ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑ

Αν και υπήρξα κυνηγός μέχρι τα 18, δεν με συνδέει τίποτα πια με το «άθλημα». Ομολογώ λοιπόν πως έχω βεβαρυμμένο παρελθόν σε πολλές μορφές κυνηγιού: με σφεντόνα, ξόβεργες, τουφέκι, ψαροντούφεκο, καμάκι. Λατρεύω τους παλιούς κυνηγούς. Όχι μόνο γιατί είχαν λόγους, ελαφρυντικά δηλαδή για να σκοτώνουν, αλλά κυρίως γιατί είχαν στυλ. Τους σημερινούς δεν τους καταλαβαίνω. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Έχω όμως την αγαθοσύνη να πιστεύω πως κάποτε θα νοιώσουν την ανάγκη της μετανοίας, όπως  μετάνιωσα κάποτε κι εγώ γι αυτό και για πολλά άλλα νεανικά ανομήματα.

Είναι όμως κάτι κυνηγοί, νευρικοί και ταξιδιάρηδες, για τους οποίους τρέφω ιδιαίτερα αισθήματα.  Μάλιστα δε, όσο εγώ τρέφω αισθήματα, τόσο αυτοί με τρέφουν με τα καλύτερά τους. 

Αυτούς τους κυνηγούς δεν τους είχαν καθόλου σε εκτίμηση παλιότερα στο νησί. Τόσο που …τους πέταγαν στη θάλασσα. Σήμερα όλο και κάπου σκάνε μύτη, αλλά πάλι οι φίλοι τους είναι λίγοι. Για να τους περιγελάσουν τους αποκαλούν λαγούς, πράγμα τουλάχιστον παράξενο αν όχι οξύμωρο.

Εγώ τους έμαθα πρόπερσι κι αιτία ήταν ο Μπαμπέλης, που ασχολείται μαζί τους όταν δεν παίζει σαμπούνα. Από τότε βάλθηκα να τους «αποκαταστήσω», μέσα μου πρώτα, στην παρέα δευτερευόντως και σήμερα εδώ, λόγω και έργω. Η αποκατάσταση ενός κυνηγού προϋποθέτει  τουλάχιστον ένα καλό πλακί (τ’ ακούς καπτα-Ζέπο;).

Ο τελευταίος κυνηγός που έπεσε στα χέρια μου ήτανε πρώτο μπόι. Σκάρτα δυο κιλά.

Το καθάρισμά του ίσως είναι κι αυτό που τον κάνει ανεπιθύμητο, αφού στο δέρμα του είναι κολλημένα πολύ λεπτά λέπια που βγαίνουν μεν εύκολα, όμως στη συνέχεια μένει ένα δέρμα το οποίο όσο το ξύνεις βγάζει μια λεπτή άσπρη μεμβράνη. Με επιμονή και υπομονή τον καθαρίζουμε καλά καλά μέσα κι έξω. Κόβουμε το κεφάλι, την ουρά και τα πτερύγια. Φιλετάρουμε και ξεπλένουμε καλά. Για μένα εδώ τελειώνει η πρώτη φάση της διαδικασίας. Στη συνέχεια είναι ώρα για ούζο στο απέναντι καφενείο. Ενίοτε κι ένα δεύτερο καφέ. Στο σπίτι τα ψάρια πάνε πάντα καθαρισμένα. Ποτέ δεν τα πλένω με νερό της βρύσης.

