Caravaggio στα κάρβουνα

Η πρόταση της Scala Shop Gallery για την Τσικνοπέμπτη είναι “Caravaggio στα κάρβουνα”.

Το σηκώνει άλλωστε και η μέρα ή μάλλον η νύχτα

Εξάλλου με καλεσμένη την Ιωάννα Κοψιαύτη, η οποία εκτός από ιστορικός Τέχνης είναι και γευσιγνώστρια, όλα είναι πιθανά!

Ραντεβού το βράδυ στις 7 και μέχρι τότε ιδού …αποκριάτικο μεζεδάκι για την …όρεξη!

UPDATE: 6.02.2010

Thank you all for joinning Scala Shop Gallery on its winter journey to different ports of Art.

Makis Morakis with his inspiring presentations and Ioanna Kopsiafti
with her professional lecture on Caravaggio, were both excellent.

Our next presentation has to do with the mykonian wine.

It is coming on Sunday 14th after the… Carnival celebrations.

Stay tuned for further details!

http://www.facebook.com/dimitris.rousounelos?ref=profile#!/album.php?aid=126580&id=651897857

Ευχαριστούμε όλους όσους είτε με την συμμετοχή, είτε ωσεί παρόντες
συντρόφεψαν τα ταξίδια της Scala Shop Gallery σε επιλεγμένα λιμάνια της
ιστορίας της Τέχνης. Ήταν μια καλή αρχή κι επιθυμία μας είναι να έχει
και καλή συνέχεια.

Ο Μάκης που είχε την ιδέα και στήριξε όλη την διαδρομή με τις
εμπνευσμένες του παρουσιάσεις και η Ιωάννα Κοψιαύτη με το εξαιρετικό
ξετύλιγμα των γνώσεών της πάνω στην προσωπικότητα και το έργο του
Caravaggio, έκαναν εξαιρετική δουλειά.

Η επόμενη παρουσίαση περνά σε άλλη μορφή τέχνης, εκείνη της
οινοποίησης, ή μάλλον για να ακριβολογούμε στην τέχνη της γευσιγνωσίας
οίνου.

Ραντεβού λοιπόν στον χώρο της gallery, στο Ματογιάννι, την τελευταία
Κυρακή της Αποκριάς μετά το Καρναβάλι, για μια γευσιγνωσία μυκονιάτικων
κρασιών.

Λεπτομέρειες θα ανακοινώσουμε προσεχώς.

Αποσπερίδες

“Μου αρέσει που υπάρχει και αυτή η Μύκονος”, ήταν το θερμό σχόλιο καλής μου φίλης, αναφερόμενης στις εκδηλώσεις που διοργανώνουμε στη Scala.

Μα αυτή η Μύκονος, υπήρχε και θα υπάρχει. Όπως υπάρχουν ανάλογες νησίδες σε κάθε κοινότητα ανθρώπων. Τέτοιες νησίδες στον δικό μας τόπο, είναι κι άλλες.

Όπως αυτή με τις αποσπερίδες του Παναγιώτη Κουσαθανά, στη ΣΤΕΓΗ  που ο ίδιος ίδρυσε και δώρισε στον Δήμο Μυκόνου.

Όπως εκείνη του αρχαιολόγου Παναγιώτη Χατζηδάκη, που οργανώνει τις Κυριακές συναντήσεις Ιστορίας και Πολιτισμού στον φιλόξενο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου.

Όπως είναι και οι παρέες που αντιστέκονται κι ας συνυπάρχουν με όσα αρνητικά ξεβράζει το κύμα. Γιατί αυτό έτσι είναι. Κι ας μη μας παρασύρει o μέσα μας Star chanelισμός. Η εικόνα έχει μύριες αναγνώσεις και καλό είναι να παίρνει ο καθένας αυτή που του ταιριάζει.

Καληώρα ο Χρήστος Βακαλόπουλος, σε κείμενο με τίτλο “Συμβουλές για το καλοκαίρι”, έγκαιρα όσο και σαρκαστικά πήρε τη δικιά του:

“Πάντως, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, είναι να αποφύγουμε τα πολυσύχναστα μέρη, να μην εμπλακούμε στα δίχτυα του στρατοπέδου απόλαυσης της Μυκόνου ούτε στον ιστό της αράχνης που υφαίνεται στη Ρόδο. Να ανακαλύψουμε κάτι ερημικό, κάτι που να φέρνει προς τα Κουφονήσια [...]

να έχουμε κάτι να λέμε το χειμώνα, ότι συναντήσαμε τους βαρβάρους, ότι μείναμε μια βδομάδα στο μοναδικό χωριό της περιοχής που δεν έχει ηλεκτρικό και την κάναμε ψώνιο.

Κι όσοι είναι λίγο καλλιτέχνες ανάμεσά μας, ας συνδυάσουν τον παραθερισμό με την πολιτιστική αποκέντρωση, δέκα να μεζευτούνε και να ξέρουν ανάγνωση, η επιχορήγηση δεν τους ξεφεύγει με τίποτα, λίγος Μπρεχτ μετά το απογευματινό μπάνιο δεν βλάπτει. Καμμιά ζωγραφική σε ανοικτούς χώρους, καμμιά συναυλία έντεχνης μουσικής, σοβαρή, ποιοτική… Είναι γνωστό ότι η επαρχία στενάζει από τα υποπροϊόντα της κουλτούρας, λέγεται μάλιστα ότι σ’ όλα τα χωριά βλέπουν τηλεόραση κι ακούνε ραδιόφωνο χωρίς να ντρέπονται, το θεωρούν φυσιολογικό και το ομολογούν ανοιχτά. Και να σκεφτεί κανείς ότι ούτε ένας απ’ αυτούς δεν δουλεύει σ’ αυτά τα μέσα επικοινωνίας, πρόκειται για παθητικούς δέκτες που η μόνη τους ευκαιρία να γνωρίσουν τους πομπούς είναι στις διακοπές, στις παραλίες…”

Χρήστου Βακαλόπουλου, Από το χάος στο χαρτί, Εστία, 1995, σελ. 31-34 *.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΣΠΕΡΙΔΕΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ

[...]

—7 Φεβρουαρίου 2010, Κυριακή, 7 μ.μ.

Προβολή και συζήτηση πάνω σε τρεις ταινίες μικρού μήκους με ουσιαστικό περιεχόμενο, που θα τις προλογίσει ο εκπαιδευτικός κ. Μάνος Κουμπαρέλης:

α. Chicken a la carte (2006, F. Dimadura)

β. Τι είν’ αυτό; (Κ. Πιλάβιος, 2007, με τον νεαρό Μυκονιάτη ηθοποιό Παναγ. Μπουγιούρη), και

γ. The red balloon (A. Lamorisse, 1956).

—21 Φεβρ. και 7 Μαρτ. 2010, Κυριακή, 7 μ.μ.

Διπλό αφιέρωμα στον αλησμόνητο Έλληνα διηγηματογράφο Γιώργο Ιωάννου (1927-1985).

—21 Μαρτίου 2010, Κυριακή, 7 μ.μ.

Προβολή της ταινίας Becket (1964) των Π. Glenville και J. Anouilh με εξαιρετικές ερμηνείες των P. O’Toole, R. Burton και J. Gielgud.

—11 Απριλίου 2010, Κυριακή, 7 μ.μ. (τελευταία αποσπερίδα)

