Σαντορίνη …καπνιστή!

Άρθρον επίκαιρον!

Επειδή από χτες στη Σαντορίνη η καρδιά μας συγ-κλονίζεται!

Από το πάλαι ποτέ λαμπρό παρελθόν των “κάρβουνων” στην blogspot.

Βλέπε:

http://olastakarvouna.blogspot.com/2007/05/1613.html

Κι ας σημειώσουμε παρακαλώ το όνομα: Γιώργης Βουγιουκαλάκης.

Δε ξέρω τι να πω για τέχνη στα παιδιά στην Αγορά στο Ματογιάννι

Το είχαμε από μέρες κανονίσει: θα’ρθει η τάξη της Μάρως να δει την έκθεση. Ον έστι μεθερμηνευόμενο 18 αστέρια, σκάρτα οκτώ χρονώ, τάξις Δευτέρα, το ιστορικό Β3 του Δημοτικού της Χώρας με τη Δέσποινα Πετρίδου τη δασκάλα τους.

Υστερα ήρθαν τα δύσκολα. Όταν αποβραδίς τα βάλαμε κάτω να δούμε πως θα οργανώσουμε τον χρόνο μας, η αρχή ήταν εύκολη. Μαρκαδόροι, πινέλα, μπογιές, χαρτιά, ψαλίδια, κορδέλες, χρωματιστά πραγματάκια, κόλες…

Δεκαοκτώ άδολες ψυχές, καρδιές ανοιχτές, μάτια λαμπερά, διαολάκια κι άγγελοι συνάμα!

Κυρίες και κύριοι,

βρίσκεσθε σ’ έναν χώρο που φιλοξενεί στους τοίχους του έργα Τέχνης: ζωγραφική και γλυπτική κυρίως. Να αυτό είναι ζωγραφική, ετούτο είναι ένα μικρό γλυπτό, ένα κεραμικό, ένα μαρμάρινο περιστέρι, μια σύνθεση με ψάρια από χαλκό… κι ετούτο με μπρούτζο και γυαλί. Οι καλιτέχνες που θα δείτε εδώ μέσα έρχονται από αλλού. Ο ένας από την Κύπρο φτιάχνει ψάρια με διάφορα υλικά όπως μέταλα, γυαλί. Η άλλη από τη Σερβία ζωγραφίζει κεφάλια. Τα τονίζω αυτά τα δυο γιατί θέλω να ξέρετε πως η Τέχνη είναι ταξίδι κι όσο πιο πολύ ταξιδέψει κανείς τόσο πιο όμορφα ζωγραφίζει. Οι περισσότεροι από σας, είστε ήδη ταξιδεμένοι, άλλος από τη Βουλγαρία, την Αλβανία, τις Ινδίες, την Αυστραλία. Αλλά κι εσείς ακόμα που γεννηθήκατε εδώ έχετε, όλοι σας, πολλά ταξίδια να κάνετε στη ζωή σας. Ταξίδια πραγματικά και ταξίδια της ψυχής.

Ένας μεγάλος σύγχρονος καλλιτέχνης ο Λουκάς Σαμαράς, (…να δέστε εδώ πως ζωγραφίζει κεφάλια μ’ έναν άλλο τρόπο)

γεννήθηκε στην Κοζάνη κι έζησε από παιδί στην Αμερική, είπε πρόσφατα ότι αν έμενε στην Κοζάνη η ζωγραφική του θα έμενε στάσιμη. Στην Αμερική άνοιξαν τα φτερά του.

Η Kristina που σήμερα εκθέτει τη ζωγραφική της στο νησί μας, για τον ίδιο λόγο έφυγε από το Βελιγράδι. Ήρθε για να κάνει την Τέχνη της πιο δυνατή, ήρθε να μάθει αυτά που είχε να της διδάξει ένας άλλος μεγάλος ζωγράφος μας, Μπότσογλου τ’ όνομά του. Σήμερα η Kristina ζωγραφίζει μ’ έναν τρόπο που είναι πιο κοντά σε αυτό που κι εσείς μπορείτε να καταφέρετε.

Θέλει να ζωγραφίζει κεφάλια κι όμως εσείς μου είπατε ότι βλέπετε ψάρια, φάλαινες, καράβια. Θα χαιρόταν πολύ να σας άκουγε γιατί αυτό ακριβώς είναι η Τέχνη. Να μπορεί να ξυπνήσει στους ανθρώπους συναισθήματα κι ο καθένας να βλέπει με τα δικά του μάτια και να διαβάζει ελεύθερα αυτό που βλέπει. Η Τέχνη είναι κάτι που βγαίνει από μέσα μας, γι αυτό ζωγραφίζουμε ό,τι αγαπάμε.

Η Τέχνη πάνω απ’ όλα είναι ελευθερία. Όταν ζωγραφίζετε αφήνετε ελεύθερο τον εαυτό σας να εκφραστεί όπως θέλει. Αλλά αυτό είναι κάτι που δεν διδάσκεται από μεγάλους. Αυτό είναι που το ‘χετε εσείς τα παιδιά και καμιά φορά είναι σημάδι ότι μεγαλώσατε μόλις το χάσετε.

Όχι όλοι! Γιατί κάποιοι μέσα τους παραμένουν παιδιά μεγαλώνοντας κι εκφράζονται μ’ έναν ολότελα δικό τους τρόπο. Κάποιοι λοιπόν ίσως κι ανάμεσά σας κάποτε επιλέξουν τη ζωγραφική σαν επάγγελμα.

Και τότε ένας χώρος σαν ετούτο εδώ κι ακόμα καλύτερος,

εύχομαι να φιλοξενήσει τα έργα σας στους τοίχους του.

Μέχρι τότε όμως στρωθείτε στη δουλειά και είτε κεφάλια ζωγραφίσετε, είτε ψάρια, είτε καράβια,

ένα καρφί στον τοίχο της καρδιάς μας θα είν’ εκεί και θα σας περιμένει να κρεμάσετε τη ζωγραφιά σας.

Glava

Εν όψει Ευρωεκλογών ο πυρετός στα κόμματα ανεβαίνει, κι οι ψηφοφόροι ακόμα παλεύουν με διλήμματα του τύπου:
“σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”, “παπαγαλάκια ή ξινά σταφύλια”, “κάλπες ή παραλία”.

Η Scala Shop Gallery στο Ματογιάννι, παρουσιάζει μια πρόταση τελείως “εγκεφαλική”, που ανατρέπει τα δεδομένα για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος:
Την Παρασκευή 5 Ιουνίου εγκαινιάζεται η έκθεση “Glava” της Kristina Ristic, με μια σειρά από πίνακες ζωγραφικής, λάδια και σχέδια, που έχουν θέμα τα κεφάλια.

Glava σημαίνει κεφάλι στα σερβικά και η κυρίως αφηρημένη τεχνική της Ristic, με τη στιβαρότητα της επαναλαμβανόμενης πινελιάς και τη χρωματική της ζωντάνια, σηματοδοτεί μια ελπίδα διεξόδου.

Η έκθεση θα διαρκέσει από Παρασκευή 5 μέχρι την Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009.

