Home

the-wall.jpg

The wall, Μύκονος, Αύγουστος 2007

Στο νησί έφταναν πάντα άνθρωποι ιδιαίτεροι, τέτοιοι που να αντέχουν τον δυνατό αέρα, που συχνά ξεπερνά κάθε όριο υπομονής. Το μελτέμι, που χαρακτηρίζει τα καλοκαίρια, είναι ένας δυνατός άνεμος ενοχλητικός σε ένταση και σε διάρκεια. Αρκεί όμως μια μέρα με καύσωνα για να αντιληφθούμε πόσο ζωογόνο είναι. Ένα πραγματικό δώρο για ένα νησί ελάχιστα πιο πράσινο από την Φολέγανδρο την Ανάφη ή τη Σίκινο. Το τοπίο άγονο, άγριο, πλην φιλικό, καταγράφηκε στην αισθητική μας, αναγνωρίζεται στο μάτι μας σαν «κυκλαδίτικο», με τις ξερολιθιές, τα ξωκκλήσια, τα καταπληκτικής εργονομίας παλιά μυκονιάτικα «χωριά» (αγροικίες), τις παγκαιριές με τα φρύ’ανα, τα λιγοστά αμπέλια, τους καλαμιώνες, που αγκαλιάζουν μικρά κηπαράκια, τη μετρημένη βλάστηση συκιές κυρίως, φραγκοσυκιές και που και που κανένα αγρέλι γερμένο κατά το νοτιά.

Ευτυχώς προικίστηκε με καταπληκτικές παραλίες. Κι έτσι μπορέσαμε κι εμείς να σταθούμε εδώ πάνω, παρέχοντας οι περισσότεροι υπηρεσίες στον τομέα του τουρισμού. Υπάρχουν συγκεκριμένες αιτίες που «έσπρωξαν» την τουριστική υπόθεση της Μυκόνου. Εκτός από τη δραστηριότητα της Ένωσης Μυκονίων στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και την ύπαρξη του πορθμείου για τη Δήλο, έχουμε και την προνοητική αυστηρότητα στους κανόνες που αφορούν στη δόμηση, βασισμένη σε όρους μέτρου, αισθητικής και παράδοσης. Θεματοφύλακες -στην πρώτη και απόλυτα καθοριστική φάση- άνθρωποι της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας κατά τη δεκαετία του ’60 (όπως ο Ντίνος Τσάκος και το ζεύγος Ζαφειρόπουλου). Έχουμε ακόμα την επιλογή της Μυκόνου από το δυναμικό και ταξιδιάρικο πρώτο κίνημα των χίπις, από τους Αθηναίους κυρίως κοσμικούς, το διεθνές τζετ σετ και το γκρουπαρισμένο στις επιλογές του, πλην απελεύθερο συν τω χρόνω, κονβόι των ομοφυλοφίλων. Σαν αποδημητικά πουλιά δίνουν εδώ το ετήσιο παρόν.

thomas-mcknight_mykonos_ii_pierros.jpg

Έργο του Thomas Mc Knight

Ύστερα ήρθε το αεροδρόμιο, τα χάι σπιντ, το Star channel

Η νεότερη γενιά επισκεπτών της Μυκόνου, περισσότερο μαζική, πολύ περισσότερο σαν θύμα της διαφήμισης, του γκλάμορους τρόπου ζωής που μονοδιάστατα προβάλλεται από τα ΜΜΕ, φτάνει στο νησί διψασμένη να πάρει και να δώσει εικόνα ενός κατ’ επίφαση κοσμοπολίτικου τρόπου ζωής. Έτσι στο νησί γινόμαστε όλοι ένα, ανεχόμαστε όλοι όλα, και θα μπορούσαν να περνάνε όλοι καλά κι εμείς καλύτερα.

Πλην όμως κάποια στιγμή αποκαλύπτεται πως δεν φτάνει να φοράς το ίδιο Τ-shirt με τον Καίσαρη, ούτε να τρώει δίπλα σου η Έλλη Στάη και να δεις να φωτογραφίζεται δίπλα σου ζωντανά ο Γκοτιέ. Ή μάλλον φτάνει για όσους και όσες μόλις ξεκόλλησαν από το t.v.-τρίγωνο Ανίτας, Χριστίνας, Τατιάνας και σπεύδουν να δουν ζωντανό το παραμύθι της Χαλιμάς. Λίγο να ξεφεύγεις από τον μέσο όρο αυτό δεν σου αρκεί.

Υ.Γ. Αυτά, κατά κάποιο τρόπο προλογικά, για την ανάγνωση ενός …προφητικού κειμένου που ανεβάζω εδώ:  Στάσου ‘μύγδαλα

photo41.jpg

Μύκονος Paradise

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s