Το καλοκαίρι είναι…

…πόνος!

Και τι ‘ναι δηλαδή 150 αχινοπόδια μπηγμένα σ’ ένα και μόνο πόδι;

Πονάνε ωρέ Γιώρη τα παλικάρια;

 

Disco Les Nychtes

Το “Nissos Mykonos” ακούγεται καλό. Να το πάρουμε λες. Να πάμε εκεί που δεν έχουμε πάει. Λένε πως κι εσένα σε χωράει. Εκεί τουλάχιστον δεν έχεις την έγνοια να τρέχεις άγρια χαράματα μη σου πάρει άλλος τ’ αλμυρίκι. Ούτε κι ομπρέλα να κουβαλάς.

Πληρώνεις, …κύριος! Tι κύριος; Άρχοντας! Κι αν θα διψάσεις για νερό… θα στύψουμε μια Dom Perignon κι αν θα πεινάσεις για ψωμί… σασίμι αηδονιού στον πάγο. Πάντα πρόθυμο το λιόκαυτο αγόρι στο beach service.
Πιστώνεις μιας μέρας γκλαμουριά, χρεώνεις πέντε μέρες στη δουλειά, στον ίσκιο της ομπρέλας, ένα ανάγνωσμα τείνει να γίνει must:

Οι «Δύσκολες νύχτες»!

Πρώτη ακούστηκε να το λέει στο κινητό της, την ώρα του spa, γνωστή περσόνα της t.v.: «Περνάω δύσκολες νύχτες …καλή μου». Το άκουσε με τα ίδια της τ’ αυτιά η Βουλγάρα περιποιήτρια και το ‘πε της αφεντικίνας: «Disco Les Nichtes»! Ε, αφού δεν ήταν τέτοια disco στις λίστες του Κωστόπουλου και του Λυμπέρη …έγινε χαμός στον Ελευθερουδάκη!

Η Μέλπω Αξιώτη -του Σιδηρού Παραπετάσματος- ζει εξόριστη για μια ακόμα φορά κάτω από τον ίσκιο μιας ομπρέλας στην Ψαρού. Τις είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Η Βάνα διάβαζε τις «Δύσκολες νύχτες», η Γιάννα το «Θέλετε να χορέψομε Μαρία». Ατένιζαν με αισιοδοξία το απέραντο γαλάζιο που απλώνονταν μπροστά τους ως τα Πρασονήσια κι αιτία οι εκδόσεις Κέδρος.

~~~~

Το κείμενο αντλείται από εδώ στο δροσερό ακρογιάλι του Men 24.

κι αφορά μια ιδέα που …εξαντλείται ή μάλλον αρχίζει εδώ!

Ποτέ μη φυτεύεις έναν πρόεδρο στο τρίστρατο*

Θυμάμαι ένα σύνθημα γραμμένο με μπογιά. Ανορθόγραφο!
«Όχι στο βασιλειά».
Το εντόπισε γερμανός τουρίστας στη δεξαμενή νερού στην ανηφόρα του Νταβιά και ρώταγε μια μέρα τον Μανόλη στην Ψαρού:
Oksi eto mbasideϊa… βας ιστ ντας, Manolis?
Σπάγαμε το κεφάλι μας να καταλάβουμε. Όκσι έτο μπασιντέια.

Θυμάμαι ένα σύνθημα γραμμένο σε πλακάτ:
«Υπάρχουν και καλά πουλιά»! Πελεκάνος ζωγραφιστός στα χέρια του Θοδωρή του Φούσκη κι ο Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης, υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Καραμανλή, στην πρώτη του επίσημη επίσκεψη στη Μύκονο της Μεταπολίτευσης.

Θυμάμαι κι άλλο σύνθημα πολύ αργότερα, γραμμένο στο περιτείχιο της προτομής του Καραμανλή στο Δραφάκι: «Αντιπαροχή, ξερονήσια, βία και νοθεία», το τρίπτυχο της κομουνιστικής ανάλυσης για την εθνική προσφορά του Καραμανλή.
Λόγοι πιθανόν διακοσμητικοί επέβαλαν αντί για φοίνικα, όπως στην περίπτωση της νησίδας στη διασταύρωση Άνω Μεράς, να φυτέψουμε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ένας αρχιτέκτονας, μάλιστα, το ‘χει να το λέει πως είναι προσβλητικό να βάζεις στη μέση κυκλικού “round about” την προτομή ανθρώπου που θέλεις να τιμήσεις και να γυρνάνε γύρω του αυτοκίνητα. Δεν ξέρω. Εγώ μόνο θυμάμαι πως δεν ετέθη θέμα. Το διακύβευμα της εξουσίας, η πιθανή εκλογική ήττα, ετέθη στην τούρλα του Σαββάτου. Δοκιμασμένες λύσεις μπήκαν σε τροχιά πολιτικής σκοπιμότητας. Η προτομή, σαν έτοιμη από καιρό, μπήκε προεκλογικά στο τρίστρατο της υποδοχής όσων έρχονται από το αεροδρόμιο. Δυο χρόνια αργότερα η Πρώτη Σερρών ευγνωμονούσα, χωρίς βία και χωρίς νοθεία στο σημαινόμενο, έπραξε το ίδιο. Δεύτερη και καταϊδρωμένη ίσως, αλλά χωρίς τον κίνδυνο να ξυπνήσει μια μέρα και να βρει μια περούκα στην κεφαλή του προέδρου!