————-

Links:

- www.scalagallery.gr

-  Ο κατάλογος σε pdf

-  Η προηγούμενη έκθεση Vortex (Γιώργος Κυπρής)

- εγκαίνια στη Scala 11.4.09 (από το e-mykonos)

Kristina Ristic “Glava” – painting exhibition

The exhibition opens to the public Friday June 5 and will remain open until Monday 22 June. The opening hours are: 11:00 – 14:00 & 18:00 – 23:00 throughout the duration of exposure.
Scala Gallery is located in Matoyanni street (the main street) in Mykonos Town. View location on GOOGLE MAP

The drawing and painting opus of Kristina Ristic is dominated by figural motifs, especially portraits. While evolving towards abstraction, portraits have gathered into few themes: Heads, Conversations, Couples and Scarecrows. The drawing, either a sketch or an art piece itself, is in the core of Kristina Ristic’s art. Her work is characterized by the overlapping of the drawing and the painted surface, by intensive colors overlaid with powerful and subtle strokes that produce a rhythmical liveliness. The paintings are executed in oil on canvas, while the drawings are in ink and oil on paper. Most of the presented work in Scala Shop Gallery under the title “Glava” (The head) was created in Greece over past three years, where she has just finished specialisation in fine arts, as a guest artist at The Athens Academy of Fine Arts, at the class of Professor Botsoglou.
You can view/download this Exhibition’s Brochure (.pdf) HERE »

Kristina Ristic was born in Belgrade in 1973. She graduated in painting in 1995 and in 2000 obtained Master Degree at The Academy of Fine Arts, Belgrade. She has exhibited ten solo exhibitions; in Belgrade, Nis, Pancevo. In Greece she had three solo exhibitions; April 2007 at “The Astrolavos” Dexameni Gallery, November 2008 at “The Zita mi” Gallery in Thessaloniki and at “The Embassy of Republic of Serbia” in Athens in December 2008. Among more than thirty group exhibitions, most notable are at “Salon des Realites nouvelles” in Paris, “Viennafair” in Vienna and “Arte Salon” in Berlin, “October Salon” in Belgrade. Kristina Ristic has received numerous awards for her work. Paintings of Kristina Ristic are in the collection of The Macedonian Museum of Contemporary Art in Thessaloniki, in the collection of Philip Morris International Nis Art Foundation, in the collection of Cultural Center of Pancevo and in a numerous private collections. At the moment she lives and works in Athens.

Visit http://www.scalagallery.gr/kristina-ristic.html for more info.

Scala Gallery – contact info:
Tel: 22890 26992, 22890 23407
Fax: 2289026992
Mobile: 6944393323
Email: scala@otenet.gr

Θειάφισες τεμπέλη;

“Τσακίζει το ωίδιο τη γειτονά μας”, άκουσα τη φωνή στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.

-Να ‘σαι καλά πρόεδρε, τι έγινε; Στον ύπνο σου το ‘δες το ωίδιο;

Αγριοτριανταφυλλιά προσβεβλημένη από ωίδιο

Μιας και το πήραμε χαμπάρι εγκαίρως -ήδη είχαμε δει σημάδια στις αγριοτριανταφυλλιές του αμπελιού μου- καλό είναι να σπεύσουμε να θειαφίσουμε αμεσα. Κι όσοι ήταν ως τώρα τακτικοί στις υποχρεώσεις τους, μην το λυπηθούν το θειαφάκι, ας επανέλθουν γιατί φαίνεται φέτος θέλει λίγη παραπάνω προσοχή.

Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά τ’ αμπέλια μας είναι ικανά να μας προσβάλουν, παραφράζοντας γνωστή αμπελουργική ρήση:

-Έκαμες κρασί αμπέλι;

-Γιατί; Σάμπως εσύ με θειάφισες τεμπέλη;

αμπέλι στις 090509

Μ0υ άρεσε το χτεσινό ενημερωτικό τηλεφώνημα. Ένα δίκτυο αναπτύσσεται στη γειτονιά μας. Δίκτυο αλληλοβοήθειας κι ενημέρωσης. Είναι η δεύτερη φορά που παίρνω ανάλογο τηλεφώνημα, που δεν είναι παρά ενημέρωση για το τι συμβαίνει γύρω μας και τι παρατήρησαν οι γείτονες στα διπλανά νησιά στ’ αμπέλια τους.

Και με την ευκαιρία να δώσω εδώ μια νέα ιστοσελίδα για το αμπέλι όπου υπάρχει πολύ ζωντάνια, διάλογος, αγάπη κι ενδιαφέρον για ότι αφορά το κρασί: http://www.wineandgrapes.gr/

Τ’ αμπέλια θεν’ αμπελουργούς…

Θαυμάσια μέρα σήμερα, ότι πρέπει για το προγραμματισμένο από καιρό σεμινάριο του Ερασιτεχνικού Οινοελαιουργικού Συνδέσμου για χλωρά κλαδέματα στο αμπέλι.

Ερασιτέχνες! Στην ουσία εραστές της τέχνης της αμπελουργίας και της οινοποίησης!

Ο προγραμματισμός έλεγε στις 13.30  μια σούμα σε φιλόξενο χώρο

στο αμπέλι του Δημήτρη Σαλάχα στην Αγια Παρασκευή (αεροδρόμιο),

στη συνέχεια στο δικό μου στο Μαμάσο,

στου Γιώργου Ξυδάκη στο Πυργί

κι έπεται συνέχεια με κατάληξη στη θεωρητική ανάπτυξη του θέματος εκεί στο γνωστό στέκι των αμπελουργών του ΕΡΟΣ, στην αίθουσα της παλιάς κοινότητας Άνω Μεράς.

Ενδιαφέρον αναμένεται και το αυριανό ταξίδι στη Δήλο όπου με χαρά ανταποκρίθηκε ο αρχαιολόγος Παναγιώτης Χατζιδάκης για ένα σεργιάνι σε παλιά χνάρια που άφησε στο νησί ο δρόμος του κρασιού και η οινοποιητική διαδικασία κατά την αρχαιότητα.

Έπεται συνέχεια…

Αυτό το νησί λίγο λίγο με τρώει και πάω να του μοιάσω…*

Τα ζήλευα πάντα τα ταξίδια των ανθρώπων τ’ ανοιξιάτικα.

Τους βλέπω σαν περνούν από το νησί, τη χαρά που έχουν σαν λίγο αφεθούν ν’ απολαύσουν γύρω όσα συμβαίνουν.

Η Άνοιξη είναι επιλογή των διαβατάρικων πουλιών να ταξιδεύουν. Και των ανθρώπων των ελεύθερων εργασίας που απαξιούν την πεπατημένη του Αυγούστου.

Έτσι όποτε μου είναι εύκολο το ελάχιστο που μπορώ, ένα ταξίδι απέναντι, στη Δήλο το γράφω στο φύλλο πορείας κι ας είναι ν’ αφήσω πίσω χίλιες έγνοιες.

Φέτος συντροφιά μου η Μάρω, που άκουσε Δήλο και λαχτάρησε η καρδούλα της

κι ο Παπαδίτσας πάντα συνεπιβάτης στο ίδιο πλοιάριο της γραμμής που άλλοτε το λέγαν “Φρειδερίκη”, άλλοτε “Ήρα”, Νίκη, Orca, Μαργαρίτα ή Delos Express.

“…Αυτό το νησί σου λέω λίγο – λίγο με τρώει και πάω να του μοιάσω

ακόμα και στη συκιά του και στη μινώα του κρήνη

και στο νερόφιδό του

και στο πηγάδι

Κι εδώ τ’ άλλο βήμα πάνω απ’ τη δίψα

πλάι στο φηφιδωτό του κορμί

πωρόλιθος φρενιάζω στις δώδεκα

πωρόλιθος από μέσα κι απ’ έξω

Εδώ είμαι πανέξυπνος εμπρός στο αγκάθι

έχω μάτι που θα πολεμήσει με το φίδι όλη τη μέρα

έχω χέρι πάμφωτο από το χορτάρι

έχω φωνή που την ακούνε τα αδιόρατα αυτιά

έχω ποδάρια αραχνιασμένα απ’ τα φαράγγια του Άδη

έχω ορμόνες άγριες

κι ο ουρανός μου αποροφάει την τρέλα και μου δίνει αιθάλη

Και τι δεν έχω

μες στη θαλασσοφάγωτη ζωή μου

όταν συντροφεύω τον ίσκιο

απ’ το πρωί εδώ αιώνες

με καρφωμένα στα μάρμαρα χέρια”

*Δ.Π. Παπαδίτσα, “Γραφτό στη Δήλο” από την “Ασώματη”

Σάλπαρα Κυριακή πρωί κι αν ήταν να μην επιστρέψω θα έμενα εκεί…

Την Άνοιξη είναι ωραίο να ταξιδεύεις.

