Χάιδεψε τ’ αυτιά μου χτες ένα σουβριάλι. Ασημένιο.

Ψες βράδυ ήταν μια άσπρη γάτα στον απότοιχο. Όσοι την είδαν είπαν πως η Σοφία ήταν εκεί. Παρούσα! Ξαραθυμισμένη! Έγλειψε τα μουστάκια της κι έφυγε όπως ήρθε, μ’ ένα σάλτο από τη μάντρα στο πιο χοντρό κλαδί της ελιάς κι από κει στης εκκλησιάς το θόλος.

Ψες βράδυ σαν έσβυσαν τα φώτα κάθησε δίπλα μου η Μέλπω.
-Ήρθα [...]

Στα λευκά

Έρχεται κόσμος και μας δίνει συγχαρητήρια.
Δεν το καταλαβαίνω! Συλλυπητήρια έπρεπε ν’ ανταλλάσσουμε. Κάποιους θέλω να τους ρωτήσω γιατί δεν ήταν μαζί μας στην πλατεία, γιατί δεν βγαίνουν να πουν μια κουβέντα. Στο καφενείο έστω! Δεν ρωτώ. Γνωρίζω πολύ καλά και το τελευταίο που θα ήθελα θα ήταν να φέρω κόσμο σε δύσκολη θέση.  
Και της Λουΐζας [...]