Ακούγονται εναλλακτικές προτάσεις αν έπρεπε σώνει και καλά να μπει εκεί ένα κάποιο άγαλμα. Ο Μυκονιάτης ήρωας Νικόλαος Σουρμελής, που έζησε στην ίδια γειτονιά, πρώτος και καλύτερος. Αλλά πέστε μου τώρα: είναι η εποχή μας για να στήνουμε αγάλματα ηρώων; Μπα! Η επιλογή ενός προσώπου συνδεδεμένου με τον νέο χαρακτήρα του νησιού, με την σύγχρονη παράδοσή του, εκφρασμένη σε αναπτυξιακές επιλογές που φέρνουν έσοδα, ακούγεται σοφότερη.

Χρησιμότερο και τουλάχιστον πιο ειλικρινές θα ήταν σ’ αυτή τη θέση να μπει ένα πρόσωπο στο οποίο η φήμη του νησιού οφείλει πράγματι πολλά: ο Pierro Aversa. Κίνηση ρουά ματ στη στρατηγική της διεθνούς προβολής του κοσμοπολίτικου νησιού σε αγαστή σύμπλευση με τα αφιερώματα στους «σκαπανείς του τουρισμού» με τον Pierro πρώτο και καλύτερο.
Και το Ζάχο Χατζηφωτίου δευτερευόντως!
Καμιά αντίρρηση. Απεναντίας, και στον Ζάχο και στον Pierro λέμε ναι. Κι όχι προτομή αλλά ανδριάντα! Ένα διεθνές προσκύνημα να γίνει η Μύκονος. Να σκάσουνε κι οι Τηνιακοί απ’ το κακό τους. Να ‘ρχονται πλήθος οι προσκυνητές στο νησί. Να καταθέτουν το λουλουδικό τους και το ευρώ τους .
Ένα μόνο μας προβληματίζει. Μήπως μας βγει λίγο ακριβό το μαλλί; Μη μας έρθει ο κούκος αηδόνι; Μεγάλοι ήταν όλοι τους οι προτεινόμενοι! Μήπως να κάναμε λίγο σκόντο κι αν είναι για ανδριάντα, μήπως (λέμε τώρα) θα έπρεπε να σκεφτούμε την περίπτωση του Ντίνου Τσάκου. Πιο οικονομικά θα μας έρθει. Γιατί ήταν και είναι ένας άνθρωπος μια σταλιά, μα πρόσφερε έργο τεράστιο. Ίσως λίγοι τον θυμούνται κι ακόμα λιγότεροι απ’ τους νεότερους θα έχουν ακούσει τ’ όνομά του. Δεν δίδαξε, βλέπεις, στην Ακαδημία του Fame Story. Δίδαξε αρχιτεκτονικό ήθος και πολιτισμό οικοδομής, στην δύσκολη δεκαετία του ‘60. Είναι ο απόλυτος υπεύθυνος για την ομορφιά της Χώρας, που ίσως δεν έγινε Μανχάταν, αλλά μπορεί να περηφανεύεται πως έχει εικόνα και ταυτότητα σήμερα να «πουλήσει».
Εν κατακλείδι, να το πούμε καθαρά; Πάρτε τον πρόεδρο από το Δραφάκι. Φυτέψτε μια δράφη στη θέση του. Κι αν επιτέλους κάπου πρέπει να στηθεί η προτομή του, ας είναι στον τόπο που εκείνος διάλεξε. Στο ερημητήρι ξεκούρασης και περισυλλογής που αγάπησε σαν τίποτε άλλο στο νησί. Στο μικρό λιμανάκι των ψαράδων στον Ορνό. Εκεί και η δικιά του ψυχή θα το ευχαριστιόνταν και θα μέρευε, αφού τα βράδια τρίζουν σίγουρα τα κόκαλά του για την απρέπεια να τον έχουμε με τα οπίσθια γυρισμένα σε όσους μπαίνουν στην πόλη της Μυκόνου.

 

* Δημοσιεύεται στο περιοδικό Mykonos Confidential - Ιούλιος 2008, στην στήλη “Politics”. 

Όταν γράφτηκε στην πρώτη του μορφή το διάβασα και ξεκαρδίστηκα μέχρι δακρύων από τα γέλια. Προεκλογική περίοδος και με φοβερές προεκτάσεις. Μέσα στον ενθουσιασμό μου πάτησα λάθος κουμπί, το Save έγινε Delete και δεν το ξαναβρήκα ποτέ. Εξ αφορμής μιας συζήτησης με αρχιτέκτονα ξαναγράφτηκε έτσι στεγνό τον περασμένο μήνα και τώρα ούτε εγώ δεν γελάω. Έτσι κι αλλιώς η αισθητική -περισσότερο κι από την πολιτική- βαρβαρότητα περισσεύει στον τόπο μας.

 

κι ο …Ιούλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε

[Ενδιαφέρον Update!

Και με την ευκαιρία ακούστε κι αυτό! 

Γιατί έχει μια ομορφιά σαν ξύνεις τα παλιά σου τεφτέρια!]

Αφιερωμένο στον έρωτα το τελευταίο πλούσιο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού Εύπλοια. Κείμενα καινούργια και παλιά με άρωμα φρεσκάδας με μυρίσματα και δροσιές του Αιγαίου. Συνιστώ να το ξεφυλλίσετε σελίδα τη σελίδα.

Αναδημοσιεύω εδώ ένα κείμενο του Απρίλη 1989, γραμμένο από τον Μιχάλη Μπορνόβα στα χρόνια της ερωτικής αθωότητας. Έ, μια φρεσκαδούρα “Μυκονιάτικης” όσο να ‘ναι την έχει κι ας κλείνουν ήδη 20 χρόνια από εκείνη την πρώτη δημοσίευση.

Ο Απρίλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε.