Ταξιδεύοντας σε μια δίνη συναισθημάτων

Χιλιαδού καλοκαίρι, 1982. Κατασκηνωτής με παρέα φίλων. Πέσαμε νύχτα με τον Γιώργο Κυπρή στη θάλασσα οπλισμένοι: ψαροντούφεκα, φακοί, μαχαίρια. Τα ψάρια μας κοίταζαν και τα κοιτάζαμε. Σμέρνες, σκορπίνες, δράκαινες. Δεν χτυπήσαμε τίποτα. Μείναμε μαγεμένοι να κοιτάμε.

Ένα μουγκρί θυμάμαι ήτανε που μας έφερε κοντά στα βράχια της βόρειας ακτής. Κουλουριασμένο στην τρύπα της φωλιάς του, ανενόχλητο και ήρεμο, σα να μηρύκαζε την τροφή στην αυλή του. Θέαμα περισσότερο παρά θήραμα. Καταδυθήκαμε, ανεβήκαμε, και ξανά καταδυθήκαμε πολλές φορές. Το παραμύθι καιροφυλακτούσε.

Σε ένα από τα συνεχή πάνω κάτω, μέσα στις δίνες που άφηναν πίσω τους τα πόδια μας, μια υποψία συνέχειας αποκαλύφθηκε. Η τρύπα του ψαριού ήταν στην αρχή μιας σπηλιάς που μόλις διακρίνονταν από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο φακός θα αποκάλυπτε ένα πέρασμα. Μπήκαμε από περιέργεια στην αρχή, μαγεμένοι στη συνέχεια. Το άνοιγμα δεν ήταν τελικά μόνο τα λίγα μέτρα της αρχής, αλλά εκτίνονταν σε βάθος και σε ύψος δημιουργώντας στην πλαγιά του λόφου ένα τεράστιο κοίλωμα. Ο βραχώδης «θόλος» κατέληγε σε μια ονειρεμένη παραλία, όλη από ψιλό βοτσαλάκι. Αυτό που βλέπαμε μέσα από τις μάσκες μας ήταν απίστευτο. Κατευθυνθήκαμε προς τα κει με -τις γνωστές στους ελεύθερους αυτοδύτες- ένρινες εκφράσεις συνεννόησης νννννν! …και μμμμμμ! …σχεδόν μουγγρίζοντας από χαρά. Είχαν περάσει λίγα λεπτά χαλάρωσης όταν δεν θυμάμαι ποιος από τους δυο μας έβγαλε επιφώνημα έκπληξης και θαυμασμού. Η οροφή της σπηλιάς, αποκάλυπτε έναστρο ουρανό!

Το επόμενο πρωί, όταν με το πρώτο φως της μέρας ξαναπήγαμε προς τα εκεί, δεν στάθηκε δυνατόν να βρούμε την είσοδο της σπηλιάς. Ο ελαφρύς κυματισμός έκρυβε το ελάχιστο εκείνο άνοιγμα στο βράχο φέρνοντας συχνά στη μνήμη μας μια ομορφιά που πέρασε έκτοτε στο στάδιο του μύθου.

Το παραμύθι όμως ήταν αλλού. Μας περίμενε σε νέες διαδρομές. Εκείνες που η ενασχόληση με πράγματα που αγαπάς σου χαρίζει. Όπως η Τέχνη.

Ξανασκέφτομαι την περιπέτεια του περάσματος στην σπηλιά. Αναρωτιέμαι αν το θα ξανακάναμε σήμερα.

Τείνω να πιστέψω ότι ναι.

- Γιατί ο Κυπρής είναι περιπέτεια και ταξίδι. Τότε ήταν ένας κεραμίστας πολλά υποσχόμενος. Ένας από τους κορυφαίους της γενιάς του. Με Κυπριακή κοσμοπολίτικη φινέτσα, ελληνική κουλτούρα, σπουδές στην Φαέντζα της Ιταλίας, δυναμικός και δημιουργικός. Το πέρασμά του στην εικαστική ανάπτυξη συνθέσεων, στην γλυπτική και στις κατασκευές είναι αποτέλεσμα ενός ταξιδιού. Ενός κύκλου στον οποίο μπαίνει-βγαίνει και ξαναμπαίνει. Με εισιτήριο την αέναη δημιουργικότητα, μελέτη, φαντασία και ικανότητα να βλέπει ταξίδια εκεί που εμείς βλέπουμε ψάρια.

-Γιατί αυτό τουλάχιστον δείχνει ο κύκλος της πορείας του SCALA Shop Gallery. Περιπετειώδες ταξίδι, πάντα σε δύσκολες ρότες. Μια δίνη. Μπήκαμε και ξαναβγήκαμε. Και θα μπούμε πάλι και πάλι. Όσο κρατήσει αυτό το όμορφο ταξίδι θα χαιρόμαστε και θα πίνουμε το κρασί μας, θα απολαμβάνουμε την σχέση μας με ανθρώπους που περνούν τα καλοκαίρια τους στο νησί. Μια σχέση κατ’ αρχήν πελατειακή, ένα φευγαλέο συναπάντημα. Μια στιγμιαία σχέση ειλικρίνειας στη θάλασσα που μας περιβάλει, στην ευχάριστη δίνη της τουριστικής Μυκόνου. Ζούμε έτσι την ομορφιά ενός γεμάτου συμβολισμούς και εμπειρίες ταξιδιού.

Με μια υποψία συνέχειας εν μέσω οικονομικής κρίσης, μπαίνουμε στη σπηλιά της σεζόν του 2009. Για το παραμύθι που καιροφυλακτεί.

Η πρώτη μας αυτή έκθεση με τίτλο Vortex αυτό σηματοδοτεί: μια προσδοκία περιπετειώδους συνέχειας. Ο Γιώργος Κυπρής, ένας «κλασσικός» της σύγχρονης τέχνης, δεν είναι απλά ένας καλός ταξιδευτής, αλλά κυρίως ένας ευφυής αλιέας συναισθημάτων. Κι εμείς θα είμαστε εδώ με την Φρατζέσκα, πλήρωμα μαζί και καπετάνιοι, να προσεγγίζουμε λιμάνια, να στροβιλιζόμαστε σαν τα ψάρια, άλλοτε ζαλισμένοι κι άλλοτε ανήσυχοι. Μοναχικοί, ζευγαρωμένοι ή σε κοπάδια. Με μια ηρεμία ενυδρείου, μια διαφάνεια…

—————————

Σημείωση:  Αγιασμό βέβαια δεν θα κάνουμε, ο χώρος καθαγιάστηκε ήδη, ξορκιστήκανε όλα τα κακά με φρέσκια ντομάτα, φασκόμηλο, μπαρμπούνια και λιανισμένα μαϊντανόφυλλα! Περισσότερα την ερχόμενη Κυριακή (των Βαίων -12 Απρίλη) στην εκπομπή της Μυρσίνης Λαμπράκη “Μαγειρέματα” στο ΣΚΑΙ tv  ώρα 2 το μεσημέρι με αφιέρωμα στη χορταστική, ανοιξιάτικη και μυρωδάτη Μύκονο.

linkάκι μαγειρικό με αναφορά στο προηγούμενο post, όπου και η συνταγή!

και τα μπαρμπούνια πέρδονται

Το απέδειξε περιτρανώς και υπερηφάνως ο hdd365f, καλή του ώρα. Πέρδονται από την απόληξη του air bladder (κύστη αέρος) την ίδια που διαθέτουν και οι κοινοβουλευτικοί μας άνδρες που αερολογούν ασυστόλως. Και πέρδονται πρωί βράδυ στην tv, το ‘χουν δεν το ‘ χουν  ανάγκη και πρήσκονται, κοκκινίζουν και όζουν προεκλογικού άγχους.

Κι εντάξει γιατρέ μου το έλαβα το μήνυμα, ήδη το έχω εμπεδώσει και παίρνω τις απαραίτητες προφυλάξεις, όπως ακριβώς το γράφει το χαρτί:

“Αγαπητέ κύριε Δ.Ρ…

…

μπλα μπλα μπλα…

για χρονική περίοδο 12 μηνών δεν θα πρέπει να καταστείτε έγκυος(!!!)…”

Θα το υποστώ κι αυτό. Τι άλλο, εδώ άντεξα το βασανιστήριο δύο εβδομάδων χωρίς τον βρώσιμο πλούτο της θάλασσας.