Αργότερα, στον πάγκο της κουζίνας, ο περί ου ο λόγος ακέφαλος και φιλεταρισμένος δίκιλος, με τα οστά του γεγυμνωμένα και πολυφίλητα, υφίσταται λίγη ακόμα περιποίηση. Όσα ψαχνάδια έχουν διαφύγει και στέκονται ακόμα στην κεφαλή ή στη ραχοκοκαλιά ξεκοκαλίζονται και μπαίνουν σε μπολάκι. Κόβουμε ό,τι άκρες περισσεύουν όπως, τμήματα της κοιλιάς, ψαχναδωτά πτερύγια, κι ένα δυο δάχτυλα από το μέρος της ουράς, ώστε να ‘ρθουν τα φιλέτα σε μέγεθος και σχήμα που επιθυμούμε. Ξεψαχνίζουμε, ξεκοκαλίζουμε και τα βάζουμε στο μπολ μαζί με τ’ άλλα. Τα αλατίζουμε, τα πιπερώνουμε, τα λαδώνουμε, τα σκεπάζουμε με μεμβράνη και τα αφήνουμε για λίγο στο ψυγείο.

Μιας και ο κυνηγός έπεφτε κομμάτι μεγάλος για το οικογενειακό μας τραπέζι, αφαίρεσα τους σβέρκους (έναν από κάθε φιλέτο) κι έτσι είχα δυο φιλέτα για το πλακί και δυο τέλεια ψαχναδωτά κομμάτια για έξτρα περιποίηση.

Ένα προς ένα πέρασαν από χειρουργική επεξεργασία αφαίρεσης, με τσιμπίδι, των πλευρικών οστών. Αυτά τ’ άτιμα είναι μπηγμένα μέσα στο ψαχνό και συνήθως τα βρίσκεις μόνο δια της αφής. Με πασπάτεμα δηλαδή.

Η μαγειρική όμως θέλει καλοπέραση. Γι αυτό και ακριβώς αυτή τη στιγμή είναι η πλέον κατάλληλη για ένα ποτηράκι σούμα. Εξάλλου ο μεζές περιμένει από ώρα στο ψυγείο.

 

κυνηγός μαρινάτος

Άντε να δώσω και τη συνταγή όπως μου την εμπιστεύθηκε η Αρτεμούλα η ψαροταβερνιάρισσα, στην Κάτω Μυκονοκαστρίτσα. Την έχει από τη γιαγιά της φυλαγμένη για πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις.  Βέβαια η γιαγιά της Αρτεμούλας, που την έβγαζε ένα μήνα σ’ ένα κελί στις Απάνω Δήλες για το θερισμό κι όχι για παραθερισμό, την συνταγή την «εκτελούσε» με κονσέρβα σκουμπρί. Αυτό όμως δεν έχει καμιά απολύτως σημασία για την εξέλιξη του πολιτισμού και την επιστροφή μας πίσω στην εποχή των (θαλασσο)σπηλαίων ή έστω των Απάνω-Δηλιανών κελιών.

Πάμε action:

Στο μπολ προσθέτουμε λίγες σταγόνες από το ποτό μας, δίκην σπονδής για να σ’χωρεθούν  τ’ αποθαμένα μας. Ψιλοχοντροκόβουμε κρεμμύδι (σαν όπως θα κάναμε με μια κονσέρβα τόνο), προσθέτουμε ψιλοχοντροκομμένο μαϊντανό (σαν όπως θα κάναμε με μια κονσέρβα τόνο), και μπόλικο λεμόνι (σαν όπως …σε μια κονσέρβα τόνο). Ανακατεύουμε να μοιραστεί καλά το πράμα, σερβίρουμε στο πιάτο, τρίβουμε πιπέρι και προσθέτουμε ελαιόλαδο (ακριβώς όπως θα κάναμε και με μια κονσέρβα τόνο).

Στην υγειά μας και να θυμάστε ετούτο μόνο:

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να τρώμε τα ψάρια σε κονσέρβα.

Σημ. Μ’ αυτή την τελευταία κουβέντα κάνω ταμείο και μένω χρέος: ένα πλακί, δυο σβέρκους, και μια κεφαλή μαζί με τα κόκκαλα και την ουρά κι όποιος πει πως αυτά τα έχω ξαναπεί με άλλο ψάρι -μαγιάτικο αν θυμάμαι καλά- να του πετσικάρει το πληκτρολόγιο.