Η ΜΟΝΗ, στ’ αλήθεια, ευτυχής, πρωτιά που έχουμε σε σχέση με τους δυτικούς φίλoυς μας, είναι το μικρό ποσοστό κρουσμάτων AIDS. Πρωτιά η οποία οφείλεται κυρίως σε κοινωνικοοικονομικούς λόγους, με άλλα λόγια, στον «ελληνικό τρόπο ζωής». Για πρώτη φορά, η αδυναμία μας να παρακολουθήσουμε τα φιλελεύθερα ή νεωτερίζοντας πολιτιστικά ή κοινωνικά κινήματα των δυτικών φίλων μας, μας βγαίνει σε καλό. Κάτι είναι κι αυτό.
Το πλεονέκτημα όμως αυτό δεν πρόκειται να διαρκέσει για πάντα, μια που η πρόσφατη ιστορία μας διδάσκει ότι, στα κοινωνικά ζητήματα, επόμεθα των άλλων χωρών κατά μερικά χρόνια. Δεν θα ήταν παράξενο, λοιπόν, να βρεθoύμε στην κατάσταση της Γαλλίας, π.χ., μετά από μια πενταετία. ‘Έτσι, τα καλά νέα δεν πρέπει να μας κάνουν να εφησυχάζουμε.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ

ΣΕ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ κλίμακα από τον καιρό που το AIDS θεωρήθηκε παγκοσμίως Νο 1 ασθένεια, ιδρύθηκαν διάφοροι οργανισμοί με κρατική αρωγή.
Σκοπός τους ήταν η αντιμετώπισή του με το μόνο τρόπο που ξέραμε τότε - και που εξακολουθεί να είναι μοναδικός και σήμερα-, την πρόληψη. Προϋπόθεση δε της πρόληψης ήταν - και είναι- η ενημέρωση, μια και το AIDS είναι κάτι εντελώς καινούργιο.
Ξεκίνησαν λοιπόν με ομιλίες, με φυλλάδια, με σποτ στην τηλεόραση, με δημοσιεύσεις επιστημονικές ή εκλαϊκευμένες. Προσπάθειες φιλότιμες στη αρχή, που πνίγηκαν όμως γρήγορα στη γραφειοκρατία και την αμετροεπή μισαλλοδοξία των ηγουμένων των οργανισμών αυτών.
Έτσι γρήγορα έγινε φανερή η πικρή πραγματικότητα: Το κράτος απασχολημένο με το να συντηρεί τα δυσκίνητο κορμί του, δεν μπορούσε να διαθέσει «πολύτιμη» ενέργεια για ένα τέτοιο θέμα. Η λογική του ήταν, είναι και θα είναι: «Αφού δεν είναι ακόμα πρόβλημα, γιατί ν’ ασχολούμαστε; Άσ’ το να γίνει πρώτα πρόβλημα…». Επομένως, το βάρος έπεσε στις πλάτες της τοπικής πρωτοβουλίας.ΣΤΗ ΜΥΚΟΝΟ
ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΜΑΣ κάθε χρόνο δεχόμαστε εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες. Είναι λοιπόν λογικό να υποθέσουμε, ότι έχουμε αυξημένες πιθανότητες να συναναστραφούμε πιθανούς φορείς της ασθένειας. Μόλις, λοιπόν έγιναν οι πρώτες ανακοινώσεις για το AIDS, δημιουργήθηκε κάποιος πανικός ανάμεσα στους συντοπίτες μας. Πανικός, ο οποίος, επειδή εκείνη την εποχή το AIDS εθεωρείτο ασθένεια κυρίως των ομοφυλοφίλων, κινδύνευε να μεταπέσει σε φαινόμενα κοινωνικού ρατσισμού, όπως: «αυτός μιλάει κάπως παράξενα, πέταξέ τον από το μαγαζί».
Τότε ο Δήμος Μυκονίων, αφού αδίκως περίμενε της συνδρομή της πολιτείας, πήρε απόφαση και, με τη βοήθεια των εδώ γιατρών και πολιτών, διοργάνωσε μια ενημερωτική καμπάνια. Τυπώθηκε και διανεμήθηκε ένα πολύ κατατοπιστικό φυλλάδιο κι έγιναν διαλέξεις για όλες τα ηλικίες από τους γιατρούς. Το αποτέλεσμα μπορούμε να πούμε ότι ήταν ικανοποιητικό. Ο Μυκονιάτης δεν εφησυχάζει πια για το AIDS, αλλά ούτε θεωρεί ότι είναι το «Κακό» που πλανάται στην ατμόσφαιρα.
Μερικές όμως αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά θεώρησαν καλή ευκαιρία να αυξήσουν τις πωλήσεις τους χρησιμοποιώντας αλόγιστα το νησί μας. Έτσι αφού μας είχαν ήδη αναγορεύσει σε νησί των οργίων και των ομοφυλοφίλων, τώρα ήρθαν σκαιότεροι χαρακτηρισμοί, όπως «Μύκονος, η μητρόπολις του AIDS» ή ανατριχιαστικοί αριθμοί κρουσμάτων (θα ‘πρεπε το μισό νησί να νοσηλεύεται).
Αυτοί οι «κύριοι» -οι οποίοι πρέπει να ντρέπονται για την πέννα που κρατούν- δεν εφείσθησαν μελάνης, προκειμένου να χαλκεύσουν συκοφαντικά ανοσιουργήματα, αρκεί να μεγαλώσουν τα κέρδη τους. Και αγνόησαν βεβαίως όλες τις διαμαρτυρίες που του έγιναν. Αγνόησαν επίσης και το μεγάλο κακό που έκαναν σε μια από τις κυριότερες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας μας, τον τουρισμό. Αγνόησαν τέλος, ότι το ποσοστό κρουσμάτων στο νησί μας είναι μηδαμινό, καθώς και ότι ο κ. Μαν (υπεύθυνος ενημέρωσης για το AIDS της Π.Ο.Υ.), όταν επισκέφθηκε το νησί μας, συνεχάρη το Δήμαρχο για την καλή ενημερωτική δουλειά που είχε γίνει.
