Αυτό το νησί λίγο λίγο με τρώει και πάω να του μοιάσω…*

Τα ζήλευα πάντα τα ταξίδια των ανθρώπων τ’ ανοιξιάτικα.
Τους βλέπω σαν περνούν από το νησί, τη χαρά που έχουν σαν λίγο αφεθούν ν’ απολαύσουν γύρω όσα συμβαίνουν.

Η Άνοιξη είναι επιλογή των διαβατάρικων πουλιών να ταξιδεύουν. Και των ανθρώπων των ελεύθερων εργασίας που απαξιούν την πεπατημένη του Αυγούστου.

Έτσι όποτε μου είναι εύκολο το ελάχιστο που μπορώ, [...]

Δεν ξέρει τι να βάλει ο υπουργός στο καρναβάλι

Χρόνια ψελλίζουν μαλακίες και προβλέψεις με θετικό πρόσημο οι αρμόδιοι περί τα τουριστικά, όταν τα μαντάτα από τους μπεζαχτάδες μας λένε άλλα.

Εν μέσω Καρναβαλιού η ανακοίνωση από επίσημα χείλη της προβλεπόμενης μείωσης των αφίξεων στον τουρισμό κατά 30% δεν μας έκανε λοιπόν ούτε κρύο ούτε ζέστη. 

Είναι προφανές, μιλάνε για σχοινί στο σπίτι ημών των κρεμασμένων, ενώ τίποτα [...]

Κανένα δάκρυο

Με κουβέντες που επιβεβαιώνουν την αιώνια εφηβική του ματιά, ένας απίστευτα ξεκάθαρος Μανόλης Γλέζος,

ήρθε γι ακόμα μια φορά  με την τίμια πολιτική του στάση να δώσει την καλύτερη απάντηση σε σκερβελέδες μπουκαλορίχτες τύπου Πρετεντέρη,

που λύσσαξε προ ημερών από καθmegaέδρας για τη βεβήλωση του μνημείου της Ακρόπολης.

Λες και βεβήλωση είναι αυτό που βλέπει κανείς από κάτω προς τα [...]

Επιστρέφω αμέσως

Κανονικά χαμπάρι δεν θα παίρνατε αν δεν σας το ‘λεγα. Έτσι κι αλλιώς δεν είμουν ποτέ τακτικός στο blogging, αλλά είναι που θέλω να πιούμε σήμερα μαζί ένα ποτήρι:
στους έρωτές μας,
στους τρύγους που έρχονται,
στα κρασιά που μένουν να πιούμε,
στις χαρές μας,
στα ζόρια και στα ξαραθύμια μας.
Άντε λοιπόν στην υγειά μας!

Γιατί …φιλαράκια μου καλά, πετάχτηκα να [...]

Αυτή την πόλη πάλι θα την ξαναβρείς…

Η χώρα καίγεται και ο πόλεμος πλησιάζει.
Η μαμά λέει όλα καλά και η τηλεόραση ουρλιάζει.
[Danii The Starship]
 Το πρόβλημα της Αθήνας (και κάθε πόλης που τείνει να της μοιάσει) δεν είναι οι φωτιές.

Το πρόβλημα της Αθήνας είναι ότι δεν την αγαπάει κανείς. Φαίνεται αυτό από την τύχη που της επιφυλάσσουν οι κυβερνήτες της. Φαίνεται κυρίως στην [...]

Σε είδα στα 16 μέτρα… R.I.P.

Σε είδα απόγευμα Σαββάτου, στα δεκάξι μέτρα μπρος μου. Κατέβαινα την Ιπποκράτους, λίγο μετά την Παπατσώρη. Προφανώς σε είδε πρώτος ο ταξιτζής κι είχε κάνει ήδη την απαραίτητη κίνηση του τιμονιού επί δεξιά.
Σκύβοντας ελαφρά με την τεράστια βαλίτζα στο πλάι:
-Σταθμό Πελοποννήσου, είπες (ή μήπως ήτανε Λαρίσσης; …δεν θυμάμαι).
Έγνεψε ο ταξιτζής θετικά μένοντας ασάλευτος στον χρυσοποίκηλτο θρόνο του. Έσυρες [...]

Μη καπνιστής σε χώρα καπνιζόντων*

Όσο να πούμε “είμαστε μια παρέα”
μια σπείρα, μια “ελεύθερη συντροφιά”
γύρω από ένα τραπέζι
που να βαστά όλων μας τα χέρια
και να στηρίζει τη φωνή.
Όσο να πούμε…
Μια ημερομηνία ένας άνεμος…
Στα γράμματά μας ακούμε τώρα για το “μέλλον”
ένα πελώριο κατσαβίδι πάνω από το κεφάλι μας
πάνω απ’ τη σπείρα, γύρω απ’ το πράσινο τραπέζι.
Στροφές στροφές στροφές
με το μεγάλο κατσαβίδι [...]

Νεκρή φύση με τυρί

Still life, επί το αγγλικότερον, με τυρί, …λαπ τοπ και σουγιά!

κι ακόμα καλύτερα: αναζητώντας την χαμένη έμπνευση, σ’ ένα δισκάκι βρετανικά τυριά*.
* από το κίτρινο στο βάθος αρχίζοντας και συνεχίζοντας clockwise:
mature cheddar, dorstone, goat milk ragstone, mature blue stilton, oakwood smoked truckle , stinking bishop Charles Martel, linconshire poacher-unpasteuris κι ένα μαλακό τυρί με cranberries. 

Olympic airways circus, ένας έρωτας!