Τώρα, τέλος είπατε, μπορώ να τρώω ότι θέλω πλέον …μόνο μην μείνω έγκυος!

Πέστε μου μόνο, ψες είδα στον ύπνο μου μπαρμπούνια. Είναι καλό αυτό;

Και το ρωτώ γιατί δεν τα προτιμώ.

Μπαρμπούνια με τη ντομάτα*

(παλιά μυκονιάτικη συνταγή)

Υλικά: μια τηγανιά μπαρμπούνια

1 κιλό ώριμες ντομάτες

βούτυρο φρέσκο, αλάτι πιπέρι

Καθαρίζουμε τα μπαρμπούνια από λέπια κι εντόσθια. Στα φρέσκα οι μερακλήδες γνωρίζουν ότι κρατάμε το συκώτι. Πλένουμε ντομάτες όσες χρειάζονται για να γεμίσει το τηγάνι μας σε ένα αρκετα παχύ στρώμα ψιλοκομμένες κι όχι μπλενταρισμένες αλατίζουμε τα μπαρμπούνια** και τη σάλτσα μας. Αφήνουμε στη φωτιά να τραβηχτούν αρκετά τα υγρά, προσθέτουμε τα μπαρμπούνια να αχνιστούν για ένα πεντάλεπτο από τη μια πλευρά. Τα γυρίζουμε στη συνέχεια από την άλλη, αφήνουμε κι εδώ για ένα πεντάλεπτο, ενώ στο τρίλεπτο ακουμπάμε πάνω τους από μια λεπτή φέτα φρέσκο βούτυρο και σερβίρουμε, αφού λίγο ανακατέψουμε τη σάλτσα να μελώσει. Κουκκίζουμε μαϊντανό και πιπερώνουμε στο σερβίρισμα.

Καλή όρεξη!

Υ.Γ. Δωράκι η συνταγή, σ’ εκείνους που κατά καιρούς με ψάχνουν. Λίγο καλοκαιρινό, αλλά  φέρνει ο Ηλίας κάτι ωραίες ντομάτες βιολογικές κι έχει και στο Γιαλό ο Ρήγας κάτι απίστευτες πάλι εφέτος.

Κι έξω η Άνοιξη κάνει παιχνίδι.

*βλ. για περισσότερα  Μυκονιάτικη Μαγειρική – ψηφίδες πολιτισμού, Εκδόσεις Ίνδικτος (ή κλικ εδώ)

**Ο καλός μου φίλος ο Ηλίας (ο Μαμαλάκης ντε) μ’ έμαθε να κρύβω στην κοιλιά των ψαριών ένα μυριστικό κλαδάκι. Κι αυτό κάνω έκτοτε ακόμα και στα φρέσκα. Σε τούτα τα μπαρμπούνια για παράδειγμα ένα φυλλαράκι φασκόμηλο κάνει τη διαφορά!

Δεν ξέρει τι να βάλει ο υπουργός στο καρναβάλι

Χρόνια ψελλίζουν μαλακίες και προβλέψεις με θετικό πρόσημο οι αρμόδιοι περί τα τουριστικά, όταν τα μαντάτα από τους μπεζαχτάδες μας λένε άλλα.

Εν μέσω Καρναβαλιού η ανακοίνωση από επίσημα χείλη της προβλεπόμενης μείωσης των αφίξεων στον τουρισμό κατά 30% δεν μας έκανε λοιπόν ούτε κρύο ούτε ζέστη. 

Είναι προφανές, μιλάνε για σχοινί στο σπίτι ημών των κρεμασμένων, ενώ τίποτα δεν έχει ουσιαστικά κινηθεί από τον περασμένο Σεπτέμβριο, που η κρίση βρήκε τη σεζόν στο κύκνειο άσμα της.

Η σοβαρότητα όμως με την οποία αντιμετωπίζονται τα τουριστικά πράγματα φαίνεται κι από το γεγονός ότι σε κάθε ανασχηματισμό απολαμβάνουμε την εσχάτη των τιμών να ακούμε κι ένα καινούργιο όνομα τόσο σχετικό με το αντικείμενο όσο κι ο υποφαινόμενος με την αστροφυσική.

Αβραμόπουλος, Σπηλιωτόπουλος, Μαρκόπουλος and the Oscar goes to Funny Palli Petralia!!!

Κάστα κουκουγέρων γραφειοκρατών, μασκαράδες χειρίστου είδους:

…Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα
των γραφειοκρατών η φάρα
στήνει με ζήλο περισσό
στο σβέρκο του λαού χορό…

για να θυμηθούμε τον Μπίρμαν

Μα καλά μόλις πριν από 2 βδομάδες δεν ήταν που ανακοινώθηκαν ετούτα τα στοιχεία από την “Ακαδημία Τουριστικών Μελετών”;

 

Κι ακόμα πιο σημαντικό στοιχείο είναι ετούτο:

Διψήφια ποσοστά μείωσης σε σχέση με την προηγούμενη τουριστική σεζόν καταγράφηκαν

-το 1967 σε ποσοστό 12%,

-το 1991 σε ποσοστό 11,6%,

-το 1996 σε ποσοστό 10,8% και

-το 1974 σε ποσοστό 31,2%.

Σε ύψη ή μήπως θα πρεπε να πω σε βάθη(;) 1974 οι προβλέψεις. Μα τότε δεν ήτανε που εκτός από τον τουρισμό μιας σεζόν χάσαμε και μισή Κύπρο;

Κανένα σεβασμό δεν έχω στις εξαγγελίες. Μηδενική πίστη δεν χαρίζω στις προβλέψεις. Κι αν χτες η εξοχότητά Τους ανακοινώνει 30% μείωση, νομίζω έφτασε ο καιρός να πάρουν την μούτζα που τους αξίζει.

Όχι γιατί θα ‘χουμε μείωση, αλλά για το γεγονός ότι μας δουλεύουν ψιλό γαζί κι αδιαφορούν …δεδομένης της μείωσης. Γιατί ενώ θα έπρεπε από μήνες τώρα να είμαστε οργανωμένοι κι έτοιμοι για την καλοκαιριά, έρχονται Φλεβάρη μήνα να νίψουν τας χείρας τους κλείνοντας το μάτι στην …κρίση. Προφανώς αυτό εξυπηρετεί κάποια κοντοπρόθεσμα και κοντόφθαλμα σχέδια υπεκφυγής. Τι θα γίνει όμως όταν κάνουμε ταμείο τον Οκτώβρη; Πως θα κινηθεί το τρένο όταν η ατμομηχανή του – ο τουρισμός- μείνει από κάρβουνο; Τότε με καθυστέρηση όπως πάντα θα φάμε το χαστούκι μας όχι πια από τον Αλμούνια, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα που μας επιφυλάσσει το μέλλον.

 

Διάβασα πριν από λίγο το post που ανέβασε ο Γιώργος ο Πίττας.  (klik εδώ!) Ξαραθύμιο και η γραφή και οι φωτογραφίες του!

Έκανα σήμερα μια βόλτα στη Χώρα. Το νησί ήδη βρίσκεται σε οίστρο δημιουργίας και αναζωογόνησης. Όχι μόνο λόγω καρναβαλιού, αλλά κυρίως γιατί ο καιρός ανοίγει κι ετοιμάζεται να υποδεχτεί τον κόσμο του. Ξενοδοχεία και μαγαζιά νοικοκυρεύονται, φρεσκάρονται, ανακαινίζονται πλήρως. Σε πείσμα των καιρών η Μύκονος είναι πάλι στο πόδι. Ένα εργοτάξιο που ανοίγει κάθε χρόνο μαζί με της φύσης το ανοιξιάτικο ξύπνημα. Έτσι κι αλλιώς τα στίφη των τουριστών είναι αποδημητικά. Καμιά φορά λοξοδρομούν κι αν αυτό συμβαίνει δεν είναι από καπρίτσιο, αλλά από ανάγκη. Πάντα όμως διαλέγουν, όπως και τα πουλιά, τον δρόμο που τους χαρίζει ασφάλεια, τροφή και νερό. Αν ο επισκέπτης πεισθεί πως στον τόπο μας θα βρει τα απαραίτητα, δεν έχει λόγο να λοξοδρομήσει. Το ερώτημα είναι αν τελικά αυτά (τα στοιχειώδη) εξακολουθούμε να τα εγγυούμαστε με την πρακτική και τις πολιτικές μας.