Ας ελπίσουμε πως όλα αυτά τέλειωσαν.

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ όμως ξανάρχεται και το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει παγκοσμίως. Λίγο όμως λόγω των σκανδάλων, λίγο λόγω της πολιτικής κρίσης, πέρασε στις μέσα σελίδες, στα ψιλά των εφημερίδων. Θεωρούμε λοιπόν καθήκον μας να το επαναφέρουμε, για να μην αφήσουμε την προσοχή μας να χαλαρώσει.
Παρ’ όλες τις ειδήσεις που διαβάζουμε, κατά καιρούς, στις εφημερίδες, περί ευρέσεως ή μη του εμβολίου, περί μεταλλάξεων εδώ και τρία χρόνια. ή περί άλλων τρομοκρατικών και μη, ένα πρέπει να ξέρουμε: Για μας, τους μη συμμετέχοντες στις επιστημονικές έρευνες, τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ και τρία χρόνια.
Οι τρόποι μετάδοσης παραμένουν πάντα οι ίδιοι: Αίμα και σπέρμα. Οι τρόποι προφύλαξης επίσης είναι οι ίδιοι (εύκολοι, απλοί και καθημερινοί).
Ας ξεσκονίσουμε λοιπόν πάλι τις γνώσεις, ας το ξανασυζητήσουμε στην παρέα και το καφενείο, και ας μη ντραπούμε να ρωτήσουμε τους γιατρούς για οποιαδήποτε απορία ή αμφιβολία έχουμε. Να είμαστε πάντα σε εγρήγορση και να προφυλασσόμαστε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα χαρακτηρίζουμε φορέα όποιον δεν μας γεμίζει το μάτι.
Το καλοκαίρι έρχεται και δεν πρέπει να δικαιώσουμε τις σκανδαλοθηρικές στήλες και τους αργυρώνητους ρυπαρούς κονδυλοφόρους. Άλλωστε η ζωή είναι όμορφη και μπορούμε να τη χαρούμε με το μικρότερο δυνατό κόστος.
Μ.Μ.

 

 

 

 

 

Πηγή: εφημ. Η ΜΥΚΟΝΙΑΤΙΚΗ, Απρίλιος 1989, (τίτλος πρώτης δημοσίευσης: “ο Απρίλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε”, στίχος από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Διονυσίου Σολωμού).

 

βλ. Εύπλοια 20ο Τεύχος

νόστιμον ανάγνωσμα

Φτάνω στην σελίδα 70 ρουφώντας το. Η ίδια η συγγραφέας μου λέει πως δεν έχει αρχίσει ακόμα η πλοκή. Διαβάζω:

“Ενα δάκρυ κύλησε μες στο τηγάνι…”

Ε, τι να σου κάνω ο πτωχός αναγνώστης; Να μην παραδώσω το πνεύμα μου, εξόριστος εδώ στο Ματογιάννι στην κεντρική λεωφόρο της Μυκόνου;

Όχι πες!

Συνεχίζω -φύγανε κι οι τελευταίοι παραθεριστές του τριημέρου- ακούγοντας το σιμιγδάλι που τσιγαρίζει στην κουζίνα η Ελένη Ιωνά και το ανεπανάληπτο τραγούδι των φρεσκοξυμένων λεμονιών…

“Ποιο είναι το τραγούδι των σειρήνων;”

της Μαρίλλης Τσοπανέλλη,

εκδόσεις Καστανιώτη, μόλις κυκλοφόρησε.

Ήδη από τις 70 του πρώτες από τις 564 σελίδες το συνιστώ!

Σημ. Όχι δεν είναι μαγειρικό, μυθιστόρημα είναι.

Νύχτας άστρο είναι, το φως του λίγο*.

Ωραία Λευκή τριήρης

Κωπηλατώντας

Κι ασθμαίνοντας

Η ζωή σου

(ΕΞΟΔΟΣ)

Γιάννης Μ. Χανιώτης ( 1969-2008 )

Σχέδιο: Βασίλης Βασιλειάδης

…

-Άκουσα, έβγαλες μια ποιητική συλλογή. Είναι καλή μου είπαν. Τη θέλω!

-Να σου φέρω στο μαγαζί…

-Να φέρεις.-Έφερα πέντε, είπες δειλά.

-Δέκα ν’ αφήσεις.

-Σαν πουληθούνε,- τα πληρώνεις…

-Που παναπεί, σαν δεν πουληθούνε δεν δίνω μία; Άκου, φίλε, η Ποίηση συντάσσεται επί πιστώσει, αλλά εξωφλείται τοις μετρητοίς. Εγώ και που σε βάζω στο έπιπλο με τα προς πώληση βιβλία λογίζω κέρδος. Γι αυτό πάρε τα λεφτά σου σε παρακαλώ.

-…

-Δεν είναι για τα ποιήματα, είναι για το βιβλίο…

Τα πήρε -Απρίλης του 2004- κι ύστερα δεν τον ξαναείδα. Με τρίτον, αργότερα μου έστειλε και το δεύτερο βιβλίο του. Τεμάχια δέκα. Ποίηση πάλι. Λυτρωτικά ραβασάκια που δεν στάθηκαν ικανά να τον κρατήσουν δίπλα μας. Έφυγε. Λίγο αργότερα οι καμπάνες πήρανε το μαντάτο εκκλησιά την εκκλησιά, το φέρανε βόλτα στα σπίτια, μ’ αυτή τη βία που παραβιάζουν τις πόρτες οι κακές ειδήσεις.

