Ταξιδεύοντας σε μια δίνη συναισθημάτων

Χιλιαδού καλοκαίρι, 1982. Κατασκηνωτής με παρέα φίλων. Πέσαμε νύχτα με τον Γιώργο Κυπρή στη θάλασσα οπλισμένοι: ψαροντούφεκα, φακοί, μαχαίρια. Τα ψάρια μας κοίταζαν και τα κοιτάζαμε. Σμέρνες, σκορπίνες, δράκαινες. Δεν χτυπήσαμε τίποτα. Μείναμε μαγεμένοι να κοιτάμε.

Ένα μουγκρί θυμάμαι ήτανε που μας έφερε κοντά στα βράχια της βόρειας ακτής. Κουλουριασμένο στην τρύπα της φωλιάς του, ανενόχλητο [...]

και τα μπαρμπούνια πέρδονται

Το απέδειξε περιτρανώς και υπερηφάνως ο hdd365f, καλή του ώρα. Πέρδονται από την απόληξη του air bladder (κύστη αέρος) την ίδια που διαθέτουν και οι κοινοβουλευτικοί μας άνδρες που αερολογούν ασυστόλως. Και πέρδονται πρωί βράδυ στην tv, το ‘χουν δεν το ‘ χουν  ανάγκη και πρήσκονται, κοκκινίζουν και όζουν προεκλογικού άγχους.

Κι εντάξει γιατρέ μου το [...]

Σκυταλοδρομία γεύσης και πολιτισμού

Προαναγγείλαμε τη “Σούπα της Χρονιάς” -τη Jahressuppe ήδη από τον περασμένο Δεκέμβριο. Αισίως έφτασε στα μέρη μας αυτές τις μέρες και ομολογώ ότι δεν περίμενα τέτοια επιτυχία, ούτε στην περίπτωση της δικιάς μου μάζωξης στη Μύκονο, ούτε σε όσες προηγήθηκαν κι όσες ακολούθησαν.

Ο στόχος που ήταν μια ελάχιστη αφορμή (ένα μισόλιτρο ζωμός και μια κατσαρόλα) [...]

jahrekakavia

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Αντί άλλης πρόσκλησης -Ζέπο ακούς; και συ κάβο Πάπας της Ικαριάς- η ώρα της jahressuppe έφτασε.
Προς κάθε ενδιαφερόμενο λοιπόν, ραντεβού στο αμπέλι. Όσα διαβάζονται στο χαρτάκι δεν είναι παρά χτεσινές σημειώσεις που σήμερα δεν ισχύουν. Λειτουργώ καλύτερα με την κατσαρόλα τετ α τετ. Άρα όλα είναι ρευστά και καλού κακού [...]

Νενεκρωμένη ωραθείσα επί πίνακι…

“Τω ακηράτω σου κάλλει και γλυκασμώ της σης ωραιότητος”, …μια ιδέα αριστερό καταμάγουλο και το ‘να μάτι.
Σου φάνηκε παράλογη η προειδοποίηση, ε; Να τώρα τι σου ‘μεινε! Τα οστά σου τα γεγυμνωμένα.
 
 Πεσκαντρίτσα! Ω πεσκανδρίτσα! Σε είπανε “αστακό του φτωχού”, οι φτωχοί όμως -τους ρώτησα- δεν σε γνωρίζουν.
Ο Λαζάρου σου έδωσε υπόσταση, σ’ έκανε V.I.P., ένα ψάρι για πλούσιους καταπιόνες.
Ο Ριζόπουλος σε ξανάφερε [...]

Ύπαγε οπίσω μου!

Κομμένα τα χαμόγελα. Δεν τσιμπάω καλή μου, και κυρίως δεν νηστεύω. Αν σ’ αυτό στηρίζεις τις ελπίδες σου να το επαναλάβω: 
Δεν νηστεύω!  Ακούς;

“…Όταν πιστεύω θάλασσα μονάχα και βυθό
και προσκυνάω για κόνισμα έναν παλιό αστρολάβο
πες μου, στην άγια πίστη σου, πώς να προσευχηθώ;
σε ποιον να ξομολογηθώ και πού να μεταλάβω;…”
(Νίκου Καββαδία, Τραβέρσο, Κοσμά του Ινδικοπλεύστη)
Αλλά τι [...]

σμαριδάκια στο …χωράφι

Πρώιμη άνοιξη ζούμε στο νησί. Παπαρούνες κι αγριομαργαρίτες δειλά μεν, βγήκαν όμως στα σκεπά των χωραφιών. Αλλά περισσότερο είναι το ξιδάκι* που έχει κιτρινίσει τον τόπο. Αυτό όμως είναι χειμωνιάτικο να πεις!
 
Αμέριμνα, σωστά ζιζάνια τα δυο σμαριδάκια της φωτογραφίας, ανταλλάσσουν άνθη. Προσφέρουν, από καρδιάς και αμοιβαίως, όρκους αιώνιας ευωδιάς. Το χαλί του δειλού “σπαρμένου” αναζητά εναγωνίως λίγη [...]