Η βόλτα στην πόλη έφερε τούτη τη σπαρταριστή φωτογραφική ψαριά την οποία και στο πνεύμα των ημερών αφιερώνω εξαιρετικά σε όλους όσους φοράνε μάσκες μόνο την Αποκριά.

Links:

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=968351

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_1_06/02/2009_302288

 

Έρωτας του …δρόμου!

Αντάρτης που αφήνει τ’ αποτυπώματά του αδιακρίτως…

 Έρωτα σημάδια στους δρόμους της μικρής μας πόλης. Ξύλο, σίδερο, μολύβι, χαρτί… και μια στάλα κυκλαδίτικος ουρανός.

 

 

 

 

 

 

Σημ. Όλες οι φωτογραφίες είναι από μια χτεσινή βόλτα

στη Χώρα της Μυκόνου.

Μύκονος του ύψους και του βάθους

Το καλοκαίρι οι εκτός Μυκόνου μένουν με την εντύπωση πως σε τούτο τον τόπο κατοικούν τα πλέον αλλοτριωμένα άτομα του σύμπαντος κόσμου. Και βέβαια εμείς την αλλοτρίωση την αισθανόμαστε στο πετσί μας αλλά είναι φορές, όταν “μας την λένε”, που θέλουμε να απαντήσουμε λέγοντας: άκου ποιος μιλάει! Γιατί διαφεύγει πάντα των κακόβουλων κριτών, πως δεν είναι το νησί μας παρά ένας μικρός τόπος που δέχτηκε τα τελευταία χρόνια μια από τις μεγαλύτερες πιέσεις που θα μπορούσε ποτέ μια κοινωνία να φανταστεί και πολύ περισσότερο να αντέξει.

Το πως αντέξαμε, αν αντέξαμε, το πως αντεπεξερχόμαστε, το πως πορευόμαστε, το γνωρίζουμε καλά. Μερικοί μάλιστα το γνωρίζουμε καλύτερα κι άλλη έγνοια δεν έχουμε από το να κυλάει η ζωή και η καθημερινότητά μας στους κανονικούς ρυθμούς και στα μέτρα μας τα ανθρώπινα.

              Νέες και εντυπωσιακές αφίξεις στην μπλογκόσφαιρα. 

                          Το τρίκυκλο από: http://eyecons.wordpress.com/

Αντιγράφω από Δελτίο Τύπου του Συλλόγου Γυναικών Μυκόνου:

“…Από μια άλλη άποψη, η παρουσίαση της Μυκόνου και ως τόπου που προσφέρθηκε και συνεχίζει να προσφέρεται για επιστημονική μελέτη την καθιστά ορατή στα μάτια των ντόπιων και μη με έναν διαφορετικό τρόπο. Όχι μόνο ως μια περιοχή τουριστική, παραβατική που τη χαρακτηρίζει το αγοραίο-κερδοφόρο life style , αλλα ως εναν τόπο που διαθέτει πολλές ταυτότητες και αρκετές δυνατότητες για ουσιαστικό αυτοπροσδιορισμό και επανατοποθέτηση ως προς τα επίμαχα ερωτήματα «ποιοί είμαστε» και «σε ποιόν δρόμο θέλουμε να βαδίσουμε»…”

Γι ακόμα μια φορά μας ξαφνιάζει ευχάριστα ο Πολιτιστικός-Λαογραφικός Σύλλογος Γυναικών Μυκόνου με τη διοργάνωση διημερίδας με θέμα τις μελέτες και τις έρευνες που έχουν γίνει για τη Μύκονο από τις κοινωνικές/ανθρωπιστικές επιστήμες με έμφαση κυρίως στην ιστορία, κοινωνιολογία, κοινωνική ανθρωπολογία, στην αρχαιολογία και στην αρχιτεκτονική.

Όλο το πρόγραμμα της πολύ σημαντικής αυτής διημερίδας θα το βρείτε  εδώ σε pdf (κάντε κλικ!)

~

Σημείωση: Το STAR CHANNEL θα απουσιάζει καθότι βρίσκεται σε χειμερία νάρκη!

 

finito la supa passato la fiesta

Μια στάλα κακαβιά των Κυκλάδων πέφτει στον Δούναβη κι ακολουθώντας την φυσική ροή των πραγμάτων επιστρέφει στη ζωοδότρα θάλασσα. Ο κύκλος κλείνει. Η μεγάλη γιορτή της Σούπας της Χρονιάς έφτασε στο τέλος της.

 

Στο πνεύμα φιλοξενείας που τη στήριξε και στην ανάγκη επικοινωνίας που την εμπνεύστηκε είναι αφιερωμένο το μεγάλο πάρτυ που στήνεται στο Roma Lounge της Βιέννης [Neulerchenfelderstrasse 83,] την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου και ώρα 19:30.

Links:

http://karvouna.wordpress.com/2008/03/29/dromos_tis_soupas/

http://karvouna.wordpress.com/2007/12/15/die-jahressuppe/

http://karvouna.wordpress.com/2008/05/19/skytalodromia-politismou/

Να και η επιστολή που έλαβα:

Dear friends of the soup project,

It is not likely that you and(or) your friends will stay in vienna at 11.02.2009, but if by any chance, please celebrate with us the 366th soup, as a final highlight of a one year travelling across European kitchens and different tastes of the world.
The act of hospitality has been passed over 366 times. That gives a reason to cultivate and engross this fundamental cultural skills of encounter with the foreign, for changing into better understanding, insight and familiarity with the unknown.

We invite all the soup cooks, all the friends of soup und all those, who are willing to join the community to welcome and taste the very last soup of the year together with us.

The Final-Party takes place at the Roma Lounge
Neulerchenfelderstrasse 83, 1160 Vienna
Wednesday, 11.02.2009 19:30

programme:

• the 366th soup is prepared by star cook Paul Bocuse aka Götz Bury within the scope of his entusiastically endorsed cooking show ‘cooking with 10 hot flat irons’
• other activities:
• the soup’s project chef coordinator Walter Meissl briefly draws his conclusion on the end of the soup’s year and declaims the manifesto of hospitality with great éclat of the International Community.
• Paul Heinzinger shows filmic impressions of the soup’s journey
• Markus Köhle reads 122 soup sentences
• ‘Die halbe Wahrheit’ welcomes the soup with the world’s most wonderful jodeling
• music and dancing performance by Iris Kübler
• and what happens with the last half a litre of soup? in due form it will be diluted again. during a grave ceremony the soup is being poured into the floods of the river Danube, so the oceans will be informed about its travel, it happens at 12th february, exactly at high noon. before we will take a sample of the soup for chemical analysis.

kind regards
Renate and the whole soup committee

Γενάρη μήνα κλάδευε φεγγάρι μην κοιτάζεις

 Χρόνια το γυροφέρναμε αλλά φέτος πετύχαμε διάνα.  Ένας εξαιρετικός δάσκαλος, ένας μάστορας του αμπελιού έρχεται απόψε για να μας δώσει τα φώτα του.

(UPDATE)

Το σεμινάριο πήγε μια χαρά. Καμιά πενηνταριά άνθρωποι παρακολούθησαν το θεωρητικό του Σαββάτου και καμιά εικοσαριά το πρακτικό στα αμπέλια.  

 Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον κρεμασμένοι από τα χείλη του δρ. Γιώργου Γκερμάνη

Πάνω σ’ ένα παστρεμένο κυπελοειδές 

 

Να ετούτο είναι καρποφόρο με το φουσκωμένο μάτι και τον μαύρο κύκλο, τ’ άλλο δεν είναι.