Έφυγες

φτεροκοπώντας στο Λυκόφως

Στιγμή θρυμματισμένη

Άψυχη ύλη*

Θρήνος, βουβός. Κανείς δεν το ‘πε, όμως, τ’ Άι Νικόλα της Ράχης. Κανείς. Μόνο δυο σκορδιαλοί από σταβέντο όλη την ώρα τσίρι τίρι τιρλιλί τραγουδάνε σκοπό ερωτικό που μοιάζει λέει:

Να ‘ξερες τότε

τα πένθιμα ηλιοβασιλέματα

που αγκάλιαζες

Βασιλέας του αγέρα

την ώρα της αναπνοής

Να ΄ξερες

στ’ αξάρια και τη θάλασσα

και τα μικρά τα ζωντανά

Κάθε στιγμή ακριβή

και τελευταία*

 

Ποιητικές Συλλογές:

*“Ιστιοφόρο - Ηχώ μιας περασμένης εφηβείας”, Δωδώνη, Φεβρουάριος, Αθήνα 2004

*“Ιστιοφόρο β’” , Δωδώνη, Αθήνα 2006

Σημείωση: Χτες το μεσημέρι κολυμπώντας στη Μερσίνη, ήρθε πολλές φορές στο νου μας. Στη ζωντανή του θύμηση με σμιλεμένα πλατιά της θάλασσας χουλάκια κάνουμε πέταλα με τον Prospero και τη Λουίζα Κορνάρου.

Σιωπή

Στο στέρνο σου

Τα στήθη της

Κι ύστερα

γαλήνη γαλήνη

Κι ο χρόνος ακίνητος

Γαλήνη γαλήνη

 

Σταθερό …Μάκη, έχουμε!

Παραγγέλνει ο άλλος σουβλάκια μέσω κινητού από την …Αετοράχη, στ’ άραρα στα πάραρα ψηλά στο βουνό. Ο Μάκης σουβλατζής, ακλόνητος: Σταθερό έχετε;

[Σκηνή από διαφημιστικό εταιρίας κινητής τηλεφωνίας]. Τον είδα και τον χάρηκα ν’ ανοίγει και να κλείνει το σποτ, τόσο που σκέφτομαι να το ψάξω το θέμα σταθερό-κινητό!

 

Βρήκα κομματάκι Μάκη από την τελευταία ταινία του Τσιώλη στη Λειβαδιά. Πϊετε εξ αυτού πάντες! Μάκης Κοντιζάς, ένας παρατηρητής της ζωής!

Κι εδώ, λίγος Μάκης ακόμα:

Δυο Μυκονιάτες είχε “το ταινιάκι” πρωταγωνιστές, τον Ιάκωβο Κοντιζά και τον Γιάννη Ζουγανέλη, όμως δεν χώρεσε στο πρόγραμμα του δημοτικού θερινού cine Μαντώ.

Δεν άρεσαν μάλλον στον Δήμο …η Κουλίεβα κι ο Μπακιρτζής!

Α, και με την ευκαιρία μην ξεχνιώμαστε, έχει μπόλικο ψαχνό στο Γρυπάρειο αυτό το Σάββατο. Εγώ θα είμαι εκεί!

Κι οπωσδήποτε ωσεί παρών -στους πρίγκηπες των Δρόμων Ζωής από το πριγκηπάτο του Γκαζιού, που έχουν κλέψει την καρδιά μου δυο χρόνια τώρα. Να ‘ναι καλά και να ‘χει καλή επιτυχία η παράσταση που ανεβάζουν αύριο Κυριακή:

Jahressuppe: metaphorical issues of an art project

Ο Walter Meissl, να ‘ναι καλά, σχολίασε με τον δικό του τρόπο τη Σούπα της Χρονιάς, παραθέτοντας και το φιλοσοφικό πλαίσιο στο οποίο περπάτησε η ιδέα της πολιτισμικής “σκυταλοδρομίας” με κατσαρόλες.

some metaphorical issues on the jahressuppe by walter meissl:

the yearssoup - a interventionist art project: we refer on joseph beuys’ extendet percep-tion of art as a social sculpture, that means, that no longer color, stone, or whatelse is the matter of ästhetic formulating, but social structurs of acting and reacting. the soup project works as associationmachine for understanding and humanitarianism. the structure of the yearssoup allows people to join and to increase the basic interpersonal behaviours. at the end there will be an output of beauty in the pure sense of this expression.

integration and dialogue: the soup is the oldest cooked (beside roasted dishes) and the most integrative dish we have. it may combine everything. every vegetable, meat, fish, her-bes, spices. etc. and it may be cooked with water, wine, milk, or juice. but the endless way of combinig different ingredients to a good and delicous taste, have to follow some rules. for making a good soup one have to mention knowledge about the ingredients, impartiality, re-spect, compassion and attention.
about ingredients: you have to know, from where they come, where they lived and where they were grown and increased, how they wanted to be treaten, how long they should be cooked and a lot more of other things. in a similar way, we should mention our friends, our neighbours, our guests and our foreigners. then we will know and understand the familiar and the strange.
about impartiality: impartiality is necassary to unfold our varity of tastes. usually our taste is bonded to a anaware conditoned tradition. to unfold our taste, we have to learn to be inpartial to new, unkown tastes. then we will be able not only to increase our taste, but also our rela-tions to unknown people.
about respect: it is completley impossible to make a delicious soup without respect! one have to have respect for the animals, the vegetables, the whole creature and of course respect for man. it is not possible to understand a good soup in its diversity and its richness without re-spect.
about compassion: in one sentence: I have to become the soup. to understand a good soup I have to be the soup. one must try to know the soup from inside, from there own point of view. it needs empathy. then it will undoubtedly get a fabulous taste.
about attention: the cook have to know what he or she is doing. otherwise the cook will miss the whole thing.