Τρεις ξένοι περιηγητές ο J. Galt, ο C. Rand και ο G. Galt (1810, 1960 και 1980, αντιστοίχως) επισκέπτονται τη Μύκονο και καταγράφουν εξόχως ενδιαφέρουσες και ιλαροτραγικές πληροφορίες για το νησί εκείνων των χρόνων.

~~~

Σημ.: -Αναφορικά με τη ΣΤΕΓΗ του Κουσαθανά ένα κλικ ΕΔΩ θα μας αποκαλύψει το μικρό θαύμα που συντελείται σε μια γειτονιά της Χώρας, με αμείωτο τα τελευταία τρία χρόνια ενδιαφέρον.

-Για τον Βακαλόπουλο (που έφυγε πρόωρα σαν χτες 29 Ιανουαρίου του 1993) βλέπε και oxy-moron

Είχεν εψές μια κακοσύνη…

Από προχτές το νησί είναι φτωχότερο. Κατά μια αντένα! Κι αυτό είναι μια απώλεια που πιστώνεται στον κακό μας τον καιρό.

Τη φωτογραφία τράβηξε η Βιβή Χανιώτη.

Σπεύδω να ξεσκονίσω τη Μέλπω. Σα να ‘τανε σήμερα να ξεφύγει εκείνο το σαράκι από το χάσμα που άνοιξε μια νύχτα του Γενάρη, θα ‘χαν τα μάτια του πράματα και θάματα ν’ απολαύσουν.

“Απ’ τα χτες ως τα σήμερα”*

“Οι γονείς μου δε θα ‘χαν τι να κάμουν μια από τις πριν μέρες, κι εκαταπιάστηκαν μαζί μου. ‘Ετσι γεννήθηκα καθισμένος μέσα σ’ ένα πελώριο χοντρό ξύλο. Η μητέρα μου ήτανε δίπλα. Ρώτησα τι είμαστε, μου ‘πε ότι μας λεν σαράκια, εκείνα τα σαράκια που τρώνε το ξύλο και πολλά άλλα επίσης πράματα. Απ’ αυτό κατάλαβα γιατί βρέθηκα απάνω στο χοντρό τραβεζόνι. Το τραβεζόνι αυτό ήταν σφηνωμένο μέσα σ’ ένα μύλο κι ο μύλος καθότανε απάνω σ’ ένα νησί.

Τις πρώτες μου μέρες δεν έκανα παρά να τρώω, κι εφούσκωνα-εφούσκωνα, ύστερα άρχισα να περπατώ και στο τέλος άρχισα να σκέφτομαι. Με το περπάτημα προχώρησα προς τα έξω, κι αμέσως βρέθηκα τριγυρισμένος από ένα κάτασπρο πράμα που ως φαίνεται ήταν το φως της ημέρας. Μου φάνηκε πολύ ωραίο, τόσο, που άμα θέλησα να ξαναμπώ στη θήκη μου, είχα ρουφήξει πολύ φως κι αγέρα μέσα στα πνεμόνια μου, ώστε ο μέσα τόπος δεν με χωρούσε πια.

Η μάνα μου παραξενεύτηκε στην αρχή, που προτιμούσα τον αγέρα απ’ το γριτζάνισμα που εκείνη έκανε αδιάκοπα γύρω της, μα ύστερα σκέφτηκε πως ενώ όλα τ’ άλλα παιδιά της ήταν απαράλλαχτα σαν κι εκείνη, ο πατέρας μου εμένα ήταν μια ωραία πολυχρωματισμένη πεταλούδα. Το πως είχε συμβεί αυτό δεν το πολυθυμόταν, είπε μονάχα ότι θα μοιάζω ασφαλώς σ’ εκείνον, που από τότες δεν τον είχε ξαναδεί, γιατί τ’ άρεσε να κουνιέται μόνο μέσα στον έξω κόσμο κι έτσι μ’ άφησε ήσυχο. Εδιάλεξα λοιπόν ένα μέρος που μου φάνηκε το πιο ανοιχτό απ’ όλες τις μεριές, κι εκεί μένω τώρα πολύ καιρό, πόσο ακριβώς δεν ξέρω μ’ αν λογαριάσω απ’ το τι είδα, φαίνεται θα ‘ναι πάρα πολύς.

Ένα πλατύ γαλάζιο κομάτι απέναντί μου κουνιόταν αδιάκοπα μέρα και νύχτα με τον ίδιο τρόπο. Απ’ τη μανία του έκανε αφρούς, πάντα ήταν μεγάλοι κι ωραίοι οι αφροί του, που και που μόνο λιγοστεύανε και σπάνια εχανόνταν εντελώς. Είχα προσέξει πως όσο πιο μεγάλα ήταν αυτά τα κάτασπρα σημάδια, τόσο τα φτερά του μύλου μας κυνηγιότανε με περισσότερο κέφι. Αυτό έβαλα πολύ καιρό να το καταλάβω, μα στο τέλος το βρήκα. Κατά ‘κείνες τις μέρες ανέβαινε πάντα τη μέσα σκαλίτσα ένας άνθρωπος μ’ ένα σακί στον ώμο, κι όσο πιο μεγάλα ήταν τα άσπρα σημάδια, τόσο και παραπάνω ανεβοκατέβαινε αυτός, κι όταν δεν τα ‘βλεπα πια καθόλου, ούτε παίζανε πια με χορό οι αντένες μας, ούτε ο άνθρωπος πηγαινοερχόταν.

Έβλεπα κι άλλους νθρώπους. Άμα πήγαινε να τελειώσει το σκοτάδι και να ξανάρθει το φως της μέρας, κάτι μαύροι ίσκιοι κουνιούνται, απ’ την ίδια πάντα μεριά πρωτοφαινόντανε κι εχανόνταν πάντα πίσω από τον ίδιο βράχο. Εγούρλωνα στην αρχή τα μάτια μου για να τους ξεχωρίσω, μα στο τέλος πια ήξερα αν είχε αργήσει να φανεί η μαύρη σκούφια με τη χοντρή τη φούντα ή αν πρωτοξύπνησε ‘κείνος με το μακρύ κοντάρι στον ώμο του και με το παιδί κοντά του.Έμαθα με τον καιρό να ξέρω από πριν ποιος θα πηδήξει στην κατακόκκινη βαρκούλα ή στην άλλη τη μεγάλη, με τα πολλά κουπιά. Όταν ο ήλιος ήταν από πάνω μας , οι μαύροι ίσκιοι ξαναγύριζαν απ’ τη μεριά που φύγανε, πότε πιο γλήγορα και πότε σιγανά.

[...]Μα ύστερα με τον καιρό, φάνηκαν να κυλούν στη θάλασσα μεγάλοι βράχοι, που περπατούσαν απάνω της με την ίδια ευκολία που περπατούσα απάνω στο ξύλο μου εγώ, κι έβγαζαν κάτι μεγάλες στριγγλιές, πιο δυνατές κι απ’ τα κοράκια, κι ανοίγανε αυτοί οι βράχοι, κι έβγαιναν από μέσα άνθρωποι, κι αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν πια μαύρο σκούφο με φούντα, μα λογιών-λογιών τυλίγματα γύρω από το κορμί τους. Αυτά δεν τα ‘ξερα ακόμα. Κι οι βράχοι που περπατούσαν γινόντουσαν όλο και πιο μεγάλοι, όλο και πιο πολλοί, κι όλο και πιο πολλοί οι άνθρωποι που βγαίναν από μέσα τους, κι όσο κι αν γούρλωνα τα μάτια μου, δεν ήξερα πια να τους ξεχωρίσω, γιατί ποτές δεν είχαν τα ίδια σημάδια. [...]

(γράφει κι άλλα η Μέλπω σε τούτο το γραφτό (που μπορεί κανείς να το διαβάσει και στο Όρτσ’ αλα μπάντα) για όσα τρέχανε στο χτες των αρχών του αιώνα της κι όσα μαύρα μαντάτα τρέχουν στα σήμερα της δεκαετίας του 30. Με τον τρόπο της. Τον απόλυτο και τον παραμυθένιο… Κύλησαν από τότε χρόνια κι άλλα χρόνια. Ο λόγος της όμως στέκει ακαίριος. Σε κείνον ανατρέχω όπως και στου Καζαντζάκη: “εύρον πέτραν πρασίνην ωραιοτάτην”, συχνά. Ένας “ευλογημένος τόπος” για να χτίσεις τον μύλο σου, μια “πράσινη πέτρα” ικανή να σε σκανδαλίσει, να σε κρατήσει κοντά της.

[...] Μπήκα να ρωτήσω τη μάνα μου. Είπε πως όλα αυτά εκείνη τα ‘ξερε απ’ την εποχή που βρισκόταν μέσα σ’ ένα ωραίο σπίτ μιας μεγάλης πολιτείας. Μια μέρα ένας άνθρωπος την πήρε μαζί μ’ άλλα ξύλα και στο δρόμο που πήγαινε τον θυμόταν να λέει: “Πάω να φτιάξω το μύλο μου σ’ έναν ευλογημένο τόπο”.

Τότε λοιπόν εγώ σκέφτηκα πως είχα πολύ καλά κάνει που προτίμησα να βγω έξω, να βλέπω όλ’ αυτά που γινότανε απάνω στον ευλογημένο τόπο, παρά να κάθομαι μέσα και να τρώγω. Μα κοιτάζοντας τότε γύρω μου είδα πως από ‘κείνον τον καιρό που έφαγα καλά κι εφούσκωσα θα πέσει τώρα ο μύλος.

Βιάζομαι να προφτάσω να συμμαζέψω όλα τα πόδια μου, για να συρθώ ποιος ξέρει που αλλού.

Μέλπω προφητική, αφιερωμένη εξαιρετικά, σ’ όσους ακόμα συμπολίτες, μου ενός ακόμα και σήμερα “ευλογημένου τόπου”, διαθέτουν στοιχειώδη νου κι αγάπη για το νησί που υπήρξε “πέτρα πράσινη και ωραιότατη”.

*Μέλπως Αξιώτη: “Απ’ τα χτες ως τα σήμερα”

31 Δεκεμβρίου 1933, Μυκονιάτικα Χρονικά

Πάμε ΜοΜΑ αύριο!

Η Scala Shop Gallery, πιστή στο δρομολόγιο που ξεκίνησε στις 26 Νοεμβρίου 2009 με τον πρώτο κύκλο των Διαδρομών στην Ιστορία της Τέχνης, κρατά αναμμένο ένα καρβουνάκι επικοινωνίας και συντροφικότητας στο Ματογιάννι. Έτσι για να σπρώξουμε ευχάριστα το χειμώνα με τη ζεστασιά του Μάκη Μωράκη και την αλεγρία του ρέοντος οίνου.

Δεύτερος κύκλος -μετά την Αναγέννηση, τον Ιμπρεσιονισμό και τον Cezanne- από την άλλη Πέμπτη στις 19.00 σε λίγο πιο μοντέρνες διαδρομές:

ΚΥΚΛΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ
1) MOMA – ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΤΕΧΝΗΣ Πέμπτη 21.01.10
2) ALBERTO GIACOMETTI – ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΤΕΧΝΗ  Πέμπτη 28.01.10
3) CARAVAGGIO – Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΡΟΚ 04.02.10
Την Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου καλεσμένη στη βραδιά για τον Caravaggio η δρ. Ιωάννα Κοψιαύτη.

As promised we resume on Thursday 21/01/10 our journey through the history of -modern now on- Art.
With Makis Morakis on the wheel, and dr. Kopsiaftis Ioanna as special guest (on Feb 4th), Scala shop gallery will be waiting for you the next three Thursdays at 19:00.

Scala Shop Gallery
Rousounelos Dimitris
48 Matoyianni str
84600 Mykonos

Tel / fax  (+30) 2289026992
www.scalagallery.gr

Στην Μ.Ε.Θ. του Ερρίκος Ντυνάν

Δυο ώρες στον προθάλαμο των χειρουργείων και της Μονάδας Eντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου Ντυνάν, δεν την είχα δει. Ούτε και στην τελευταία μου επίσκεψη ήταν εκεί. Σήμερα όμως καθώς έπεσε το μάτι μου πάνω της, έμεινα να την διαβάζω και να την ξαναδιαβάζω ξανά και …ξανά. Όχι πως με ξάφνιασε το γεγονός. Ίσα ίσα σκέφτηκα, που μετά από τόση συγκίνηση που σκόρπισε στο πανελλήνιο, ύστερα από την τόση ντροπή για το νησί μας και κατ’ επέκταση για όλη τη χώρα, το ελάχιστο θα ήταν να δώσει κανείς το όνομα του εκλιπόντος στην αίθουσα που άφησε την τελευταία του πνοή.

O Doujon Zammit έγινε αίθουσα στο Ερρίκος Ντυνάν*. Μια πολύ σημαντική αίθουσα νοσοκομείου. Εκεί που καθημερινά χτυπά η πραγματική καρδιά της Ελλάδας, στα χειρουργεία και στις “Εντατικές”.