Σαρδέλες

Υποψιάζομαι πως “πιάνει” το μάτι μου. Κι ας μην τα πιστεύω αυτά. Κυρίως με τα ψάρια. Μη δω δηλαδή “στραβά” ψάρι, το μέλλον του είναι προδιαγεγραμμένο.
Καληώρα ένα πρωινό πριν από δυο βδομάδες.

Είχε σαρδέλα η Μπάγκα. Τη ζήλεψα. Έλα μου όμως που το σπίτι είχε ορίσει βραστό, να βγει και η ψαρόσουπα για τα παιδιά… Τη [...]

πόρωση!

Βάζελος πουλάει γαύρο.
 
Πόρος 2008 …πόρωση!
Ένα φωτογραφικό σχόλιο στην επικαιρότητα.
Βαρύ, πολύ βαρύ το φορτίο της ήττας.
 

μερώνει θεριά

Ίσως το πιο δυνατό κομπλιμέντο που ακούστηκε ποτέ:
-Καλά, ο άνθρωπος δεν παίζεται! Κάνει τους κυνηγούς …λούζες!

Εγώ βέβαια έχω άλλα να του προσάψω, για την ικανότητά του για παράδειγμα να μερώνει τα θεριά. Μπορεί ας πούμε να πιάσει μια σμέρνα και να σου την παραδώσει λουκούμι. Τέτοια γλύκα!
Έχω κι άλλα:
-Μπορεί να πάρει την προβιά της κατσίκας και [...]

Το φίδι σκίζεται στο βράχο με …το χέλι!

Μπορεί να μην το όρισε έτσι ο ποιητής. Ισως ακόμα ήθελε κι άλλα να μας πει κι ίσως η δικιά μας -ποιητική αδεία- σκέψη, οφείλει να πιάσει κορδόνι, να περιλάβει το χέλι που ανεβαίνει το ποτάμι ως σημαίνον και το σκίσιμο ως σημαινόμενο. Διότι αλλιώς πώς; Στον πάτο της θάλασσας δεν βρέθηκε ποτέ φίδι. Χέλια [...]

Ζω μία …Δράμα!

 
ή με άλλα λόγια:
Walking on a …drunk scale! 
Εγώ, που δεν έβαζα σταγόνα στο στόμα μου, σέρνομαι πια τις νύχτες.
«…μ’ αυτά της τα ναζάκια με κατάντησε μπεκρή».
Κι ύστερα πόσο ν’ αντέξεις;
Όλη μέρα το ίδιο βιολί:
-Θα πάω στη Δράμα…
-Γιατί;
-Γι αυτό εδώ  το ταινιάκι!
…
Θα πάω στη Δράμα…
…
Θα πάω στη Δράμα…
-Ε, να πας!
-Θα πάρω το πρώτο [...]

τα σβέρκα των εσπερίδων

Στον πάγκο της κουζίνας αναπαύονται με τα μυρωδικά τους, τα σέα και τα μέα τους, ενάμισυ κιλό παϊδάκια αρνήσια. Με περιμένουν. Ξεκινώ έτσι, με μαλάγρα τα κοψίδια, για να αυξήσω τις πιθανότητες κάποιοι που δεν τσιμπάνε σε ιχθυοδολώματα να διαβάσουν ως το τέλος αυτό το ποστ.
Είναι αλήθεια πως η πλειοψηφία -όχι μόνο στην Ελλάδα- αποφεύγει [...]

κυνηγός σε θάλασσα γαληνεμένη …λάδι!

Είχα μείνει χρέος ένα πλακί και κάτι ψιλά από χτες και καλό είναι να καθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας γιατί θέλουμε κούτελο καθαρό στην ψαραγορά.
Πάμε αμέσως action μιας και εξαντλήσαμε τα …προκαταρκτικά στη προχτεσινή σ-e-νεύρεση.
Το πλακί είναι παραδοσιακό πιάτο. Έχει τις σταθερές του από τις οποίες καλό είναι να μην ξεφεύγουμε. Τα tags του είναι: κρεμμύδι, [...]

ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑ

Αν και υπήρξα κυνηγός μέχρι τα 18, δεν με συνδέει τίποτα πια με το «άθλημα». Ομολογώ λοιπόν πως έχω βεβαρυμμένο παρελθόν σε πολλές μορφές κυνηγιού: με σφεντόνα, ξόβεργες, τουφέκι, ψαροντούφεκο, καμάκι. Λατρεύω τους παλιούς κυνηγούς. Όχι μόνο γιατί είχαν λόγους, ελαφρυντικά δηλαδή για να σκοτώνουν, αλλά κυρίως γιατί είχαν στυλ. Τους σημερινούς δεν τους καταλαβαίνω. [...]

έσπασε το ρόδι

“Μπαρμπούνι μου θαλασσινό
και ψάρι του πελάγου
όσο μπορείς φυλάγου…”

Είχα πάντα την απορία γιατί προσφωνούνται οι γυναίκες με ονόματα ψαριών, όπως:
ζαργάνα, σμέρνα, σουπιά, σκορπίνα, μπαρμπουνάκι!
Αρχίζω τη μετακόμιση κι ας μείνω για πάντα με την απορία.