eating is information: the delution of the first soup in relation to the last one is 2,5 litre to 1.0e-214litre. a real unimaginable number. so one could say, that there’s nothing left from the first soup in the last one. but in free accordance to the homöopathic system we believe that information doesn’t get lost. so the last soup will comprehend the whole information of all cooked soups all over the year. in another sense, eating is in a strict sense of meaning con-crete information. here we refer to the famouse word of ludwig feuerbach, the german phi-losopher, who said, man is what he eats. the dishes we eat, give us the information, what our body have to know. and moreover our emotions and our thoughts are directly connected with the metabolism of our body, because the border between body, mind and soul is fluently and can’t be defined at all.

passing the soup is passing togetherness: the soup is not only passing the tastes from kitchen to kitchen it also passes the emotions, the thoughts and activity of the eaters. some-how everyone who is cooking and eating the soup will remember all the previous situations where the soup was cooked before. and this situations are usually situations combined with warmhearted emotions, hospitality, nice talks and laughing. the soup restores, it saturates and it delights everybody. the soup provokes togetherness. the soup is something that car-ries peace in it. the bowl and the spoon are the most peaceful eating tools. the first hold to-gether, the second bring the dish to your mouth without hurting anything in opposite to knife and fork.
continuity and dilution: the structure of the soupproject refers to a philosophical problem. it is the problem of identity and difference. by the continuity of passing the soup one might say, it is one long cooking process for one soup, that’s ready at the end of the year. it’s a big soupflow throughout the year. on the other hand, the rapid dilution allows you to say, that every day a new original and identical soup is cooked. this twofold way to look on the soup is the way, one have to look on everything, also on oneself. the characteristic of every individ-ual is its permanent changing and at the same time its denoted entity. this is meant by the famous word of the greek philosopher heraklit: “you can’t step into the same river twice.”

 

Σκυταλοδρομία γεύσης και πολιτισμού

Προαναγγείλαμε τη “Σούπα της Χρονιάς” -τη Jahressuppe ήδη από τον περασμένο Δεκέμβριο. Αισίως έφτασε στα μέρη μας αυτές τις μέρες και ομολογώ ότι δεν περίμενα τέτοια επιτυχία, ούτε στην περίπτωση της δικιάς μου μάζωξης στη Μύκονο, ούτε σε όσες προηγήθηκαν κι όσες ακολούθησαν.

Ο στόχος που ήταν μια ελάχιστη αφορμή (ένα μισόλιτρο ζωμός και μια κατσαρόλα) για συνεύρεση επετεύχθη 100%. Όταν ακούω για 100 άτομα στους Δρόμους Ζωής, για 150 στα αμπέλια της Οικογένειας Γεώργα στα Σπάτα, καμμιά πενηνταριά στο δικό μου αμπέλι, αισθάνομαι πραγματικά πολύ όμορφα σαν μέλος αυτής της γευστικής πολιτισμικής σκυταλοδρομίας. Να ‘ναι καλά οι διοργανωτές που έβαλαν την ιδέα και στήριξαν με τέτοια αφοσίωση, ηρεμία και ζεστασιά αυτή την ιστορία.

Αποφεύγοντας τα πολλά λόγια για τη συνάντηση στο αμπέλι την Κυριακή 11/05/08, παραθέτω ένα κείμενο της Λίνας Γιάνναρου από τη δεύτερη σελίδα της Καθημερινής 16/05/08, που περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τα πράγματα.

Ενας ζωμός ενώνει τους πολιτισμούς της Ευρώπης

Της Λινας Γιανναρου

Εφθασε στην Ελλάδα πριν από δέκα ημέρες. Ο πρώτος σταθμός ήταν μια ουκρανική ταβέρνα στον Κεραμεικό. Επειτα η Τήνος, μετά η Σύρος, ενώ την περασμένη Κυριακή ήταν το επίκεντρο σ’ ένα ολοήμερο γλέντι στη Μύκονο. Αύριο, θα παραβρεθεί σε ένα πάρτι στο Γκάζι, πριν μπει πάλι στο αεροπλάνο παίρνοντας τον δρόμο για τον επόμενο σταθμό στην Ευρώπη.

Δεν πρόκειται για την «τρελή ζωή» κάποιου VIP, κάθε άλλο. Σε ένα θερμός με ζωμό αναφερόμαστε, σ’ ένα σκεύος που από τον περασμένο Φεβρουάριο ταξιδεύει από τη μια ευρωπαϊκή πόλη στην άλλη, ενώνοντας μυρωδιές, γεύσεις, υλικά, μαγειρικούς πολιτισμούς, ανθρώπους. Πρόκειται για τη «σούπα της χρονιάς» (Jahressuppe), ένα πείραμα μιας παρέας Αυστριακών καλλιτεχνών, οι οποίοι θέλησαν να φέρουν όλους τους λαούς της Ευρώπης γύρω από… την ίδια κατσαρόλα.

