Σουέλ ή όταν ο Bird συνάντησε την Καρυστιάνη

Επαναφέρω εδώ τον επίλογο ενός άλλου ποστ. Να του δώσω μια ανάσα ακόμα, μιας κι έμαθα ότι δύο τουλάχιστον φίλοι μου δεν έφτασαν να το διαβάσουν. Ήταν λέει μακροσκελές.

Παρένθεση: τα μακροσκελή κείμενα τα διαβάζουμε αρχικά διαγώνια κι ότι αρπάξουμε. Αν από κάποιο αγκίστρι τους πιαστούμε, τα πιάνουμε πάλι από την αρχή -μη φοβάστε έχουν μακριά παράμαλα- και τότε το παραγάδι του μακροσκελούς κειμένου είναι λυτρωτικό, σχεδόν ταξίδι.

Σουέλ και Ratatouille

ή όταν ο Μπραντ Μπερντ συνάντησε την Ιωάννα Καρυστιάνη

Μια κουζίνα διευθύνεται από έναν που δεν ξέρει να μαγειρεύει, με τη βοήθεια ενός αρουραίου. Ένα καράβι ταξιδεύει χρόνια από λιμάνι σε λιμάνι, φορτώνει, ξεφορτώνει κι ο καπετάνιος του τυφλός πορεύεται με τη συντροφιά κι ενίοτε την καθοριστική βοήθεια ενός γάτου. Είναι εντυπωσιακό πώς συνταξιδεύουν δυο ιστορίες. Ο αρουραίος Ρεμί (ο Ρατατούης όπως θα μείνει γνωστός στο ελληνικό κοινό), κρύβεται από την οικογένειά του και τα μέλη της μπριγάδας στην κουζίνα. Ο καπτα-Μήτσος Αυγουστής απ’ τη γυναίκα, τα παιδιά του και το πλήρωμα. Από την ασφάλεια της υπόγειας αποικίας ο ένας στην αγριεμένη επιφάνεια της θάλασσας των ανθρώπων. Κι ο άλλος από την οικογενειακή «αγέλη» στη μοναξιά της γέφυρας, λύκος σωστός, μονάχος, με τα φαντάσματα που τον κυνηγούν και τον κρατάνε δεμένο με το σουέλ της μοίρας του. Ο καπετάνιος αντεπεξέρχεται στα δύσκολα, κλείνει φορτία, διεκπεραιώνει κερδοφόρους ναύλους, ξεφεύγει απ’ την αντίληψη των λιμενικών αρχών, των πλοιοκτητών και των συναδέλφων του. Ο Λιγκουίνι παρουσιάζει το ένα μετά το άλλο ονειρεμένα πιάτα. Κερδίζει την εκτίμηση της όμορφης Κολέτ, των πελατών, των κριτικών, πάντα με την καθοδήγηση του Ρεμί.

Έξοδος ή η πτώση της Mont Blanc.

Μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ταινίας. Η δικαίωση του Μπερνάρ Λουαζό. Η (αυτο)κριτική στην κριτική με τα λόγια του Άντον Ίγκο:
«Η δουλειά του κριτικού είναι πολύ εύκολη. Ρισκάρουμε πολύ λίγα. Ακόμα και το μέτριο φαγητό όμως, είναι σημαντικότερο από την κριτική μας».
Ακόμα κι όταν όλα γκρεμίζονται, όλα χτίζονται ξανά. Με ζεστές κι αγαπητικές μυρωδιές φαγητών ελέω Γεράσιμου Σιακαντάρη. Στη θαλπωρή του έρωτα, κάπου στον Ασπρόπυργο στην αγκαλιά της Λίτσας. Στην αγαστή συνεργασία, μιας άρρηκτα δεμένης με δεσμούς αίματος και σύμπνοιας, αποικίας αρουραίων, που βάζουν τα δυνατά τους στην κουζίνα του Gusteau. Δημιουργούν το κορυφαίο πιάτο της βραδιάς, ένα παραδοσιακό ratatouille, δηλαδή ένα απλό, απλούστατο τουρλού.
Σίγουρα «δεν μπορεί να γίνει ο καθένας μας καλλιτέχνης, αλλά ο μεγάλος καλλιτέχνης μπορεί να έρχεται από οπουδήποτε», μπορεί ακόμα και μ’ ένα τουρλού, να σε φέρει ίσια πίσω στη γλύκα της παιδικής ηλικίας ρίχνοντας ακόμα και την Mont Blanc ενός Άντον Ίγκο στο πάτωμα!

Στο βιντεάκι που ακολουθεί (ερασιτεχνική λήψη με τη φωτογραφική μου μηχανή!), ο επίλογος της ταινίας.

Advertisements

10 thoughts on “Σουέλ ή όταν ο Bird συνάντησε την Καρυστιάνη

  1. @Σελιτσάνος.
    Στας διαταγάς σας! Αν και είμαστε Under Construction όπως βλέπετε.
    Ευχαριστώ.

    @axtapos.
    Ο μπλόγκερ δεν έχει φόβο.
    Αλλά φίλε εδώ έχει άλλη θέα και φοβερό σαλόνι, μαϊζέβελο!

  2. Να ‘σαι καλά.
    Αναρωτιέμαι αν πρέπει ν απαντήσω κατά κάποιον τρόπο στο ερωτηματικό ή στο θαυμαστικό σου.
    Πάντως μόλις επέστρεψα από μια ολοήμερη οινοποσία, όπου και μαγείρεψα 4 τουλινάκια για 10 στόματα.
    Φουλ της τουλίνας, αφού τρεις ήταν οι τρόποι της μαγειρικής.

  3. Εύγε!
    Καλορίζικο! Ελπίζω να βγουν κάποτε και μπλογκ με μυρωδιές, για μας τους λιγούρηδες.
    Περί της τρύπας στα γράμματα τίτλου συνιστώ να μείνουν ως είναι, εκτός κι αν το σχόλιο αφορούσε άλλη μορφή την οποία εγώ δεν βλέπω τώρα, οπότε καλώς.
    Όσο για το video απολαυστικό και ταιριαστό.

  4. Αφορούσε, ναι, άλλη μορφή, αλλά κι αυτή είναι προσωρινή καθότι η γραφίστριά μου (my personal graphic designer) είναι full time απασχολημένη. Εννοώ για να με εκπαιδεύσει σε πρώτη φάση και να πάψω να την παιδεύω.
    Οι μυρωδιές στο διαδίκτυο είναι το αμέσως επόμενο στάδιο. Δεν είναι δα και δύσκολο θέμα. Έχεις στον σκληρό διάφορες εσάνς και δουλεύει όπως και η παντονιέρα για να καταλάβεις εσύ που κάτι σκαμοπάζεις απ΄αυτά.
    Καμια δυσκολία. Δώσε λίγο χρόνο.

  5. ένα μόνο θα σου πω

    πέρυσι ένας φρέσκος θείος από την Κρήτη(εγώ τον γνώρισα τελευταία, ο χριστιανός υπήρχε από πριν) μου χάρισε το Σουέλ

    Είναι ναυτικός και ένα ταξείδι τον ξέβρασε στην θεσσαλονίκη για μερικές μέρες και ήρθε να μας δει. Εγώ είμαι σκυλί μαύρο κατα τα αλλα αλλά με τα σόγια πολύ συγκινούμαι

    υγ δεν καταφερα ποτέ να το διαβάσω

    υγ τρέψω τώρα!

    υγ αχ τι άτιμος είστε με κάνατε και αισθάνθηκα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s