Κατά σύμπτωση σ’ αυτό τον ίδιο χώρο βρέθηκαν σήμερα τρεις συμπολίτες μας. Η μια περαστική από το χειρουργείο κι οι άλλοι δυο στην “Εντατική” δίνουν τον δικό τους αγώνα. Δυο μυκονιάτες στην “Εντατική” που φέρει ενδόξως τ΄όνομα του πολύ δικού μας πια αδικοσκοτωμένου Doujon.

Την ίδια στιγμή “χίλια μύρια κύματα μακρυά” στη Μυτιλήνη μια μάνα, ένας πατέρας, δυο αδέλφια, καρτερικά υπομένουν την ακροαματική διαδικασία προσδοκόντας δικαίωση. Τα χέρια σφιγμένα, οι καρδιές σφιγμένες… οι καρδιές σφιγμένες…

* Οφείλουμε στη μνήμη του το ελάχιστο. Με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, με γεναιότητα και αυτογνωσία, με καθαρή καρδιά και συνείδηση να δοθεί το όνομά του στο δρόμο που δολοφονήθηκε.

Κι ενα μνημείο. Το μοναδικό στο είδος του παγκοσμίως: Μημείο του Απροστάτευτου Ταξιδιώτη.

Θέλω ένα σουβριάλι, καλαμένιο!

Να ‘ρθει με το καλό, να χουζουρέψει, ν’ αργήσει να φύγει κι όταν έρθει η ώρα να μας αφήσει, να ‘χουμε λόγους καλούς κι ευχάριστους για να το θυμόμαστε. To 2010!

Ο γητευτής του πελεκάνου

Στη φωτογραφία, ο Βασίλας.Γγνωστός και σαν λου λου λου λουμ! Κατά κόσμον Βασίλης Ρουσουνέλος. Τύπος της Μυκόνου, από κείνους που εκείνα τα χρόνια στόλιζαν την καθημερινότητά μας συμβάλοντας με  αγαθοσύνη, καλοσύνη και αλεγρία στην ψυχαγωγία μας, σε μια από τις καλύτερες στιγμές του, όταν μάγευε με το σουβριάλι του τον Πέτρο τον πελεκάνο. Ο Πέτρος είχε έναν έρωτα με τον Βασίλα, τον ακολουθούσε παντού. Αρκούσε ένα: Έλα Πέτλο, και στο λεπτό προσγειώνονταν στο κεφάλι του γητευτή του.

Μέρες του 1960 στη Μύκονο, ένα ξαραθύμιο.

Εύχομαι για όλους μας ετούτες οι Χρονιάρες Μέρες να σημάνουν Αλκυονίδες μέρες μακράς διαρκείας μ’ ευκρασία ψυχής κι ακράτεια έρωτα.

Χαθήκαμε, αλλά κάτι κάναμε.

Τελικά το blogging είναι σπορ ελεύθερου χρόνου. Αλλιώς πως; Χαθήκαμε, αλλά κάτι κάναμε κι ιδού, τώρα που κοπάζει σιγά σιγά η θερινή μυκονιάτικη λαίλαπα, συγκεντρωμένες οι δραστηριότητες που απορρόφησαν το ενδιαφέρον μας. Ήτανε κι άλλα βέβαια, αλλά για τουτα ‘δω έχουμε ντοκουμέντα. Πάμε λοιπόν αντίστροφα, αρχής γενομένης από το τελευταίο, αυτό που έρχεται τις επόμενες μέρες.

Από την άλλη Πέμπτη 26 Νοέμβρη ξεκινάμε ένα ταξίδι που προέκυψε ένα χαλαρό απόγευμα ύστερα από κουβέντα με τον Μάκη Μωράκη. Δικιά του ήταν εξάλλου η ιδέα.

Στη Scala Shop Gallery, με την καφετιέρα αναμμένη, τσάι ζεστό στο τραπεζάκι και άφθονο κρασί ξορκίζουμε τον χειμώνα με “Διαδρομές στην ιστορία της Τέχνης”.

Όσο υπάρχει ενδιαφέρον θα είμαστε εκεί τις Πέμπτες, με ντοκιμαντέρ επιλεγμένα- ο Μάκης ετοιμάζει τις εισηγήσεις του. Στόχος είναι οι κύκλοι να συνεχίσουν από τον Ιανουάριο του 2010, όπως το περιγράφουμε στο Δελτίο που μόλις στείλαμε στον Τύπο.

Τον φετινό μυκονιάτικο χειμώνα η Scala Shop Gallery κρατάει μια σπίθα αναμμένη στο Ματογιάννι. Τα βράδια της Πέμπτης θα μας κάνουν συντροφιά: ο Σεζάν, ο Ρέμπραντ, o Καραβάτζιο, ο Μοντιλιάνι, ο Κλέε, ο Πικάσο, ο Pollock…

Με οδηγό τον Μάκη Μωράκη, ξεκινά μέσα στον Νοέμβριο μια περιδιάβαση στο χώρο των κινημάτων, στα μεγάλα μουσεία, το χτες και το σήμερα της Τέχνης. Με τσάι, σούμα και κρασί, με ανοιχτό διάλογο, προβολή ντοκιμαντέρ και παρεΐστικη διάθεση, μια σειρά συναντήσεων, για κάθε ενδιαφερόμενο.

Στον πρώτο κύκλο: Από την Αναγέννηση στον Μοντερνισμό

-Ημέρα πρώτη – Πέμπτη 26 Νοεμβρίου: Ιμπρεσιονισμός, ο προθάλαμος του Μοντερνισμού

-Ημέρα δεύτερη – Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου: Αναγέννηση, το ιταλικό θαύμα

-Ημέρα τρίτη – Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου: Πωλ Σεζάν, ο πατέρας της μοντέρνας τέχνης

Θα ακολουθήσουν κύκλοι αφιερωμένοι σε πρόσωπα και κινήματα, στον Σουρεαλισμό, στο Dada, στην Pop Art κ.ά. Πέρα από το εικαστικό, θα δοθεί ιδιαίτερο βάρος τόσο στο κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έζησαν οι καλλιτέχνες, όσο και στις προσωπικότητές τους που σημάδεψαν την εποχή τους.

Ώρα έναρξης: 19.00

πληροφορίες scala@otenet.gr 6944393323 Δημήτρης Ρουσουνέλος 6942545627

Μάκης Μωράκης –δάσκαλος τμήματος ζωγραφικής στη ΚΔΕΠΑΜ

Τρέχει αυτές τις μέρες η παρουσίαση των εφαρμογών σε κεντήματα της Νεκταρίας Benameur.

Κάναμε κι άλλα τη χρονιά που πέρασε. Κάποια ίσως τα έχουμε ήδη ανακοινώσει εδώ στα “Κάρβουνα”. Με δίχως λόγια περιγράφονται ακριβώς στη σειρά των αφισών που σχεδίασε για τη Scala Shop Gallery η Φρατζέσκα Χανιώτη.

Του Νίκου Μπένου – Πάλμερ τις μαρμαροποιητικές ανησυχίες που έκλεψαν καρδιές.

Του Louis Orozco τις γυναίκες που γδύθηκαν κι έφεξε το Ματογιάννι,

την “γκλάβα” της Kristina Ristic που μας απογείωσε με πιο εγκεφαλικές ζωγραφικές,

και τον Γιώργο Κυπρή που έσυρε το χορό στις δίνες του Απρίλη.

Φτάνοντας στο τέλος για φέτος, μόνο ένα έχουμε να προσθέσουμε. Ήταν ένα ωραίο ταξίδι, χαθήκαμε αλλά κάναμε πράγματα κι είναι ωραίο που το ταξίδι με τη Scala συνεχίζει κι έχουμε δρόμο μπροστά μας ακόμα…

Αφίσες H2Concept

Πόνεσε πάντως!

Αυτή τη φορά πόνεσε. Μην πω ότι έτσουξε κιόλας.

Το άρθρο του Ίαν Ράνκιν που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Άρθρο” έκανε τον γύρο των pc στα έρημα Αυγουστιάτικα γραφεία των πόλεων, φώλιασε στις οθόνες των laptops μέσα από τον “δίαυλο” του tvxs. Στην Ψαρού, στο Καλό Λιβάδι, στον Άγιο Σώστη πήραν φωτιά τα Blackberrys. Καταιγίδα να την πεις, σιφώνι, τρόμπα; Μας πήρε και μας σήκωσε ψηλά, στην χλεύη του πανελληνίου. Ρόμπα, σου λέω, ρόμπα…

φωτο: Ανδρ. Ζουγανέλης

Ο συγγραφέας μου είναι παντελώς άγνωστος. Το άρθρο του βρύθει λαθών και υπερβολών. Κρίμα! Πλην όμως χτυπάει το θεριό κατάστηθα. Σε κάποια σημεία θαρρείς πως το χαϊδεύει, αλλά δεν το σκοτώνει. Δεν είναι δουλειά του άλλωστε. Δουλειά του είναι ν’ αφήνει περιθώρια ενός sequel για να λειτουργήσει το σύστημα. Το άρρωστο σύστημα της διαπλοκής των εξουσιών: της πολιτικής, της οικονομίας, των ΜΜΕ.

Το δωράκι της φωτογραφίας από το αρχείο του Δ. Κουτσούκου

Το δημοσίευμα του Ιαν Ράνκιν στην εφημερίδα «Άρθρο» έχει ως εξής:

Στη Μύκονο όπου μια χούφτα νταβατζήδες του τόπου, πηδάνε, πηδιούνται, χτίζουν παράνομα, γράφουν εκεί που δεν παίρνει φως την Εφορία και τον ΣΔΟΕ, και στέλνουν αμα λάχει και τους γραφικούς ρεπόρτερ του Σταρ τσάνελε, για να δείξουν στον αποχαυνωμένο λαό τις καυτές νύχτες της καλοπέρασής τους.

Μόνο που όταν αυτές οι νύχτες κουβαλάνε και το θάνατο, οι νταβατζήδες αποσύρονται διακριτικά και αφήνουν τα δύστυχα τσιράκια τους, τους «σερβιτόρους» τους να καθαρίσουν. Σερβιτόροι τους είναι οι Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Αστυνομία που κάνει τα στραβά μάτια και φυσικά κρατικές υπηρεσίες σαν την αμαρτωλή Πολεοδομία Σύρου. Douzon Zammit. O νεαρός αυστραλός που ξυλοκοπήθηκε άγρια από τους σεσημασμένους μπράβους του νησιού, έδωσε την ευκαιρία στον Αβραμόπουλο να δείξει το «ανθρώπινο» πρόσωπό του στις κάμερες και σ ένα ξετσίπωτο κράτος με βαρύγδουπες δηλώσεις να υποδυθεί τον νοικοκύρη. Υποσχέθηκε ότι θα βάλει τάξη στο χάος του νησιού, αλλά πάπαλα.

Η Μύκονος του Πασοκικού νεοπλουτισμού, των Κωστόπουλων, των Τσουκάτων, των Τζουμάκων ήλθε κι έδεσε γλυκά με τη Μύκονο των γαλάζιων εξουσιαστών που με τη σειρά τους ήλθαν να απολαύσουν τα κάλλη της. Βαρβιτσιώτης, Λιάπης, Σπηλιωτόπουλος, Βουλγαράκης, Δούκας, Παναγιωτόπουλος και φυσικά ο θρυλικός Μάκης Γιακουμάτος. Ο πιο έκπληκτος απ όλους είναι ο Γιάννης Παπαθανασίου που ανακαλύπτει ξαφνιασμένος την φοροδιαφυγή του γνωστού beach bar «ΝΑΜΜΟΣ» στη Ψαρού, ο ιδιοκτήτης του οποίου Ζαννής Φραντζέσκος, από μπάρμαν στο Caprice, είπε να μιμηθεί τη ζωή των Κροίσων, αγόρασε ένα πανάκριβο Riva κι έφερε τον παιγνιδιάρη Αντώνη Ρέμο να τραγουδήσει, για την ψυχή της μάνας του. Ετσι εμφάνισε για μια συναυλία που μάζεψε όλα τα κοσμικά χρυσαφένια σκουπίδια του lifestyle, τόσα έσοδα, όσα θα έβγαζε και η δύστυχη Εφη Θώδη στην Τρύπια Ραχούλα Τρικάλων. Mιλάμε για τη θλιβερή διαχρονική κατάντια ενός (παρα) κράτους.

ΜΕ ΤΗΝ «ΕΓΓΥΗΣΗ» ΤΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΣΥΡΟΥ

Ο εξευτελισμός του νησιού, σανίδωσε τα γκάζια επί Πασοκικού νεοπλουτισμού. Τότε που τα πράσινα πρώην ταγάρια των Εξαρχείων και της περιφέρειας ανακάλυπταν την Μυκονιάτικη γκλαμουριά και οι κρατικοδίαιτοι νταβατζήδες έσπαυδαν ν αγοράσουν γη και να χτίσουν βίλες για συζύγους και παλλακίδες. Η Πολεοδομία Σύρου, παρακολουθούσε όπως οι τσιλιαδόροι της Μαφίας, το οικιστικό όργιο των νεοφερμένων επιχειρηματιών οι οποίοι μπάζωναν τη θάλασσα και έχτιζαν ιδιωτικά λιμάνια και δύο και τρείς ορόφους που τους ονόμαζαν «υπόγεια» στα χαρτιά, με την ευλογία του ΥΠΕΧΩΔΕ και των αρμοδίων υπηρεσιών. Τα νεόπλουτα τζάκια, οι διαπλεκόμενοι, οι κρατικοδίατοι νταβατζήδες «κουβάλησαν» μαζί τους, μπράβους, μπάρμεν, εστιάτορες, σερβιτόρους, βίζιτες, τηλεπερσόνες (δεν απέχουν από τις προηγούμενες) και πάει λέγοντας. Η Πολεοδομία Σύρου, ισχυριζόταν ότι δεν διαθέτει μπουλντόζες για να επιβάλλει το νόμο γκρεμίζοντας τα αυθαίρετα. Και ο καιρός περνούσε με τους τοπικούς παράγοντες να κλείνουν μάτια και στόμα ζαλισμένοι από το άρωμα ης γκλαμουριάς.

Η μόνη εξαίρεση στην όλη σαπίλα, ήταν η παραίτηση του πλέον προβεβλημένου δημάρχου Βερώνη και της συζύγου του Μαργαρίτας Γρυπάρη, η οποία ήταν αντιπρόεδρος στο Κέντρο Υγείας, που δέχθηκε -πολύ αργά- τον θανάσιμα τραυματισμένο αυστραλό, από την ταξιαρχία των μπράβων. Πολλοί έκαναν λόγο για τις τεράστιες ευθύνες του ζεύγους Βερώνη. Πιθανόν αυτές οι ευθύνες να τους οδήγησαν όταν χαμήλωσαν οι προβολέις της δημοσιότητας στην παραίτηση. Φυσικά ο δήμαρχος στο διαστημα της θητείας του είχε επιστρατεύσει κάθε επώνυμο ντόπιο στο Δημοτικό Συμβούλιο, ακόμη και τον Θόδωρο (Χαριτόπουλο του) Καραμανλή, τον έπεισε ν ασχοληθεί με τα κοινά.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΥΣΤΡΑΛΟΥ

Ένα νέο παιδί χάθηκε έτσι, χωρίς λόγο και αιτία. Δέκα ολόκληρες ώρες έπρεπε να περάσουν για να φτάσει το απίστευτο αυτό περιστατικό στα αυτιά της αστυνομίας! Δήμος, Κέντρο Υγείας και εμπλεκόμενοι σιωπούσαν, ώσπου η Αυστραλιανή Πρεσβεία να ενημερώσει την Αστυνομία! Οι 4 υπάλληλοι των μαγαζιών Tropicana και Cavo Paradiso, στην παραλία Paradise της Μυκόνου που απρόκλητα σκότωσαν 1 και τραυμάτισαν άλλους 3, θα συλληφθούν για να αφεθούν ελεύθεροι οι τρεις εξ αυτών μετά!
Εν τω μεταξύ, τα Μ.Μ.Ε. αποκαλύπτουν τα κυκλώματα προστασίας που ελέγχουν την διασκέδαση στο νησί. Η μία μετά την άλλη, οι καταγγελίες από Έλληνες που ήρθαν αντιμέτωποι με τους μπράβους της Μυκόνου βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Η Μύκονος διασύρεται διεθνώς και οι πραγματικοί υπεύθυνοι για το τραγικό συμβάν – το οποίο δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό σφυρίζουν αδιάφορα.

Ας μπει επιτέλους ένα τέλος στο παραμύθι, ότι οι υπάλληλοι προστασίας είναι οικογενειάρχες…Δεν είναι οικογενειάρχες κάποιοι που βάζουν έτσι τέλος στην ζωή ενός παιδιού, ούτε είναι οικογενειάρχες εκείνοι που καταστρέφουν τόσο βάναυσα μια ολόκληρη οικογένεια!

Ένα νέο παιδί, επέλεξε την Μύκονο για τις διακοπές του, το ξυλοκοπούν μπράβοι μέχρι θανάτου και κάποιοι μπλοκάρουν τον μηχανισμό που οι ίδιοι ελέγχουν και κανείς δεν μαθαίνει τίποτα για 10 ολόκληρες ώρες. Σε ποιόν είναι δυνατόν να ζητηθούν και να αποδωθούν ευθύνες, στον τελευταίο αστυνομίσκο που αντιμετωπίζει το μπλόκο και την περιπολία ως ευκαιρία για καμάκι, στις γκόμενες που οδηγούν γουρούνες και μηχανάκια; Ή μήπως πρέπει να αποδωθούν ευθύνες στους γιατρούς του Κέντρου Υγείας επειδή δεν ενημέρωσαν την αστυνομία, την ώρα που δεν τολμούσαν ούτε να βήξουν όταν ήταν παρούσα η πρώην αντιπρόεδρος. Ανθρώπινες μηχανές με 32 ώρες συνεχούς βάρδιας και συχνά δίχως νοσοκόμα. Γιατροί που ξεπερνάνε τα όριά τους υπακούοντας στον άγραφο κώδικα της ηθικής και της ανθρωπιάς.
Τότε τα ρεπορτάζ στις εφημερίδες σημέιωναν:
“Τραγικές ελλείψεις σε δυναμικό. Αυτή είναι η πραγματικότητα στο Κέντρο Υγείας Μυκόνου, που μάλλον άδικα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα εξαιτίας του θανάτου του νεαρού αυστραλού.

Πίσω απο τη λάμψη και τα καυτά ρεπορτάζ η οδυνηρή αλήθεια που αποκαλύπτει τη γύμνια της Πολιτείας η οποία είναι πιο προκλητική απ αυτή των κοριτσιών που λιάζονται στις όμορφες παραλίες.

Επικεφαλής στο Κέντρο Υγείας Μυκόνου βρίσκεται μια Τριμελής Επιτροπή -μόνο στις Κυκλάδες δεν έχουν καταργηθεί αυτές οι Επιτροπές-η οποία αποτελείται απο τον Πρόεδρο Χαράλαμπο Πανταζόπουλο, ο οποίος είναι ναυτιλιακός πράκτορας! Αντιπρόεδρος είναι η κα Μαργαρίτα Γρυπάρη, παιδίατρος του κέντρου και Γραμματέας είναι ο Αντιδήμαρχος Αλέκος Βαμβακούρης. Οι θέσεις τους είναι άμισθες. Δυο μήνες πριν η κα Γρυπάρη με επιστολή της στον Υπουργό Υγείας κο Δ. Αβραμόπουλο-η επιστολή δημοσιεύθυκε στη τοπική εφημερίδα “Μυκονιάτικη” (διορθωση: δημοτική εφημερίδα Μυκονιάτης”), είχε επισημάνει τις τραγικές ελλείψεις του Κέντρου Υγείας. Φυσικά η Πολιτεία δεν ανταποκρίθηκε παρότι ο αρμόδιος υπουργός συχνά εξαγγέλει διορισμούς νοσηλευτικού προσωπικού.

Τσ τσ τσ Τα Άγια τοις κυσί!

Άλλο “Μυκονιάτης” κι άλλο “Η Μυκονιάτικη”.

Στο Κέντρο Υγείας της Μυκόνου, υπάρχουν μόνο 2 νοσοκόμες ενω χρειάζονται τουλάχιστο 8 για να καλύπτουν τις ανάγκες. Γιατρός υπάρχει μόνο ένας για κάθε ειδικότητα. Το καλοκαίρι oi άδειες είναι “απαγορευτικές” στους γιατρούς αλλά και στο ανύπαρκτο έτσι κι αλλιώς νοσηλευτικό προσωπικό. Ενας χειρουργός για παράδειγμα βρίσκεται όλο το χρόνο σε εφημερία. Το ίδιο και οι υπόλοιπες ειδικότητες. Οταν υπάρχει εφημερία οι γιατροί βάρδιας συμπληρώνουν 32 ώρες στο Κέντρο Υγείας, με συνεχή περιστατικά τους καλοκαιρινούς μήνες. Το βράδι της εγκληματικής ενέργειας εφημέρευαν 3 γιατροί-δύο αγροτικοί και μια νέα γιατρός που συμπλήρωνε κάποιους μήνες στο νησί. Εμφανίστηκε αμέσως και ο χειρουργός. Κύριο μελήμά τους ήταν η ζωή του άτυχου νέου κι όχι να ειδοποιήσουν την αστυνομία. Νοσοκόμα βάρδιας δεν υπήρχε, λόγω έλλειψης προσωπικού.

Διευθυντής του Κέντρου Υγείας είναι ο κος Χρήστος Κλεάνθους. Οι πληροφορίες μας κάνουν λόγο για έναν ευσυνείδητο επιστήμονα που έχει αφιερωθεί στη προσπάθεια να λειτουργεί με αξιοπρέπεια το Κέντρο Υγείας, κάτω απο οποιεσδήποτε συνθήκες.”

Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορείς να αποτρέψεις έναν τουριστικά ασυνείδητο και έναν άνθρωπο περιορισμένης ευθύνης να γίνει επιχειρηματίας ακόμα και σε ένα ιδιαίτερο μέρος με βαρύ τουριστικό όνομα όπως η Μύκονος, όμως δεν θα καταλάβουμε ποτέ τον λόγο που θα πρέπει να γίνεις και συνεργός τους και να καθαρίζεις τις δικές τους ακαθαρσίες σαν να είσαι η τελευταία δούλα τους.

ΤΟ ΚΟΦΤΗΡΙΟ “ΝΑΜΜΟΣ”

φωτο: Κimon Karageorgis

Ένα beach bar 200 μέτρων στη Ψαρού, ήταν ιδανικός τόπος για να γιατρέψει την ματαιοδοξία των εγχώριων celebrities. Μόνο που η επιχείρηση του νεαρού Ζαννή Φραντζέσκου, αντιγράφοντας τις συνήθειες των πελατών της, απέφευγε τα ραντεβού με την Εφορία. Μπορεί να νοίκιαζε 3000 ευρώ τη ξαπλώστρα αλλά στα δικά του Ζωνιανά, στη Μύκονο, ήταν εκείνοι τα Αφεντικά. Όταν έχεις πελάτες τον Κόκκαλη, τον Λιακουνάκο, τον Βαρδινογιάννη, τον Κοπελπύζο, τον Καίσαρη, αισθάνεσαι ημίθεος όταν σου δίνουν την ευκαιρία να τους σερβίρεις η να καθαρίσεις τις εκκενώσεις τους στις τουαλέττες σου.

Ο Κόκκαλης θα άκουγε εδώ, από την αγωνίστρια αοιδό Βίκυ Λέανδρος τα «Χρόνια Πολλά», για τα 60στα γενέθλιά του, με καλεσμένους τους Κωστόπουλο, Λυμπέρη, Λιακουνάκο κι άλλα σύμβολα της εγχώριας χρυσόσκονης. Ο Κώστας Κάισαρης σ ένα πειχειρηματικό πάρτυ του θα έβαζε φωτιά στο νησί με καλεσμένη την Πέτρα Νέμκοβα, ένα μοντέλο που είχε γλιτώσει από το τσουνάμι και βρέθηκε στη Μύκονο αποφασισμένη να τη γλιτώσει και από τους πορτοφολάδες που της προσέφεραν χιλιάδες ευρώ για να περάσουν τη νύχτα μαζί της. Ένα κορυφαίο στέλεχος πολυεθνικής είχε γίνει τύφλα στο μεθύσι κι αφού βούτηξε στη θάλασσα μπροστά στο «ΝΑΜΜΟΣ», θέλησε να εξέλθει γυμνός από τα κύματα, αλλά το θέαμα ήταν τόσο αστείο που έσπευσε ένας μπράβος του μαγαζιού και τον τύλιξε στις φτερούγες του.

Φέτος στο ίδιο μαγαζί στριμώχθηκαν πάνω από 2000 άτομα για ν απολαύσουν τον αοιδό Αντώνιο Ρέμο. Οι εισπράξεις ιλιγγιώδεις, μια και οι νεόπλουτοι είχαν ανάγκη να κάνουν επίδειξη πλούτου εν μέσω κρίσης. Η Σάρα και η Μάρα, έδωσαν το παρόν. Οι «σεσημασμένοι» εκπρόσωποι των επιχειρήσεων και των ΜΜΕ και φυσικά οι κάμερες του Σταρ με τον Νίκο Τσιλιπουνιδάκη-τον τηλεοπτικό βιογράφο της νεόπλουτης ξιπασιάς. Οι ιδιοκτήτες του «ΝΑΜΜΟΣ» θεώρησαν σκόπιμο να μη δηλώσουν στην Εφορία τα πραγματικά έσοδα της βραδιάς. Αλλωστε το Κράτος διασκέδαζε στο μαγαζί τους-ποιος να τους ακουμπήσει; Εδώ που τα λέμε δύσκολα και ο Παπαθανασίου θα καταφέρει να εισπράξει το πρόστιμο. Κάπου στους γραφειοκρατικούς δαιδάλους θα χαθούν τα πειστήρια του εγκλήματος.Όπως χάθηκαν τα 30 εκατ. που έδωσε η οικογένεια Παναγόπουλου στους απαγωγείς. Το ανεξάρτητο παρακράτος της διαπλοκής και του lifestyle, έχει πρωτεύουσα. Εδώ είναι Μύκονος, δεν είναι πάιξε γέλασε…

