τη συνταγή για σύγλινο όπως δημοσιεύτηκε εδώ στις 20/10/2003, που ήταν η πρώτη συνταγή που διάβαζα κι αυτή που με κράτησε για καιρό στη …μεγάλη του Hungry σχολή..

 Σύγλινο ή παστό Μάνης

(από τη Ντίνα Κ.)

Το σύγλινο είναι ένα αλλαντικό που θα το συναντήσετε μόνο στην νότια Πελλοπόνησο. Είναι κρέας χοιρινό καπνισμένο και μετά βρασμένο με διάφορα μπαχάρια και πορτοκάλι, που του δίνουν μια έντονη «τσαμπουκαλεμένη» γεύση. Στα μέρη μου θεωρείται από παλιά έδεσμα εκλεκτό. Ο πατερούλης μου μου έλεγε προχτές ότι θυμάται τον εαυτό του παιδί να τρυπώνει στην καμινάδα του τζακιού και να κλεβει λίγο από το κρέας που καπνιζότανε και μοσχομύριζε όλο το χωριό. Ολα τα σπίτια φτιάχνανε τότε. Δεν υπήρχαν και ψυγεία, οπότε το σύγλινο που διατηρείται στο ελαιόλαδο (ή σε χοιρινό λίπος) ήταν αυτό το «κάτι το ιδιαίτερο» που έκανε το τραπέζι γιορτή.
Μπορεί στα ψυγεία του Βασιλόπουλου να το έχετε συναντήσει. Συνήθως μέσα σε διάφανη μεμβράνη. Καμία σχέση όμως με το αυθεντικό. Πρέπει να το δεις να βγαίνει από το βάζο με αγνό παρθένο ελαιόλαδο, να σου σπάει τη μύτη από την μυρωδιά του, να κόβεται σε φέτες και να γαρνίρεται με φέτες πορτοκαλιού (από αυτές που βράσανε μαζί με το κρέας) για να καταλάβεις πόσο gourmet είναι αυτό το πράγμα. Στην Σπάρτη όλα σχεδόν τα κρεοπωλεία έχουν έτοιμο καπνισμένο κρέας που το αγοράζουν οι ντόπιες νοικοκυρές και το βράζουν μόνες τους. Επειδή όμως δεν νομίζω ότι στην υπόλοιπη Ελλάδα είναι εύκολο να βρείς καπνισμένο χοιρινό, και επειδή ο φίλος μας ο Αντρέας μου ζήτησε την αυθεντική συνταγή , θα το κάνουμε από την αρχή σωστά.

Πρέπει καταρχήν να ζητήσουμε από το κρεοπώλη μας να μας κόψει την πλάτη και την λάπα του χοιρινού σε μακρόστενες λωρίδες.
Μετά θα χαράξουμε το κρέας και θα το πασπαλίσουμε με χοντρό αλάτι. Θα το αφήσουμε 1 μέρα.
Κατόπιν θα πρέπει να βρούμε που θα το καπνίσουμε. Αν ζείτε σε χωριό ή σε μονοκατοικία με τζάκι είστε ΟΚ. Αν όχι, θα έχετε ένα πρόβλημα με τους γείτονες σας όσο αφορά την μυρωδιά , για κανα 2-3 μέρες. Είπαμε όμως, αξίζει!
Τοποθετούμε λοιπόν στην καμινάδα του τζακιού ένα ξύλο και από αυτό κρεμάμε τα κομμάτια του κρέατος. Ηρθε η ώρα του καπνίσματος, που είναι η πιο σημαντική. Χρειαζόμαστε κλιματόβεργες, ρίγανη φρέσκια, φασκόμηλο χλωρό. Ολα αυτά πάνω σε μια πολύ χαμηλή φωτιά που δημιουργεί αρκετό καπνό. Προσπαθούμε να διατηρήσουμε την φωτιά για αρκετές ώρες κάθε μέρα έτσι ώστε στις 2-3 μέρες να έχει στεγνώσει το κρέας και να έχει ποτίσει με την μυρωδιά του καπνιστού.
Το κατεβάζουμε λοιπόν από την φωτιά και το κόβουμε σε κομμάτια. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα θα βάλουμε λίγο ελαιόλαδο και θα τα ροδίσουμε λίγο. Θα τα «σβήσουμε» με κρασί. Χωριάτικο βαρελίσιο εμένα βάζει η μαμά μου. Και μπόλικο κρασί και άλλο τόσο νερό ώστε να σκεπάζει όλο το κρέας. Ρίχνετε 10-12 μπαχάρια, 1 ξύλο κανέλλας και 2-3 γαρύφαλλα και το αφήνετε να βράσει. Μετά από κανά μισάωρο ρίξτε μέσα και 2 πορτοκάλια, αφού τα έχετε στύψει και τα έχετε κόψει σε τέταρτα. Μόλις το κρέας τρυπιέται με το πιρούνι είναι έτοιμο. Το στραγγίζετε και το αφήνετε να κρυώσει.
Το βάζετε σε γυάλα ή σε πήλινο και το σκεπάζετε με αγνό ελαιόλαδο. Δοκιμάστε το σκέτο, σε όσπρια, σε ομελέτες, σε μακαρονάδες ακόμα και σε σάντουιτς.

