Τη μέρα που ανοίγαν τα σχολειά ο Γεώργιος εκοιμήθη

Στο απουσιολόγιο της Γ’ Λυκείου σήμερα δηλώθηκε απών. Αδικαιολογήτως απών να επισημάνω ή μήπως να διορθώσω …Ανεξηγήτως;

Πέρασε μια βδομάδα τώρα, και δεν ξέρουμε ποιον να πρωτοκλάψουμε: τον Γιώργο, που περίμενε άβουλος το τέλος (εγκεφαλικά νεκρός είπαν οι γιατροί, αυτοκινητιστικό κατέγραψαν οι τροχονόμοι), τον πατέρα μήπως ή τη μάνα που πέτρωσαν έξω από τον θάλαμο της “εντατικής”, ανήμποροι να δεχτούν την απώλεια;

Βουβά καταθέτουμε δυο τρεις γραμμές πολυ ακρωτηριασμένες, τη μνεία της ηλικίας, εβ[ίω]σεν ετών δεκαεπτά, ένα στίχο ποίησης, σαν «δ[ά]κρυα ημών», «οδύνην»,
κατόπιν πάλι «δάκρυα», και «[ημ]ίν τοις [φ]ίλοις πένθος».

“Παλικάρι ωραίο σαν μύθος”, σήμερα φάνηκε ότι “μεγάλως ηγαπήθη”, καθώς συγκλονισμένη η τρυφερή γενιά του στο Αιγάλεω τον αποχαιρέτησε.

Από μένα ένα τραγούδι, αντί στεφάνου:

στη μνήμη Γιώργου Κριτσώνη του Νικολάου και της Φρόσως, ετών 17, με τη συγκλονιστική ερμηνεία του Ξυλούρη.

κι από τους φίλους του ακόμα ένα!