~~~~

Σημείωση: Τούτα οίδε και κατέγραψε ο αρθρογράφος κι έσταξε η ουρά του γαϊδάρου στο έκπληκτο πανελλήνιο. Στο πρόσωπο ενός επιχειρηματία και στο σώμα της Μυκόνου ψεκάζει, σκουπίζει τελειώνει ο πραγματευτής. Κι όμως μπορούμε να υποδείξουμε όλοι μας χίλιους τέτοιους που κάνουν πολύ μεγαλύτερη ζημιά. Ο καθένας στο είδος του, ο καθένας στον τόπο του.

Αναρωτιέμαι τι βλάπτει περισσότερο την υγεία μας: η στοχοποίηση, η άγνοια, ή η στάχτη στα μάτια;

Πιθανόν πρέπει να περιμένω το επόμενο καλοκαίρι για μιαν απάντηση. Ανοίγει οσονούπω η μεταναστευτική περίοδος, θα φύγουν οι κάμερες από το Ματογιάννι και την Ψαρού.  Η έγνοια των Media για το νησί θα φθίνει έως μηδενισμού. Όσες γριές κι αν πεθάνουν στα χαρακώματα, δεν θα τους κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Η χειμερία νάρκη θα δικάσει και η Άνοιξη άσπιλα θα παραδόσει τα τεκταινόμενα. Με τούτα και με κείνα Καλή Ανάσταση! Πάσχα του 2010 προβάλει, αύριο κιόλας.

Ας κάνουμε όμως τα κουμάντα μας γιατί τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Ξημερώνει καλοκαίρι  προεκλογικό κι ορισμένως επικίνδυνο για το νησί, που ήδη απολαμβάνει την τριχοτόμηση του Βερωνισμού. Τρεις ως τώρα συνδυασμοί,  τρεις ηγέτες, σάρκα εκ της σαρκός της Δεξιάς. Όραμά τους η συνέχεια, το χάδι, η μη διασάλευση των κεκτημένων.

Έρχεται όμως πιθανόν και το ακόμα χειρότερο, να έχουμε μπροστά μας και πανελλαδικές εκλογές. Το απόλυτο μπάχαλο!!!

Καλό καλοκαίρι…

“Desnudos”, οι γυμνές γυναίκες του Orozco.

«…Αίφνης μια γυναίκα γδύνεται
Και κάθεται γυμνή και μεγαλόχαρη…» Α.Εμπειρίκος

Είδα κάποτε μια γυναίκα μπλε. Μια γυναίκα
από ‘κείνες που δεν ξεχνάς.

Ξαπλωμένη στον καναπέ
της, γερμένη νωχελικά με μια ζωντάνια

στην κίνησή της σα να μη χώραγε στο κάδρο.
Ήταν μια γυναίκα ζωγραφιστή.
Μια γυναίκα του Λούη.

Παραδομένη κι όμως ανυπόταχτη, κοιμωμένη
κι όμως ζεστή. Μια γυναίκα άπιαστη, μια γυναίκα
εγκλωβισμένη στον έρωτά της.

Χρόνια αργότερα είδα μια γυναίκα μαύρη,
οι θηλές της ροζ σαν ανοιχτό τριαντάφυλλο του Μάη
και μια αδρή βουρτσιά βαθύ μπλέ πάνω απ’ τα μάτια,
μια γυναίκα του Λούη.

Φορτωμένη τον έρωτα της γης, θηλυκή, ολόγυμνη
και αξιοπρεπής. Δεν ήταν μόνη. Μαζί της κι άλλες.
Όμορφες, τρυφερές, αριστοκρατικές, ώριμες,
ερωτικές και διάφανες σαν ποιήματα του Εμπειρίκου,
του Καββαδία, του Λόρκα, ή του Νερούντα.