siglino.jpg

*αποδοσίδι: από το αρχ. ουσ. απόδοσις και την παραγωγ. κατάλ. –ίδι. Δώρο που στέλνεται συνήθως με ιδιωτικό ταχυδρόμο από τη Μύκονο και τανάπαλι -σε φίλο, συγγενή, κουμπάρο κ.ο.κ.- συνήθως καλάθι με χόρτα, αβγά, λεμόνια, λουκάνικα ή λούζα, κοπανιστή, ξινότυρα, συνοδευόμενα με άνθη της εποχής (βασιλικό, γαρίφαλα, αβιόλες=ζουμπούλια ή με είδη μπακαλικής, όπως ρύζι, μακαρόνια, μπακαλιάρο, όσπρια, γλυκά κλπ. από την Αθήνα)

Advertisements

26 thoughts on “αποδοσίδια*

  1. Πόση γεύση και άρωμα και χρώματα μπορεί να μας φέρει κοντά το διαδίκτυο, όταν, όπως λέτε κι εσείς, αποφασίζουμε να το χρησιμοποιήσουμε γι’ αυτό το σκοπό… 🙂 Με πορτοκάλι γλυκό από τον αργολικό κάμπο έπρεπε να «κλείσετε» (εμ, αν δεν παινέψω τον τόπο μου…)

  2. Καλέ, προέκυψε…
    Μη μου βγάλετε τώρα και τ’ όνομα!
    Αλλά ευκαιρίας δοθείσης, θα στείλετε γλυκό πορτοκάλι και μάλιστα Αργολικού κάμπου;
    ε;
    🙂
    Δεκτόν και μετά συνταγής!

  3. Άγριο πράμα το διαδίκτυο, κατά τον πρώιμο κόσμο.
    Φλεγόμενο, με σουβλερά και κοφτερά αγκάθια, βρυχιούνταν…

    Το ημερέψαμε όμως.
    Καλησπέρα σας.

  4. @magica de spell.
    Συν Αθηνά και χείρα κίνει!

    @fevis.
    Από εσάς ένα βαρέλι χαβιάρι, τουλάχιστον, για εξιλέωση!

    @σελιτσάνος.
    Αν είναι να ‘χει φαγωμούς δώσε κι εμένα μπάρμπα!
    Έκανες κλικ στο χασαπάκι. Είδες πράμα; Ύστερα μου λες ομοτράπεζοι. Άσε!

    @kostis-b.
    Σωστά ομιλείς, όμως:
    «… σφράγισε αυτά που είπαν οι εφτά βροντές
    και μην τα γράψεις…»
    Αποκάλυψη Ιωάννη

  5. «ότι τελειώνει σε ίδι, καλό είναι» – παραδοσιακή ρήσις Ξάνθης και περιθεωρίου

    γεροί να ‘μαστε να τα μασάμε όλα, ακόμη και τις πέτρες που κλείνουν το δρόμο μας

  6. Πολύ χαίρομαι που έφτασαν ατόφια τα καλούδια μας και που τα φχαριστηθήκατε!
    Όποτε το επιθυμήσετε σας ξαναστέλνω… Τώρα που βρέθηκε ο ταχυδρόμος… ότι γουστάρεις!!
    Υ.Γ Έχεις ακουστά την Σπαρτιάτικη λαγάνα με σύγλινο?? Εκεί να δεις νοστιμιά…