(κλάδεμα με αμολητή)

Κλάδεμα κουντούρας (μαντηλαριά) σε γραμμικό

Φιλί της ζωής σε μια παλιά κουρβούλα.

(διαμορφώνουμε ξανά το πρέμνο με προοπτική κυπελοειδούς,

αφαιρώντας στην ουσία το παλιό κακοφορμισμένο “ξύλο”)

 

Κι επειδή νηστικός αμπελουργός δεν κλαδεύει, ετούτο το θεριό στάθηκε αρκετά ικανό αποβραδίς να ζεστάνει τις καρδιές μας, του οίνου βοηθούντος.

 

Κι όπως σχολίαζα πριν από λίγο στον καπετάν Ζέπο, μια χαρά τα πήγαμε. Νέοι και παλιοί αμπελουργοί του νησιού κυρίως μάθαμε γιατί κάνουμε ότι κάνουμε και πως πρέπει να το κάνουμε καλύτερα. Κάποιοι είδαμε και τα λάθη μας κι εγώ πρώτος. Το στοίχημα είναι να διορθώσουμε τα λάθη μας και φέρουμε την αμπελουργία στο νησί ένα σκαλοπάτι πιο πάνω και τεχνικά και ποιοτικά. Προσωπικά, από αύριο κιόλας, όσα έπιασαν τόπο μέσα μου από τα λόγια και τις υποδείξεις του Γκερμάνη, τα βάζω να δουλέψουνε στ’ αμπέλι μου.
Είναι 5-6 πράγματα που ξεχωρίζω:

-Το κλάδεμα της αμολητής που δεν αφορά μόνο τις ποικιλίες, αλλά και την παραγωγικότητα του πρέμνου.

-Η “τύφλωση” εξαρχής των ματιών που δεν χρειαζόμαστε κατά την καθ’ ύψος διαμόρφωση.

-Το αυστηρό timing του κορφολογήματος στο προ της γονιμοποίησης στάδιο της ανθοφορίας, πέντε κόμπους πάνω από το τσαμπί.

-Το “κάρφωμα” των βεργών στο αμπέλι όταν τα κλήματά μας “σέρνονται” στη γη.

-Η κατάρριψη του μύθου ότι λόγω δυνατού αέρα δεν ενδείκνυνται τα γραμμικά στις Κυκλάδες. Εφόσον ο στόχος είναι η καλύτερη ποιότητα καρπού …ας χάσουμε και λίγα κλαδιά παραπάνω από τον αέρα. Έτσι κι αλλιώς πολλαπλάσια σταφύλια χάνουμε σαπισμένα και ξερά από την τριβή και την επαφή με το χώμα.

-και κυρίως το πλούσιο θειάφισμα  μέχρι και πέντε φορές παραπάνω απ’ όσο ξέραμε …καλό κάνει στο αμπέλι!

Περισσότερα βλ. στον καπετάν Ζέπο (κλικ).

Είναι πολλά τα λεφτά Νικήτα

Τα ίδια Παντελάκι μου τα ίδια Παντελή μου.

Παράδοση βαλίτσας με τα σχέδια ανάπτυξης του Βοτανικού

Για όλα φταίνε εκείνοι που βάζουν την κεφαλή τους στον πάγκο του χασάπη και πάνε με το σταυρό στο χέρι (βλ. προσφυγή στο ΣτΕ) για να διεκδικήσουν αυτά που πιστεύουν. Στη Μύκονο, στη Νάξο, στον Βοτανικό…

Απέναντί τους μόνιμα ο ίδιος τοίχος: τα ίδια οικονομικά συμφέροντα τα ίδια γλυκόλαλα παπαγαλάκια. Τα ίδια λόγια και τα ίδια φαντάσματα.

  http://www.mykonosfm981.gr/index.php?id=606

Εξαιρετική η παρέα της σαλάτας μας θύμισε άλλες εποχές, όπου σημερινός υπερυπουργός, έσπασε τα μούτρα του στο ΣτΕ αντιπαρατιθέμενος στην θέληση λίγων Μυκονιατών, που έβαλαν την αγάπη για τον τόπο τους πάνω από τα συμφέροντα και τη αναπτυξιακή μανία κάποιων που επιβουλεύονταν την ήσυχη και γραφική περιοχή του Αγίου Χαραλάμπη. 

Τότε αντιπροτείναμε μαρίνα δίπλα στο Παλιό Λιμάνι, ακριβώς απέναντι στην έτσι κι αλλιώς προγραμματισμένη και κατασκευαζόμενη ήδη μαρίνα Τούρλου στο Νέο Λιμάνι. Η απάντηση αποστομωτική: είναι βαθειά τα νερά, είναι αντιοικονομικό το έργο.

Σήμερα στην ίδια θέση κακήν κακώς προωθείται ένα  κατ’ ευφημισμόν αλιευτικό καταφύγιο!!! Ένα μπάζωμα δηλαδή με κανάλια και γεφυράκια και σχεδιασμό χώρου στάθμευσης, που άλλαξε όνομα και χρήση(;) για να καλύψει τα τρελά όνειρα κάποιων, το τάντα Μύκονος – τάντα Βενέτσια, να μετατραπεί σε τάντα Μύκονος – τάντα Χρυσή Ακτή, Φλόριντα ή Φάληρο. 

Σημείωση: Κι από τα παραλειπόμενα των τελευταίων γεγονότων στο νησί ένα (τυχαίο δείγμα) ιθαγενούς μπλογγέρισας που θα ήθελε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη αλλά πρόλαβε άλλος  :-)

 

Η ζωή δεν είναι τηλεόραση

Επειδή:

η ζωή δεν είναι παράθυρο στην τηλεόραση,

το αίμα δεν είναι ketchup,

πολιτική δεν είναι η …καλά εσύ ξέφτισες νωρίς ελπίδα του Ομπάμα,

τα διαλυμένα κορμιά δεν είναι transformers,

τα παιδιά δεν είναι ρούχα απλωμένα στη λιακάδα,

στη χωματερή της Γάζας οι μανάδες δεν υποδύονται ρόλους,

οι ιδέες δεν είναι ατάκτως ερριμμένες πομφόλυγες,

η προσφορά δεν μετριέται μόνο σε ευρώ, και γάλατα…

 

εικονογράφηση: Δημήτρης Αρβανίτης: GAZA 08 Wishes for peace (λεπτομέρεια)

Για χίλιους λόγους κι άλλα τόσα “επειδή” είμαι περήφανος που ο Αλέκος Στάμου είναι αδελφός μου. Γύρισε χτες από κει που μυρίζει θάνατο και απελπισία. Δεν είναι η πρώτη φορά που σφίγγει στην αγκαλιά του πονεμένους πατεράδες, που συμπαραστέκεται δίκαιους αγώνες, που δηλώνει παρών. Οι λέξεις του, περασμένες από το καθαρτήριο της φωτιάς, έχουν άλλη βαρύτητα:

“…Φωνές οργής, κλάμα παιδιών, απελπισία.
Έχω κι άλλες φορές βρεθεί σε δύσκολες, επώδυνες συνθήκες. Έχω ζήσει τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι. Έχω βρεθεί σε αλυσίδες προστασίας σε γέφυρες στόχους. Αυτό όμως που έζησα στη Ράφα είναι έξω από κάθε περιγραφή…”

Ολόκληρο το κείμενό του εδώ (κλικ)

Habemus Papam

 Λευκός καπνός στα κεραμίδια της Δημαρχίας Μυκόνου. Νέος δήμαρχος, στη θέση του Χρήστου Βερώνη που παραιτήθηκε, εξελέγη σήμερα παμψηφεί εκείνος που επί χρόνια έχει φροντίσει για τούτη την ώρα παντί τω τρόπω.

Το όνομα αυτού Κουσαθανάς Αθανάσιος με το προσωνύμιο “Μέγας”.