Έντεκα γυναίκες ζωγράφισε φέτος ο Λούης
για την έκθεσή του στη Scala Shop Gallery κι έτσι,
με τ’ άνθη να «παίρνουν ευωδιά απ’ το γλυκό κορμί» τους,

μου τις παρουσίασε στο εργαστήρι του.
Ήταν χαρούμενος, το πινέλο του δούλεψε το λάδι με κέφι.
Είχε δίκιο η Genevieve Couteau:

«…Ζωγραφίζει όπως αναπνέει, μετατρέπει
την κάθε του εμπειρία σε ζωγραφική.
Ζωγραφίζει όπως παίζει μουσική ή όπως μερικές φορές
τραγουδάει, μέσα από μια βαθειά ανάγκη,
αναζήτηση, ευτυχία, γιατί η ζωγραφική είναι όλα αυτά,
ακόμα κι αν από την άλλη μεριά είναι το αντίθετο
ακριβώς της ευκολίας, σχεδόν ασκητισμός.[…]»

Με ξάφνιαζε από της αρχές της δεκαετίας του ’60
το πολύχρωμο μυκονιάτικο σύμπαν του.
Ψαράδες και μανάβηδες, δρομάκια κι εξωκκλήσια,
νεκρές φύσεις και μουσικά όργανα, λαχταριστά ψάρια
και λαχανικά, συγκροτημένα με υλικά ταξιδεμένα
από την άλλη άκρη της γης, το Μεξικό.

Ο Λούης της παρέας του Φλωράκη και του Πάντου,
είναι ίσως ο τελευταίος εκείνης της γενιάς
που χρωμάτισε το τέρμα του Ματογιαννιού.
Συντροφιά του, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος
και ο Μανώλης Πεταλάς, η Μαργαρίτα Μπακοπούλου,
ο Σταύρος Ξαρχάκος. Απ’ όταν ήρθε στο νησί,
εντάχθηκε στη φιλόξενη κυψέλη της Βιεννούλας,
κι εργάζεται ακάματα, έχοντας μια σημαντική παραγωγή
ζωγραφικού έργου και μια στάση ζωής γεμάτη
ομορφιά και ηρεμία.
Ο Luis Orozco κλείνει σε λίγο καιρό 50 χρόνια στη Μύκονο,
είναι μια μεγάλη προσωπικότητα στο χώρο της Τέχνης
και είναι για μας μεγάλη η τιμή να φιλοξενούμε
μέρος της δουλειάς του στη Scala Shop Gallery.