Η διαδικασία έχει ως εξής: Κάθε μέρα, σε κάποια ευρωπαϊκή κουζίνα, σιγοβράζει μια σούπα. Η «υποχρέωση» του μάγειρα είναι να φτιάξει 2,5 λίτρα ζωμό, μισό λίτρο από τον οποίο φυλάσσεται σε ειδικό θερμός και «ταξιδεύει» για την επόμενη κουζίνα. Ο νέος μάγειρας θα πρέπει να δημιουργήσει τη δική του σούπα, χρησιμοποιώντας ως «βάση» τη μικρή αυτή ποσότητα ζωμού. Ετσι, κάθε σούπα που μαγειρεύεται περιέχει κατά 1/5 και την προηγούμενη. Η ποσότητα είναι τόση ώστε να μην αλλοιώνει τη γεύση της επόμενης συνταγής, αρκετή όμως για να μεταφέρει τις πολιτισμικές «πληροφορίες». Η ιδέα είναι ότι το τελευταίο καζάνι σούπα θα περιέχει ψήγματα απ’ όλες τις σούπες που προηγήθηκαν, σε μια εξαιρετική γευστική συνεύρεση των ευρωπαϊκών λαών.

Η κακαβιά, πάντως, που την προηγούμενη Κυριακή έφτιαξε ο Δημήτρης Ρουσουνέλος στο αμπέλι του στον Κούνουπα Μυκόνου, στο πλαίσιο του πειράματος «σούπα», έμεινε… ιστορική. Και τι δεν είχε: πετρόψαρα, σαραβάδες, σάλπες, χριστόψαρα, χειλούδες, καβούρια, σουπιές… «Δεν έκανα τίποτα παραπάνω απ’ ό,τι κάνουμε συχνά με τους φίλους μου στον δικό μου ή στον δικό τους χώρο», λέει στην «Κ».

«Ξεκινήσαμε στις 6 το πρωί, στις 2 μ.μ. ήδη τρώγαμε και τελειώσαμε στις 11 το βράδυ. Μαζευτήκαμε γύρω στα 50 άτομα και είχαμε πολύ κέφι, ξέρεις, μουσικές, τραγούδια…».

Πράγματι, το κέφι του μάγειρα ξεχείλιζε αφού θέλησε να περάσει στο φαγητό και το δικό του πολιτικό μήνυμα.

«Αφού έφτιαξα μια παραδοσιακή κακαβιά, στη συνέχεια την «ανέλυσα» με βάση τα χρωματικά της συστατικά, θέλοντας να κάνω ένα σχόλιο για τις ιδιαιτερότητες των λαών: πορτοκαλί από τα καρότα και τον κρόκο, πράσινο από το σέλινο και τα κολοκύθια, άσπρο από το αυγολέμονο και μαύρο από μελάνι σουπιάς.

Η Jahnressuppe βρίσκεται στον αντίποδα της «φασιστόσουπας», του πλούσιου γεύματος δηλαδή που προσφέρει το γαλλικό φασιστικό κόμμα τα Σαββατοκύριακα στους άστεγους, αρκεί πρώτα να φάνε μια σούπα από χοιροκεφαλές, γεγονός που αποκλείει έμμεσα τους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους».

Οταν, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, ο Δημήτρης είχε ενημερώσει την Τίνα για το πρόγραμμα, εκείνη δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Στους «Δρόμους Ζωής» που είναι εθελόντρια -οργάνωση του Γκαζιού που παρέχει κυρίως εκπαιδευτική στήριξη σε παιδιά Ελλήνων μουσουλμάνων από τη Θράκη-, είχε μόλις δημιουργηθεί ομάδα μαγειρικής -τι καλύτερο από ένα «μάθημα» για τη σούπα των λαών; «Το φιλοσοφικό όχημα της Jahnressuppe ταιριάζει στους Δρόμους Ζωής κι επιπλέον τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με την ιδέα», λέει στην «Κ» η κ. Τίνα Σταύρου, υπεύθυνη Τύπου της οργάνωσης και μία εκ των τεσσάρων εθελοντών «δασκάλων» της ομάδας μαγειρικής. Μάλιστα, την ημέρα του μαγειρέματος της σούπας, αύριο Σάββατο στις 8.30 μ.μ., οι Δρόμοι διοργανώνουν πάρτι, ανοικτό σε όλους (Γαργηττίων 12, Γκάζι).

Τι αποφάσισαν να μαγειρέψουν; «Σπαραγγόσουπα αυγολέμονο! Σκεφτήκαμε αυτή τη συνταγή, αφενός γιατί το σπαράγγι είναι πολύ αγαπητό στους Ελληνες και αφετέρου γιατί είναι από τα σημαντικότερα εξαγώγιμα προϊόντα μας. Οσο για το αυγολέμονο είναι το χαρακτηριστικότερο «δέσιμο» μιας σούπας στην Ελλάδα».

Πάνω από το καζάνι θα βρίσκονται 8 παιδιά 12-14 ετών, πολλά από τα οποία έχουν εγκαταλείψει το σχολείο. «Η ομάδα μαγειρικής ήταν ένας τρόπος τα παιδιά να μείνουν στο Κέντρο, παρότι άφησαν το σχολείο. Την πρώτη φορά που φτιάξαμε κέικ, κοιτούσαν τον φούρνο σαν να έβλεπαν τηλεόραση». Εμπειρότεροι μάγειρες πια, θα δώσουν τη δική τους πινελιά στην πολυπολιτισμική σούπα, την οποία έπειτα θα «ξεπροβοδίσουν» για να συνεχίσει το ταξίδι της στην Ευρώπη. Επόμενος σταθμός, (μετά και το αμπέλι της οικογενείας Γεώργα στα Σπάτα) η Ρουμανία.

 Για όσους δεν χόρτασαν, έχει κι άλλο υλικό εδώ

Και φωτογραφίες εδώ 

κι εδώ!