Για έναν πολιτικό, σκέπτομαι, το να ξεκινά με το προσωνύμιο ”Μέγας” είναι μια πρόσθετη δυσκολία. Θα έχει την ευκαιρία να αποδείξει αν και πολιτικά μπορεί να σταθεί αυτό ή το ‘χε η μοίρα του λόγω μικροπολιτικών και λανθασμένων επιλογών να αποδειχθεί “μικρός”.

Έτσι όπως ξημέρωσε το 2009 στο νησί, έχει τουλάχιστον το δικαίωμα να δοκιμαστεί στην ηλεκτρική καρέκλα του ενάμισυ απομένοντος χρόνου μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Καλορίζικος.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς Βερώνη;

Το νέο της παραίτησης του Χρήστου Βερώνη από τη θέση του Δημάρχου Μυκόνου το έμαθα τηλεφωνικά ξημερώματα Πρωτοχρονιάς. Ήταν λόγος να θυμηθώ τη γιαγιά μου την Κατερ’νώ, Θεός σχορέσ’ την. Μια γλυκύτατη γυναίκα, του 1880 γεννηθείσα. Τον Ιούλη του 1973 είχε μεγάλο καϋμό που θ’ “απόμενε η Ελλάδα χωρίς βασιλιά”.

-Με δίχως κεφαλή απομείναμε, πάει η Ελλάδα μας, πάει!

Όχι, η γιαγιά δεν ήτανε “βασιλικιά”. Ανήκε στη γεννιά εκείνη που δεν είχε ζήσει άλλη κατάσταση πλην της …Βασιλικής Δημοκρατίας. Από τότε πέρασαν χρόνια κι άλλα χρόνια. Ήρθανε πρόεδροι και πρωθυπουργοί… έφυγαν πρόεδροι και πρωθυπουργοί κι όμως η ακέφαλη Ελλάς πορεύεται ακόμα στο χρόνο και στην ιστορία.

-Και τώρα, με δίχως κεφαλή, …τι θ’ απογίνει το νησί; 

Και ποιος αλήθεια θα πάρει τη μεγάλη ευθύνη να εξηγήσει στους εφήβους της Μυκόνου, τη Generation V,  ότι υπάρχει ζωή και “μετά V-ερώνη”; Γιατί, περισσότερο απ’ όλους οι σημερινοί έφηβοι κινδύνευαν να πιστέψουν πως έτσι παίζεται το παιχνίδι της Δημοκρατίας. Γενιέσαι κι είναι ο Βερώνης Δήμαρχος, πας στο πανεπιστήμιο κι ο Βερώνης πάντα εκεί. Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό. Τα 16χρονα στους δρόμους κι ο Βερώνης σπίτι του! Αν ζούσε η γιαγιά μου δεν θα το άντεχε!

…

Την απόφασή του για παραίτηση λέγεται πως δεν την είχε μοιραστεί με κανέναν. Ούτε με τους στενούς του συνεργάτες και τους πολιτικούς του μέντορες. Εξέπληξε όλο το Δημοτικό Συμβούλιο κι αυτόν τον ίδιο τον κ. Παυλόπουλο, τον κ. Τριανταφυλλίδη, την κυρία Μαρίκα! Όλους!

Ίσως είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στο νησί που το πιστεύω αυτό. Εννοώ το πιστεύω βαθειά και ουσιαστικά, γιατί ελλείψει άλλης ενημέρωσης όλοι προσπαθούν να πεισθούν με όσα ανεπισήμως διαρρέουν. Εγώ λοιπόν το πιστεύω γιατί είναι χρόνια που μιλώ γι αυτή την ιδιότυπη μοναξιά του Χρήστου Βερώνη, μια μοναξιά που ενσυνειδήτως έκτισε ο ίδιος όλα αυτά τα δεκαοκτώ χρόνια της δημαρχίας του. Είναι η μοναξιά της εξουσίας. Η μοναξιά του όλα τα ορίζω, όλα τα διοικώ, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω, όλα εγώ …εγώ …ο Δήμος είμαι Εγώ!

Στην ιστορία του τόπου μας καταγράφεται πολιτικά με τον διχασμό της κρίσης των συμπολιτών μας:

-γι άλλους ένας επιτυχημένος και μακράς θητείας δήμαρχος που βάζει τη Μύκονο με καλά οργανωμένες υποδομές στον Παγκόσμιο τουριστικό χάρτη- ένας Κουζής Γεωργούλης* του 20ου αιώνα-

-και γι άλλους ένας άφιλος και εργασιομανής πολιτικός, μοιραίο πρόσωπο της τραγωδίας που βιώνει το νησί μας τις τελευταίες δεκαετίες – ένας Οιδίπους.

Ο διχασμός εκφράστηκε και στις τελευταίες Δημοτικές Εκλογές τον Οκτώβρη του 2006 όπου μόλις και μετα βίας εκλέχτηκε με 50,05%

Η αυλαία της θητείας του Χρήστου Βερώνη έκλεισε με μια τεατράλε κίνηση που μας άφησε όλους άφωνους. Απ’ όλους τους λόγους, που έως τώρα οι πολιτικές αναλύσεις κι ερμηνείες ή το “ράδιο αρβύλα” έχουν φέρει ως τ’ αυτιά μας, διαλέγουμε τρεις:

-αδιέξοδο από πολιτικές πρακτικές και πιέσεις,

-λόγοι πολιτικής του ανέλιξης,

-λόγοι υγείας.

Απευχόμενος με όλη μου την καρδιά τους τελευταίους, εύχομαι κατευόδιο για τους δεύτερους, αν και πολύ φοβάμαι ήταν μια πέρα για πέρα λάθος πολιτική κίνηση. Για τους πρώτους, που πιθανόν να τον οδήγησαν στο αδιέξοδο ενός τέτοιου διαβήματος, θα πρέπει να σκαλίσουμε κυρίως εδώ  κι εδώ για να βρούμε τυχόν ίχνη.**

Το ζητούμενο αυτή τη στιγμή δεν είναι το πολιτικό μέλλον του Χρήστου Βερώνη. Δεν είναι καν’ η διαδοχή του! Το κύριο ζητούμενο στη Μύκονο  σήμερα είναι το ξετύλιγμα του κουβαριού των συσσωρευμένων προβλημάτων. Είναι η μαύρη τρύπα της ευνομίας. Είναι η ανάγκη για συνεννόηση. 

Επί πολλά χρόνια υπήρξα αντίθετος στις επιλογές της δημαρχίας Βερώνη. Την άποψή μου την έλεγα πάντα με παρρησία κι ευθύτητα. Κυρίως με την υπογραφή μου. Δεν έτυχα βέβαια ανάλογης συμπεριφοράς από πλευράς του. Σήμερα, σεβόμενος το fair play, περιορίζομαι σε τούτα τα λίγα. Ο Βερώνης εξάλλου δεν είναι πια εδώ. Μαθαίνω πως έφυγε κι από το νησί. Εύχομαι για διακοπές, γιατί αυτό δεν ακούστηκε καθόλου ευχάριστα. Παραπέμπει σε πολιτική αυτοχειρία, με στοιχεία “…μίμησης πράξεως σπουδαίας και τελείας ηδυσμένω λόγω, …δι ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν”.

Τις επόμενες μέρες κάποιοι θα περιμένουν στην Μπάγκα του Γιαλού συναθροισμένοι τους Καβαφικούς βαρβάρους… μια κάποια λύση ίσως. Θα μηρυκάζουν ιδεολογήματα πως η δημοκρατία δεν χαμπαριάζει από αδιέξοδα. 

Όμως,

 -άρθρον πρώτον: οι βάρβαροι ποτέ δεν ήταν λύση,  

-άρθρον δεύτερον: η έλλειψη δημοκρατίας οδηγεί πάντα σε αδιέξοδο.

Αυτή είναι η παρακαταθήκη του salto mortale της παραίτησης του Χρήστου Βερώνη κι αυτό είναι που έμελλε να βιώσει η Generation V της Μυκόνου στην ενηλικίωσή της.