Λένε, όσοι δεν ξέρουν, πως ο έρωτας περνά από το στομάχι.

Ο δικός μου έρωτας για την Ολυμπιακή εισήλθε εντός μου σχεδόν με της μάνας μου το γάλα. Είναι στο DNA μου ένα πράμα. Δεν την επέλεξα, με επέλεξε και ζήσαμε καλά όταν άλλοι ζούσαν καλύτερα.
Σήμερα μπορώ να πω ότι αυτός ο έρωτας σκοτώθηκε αργά αντί πινακίου στήθους [...]

Και το Ματογιάννι έχει ψυχή!

Ένας μικρόκοσμος οι γειτονιές του κόσμου. Ακόμα πιο μικρός ο κόσμος που στήνεται επί συμβάσει στα όρια μιας θερινής σεζόν. Με τα πρώτα σύννεφα διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη. Τότε το κάθε πουλί τραβά τον δρόμο του. Άλλο πίσω σε ζεστές φωλιές κι άλλο ακόμα άμαθο να πετά κι όμως διψασμένο για ταξίδι σε [...]

Χίλια σουραύλια αντιλαλούν το θρόισμα του ανέμου.*

Εγώ αυτόν τον ζηλεύω. Φέτες το ‘χει κάνει το Αιγαίο. Γουλιά γουλιά το πίνει. Κάβο τον κάβο το χαίρεται! Πανηγύρι το πανηγύρι το χορεύει.

Γιώργος Πίττας! Τα είπαμε και πιο παλιά μ’ αφορμή τα “Σημάδια Αιγαίου”. Για την ανάγκη του να ταξιδεύει και να μοιράζεται εικόνες, γεύσεις, συνήθειες.
Χτες τον συνάντησα στο σκεπό της ”καβουρότρυπας”. Ήρθα για δυο ώρες και [...]

ενός κακού μύρια έπονται

Άρχισαν τα όργανα.

UPDATED!!! (σχόλιο για την απόφαση))
Με μπουγιουρντί από τον εισαγγελέα καλείται ο Δήμος Μυκονίων να αποφασίσει για την επιβολή ποινής στις επιχειρήσεις “TROPICANA” και “CELEBRITIES – DESTILL”.

“Το ούτι” του Luis Orozco, φωτογραφία: Αστεροειδής.
Η πρώτη επιχείρηση είναι “τυλιγμένη σε μια κόλλα χαρτί” με βαρύτατες (από τον εισαγγελέα φορτωμένες) ευθύνες για την υπόθεση της δολοφονίας του Doujon Zammit.
Η δεύτερη [...]

Χάιδεψε τ’ αυτιά μου χτες ένα σουβριάλι. Ασημένιο.

Ψες βράδυ ήταν μια άσπρη γάτα στον απότοιχο. Όσοι την είδαν είπαν πως η Σοφία ήταν εκεί. Παρούσα! Ξαραθυμισμένη! Έγλειψε τα μουστάκια της κι έφυγε όπως ήρθε, μ’ ένα σάλτο από τη μάντρα στο πιο χοντρό κλαδί της ελιάς κι από κει στης εκκλησιάς το θόλος.

Ψες βράδυ σαν έσβυσαν τα φώτα κάθησε δίπλα μου η Μέλπω.
-Ήρθα [...]

μικρό καλάθι

Το ζήτησε η Φάβα εδώ και η ανταπόκριση έρχεται στην ώρα της ένεκα που τσαντικό δεν κρατάω. Προχτές τρυγήσαμε στα ξαφνικά αφού τα …γράδα μας τα βρήκαμε ανεβασμένα.
Καλάθι σε μια περατζάδα από τ’ αμπέλι προς άγραν βρώσιμων: μικρόκαρπης ξερικής σταφίδας και μυρωδάτης μαύρης ξυλομαχαιρούς. Δεν είναι βέβαια Louis Vuitton, αλλά η Φάβα καταπώς το συνηθίζει θα κάμει [...]

Το καλοκαίρι είναι…

…πόνος!

Και τι ‘ναι δηλαδή 150 αχινοπόδια μπηγμένα σ’ ένα και μόνο πόδι;
Πονάνε ωρέ Γιώρη τα παλικάρια;

 

Disco Les Nychtes

Το “Nissos Mykonos” ακούγεται καλό. Να το πάρουμε λες. Να πάμε εκεί που δεν έχουμε πάει. Λένε πως κι εσένα σε χωράει. Εκεί τουλάχιστον δεν έχεις την έγνοια να τρέχεις άγρια χαράματα μη σου πάρει άλλος τ’ αλμυρίκι. Ούτε κι ομπρέλα να κουβαλάς.
Πληρώνεις, …κύριος! Tι κύριος; Άρχοντας! Κι αν θα διψάσεις για νερό… θα στύψουμε [...]

Ποτέ μη φυτεύεις έναν πρόεδρο στο τρίστρατο*

Θυμάμαι ένα σύνθημα γραμμένο με μπογιά. Ανορθόγραφο!
«Όχι στο βασιλειά».
Το εντόπισε γερμανός τουρίστας στη δεξαμενή νερού στην ανηφόρα του Νταβιά και ρώταγε μια μέρα τον Μανόλη στην Ψαρού:
Oksi eto mbasideϊa… βας ιστ ντας, Manolis?
Σπάγαμε το κεφάλι μας να καταλάβουμε. Όκσι έτο μπασιντέια.

Θυμάμαι ένα σύνθημα γραμμένο σε πλακάτ:
«Υπάρχουν και καλά πουλιά»! Πελεκάνος ζωγραφιστός στα χέρια του [...]