Advertisements

22 thoughts on “ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑ

  1. Ναι Δημήτρη.. τ’ακούω!
    «Τον γδέρνουμε καλά και παστρικά, κόβουμε το κεφάλι, κρατάμε τα φιλέτα κλπ..κλπ»
    Το κακόμοιρο το ψάρι! Το ξεφτίλισες!

    Ο φονιάς και το κακόμοιρο το πουλάκι!
    Και μετά πάμε για μετάνοιες…
    Αστο καλύτερα!

  2. Αχ, λιούρεψα και ζήλεψα και φθόνεψα. Και μετά πήα να ράψω ια το μαιάτικο και με έπιασε η αμημένη η κατάρα του Ρουσουνέλου. Τώρα το ράμα άμμα δεν πατιέται και το αμημένο το πληκτρολόιο πάει ια πέταμα, δεν ίνεται να ράψω τίποτα έτσι, αμώ το κερατό μου μέσα αμώ.

    Άτιμε κυνηέ που σε λένε και λαό!!!

  3. Ωωωωωω!
    Μα πάνε χρόνια που το ‘χω αφήσει, είπαμε.
    Αλλά μη νομίζεις κρατάω ακόμα λίγα ένστικτο για …αυτοσυντήρηση.
    Καλημέρα και μην τσιμπάς.
    Έχε όμως πίστην, μέχρι να λάχει να κοπιάσεις στην τάβλα μας.

  4. ααααααααααααααααααααααα

    για ψάρια-κυνηγούς μιλάτε!!

    υγ δεν έχω πιει ακόμα πρωινό καφέ

    υγ α! και όταν έρθω απο κει να μου δίνετε να τα τρώω όλα ωμά

    υγ πως μου αρέσουν!

  5. αράμπα!
    Τι υνηγάει αυτός ο υνηγός για να του ασίζει τέτοια τύχη;
    πορώ να εφαρόσω τη συνταγή και με 80ιλο(+) κυνηγό ελευθέρας βοσκής χωρίς λέπια ή πρέπει σώνει και καλά να ‘χει λέπια και εβράνη;
    Πώς θα τον χωρέσω στο ψυγείο;

    @ mpampaki,
    η ασάς. ι εένα ου το γάησε το πλητρολόγιο η ατάρα, αλλά τα πρόλαβα τα γαηένα τα γράατα αι τα ‘πιασα την ώρα που πηδούσαν απ’ το γραφείο αι τώρα τα ‘χω βάλει αι τα δύο εδώ αι τρεις ώρες σε αρινάτα στο ψυγείο να ‘ρθουν να στανιάρουν, κι αφού στανιάρουν θα τα ρεάσω να σεραθούν αι αφού σεραθούν θα τα απνίσω αι αφού τα απνίσω θα τα όψω φέτες αι αφού τα όψω φέτες θα τα ψήσω κι αφού τα ψήσω θα τα σαναβάλω σε αρινάτα στο ψυγείο να σαναστανιάρουν και φτου ι απ’ την αρχή έχρι να πουν «ήαρτον» αι «έλεος» ι αν θέλουν ετά ας σαναφύγουν.

  6. @μπαμπάκης
    …και συ λαέ υστυχισμένε μη ξεχνάς τον …οπινέλ.
    Κόλησα!

    @ tsaperdona
    χατήρια δεν χαλάω.

    @kopoloso
    Αμ, έλα μου ντε και του αξίζει. Ζαργάνες΄κυνηγάει φίλε και να σου πω την αλήθεια άντε να ζαχαρώνεις …ζαργάνα και να στην πάρει ο κυνηγός!
    Ομολογώ πως η σημείωση σε αφορούσε προσωπικά. Ο μπαμπάκης ήταν αουτσάιντερ.
    @ςιτψη.
    Μα καλά είδατε ν’ ανάψω κάρβουνα;
    🙂

    @fevis.
    Εσείς μιας και μαγειρεύετε κάθε δεκαπέντε καλά θα κάνετε να χτυπάτε όπου βρίσκετε μαγειρεμένα ή εδώ ή στο άλλο.
    Ευχαριστώ.