Έξοδος!***

 

~

* Κουζής Γεωργούλης: πρόεδρος της Κοινότητας Μυκόνου επί 22 χρόνια και 4 μήνες και δήμαρχος ή δημαρχεύων επί 12 χρόνια και 8 μήνες (ένα σύνολο 35 χρόνων), μια θητεία που ξεκίνησε τον Μάρτη του 1920 και τελείωσε τον Νοέμβρη του 1964 με λίγα ενδιάμεσα διαλείματα.

** Δεκάδες άλλοι λόγοι κι ανάμεσά τους κάποιοι που πληγώνουν τ’ αυτιά μας, γιατί δεν είναι αντάξιοι ούτε του νησιού που αγαπήσαμε, αλλά ούτε και της προσωπικότητας του Χρήστου Βερώνη, μπορεί να αποσιωπώνται εδώ, αλλά θα υποχρέωναν τον μέχρι χτες δήμαρχο Μυκόνου να μιλήσει ξεκάθαρα για τους λόγους της παραίτησής του.

***

 

http://vlemma.wordpress.com/2008/08/23/kosmodromio-mykonos/

http://karvouna.wordpress.com/2008/07/31/mykonos/

http://zepos.blogspot.com/2009/01/blog-post.html

http://www.e-mykonos.gr/index.php?MODULE=bce/application/pages&SiteID=2520

Πνεύμα Χριστουγέννων …yok!

Δεν έχω καμιά διάθεση να μπω σ’ αυτό που ευρέως καλείται “πνεύμα Χριστουγέννων”. Τέτοιο χάλι! Κι ας έκανα την καρδιά μου πέτρα, χατίρι του αφιονισμένου Δημάρχου της Αθήνας, που βάλθηκε να ανάβει χρωματιστά λαμπιόνια και να φυσά καραμούζες, την ίδια ώρα που ο κόσμος σ’ όλη τη χώρα, ζαλισμένος, μοιάζει να μην ξέρει πια που να σταθεί και τι να πρωτοκλάψει απ’ την πολλή χαρά κι ευτυχία.

εικονογράφιση: Δημήτρης Θ. Αρβανίτης

Στον ορίζοντα δεν υπάρχει φως κι ο στίχος ακόμα που ψέλναμε μικροί:

“…άστρο λαμπρό τους οδηγεί δίχως να λείψει ώρα…” μένει γράμμα κενό! Κοντολογίς, ούτε μάγοι, ούτε δώρα, ούτε άστρο.

Έχω μπερδευτεί και με τα μαθηματικά της Μέσης Ανατολής, όπου ένας νεκρός Ισραηλινός ισούται με καμιά τετρακοσαριά Παλαιστίνιους και μια χιλιάδα τραυματίες.

Αλλά αν είναι κάτι που από προχτές με έχει συγκλονίσει είναι η ιστορία της Kostadinka, της εργάτριας από τη Βουλγαρία, στην οποία κάποιοι έριξαν βιτριόλι κατακαίγοντάς της το πρόσωπο και αχρηστεύοντας το ένα της μάτι. Ευτυχώς οι πληροφορίες λένε πως η ζωή της διέφυγε τον κίνδυνο.

“…Ηταν 12 παρά κάτι όταν η 44χρονη Κωνσταντίνα Κούνεβα κατέβηκε στο σταθμό των Πετραλώνων και ανηφόρισε τη Δρυόπων, όπως κάθε βράδυ. Ακόμη κι όταν την προηγουμένη εκμυστηρευόταν στην κυρα-Ελένη, τη μάνα της, ότι «ένας τύπος με μουστάκι» την παρακολουθούσε, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτοί οι δύο άνδρες που έπεσαν μπροστά της λίγο πριν στρίψει στην Τρώων θα άλλαζαν για πάντα τη ζωή της. Δεν είχε πάρει στα σοβαρά τις τηλεφωνικές απειλές το καλοκαίρι.

Η επίθεση κράτησε λίγα λεπτά. Tο βιτριόλι δρα ακαριαία. Ομως αυτοί, για να είναι απόλυτα σίγουροι, της άνοιξαν το στόμα να το πιει. Εφτασε μέχρι τον οισοφάγο. Πάντως, μόλις προχθές, πέντε μέρες μετά τη δολοφονική επίθεση, πήρε η αστυνομία τα ρούχα της από την εντατική του Ευαγγελισμού όπου νοσηλεύεται…”

Όποια και να ‘ναι τα αίτια, ο πολιτισμός μου, το είναι μου όλο, δεν το αντέχει… για αυτό και κρεμάω εδώ το αίτημα να τη θυμηθούμε αυτές τις μέρες και να σπέυσουμε να καταθέσουμε ότι προαιρούμαστε για μια μάνα, εργαζόμενη, που ήθελε απλά να κρατήσει το κεφάλι ψηλά. Αυτό το κεφάλι κάποιοι -κτήνη προφανώς ανάξια να καλούνται άνθρωποι- αποφάσισαν να πονέσουν.

Ο λογαριασμός ενίσχυσης της Κωνσταντίνας:
5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA KUΝEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

Και σε IBAN  μορφή:

IBAN: GR28 0172 0120 0050 1201 9021 277
Descheva Elena Kuneva Kostadinka Nikolova
κωδικός BIC: PIRBGRAA
Πήγα πρωί πρωί στην Πειραιώς (ξέρω, μέρες που ‘ναι …μη γνώτω η δεξιά σου τι ποιεί η αριστερά σου… αλλά το αναφέρω μπας και σπεύσουν κι άλλοι). Όχι πως κάποια ευρώ, όσα και να ‘ναι, απαλύνουν τον πόνο. Μπορούν όμως να μπαλώσουν μια χαραμάδα απ’ όπου μπόρεσε και μπήκε μέσα σε λίγην ώρα πολύ κρύο στο σπιτάκι των Πετραλώνων. Εκεί θα ζει από δω και μπρος ένα παιδί που μετέχει της ελληνικής παιδείας, κι ίσως τραγουδάει την ίδια ώρα με την κόρη μου: “Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή…”  στις σχολικές γιορτές.

Σ’ αυτό το παιδί δεν χρειάζεται πια να του διδάξουμε ούτε Αγωγή του Πολίτη, ούτε στοιχεία δικαίου …εργατικού… αστικού… συνταγματικού. Του αρκεί να χαϊδεύει το μάγουλο της μάνας του κι ευθύς συμπυκνωμένη η γνώση θα τον διαπερνά σ’ όλο του το κορμί.

Σ’ αυτό το παιδί που μεγάλωσε από τη μια στιγμή στην άλλη, σ’ αυτή τη γυναίκα που πλήρωσε το δικαίωμα στη δουλειά με τόσο πόνο, δεν έχει τίποτα να πει το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Κι όσο δεν έχει σε κείνους, δεν βλέπω κανέναν λόγο να ‘χει και για μενα.

 Παλιά θυμάμαι τραγουδάγαμε τον “Μικρόκοσμο” του Ναζίμ Χικμέτ:

“[...]Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο
είν’ ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει…”

κι ανάθεμά με αν μπορούσαμε τότε να φανταστούμε πως καμιά τριανταριά χρόνια αργότερα θα αποκτούσε πάλι νόημα χειροπιαστό όλο αυτό!

Σημ. Η είδηση βγήκε αλλά καθώς διαβάζω είμαστε πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι θάφτηκε καθώς δεν ταίριαζε με το πνεύμα των ημερών. Ο μικρός Χριστούλης στην φάτνη των αλόγων είναι εκείνο το φρεσκολουσμένο, λαμπερό, τροφαντό και χαμογελαστό μωράκι και στα γενέθλιά του είναι καλεσμένα μόνο αντάξιά του απαστράπτοντα παιδάκια.

Εδώ μια συνάδελφός της σκιαγραφεί την προσωπικότητά της και μιλά για τις συνθήκες εργασίας των καθαριστριών. Ακούστε με ανοιχτά αυτιά και πεντάνοιχτη καρδιά τα λόγια της.

Κι εδώ η ίδια μιλάει πριν από την επίθεση εναντίον της …προφητική!