  7. @σελιτσάνος.
    Άσε προχτές βρήκα κάτιτίς το μυστήριον εντός κυτίου στο κρεβάτι κάτω από το μαξιλάρι. Ρωτάω την …ομόκλινη:
    – Ωρέ τι ‘ν’ τούτο ζαργάνα μ’ ;
    -Α, τίποτα, πήρα ένα λαδάκονο…
    -Και στο κρεβάτι θ’ ακονίσεις τα μαχαίρια; Αν είναι μάνα μου να σφαχτούμε να μου το πεις να το ξέρω, μην πάω σαν τη Φρατζή στ’ αμπέλι…

    @ΚΚΜ.
    Φοβερός οίστρος για μονόρχι! Διάβασα μόλις τη ρίμα για το «ιδι», έπρεπε να συλλέξω στοιχεία βιβλιογραφίας για να αποκωδικοποιήσω το σχόλιο.
    🙂

    @Τσαπερδόνα.
    Τα αντανακλαστικά σας δεν λειτούργησαν στην ποιητική πρόσκληση που σας έκανα προ ημερών. Μάλλον πεινάτε πολύ και πρέπει να φροντίσω λίγο το μενού γιατί καιρό έχω.
    Τι λέτε για σαρδέλες στον φούρνο;

    @μπαμπάκις.
    Μα εσείς πήρατε από τριημέρου λινκ για οινο-ποιητική βραδιά. Τί άλλο να κάμω για σας;
    Τα ίδια με την tsap. αντανακλαστικά διακρίνω.

  8. @Μαργαρίτα.
    Δεν ξέρω τι να κάνω για το θέμα. Να φυλάξω λίγο λικουρίνο μήπως;
    Α, το βρήκα! Πίνω στην υγειά σου.
    Γιορτάζεις, χρόνια σου πολλά!

    @Ντίνα Κ. Sparti.
    Βρε δεν ξέρεις τι μου κανες με τα καλούδια που έστειλες. Δεν είναι που μοσχοβόλησε ο τόπος κανονικό πορτοκάλι. Είναι που με πήγες χρόνια πίσω όταν περίμενα τον γέρο Μπελώνη -τον ταχυδρόμο- νομίζω κάθε Πέμπτη στο καφενείο «Οχτώ» στα Σεπόλια για το εβδομαδιαίο αποδοσίδι απ’ το νησί.
    Καθόμουν ως τα μεσάνυχτα και βόηθαγα να ξεφορτώσει το φορτηγό. Το κάθε χαρτόκουτο, το κάθε καλάθι, τα ονόματα, όλα μοσχοβόλαγαν πατρίδα κι είχαν μυρωδιά της εποχής. Σπαράγγια την άνοιξη, αμπουρνέλες το καλοκαίρι, μανήτες το φθινόπωρο, αλλά κι εκείνη η χειμωνιάτικη, ευωδία της αβιόλας, που δε λέει να φύγει από τη μνήμη μου.
    Να ‘σαι καλά!

  9. Λοιπόν, κοτοπουλάκια από τα Goody’s με ketchup και τη σαλτσούλα τους, μια φάντα, καλαμάκι και παιδικό πακέτο με παιχνιδάκι για κορίτσι και φάντα άνευ ανθρακικού. Νομίζω είναι δυο μέλη της οικογενείας που θα τα θεωρήσουν όχι απλά αποδοσίδι… μάννα εξ ουρανού, στον σκληρό Γενάρη της κοτόσουπας, του αρακά και της φακής που διανύουν!
    🙂
    Λήμμα «delivery» δεν βρήκα ούτε στον Κουσαθανά, ούτε στον δίτομο Μάνεση.

  10. Οι εκπλήξεις δεν έχουν τέλος. Εγώ περίμενα να με ειρωνευτείτε με το εύστοχο χιούμορ σας. Εσείς όμως μετατρέψατε το χωρατό μου σε παραγγελία. Έμπλεξα!
    Λοιπόν, 48, Matoyianni str. Σωστά; Αναμένετε Courier Τρίτη Μεσημέρι. Αν αργήσει λίγο δείξτε κατανόηση, δε θα φταίω εγώ.