    @Σκύλος βαλιακαλντίτης
    Εμ, σκύλος είσαι, τον αφέντη σου θα κλάψεις!

  7. κυνηγός , έ ;
    alien vs predator …σπεκτάκιουλαρ

    τι όντα ζουν σ’ αυτό το νησί σας τέλος πάντων…κι όλα θα περάσουν από τα χεράκια σας…

    (ούτε ένα , είδατε τι υπάκουο πληκτρολόγιο έχω 😉

  8. @composition doll.
    Δεν το σηκώνει τελικά ο οργανισμός σας το όψον, ε;

    @Κ.Κ.Μ.
    Αμανήτανεέτσιταυπάκουα…!
    Επίσης φιλετάρουμε μανήτες, χουχουλιούς και άλλα εδώδιμα της παραγκαιριάς και των βράχων.

  9. Δημήτρη καλημέρα.

    Εσείς οι νησιώτες είστε τυχεροί. Έχετε το φρέσκο ψάρι πάντα στο τραπέζι σας.
    Τον κυνηγό τον «έμαθα» πριν από δέκα χρόνια. Δεν τον έχω ποτέ δοκιμάσει, δυστυχώς.
    —-
    Είχα διαβάσει για τον κυνηγό, ένα ωραίο άρθρο στα Συριανά Γράμματα πριν 10 χρόνια. Τους έπιαναν με τα χέρια, λέει, ο κόσμος στην ακροθαλασσιά. Εκεί, έχει και μια συνταγή για το κυνηγό πλακί στην κατσαρόλα. Ψάρι πρώτης ποιότητας. Φτάνει λέει, τις 10 – 15 οκάδες??
    ——
    Δες και την απάντηση μου για το πλακί….
    ——
    Αν αυτό είναι το νέο μπλογκ σου, ΚΑΛΟΡΙΖΙΚΟ.!! (δεν θα γράφεις στο παλιό, πλέον?)

    Σε χαιρετώ

    μπλογκομάγειρος

  10. Το πολύ καλό περιοδικό Συριανά Γράμματα, που είχε κι αυτό τη μοίρα κι άλλων καλών κυκλαδίτικων εντύπων, μοίρα που μας κάνει πτωχότερους όλους, καλά κάνεις και το θυμάσαι.
    Τώρα, το πλακί δεν το θυμάμαι, αλλά μου θυμίζει Αχιλλέα Δημητρόπουλο, μιας και είναι ο δράστης ενός εκλεκτού αφιερώματος στα ψάρια.
    Το «πρώτης ποιότητας» μην το λες, θα ανεβάσεις την τιμή του! Μια χαρά είναι με τα …δεύτερα, σχεδόν μαύρο δηλαδή.
    Για το πλακί θα επανέλθω μιας και το οφείλω.
    Στη συνταγή με το πορτοκάλι που προέκυψε λόγω που …πορτοκάλια είχε το καλάθι στο σπίτι έδωσε τα καλύτερά του. Φίνα σάρκα, βουτυράτη! μμμμμ! Έρχεται…

  11. Ναι, του Αχιλλέα είναι το άρθρο για την ψαροφαγία, έχεις δίκιο…
    Και φυσικά: όλα τα ψάρια είναι πρώτης ποιότητας αν είναι φρέσκα…
    Που τα βρίσκεις όμως???
    Περιμένουμε το πλακί σου…….
    μπλγμγρς

  12. @μπλγκμγρς.
    Στην ψαραγορά βέβαια.

    @σκύλος της βαλια κάλντα.
    Μάλλον γιατί όπως είπαμε είναι νευρικός και ταξιδιάρης και καθώς πελαγοδρομεί την πέφτει στις ζαργάνες, σαρδελόγαυρους και άλλα αφρόψαρα.

    @ονειρομαγειρέματα.
    Ουουου, μέρες τώρα. Αλλά μην το πεις και πλακώσουν τα κανάλια.
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s