 

Μύκονος: γαστρονομικός προορισμός

Update: Πσσστ, μην ξεχνιώμαστε εδώ έχει νοστιμιές κι εδώ ένα “ήμουν κι εγώ εκεί” κείμενο που μοσχοβολά σέλινο - κρεμμύδι κι έχει επίγευση μάραθου!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το αγαπημένο μου θέμα: η μαγειρική του Αιγαίου. Χτες είχαμε μια συνάντηση που διοργανώθηκε από τα ΚΕΤΑ Νοτίου Αιγαίου και αφορούσε την προώθηση του προγράμματος Aegean Cuisine, που απευθύνεται στους επαγγελματίες της εστίασης.

Μιας και κλήθηκα να πω δυο λόγια, είπα πολλά παραπάνω.

Φαίνεται πως δημιούργησαν αίσθηση γι αυτό και ανεβάζω εδώ το κείμενο της ομιλίας να υπάρχει σε πρώτη ζήτηση.

 Αιγαίο: γαστρονομικός προορισμός.

Η περίπτωση της Μυκόνου.

Οι περισσότεροι από τους περιηγητές που πέρασαν από τα νησιά μας κατέγραψαν με ιδιαίτερη θα έλεγε κανείς εμμονή τις διατροφικές συνήθειες και τα προϊόντα του κάθε τόπου ξεχωριστά. Ήξεραν ότι απευθύνονται σε ένα κοινό που δεν θέλει μόνο γεωγραφία και ιστορία, αλλά κυρίως αναφορά στον πολιτισμό. Το πώς ζουν και πως πορεύονται, τι τρώνε και πως ντύνονται οι Μυκονιάτες, οι Σαντορινιοί, οι Αμοργιανοί και οι Ροδίτες ήταν και είναι πολύ σημαντικό για τον Ευρωπαίο. Το ίδιο σημαντικό αν θέλετε με ένα ντοκιμαντέρ του National Geographic, που μας κρατά καθηλωμένους απ’ την αρχή ως το τέλος, κι ας αναφέρεται στην άλλη άκρη της γης. Φανταστείτε ένα «μπουκιά και συχώριο» τηλεοπτικό πέρασμα του Ηλία Μαμαλάκη από τη Δαμασκό ή μια γαστρονομική καταγραφή του Μπουρντέν στην παγωμένη Ρωσία. Κάπως έτσι!

Διαβάζω από τον Γάλλο περιηγητή, καθηγητή της ιατρικής και της βοτανολογίας Pitton de Tournefort, που ήρθε στο νησί το 1700:

«…Η διαμονή εν Μυκόνω είναι αρκετά ευχάριστος δια τους ξένους. Η τροφή είναι πολύ καλή όταν διαθέτει κανείς καλόν μάγειρον, διότι οι Έλληνες είναι άπειροι μαγειρικής. Αι πέρδικαι είναι εν αυθονία και ευθηναί. Επίσης τα ορτύκια, αι μπεκάτσαι τα τρυγόνια, τα κουνέλια και οι συκοφάδες. Ευρίσκει κανείς εξαίρετα σταφύλια και καλά σύκα. Συνήθως η σαλάτα αποτελείται από ένα είδος μαρούλια, λίαν εύγευστα όταν προηγουμένως τρίψει κανείς το πιάτο του με σκόρδον.

[…] Το μαλακό τυρί της νήσου είναι λίαν εύγευστον…»

Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Οι Βενετσιάνοι φύγανε, οι Τούρκοι περιορίστηκαν στα απέναντι παράλια, διωγμένοι οι Ρωμιοί της Μικρασίας ήρθανε πίσω στα πάτρια, μάθαμε γαλλικά, μας τα ‘κανε μάλιστα και πιο λιανά ο Τσελεμεντές, ήρθε ο πόλεμος, έφυγε ο πόλεμος,

Για την Κουζίνα του Αιγαίου

Εκτακτον παράρτημα που διαλαλούσανε παλιά οι πιτσιρικάδες με τις εφημερίδες υπό μάλης:

Εκδήλωση ενημέρωσης του ΚΕΤΑ Νοτίου Αιγαίου στην Μύκονο την Τρίτη, 13 Μαΐου 2008 και ώρα 17:00, στην Αίθουσα Πολλαπλών χρήσεων της ΔΕΠΠΑΜ (Περιοχή Ματογιάννι), με θέμα «Ανάδειξη της αιγαιοπελαγίτικης γαστρονομικής παράδοσης, τοπικών προϊόντων και οίνου μέσω του προγράμματος AegeanCuisine».

Ομιλητές:
Αργύρης Καλλιανιώτης, Λευτέρης Λαζάρου, Δημήτρης Ρουσουνέλος

Σημείωση (το δικό μου θέμα):

Αιγαίο: γαστρονομικός προορισμός

Η περίπτωση της Μυκόνου 

 

…και μέχρι νεοτέρας για περάστε από τον κήπο …έχει καλό πράμα ΕΔΩ!

jahrekakavia

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Αντί άλλης πρόσκλησης -Ζέπο ακούς; και συ κάβο Πάπας της Ικαριάς- η ώρα της jahressuppe έφτασε.

Προς κάθε ενδιαφερόμενο λοιπόν, ραντεβού στο αμπέλι. Όσα διαβάζονται στο χαρτάκι δεν είναι παρά χτεσινές σημειώσεις που σήμερα δεν ισχύουν. Λειτουργώ καλύτερα με την κατσαρόλα τετ α τετ. Άρα όλα είναι ρευστά και καλού κακού Prospero φέρε εκείνη τη μακαρονάδα με κοπανιστή να δέσει τ’ άντερό μας. Κι αυτά τα χρωματιστά kopoloso δεν είναι στήθη. Δεν μπαίνουν οι γοργόνες στην κακαβιά! Ψήνονται χώρια…

Κσλύπτω έτσι με δύο σε ένα και την πρόσκληση του Αλζαπ που αναφέρεται στην πρωτοβουλία με τα χειρόγραφα.