  11. Έχω φάει συγλινο Καλαματιανό και πράγματι ήταν το κάτι άλλο.
    Να προσθέσω όμως πως δεν απαντάται μόνο στην Πελλοπόνησο.Ο νομός Χανίων κυρίως και ο δυτικός του Ρεθύμνου έχουν μεγάλη παράδοση στα σύγλινα ή «σύγγλινα». Ειδικά στα ορεινά των Χανίων δεν υπάρχει ταβέρνα και στο πιο μικρό χωριό που να μην έχει σύγγλινα.
    Εδώ όμως (Χανιά -Ρέθυμνο) κυρίως κυκλοφορούν τα «απάκια» (η ετυμολογία της λέξης πρέπει να έχει να κάνει με το «τεμάχιο», «κομμάτι»). Πρόκειται για το καπνιστό χοιρινό που περιγράφεται παραπάνω, αλλά πιο πρίν το κρέας έχει «εμποτιστεί» στο ξύδι και μετά καπνίζεται. Κατόπιν το καπνισμένο κομμάτι πασπαλίζεται με διάφορα μπαχαρικά και φυλάσσεται έτσι, έτοιμο προς κατανάλωση.Αυτά είναι τα «απάκια» που όλως περιέργως στο Ηράκλειο και στο Λασήθι όχι μόνο δεν τα φτιάχνουν, αλλά αγνοούν ακόμα και τη λέξη.
    Τα απάκια πολλοί – ειδικά στα ορεινά – τα τρώνε έτσι , «άψητα» .
    Μια ωραία συνταγή όμως που ταιριάζει γενικά στο καπνιστό χοιρινό είναι η εξής.
    Αφού τα τηγανίσεις λίγο , με ελάχιστο έως καθόλου λάδι (λιώνει το λίπος), τα σβήνεις με μαυροδάφνη. Αμέσως ρίχνεις στο τηγάνι και λίγη τριμένη ντομάτα (λίγη όμως). Δεν τα αφήνεις ούτε ένα λεπτό για να μην καλοψηθεί η ντομάτα.
    Μετά………..καλή όρεξη και καλά κρασιά.

  12. @ αλεξανδρος ανδρουλακης

    Στο χωριο του πατερα μου στη Μεσσαρα (Πετροκεφαλι) τα γνωριζανε τ’ απακια και τα φτιαχνανε καθε Χριστουγεννα.Μαλλον στην πολη του Ηρακλειου δεν τα γνωριζαν.

  13. @Αλέξανδρε,
    ευχαριστώ για το μεζεκλίκι. Εκτιμήθηκε δεόντως και θα δοκιμαστεί εν ευθέτω!
    Ασφαλώς και σύγλινο κάνουν κι αλλού, ακόμα και στην Ιταλία. Και αρέσει!
    Τόσο που η Ciddioli-na το έκαμε κι εγκωμίατο.
    Εμείς εδώ στις Κυκλάδες τα σκεπάζουμε στο λίπος τους και τα λέμε σίσερα στη Μύκονο τουλάχιστον. Δεν έχουμε λάδι βλέπεις. Αλλά κάνουν και στην Άνδρο και στην Τήνο. Στο ποστ δίνω ένα λινκ ρίξε μια ματιά.

    @Τσιτσολισιάνος.
    Είχα ξεχάσει τις Κρητικές σας ρίζες.
    🙂

  14. πώς έγινε και δεν το είχα πάρει χαμπάρι το ποστάκι αυτό αγαπητέ, δεν ξέρω, παρά τις συχνές επισκέψεις εδώ-σιωπηλές βέβαια, αλλά γίνονται. Ο δε Θεμελής να δεις καμάρι άμα το μάθει. Μη σου πω η Ευγενία θα θελήσει να βάλει το χεράκι της με μαρμελάδες δαμάσκηνο και γλυκό βατόμουρο ή συκαλάκι απ’ τη συκιά (είμαστε και πολύ ανταγωνιστικοί στην οικογένεια, μην πεις καλό λόγο για τον έναν, να κι ο άλλος πετάγεται: καλό το φαγητο? -ναι, αλλά εγώ δεν το διάλεξα? κλπ.κλπ.) Εγώ να δούμε τι θα σας φτιάξω, οι μακαρονάδες θέλουν μάζωξη, δεν γίνονται ντιλίβερι…. -αυτό είναι πρόσκληση ξεκάθαρη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s