Δημήτρης Ρουσουνέλος

~~~~~~~~~~~~~~~

“… Suddenly a woman disrobes and sits naked in all her glory…”

A.Empirikos

I once saw a blue woman. One of those women you never forget. Reclining leisurely on her sofa. In her movement as if she didn’t fit in the picture frame. She was a painted woman, one of Luis’ women. Defeated yet defiant, asleep yet warm. A woman out of reach, a woman trapped in her erotic love.

Years later I saw a black woman, her nipples pink as a May rose in bloom and a faint deep blue brush stroke above her eyes; Luis’ woman. Full of her earthy love, feminine, naked and dignified. She was not alone. There were others with her; attractive, tender, aristocratic, mature, erotic and transparent as poems of Embirikos, Kavvadias, Lorca or Neruda.Luis painted eleven women this year for his exhibition at Scala Shop Gallery and, in this way, with the flowers “taking their scent from their sweet body”, he presented them to me at his studio. He was happy; his brush had worked the oils with gusto. He “dressed their eyes with the colour of the moon”, their bodies “had imprisoned the agility of the wind”, on the walls that filled the canvas it was as if “the dawn had strewn its rose petals”.

Genevieve Couteau was right: “…He paints as he breathes, he turns his every experience into painting. He paints like he plays music, or sings sometimes, out of a deep necessity, demand, happiness because painting is all that, even if, on the other hand, it is quite the opposite of facility, even asceticism […]“.

What my eyes saw from the beginning of the ’60s always surprised me –his multicoloured Mykonian universe. Fishermen and greengrocers, alleys and churches, dead nature and musical instruments, lively fish and vegetables grouped together with objects that traveled from the other side of the world, from Mexico. Luis, a friend of Florakis and Pantos, is perhaps the last of the generation that filled the end of Matoyianni street with colour. He is in the company of Theodore Angelopoulos, Manolis Petalas, Margarita Bakopoulou, Stavros Xarhakos. From the time he arrived on the island, he installed himself in the hospitable hive of Viennoula’s and works tirelessly, having created a significant body of work and a philosophy of life which is full of beauty and calm.

Soon, Luis Orozco will mark 50 years in Mykonos. He is a celebrated personality in the art world and it is a big honor for us to exhibit a part of his work at Scala Shop Gallery.

Dimitris Rousounelos

Translated in English thanks to Maria Lomis.

Luis Orozco – Desnudos
Art exhibition Έκθεση ζωγραφικής
Duration/Διάρκεια: 6 – 16 August 2009
Opening/Εγκαίνια: Thursday 6 August at 9 p.m.
Scala Shop Gallerye-mail: scala@otenet.gr , www.scalagallery.gr

Info:
Dimitris Rousounelos, 48, Matoyianni str., 846 00 MYKONOS
T: +30 2289026992,
e-mail: scala@otenet.gr, www.scalagallery.gr

Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει*

Δύο ήτανε τα σημαντικά πολιτικά γεγονότα της χρονιάς στο νησί: η παραίτηση του Χρήστου Βερώνη και οι επιπτώσεις από την οικονομική κρίση. Για το φετινό θέμα μου στη στήλη Politics του Mykonos Confidential δεν προβληματίστηκα καθόλου. Για μένα το πιο πολιτικό ήταν μια συγνώμη, έτσι μπας και ηρεμήσει η ψυχή μας και κοπάσουν οι άνεμοι των τύψεων και δεν βασανίζουν πια  τις ξερολιθιές και τα σοκάκια του νησιού.

Doujon Zammit sorry!

Ένα εικοσάχρονο παλικάρι διάλεξε πέρυσι το νησί μας για διακοπές, ήρθε με όλη τη χαρά του κόσμου αποτυπωμένη στο πρόσωπό του κι έφυγε άδικα, πρόωρα κι αναίτια.

Ο θάνατος του Αυστραλού Doujon Zammit δεν ήρθε να επιβεβαιώσει το ρητό του Μενάνδρου: «Oν οι θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος». Ο κανόνας λειτούργησε αντίστροφα: όταν ένας νέος πεθαίνει αναγκάζονται ακόμα κι οι θεοί να τον αγαπήσουν. Η αντίδραση της παγκόσμιας κοινότητας αυτό έδειξε. Ξεφυλλίζοντας εφημερίδες, διατρέχοντας το διαδίκτυο, αντιλαμβάνεται κανείς το πόσο σημαντικό υπήρξε αυτό το γεγονός σε παγκόσμιο επίπεδο. Κυρίως, για τους νέους, τα διαβατάρικα πουλιά που προσβλέπουν σε ανοικτά σύνορα κι ασφαλή ταξίδια.

Τον Doujon δεν τον γνωρίσαμε. Μείναμε άφωνοι πέρυσι από την τραγικότητα του τέλους του. Κι ακόμα περισσότερο, συγκλονιστήκαμε από την στάση της οικογένειάς του. Η εικόνα του πατέρα και της μάνας, δεν μπορεί παρά να είναι η αντανάκλαση του πολιτισμού που κουβάλαγε στις αποσκευές του ο Doujon. Κι αυτό μεγαλώνει ακόμα περισσότερο την ντροπή και τον θυμό μας για συμπεριφορές, πρακτικές και προσανατολισμούς. Κυρίως για την αδυναμία μας να αποδεχτούμε την πραγματικότητα και να την εξομολογηθούμε λυτρωτικά. Μα τι άνθρωποι; Ήρθαν αθόρυβα στο νησί σαράντα μέρες μετά το θάνατο του παιδιού τους. Δεν τους πήρε χαμπάρι κανείς. Δεν ζήτησαν να δουν κανένα. Δεν ζήτησαν από κανένα τίποτα. Μα τι να ζητήσουν; Είναι τόσο πλούσιοι μέσα στην απελπισία τους. Τόσο πλούσιοι αισθημάτων. Δεν υπερβαίνουν τον πόνο. Τον βιώνουν λυτρωτικά. Βγαίνοντας από μια τραγωδία δίνουν, με τα όργανα του παιδιού τους, ζωή κι ελπίδα σε πέντε συνανθρώπους μας. Μια ευκαιρία ζωής. Αυτήν ακριβώς που δεν δόθηκε στον Doujon.

“γιατί ο τρόπος μας …είναι μαφιόζικος“

Ήταν μια έξοδος λυτρωτική. Έδωσαν και σε μας μια κατεύθυνση: «πρέπει να κοιτάξετε το θέμα του Κέντρου Υγείας στο νησί». Ναι αμέ! Αμέσως, να σπεύσουμε. Το υποσχέθηκε κι ο υπουργός εξάλλου. Πλην όμως το ξέχασε κι εμείς, ξέρετε, τον μόνο ασφαλή τρόπο που γνωρίζουμε για να λειτουργήσουν τα πράγματα είναι τον παράπλευρο, τον δρόμο της απωλείας. Να ‘τανε τρόπος κι ο Ντον Κορλεόνε να μας έδινε πενήντα χιλιάρικα, εμείς θα τον κάναμε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες. Γιατί ο τρόπος μας, ακόμα κι όταν είναι για της υγείας το «μεγάλο αγαθό», είναι τρόπος μαφιόζικος. Έτσι λειτουργούμε εξάλλου, μην τα ξαναλέμε.

Στις δικές μας επίσημες αντιδράσεις σύμβουλος ήταν ο φόβος. Μη και μας χρεώσουν κάτι που πιθανόν να βλάψει τουριστικά τον τόπο σκέφτηκαν οι εκπρόσωποί μας. Λες και ανακαλύψαμε εμείς πρώτοι εδώ στη Μύκονο τους μπράβους, τα κυκλώματα, τις μαφιόζικες πρακτικές της μέρας και της νύχτας. Ευτυχώς, σ’ αυτό μας πρόλαβαν άλλοι. Γιατί σε όλη τη χώρα και σ’ όλους τους τομείς, όζει σαπισμένο το κορμί της διοίκησης, αιρετής και διορισμένης. Κι όπως ένα σάπιο μήλο, αργά αλλά νομοτελειακά σαπίζει και τα διπλανά του, έτσι σαπίζουμε κι εμείς οι πολίτες.

“σ’ ένα δυσώδες περιβάλλον”

Θύμωσα πέρσι το καλοκαίρι. Κι όχι μόνο εγώ. Εκατοντάδες Μυκονιάτες ένοιωσαν εγκλωβισμένοι σ’ ένα δυσώδες περιβάλλον. Άνθρωποι που έπρεπε να μας προστατέψουν αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Ανάξιοι και της στοιχειώδους ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ήταν αυτό το πνεύμα φιλοξενίας που μας γαλούχησε; Γι αυτό δίναμε, στα πέτρινα τουριστικά χρόνια, το κρεβάτι μας στον επισκέπτη; Για να φτάσουμε σήμερα σε δημοσιεύματα, όπως: «Υπάρχουν μπράβοι στη Μύκονο; Ασφαλώς. Ορατοί διά γυμνού οφθαλμού. Δεν τους έχει δει ο δήμαρχος; Αντί να τον παίρνουμε στα σοβαρά, πρέπει μάλλον να αναζητήσουμε τα αίτια της εκλεκτικής μυωπίας του…»

Δεν θα τα μάθουμε ποτέ. Όπως ίσως ποτέ δεν θα μάθουμε ποια ήταν τα αίτια της ξαφνικής παραίτησής του από το αξίωμα του δημάρχου. Κάποιοι είπαν: «Θεία δίκη» κι άλλοι πάλι θυμήθηκαν τον Δημοσθένη: «προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται» (Ολυνθιακός Α΄). Η ουσία είναι ότι πήγε σπίτι του κι είναι πάλι απελπιστικά μόνος. Μια ιδιότυπη μοναξιά που ενσυνειδήτως έκτισε ο ίδιος στα δεκαοκτώ χρόνια της δημαρχίας του. Η μοναξιά της εξουσίας. Η μοναξιά του όλα τα ορίζω, όλα τα διοικώ, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω, όλα εγώ …εγώ …ο Δήμος είμαι Εγώ! Ήμουν…

“κερασάκι στην τούρτα”

Στο λυκαυγές της χειρότερης τουριστικής σεζόν –χειρότερης σίγουρα κι απ’ αυτήν ακόμα του 1974- αναμένεται κλονισμός της Αγοράς με όρους «Επιστράτευσης». Μια πραγματική επιστράτευση όμως έπρεπε να κηρυχθεί το περασμένο Φθινόπωρο. Επιστράτευση μια ώριμης Αγοράς που θα περιόριζε τη ζημιά και θα έδινε κατευθύνσεις διεξόδου. Αντ’ αυτής σοβαρότης μηδέν, οργανωτική κατεύθυνση ανύπαρκτη, προοπτικές στον αυτόματο, συνεννόηση Βαβέλ.

Το πολιτικό είναι και το ανθρώπινο. Είναι συγκλονιστικό,  είναι εκείνο που σημαδεύει τις μέρες που έρχονται, εκείνο που βαραίνει αυτές που υπήρξαν. Γι αυτό ο θάνατος του Doujon Zammit υπερσκελίζει και το γεγονός της εισόδου σε περίοδο οικονομικής κρίσης και την παραίτηση του επί 18ετία δημάρχου Χρήστου Βερώνη. Γιατί αποδείχτηκε το φαινόμενο του πετάγματος της πεταλούδας, που εδώ πετά και συγκλονίζονται τα πέρατα του κόσμου. Έτσι, με πόνο, πέρασε στη συνείδησή μας ένας στοιχειώδης κανόνας. Καθαρά το είδανε κι οι πιο αδιάφοροι, πως όταν δέρνεις μέχρι θανάτου ένα παλικάρι στη Μύκονο, πονάει ο κόσμος όλος. Μ’ αυτή την οπτική αν δεις τα πράγματα, η παραίτηση Βερώνη μοιάζει κερασάκι στην τούρτα κι η παγκόσμια οικονομική κρίση επικάλυψη σοκολάτας.

*στίχος του Γιάννη Ρίτσου από το “Καπνισμένο τσουκάλι”

Του αμπελουργού το μοσχαράκι, ανάμεικτο συναισθημάτων!

Την ημέρα που έφαγε ένα πιάτο μοσχαράκι αγουριδάτο με πανηγυροπίλαφο σε ζουμί προβατίνας θα την θυμάται σε όλη του τη ζωή! Και δεν είναι για το φαΐ. Πιλάφι στο φινάλε θα του ‘χανε στρωμένο και στον Παράδεισο με το καλωσόρισες.

Σάββατο πρωί το παράπονό του ανησύχησε τη Φρατζέσκα που βγήκε στην αυλή να δει τι τρέχει. Κάποιο γατάκι πίστεψε θα είχε πάλι εγκλωβιστεί στα κλαδιά του δέντρου και τρέμει η ψυχούλα του για να κατέβει. Όμως δεν! Ο πιτσιρίκος δεν έκλαιγε από φόβο. Από αγωνία έκλαιγε καθώς ένοιωθε το λάδι στο καντηλάκι του να τελειώνει και ένα απεγνωσμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης, φούσκωσε τα πνευμόνια του. Φύσηξε μια, κραυγή να την πεις;  Δυνατή, επίμονη, επαναλαμβανόμενη, κλαψιάρικη φωνούλα. Το άκουσε καθαρά: “νιάου …νιαου, εδώκαλέ …νιάου” και βγήκε. Κι από τότε ήταν όλη τη μέρα αμίλητη, αφού δεν το χωρά ο νους το πόσο σκληρό είναι το υλικό που φτιάχτηκαν κάποιοι “συνάνθρωποί” μας. Ούτε στο δικό της μυαλό χώρεσε ακόμα κι όταν θα το έλεγε αργότερα ωμά και ειλικρινά στην οκτάχρονη Μάρω κι εκείνη θα βούρκωνε, δεν το πίστευε:

-Σε μια σακούλα του μπακάλη ήταν δεμένο το γατί και για σιγουριά σε δεύτερη σακούλα …των σκουπιδιών.

Πολλά λόγια δεν χρειάζονται σε τέτοιες περιπτώσεις στην οικογένειά μας. Ο γατούλης υιοθετήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες.Ένα μωράκι τόσο δα, μαύρο, με τεράστιες κάτασπρες μουστάκες. Θα γίνει ωραίος αρσενικός γάτος αυτός! Η αγωνία, αν θα φάει ή όχι, λύθηκε άπαξ και δια παντός, όταν σε λίγες ώρες τσάκισε το μοσχαράκι με ξινά σταφύλια και πιλάφι που του σερβίραμε.

Ε, τέτοια τιμή! Ένα γκουρμέ κοπρόγατο στην αυλή μας;

Σιγά μην και δεν κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για το λεβεντόνι. Έστω και μια περιορισμένης έκτασης υιοθεσία. Ή μια αναζήτηση ανάδοχης οικογένειας μέχρι να τον αποδεχτεί η Chii που από χτες βγάζει νύχια και δεν έχει κουνήσει ρούπι από το σπίτι μην τυχόν και διανοηθεί ο πιτσιρικάς που φιλοξενείται προσωρινά στο μπαλκόνι και διαβεί το κατώφλι μας.

Στον γατούλη, που φέρει το επίσης προσωρινό όνομα Σώστης ή Σαλβατόρε αφιερώνεται η συνταγή που ακολουθεί.

Μοσχαράκι με ξινά σταφύλια

Στην αμπελουργία, έρχεται μια στιγμή που πρέπει να ξεφορτώσουμε λίγο τα πρέμνα, ώστε να έχουν καλύτερη απόδοση και να δυναμώσουν τα τσαμπιά που θα αφήσουμε. Αυτό καλό είναι να γίνεται τον Μάιο ή στις αρχές του Ιούνη. Σε δεύτερη φάση κόβουμε έστω και καθυστερημένα τα μεγάλα άγουρα τσαμπιά που κρίνουμε είτε ότι δεν θα αντέξει το φυτό μας να τα σηκώσει, είτε σέρνονται στο έδαφος, είτε τέλος έτρεξε το σάλιο μας για ένα νόστιμο και μυρωδάτο φαγάκι.

Πάμε υλικά:

1 κιλό μοσχαράκι

1 μεγάλο κρεμμύδι

4 δόντια σκόρδο

3-4 τσαμπιά μεγάλα άγουρα σταφύλια

50 γρ. λάδι

~για το πιλάφι~

2 φλυτζάνια ρύζι για πιλάφι

4 φλυτζ. ζωμό προβατίνας

αλάτι πιπέρι

Βίρα τώρα, με καρδιά και τσιπουράκι στα διαλείματα, γιατί νηστικό κι απότιστο μαγειράκι δεν προκόβει!

Στην κατσαρόλα μας ρίχνουμε το λάδι και το κρεμύδι ψιλοκομμένο με το σκόρδο να ψοφήσουν. Προσθέτουμε το μοσχαράκι κομμένο κομμάτια (εμείς διαλέξαμε λαιμό για την περίπτωση) και το ανακατεύουμε να ροδίσει γύρω γύρω. Από καμία πενηνταριά ρόγες σταφυλιών αφαιρούμε μόνο τα κουκούτσια και τις ρίχνουμε στην κατσαρόλα. Ξετσαμπουριάζουμε τα υπόλοιπα τσαμπιά και τα λειώνουμε. Σβήνουμε σε δυνατή φωτιά με το ξινό ζουμί των σταφυλιών, χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε το φαγάκι μας να πάρει τον χρόνο του και να μαγειρευτεί σε πολύ χαμηλή φωτιά. Προσθέτουμε ένα ποτήρι ζεστό νερό (κι ίσως λίγο ακόμα στην πορεία) και το αφήνουμε να γίνεται για δυο ώρες.

Για το πιλάφι χρησιμοποιήσαμε ζουμί από προβατίνα πανηγυριώτικο. Ας είναι καλά ο καταψύκτης που φυλάει για μας τα καλύτερα. Σε αναλογία 2 ρύζι – 4 ζωμό – 1 νερό, έβαλα να πάρει δυο βράσεις το ρύζι, στη συνέχεια το τράβηξα από την φωτιά, το ξεσκέπασα και κάλυψα με πετσέτα. Δεν πρόσθεσα αλάτι ή βούτυρο μιας και ο ζωμός ήταν αρκετά λιπαρός και αλατισμένος, μόνο έστηψα το μισό από ένα μικρό λεμόνι.

Σημ. Ήταν μια καλή στιγμή, αφού όλοι ευχαριστηθήκαμε. Να σημειωθεί ότι κουβάλαγα το άγουρο άρωμα του σταφυλιού και την υπόξεινη γεύση του όλη μέρα. Μια απόλαυση. Το προτείνω γιατί το έχω φτιάξει και ήταν τέλειο και με κατσίκι στον φούρνο.

Η αποκάλυψη βέβαια ήταν ο Σώστης, που τσάκισε το δικό του μερδικό με ιδιαίτερη όρεξη, γι αυτό και έπαιξε πολύ η ευοίωνη πιθανότητα να υιοθετηθεί από τον γυιο γνωστού αμπελουργού. Ένας γάτος που τρώει ξινά σταφύλια, που αλλού, παρά στου αμπελουργού την αυλή θα ήτανε ευχή να καταλήξει! Αλλά φευ, όταν η πρόταση έφτασε εκεί, ήδη άλλοι έξι γάτοι είχαν προλάβει να δημιουργήσουν το αδιαχώρητο.

Ζητείται λοιπόν το καλύτερο για τον Σώστη ή Σαλβατόρε κι όποιος έχει πρόταση ας την καταθέσει…

Αυτά από το νησί. Ζούμε καλά, απολαμβάνουμε τα μοσχαράκια μας με αγουρίδες και πανηγυροπίλαφο σε ζωμό προβατίνας κι ευχόμαστε εσείς να ζείτε ακόμα καλύτερα.

Στον μικρό Σώστη,

στη μικρή Μάρω

και στον μικρό Γαλάτη

αφιερωμένο!

Μυκονιάτικος λιαστός μπελτές …με άρωμα ντομάτας!!!

Ο Ιούλιος είναι ο μήνας της ντομάτας. Για όσους δεν το ξέρουν λοιπόν αξίζει κάποτε να δοκιμάσουν ντομάτα κατευθείαν στο μποστάνι. Δεν έχει σχέση στη γεύση με τα προϊόντα που βρίσκει κανείς στο μανάβη. Κι αυτή η ίδια ντομάτα αν κοπεί σήμερα και μπει στο τελάρο του μανάβη σα να χάνει τη μισή της μαγεία, το άρωμά της και την πλούσια γεύση της. Τα τελευταία χρόνια στο νησί δεν μπορούμε να περηφανευτούμε για την ντομάτα μας. Το θυμήθηκα με την ευκαιρία που φίλος σεφ, για τις ανάγκες μιας βραδιάς δυάστερου συναδέλφου του εισαγωγής, ζήτησε την καλύτερη ντομάτα του νησιού. Στον Τάσο τον έστειλα και ξετρελάθηκε. Το ξέρει όμως, καθώς κι εγώ το ξέρω, πως όσο καλή και νάναι στη γεύση και στην όψη δεν έχει καμιά σχέση με την ντομάτα που ξέραμε. Όπως δεν έχουν σχέση πια καμιά όλα όσα προκύπτουν από σπόρους που φέρουν έναν κωδικό αντί επωνύμου ή τοπωνύμιου! Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο πέρυσι από την Ιφιγένεια Βιρβιδάκη κι αν το ανασύρω σήμερα εδώ είναι για να αποδώσω φόρο τιμής στη ντομάτα των παιδικών μας χρόνων, που άρτυζε με λάδι και αλάτι την φέτα του ψωμιού της ξυπόλυτης καθημερινότητάς μας στο Ματογιάννι.

Οργισμένος μυκονιάτικος μπελτές

Ο επιτραπέζιος ανεμιστήρας δίπλα στο λάπτοπ προσπαθεί να με δροσίσει λίγο – το ίδιο και ο «συνάδελφός» του στο ταβάνι. Απ’ έξω μπαίνει λίβας. Μπορεί να είναι 11.30 το βράδυ, η μετεωρολογική να έδινε 36 βαθμούς το μεσημέρι, αλλά οι γείτονες από τα γύρω διαμερίσματα έχουν αναμμένα εδώ και ώρες τα αιρ κοντίσιον. Δροσιά (προσωρινή) μέσα στα σπίτια τους, και λάβρα ακριβώς απ’ έξω. Τα φυτά στο μπαλκόνι μου έχουν μαραθεί από τον καυτό αέρα της απέναντι «κεντρικής μονάδας». Σκέφτομαι ότι έχουμε γίνει πολύ «εύκολοι». Δεν περνάει από το μυαλό μας ότι αν αφήσουμε το σώμα μας, θα προσαρμοστεί στη ζέστη – δεν είναι δα και καύσωνας, καλοκαίρι είναι.

Πατάμε το κουμπί του κοντρόλ, φτιάχνουμε εύκολα τον πληκτικό κόσμο των 26 βαθμών Κελσίου και κλεινόμαστε μέσα του. Συγγνώμη, αλλά καμιά φορά θυμώνω. Θυμώνω με την «ευκολία». Σε λίγο, μπορεί να ενδώσω, να πατήσω κι εγώ το κουμπί του αιρ κοντίσιον (κάτι που έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα κάνω μόνο σε περιπτώσεις καύσωνα). Και μετά θα παραπονιέμαι για τον βήχα που δεν μ’ αφήνει, τον ξηρό λαιμό, τον πονοκέφαλο.

Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με την κουζίνα, θα μου πείτε. Υπομονή… Σε πείσμα των «ευκολιών», διάλεξα το βιβλίο αυτού του μήνα. Δεν είναι καινούργιο, το αγαπώ όμως ιδιαίτερα, γιατί μέσα από τις συνταγές και τα φαγητά που καταγράφει, παρουσιάζει τις ψηφίδες ενός ολόκληρου πολιτισμού. Αυτός είναι εξάλλου και ο υπότιτλός του. «Μυκονιάτικη μαγειρική» ο τίτλος του, και συγγραφέας του ο Δημήτρης Ρουσουνέλος. Μέσα από εξαιρετικά κείμενα, και πανέμορφα εικαστικά στοιχεία, το βιβλίο των εκδόσεων Ινδικτος, μας γνωρίζει μια άλλη Μύκονο.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, επέλεξα να σας μεταφέρω αποσπάσματα από το κεφάλαιο για τον μπελτέ. «Ο μπελτές στο νησί», γράφει ο Δημήτρης Ρουσουνέλος, «είναι μια διαδικασία που αφορά το καλοκαίρι. Από τον Ιούλιο κι ύστερα, παίρνουμε ώριμες ξερικές ντομάτες και τις βάζουμε σε μια ξύλινη σκάφη.

Τις αφήνουμε στον ήλιο να ξεραθούν κάνα δυο μέρες. Τις λιώνουμε στη συνέχεια ζυμώνοντάς τες με τα χέρια… Αφήνουμε τις κομμένες ντομάτες σε πήλινη λεκάνη έξω στον ήλιο, σκεπάζοντας τες το βράδυ. Την άλλη μέρα τις λιώνουμε με τα χέρια μας και προσθέτουμε αλάτι. Τις αφήνουμε όλη μέρα στον ήλιο και την επομένη γέρνουμε τη λεκάνη, ώστε να φύγει το νερό που έχει στραγγίξει. Στη συνέχεια, τις βάζουμε σε τρυπητό και τις πιέζουμε με επιμονή ώστε να περάσει όλο το ζουμί και η ψίχα. Αφήνουμε πάλι για λίγες μέρες στον ήλιο σκεπάζοντας τα βράδια.

Κάθε μέρα ανακατεύουμε τον μπελτέ με μια ξύλινη κουτάλα. Διατηρείται σε γυάλινα βάζα με λίγο λαδάκι κι ένα αμπελόφυλλο στην επιφάνεια». Κάπως έτσι, θυμάμαι ότι φτιάχναμε τον μπελτέ και στο πατρικό μου, στα Χανιά. Τώρα πια, στην Αθήνα, ο ήλιος για το «ψήσιμο» της ντομάτας έχει αντικατασταθεί από τον ηλεκτρικό φούρνο, αλλά κατά τ’ άλλα η διαδικασία παραμένει η ίδια. Εντοπίστε την βιολογική λαϊκή αγορά που είναι κοντά στο σπίτι σας, προμηθευτείτε ντομάτες, ακολουθήστε την συνταγή και, όταν, αντί να δοκιμάσετε τον έτοιμο μπελτέ του εμπορίου, ανοίξετε το δικό σας βαζάκι, θα καταλάβετε το παραλήρημά μου κατά της «ευκολίας».

Της ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ ΒΙΡΒΙΔΑΚΗ

ΟΙΚΟ- Η Καθημερινή

Σαντορίνη …καπνιστή!

Άρθρον επίκαιρον!

Επειδή από χτες στη Σαντορίνη η καρδιά μας συγ-κλονίζεται!

Από το πάλαι ποτέ λαμπρό παρελθόν των “κάρβουνων” στην blogspot.

Βλέπε:

http://olastakarvouna.blogspot.com/2007/05/1613.html

Κι ας σημειώσουμε παρακαλώ το όνομα: Γιώργης Βουγιουκαλάκης.

Δε ξέρω τι να πω για τέχνη στα παιδιά στην Αγορά στο Ματογιάννι

Το είχαμε από μέρες κανονίσει: θα’ρθει η τάξη της Μάρως να δει την έκθεση. Ον έστι μεθερμηνευόμενο 18 αστέρια, σκάρτα οκτώ χρονώ, τάξις Δευτέρα, το ιστορικό Β3 του Δημοτικού της Χώρας με τη Δέσποινα Πετρίδου τη δασκάλα τους.

Υστερα ήρθαν τα δύσκολα. Όταν αποβραδίς τα βάλαμε κάτω να δούμε πως θα οργανώσουμε τον χρόνο μας, η αρχή ήταν εύκολη. Μαρκαδόροι, πινέλα, μπογιές, χαρτιά, ψαλίδια, κορδέλες, χρωματιστά πραγματάκια, κόλες…

Δεκαοκτώ άδολες ψυχές, καρδιές ανοιχτές, μάτια λαμπερά, διαολάκια κι άγγελοι συνάμα!

Κυρίες και κύριοι,

βρίσκεσθε σ’ έναν χώρο που φιλοξενεί στους τοίχους του έργα Τέχνης: ζωγραφική και γλυπτική κυρίως. Να αυτό είναι ζωγραφική, ετούτο είναι ένα μικρό γλυπτό, ένα κεραμικό, ένα μαρμάρινο περιστέρι, μια σύνθεση με ψάρια από χαλκό… κι ετούτο με μπρούτζο και γυαλί. Οι καλιτέχνες που θα δείτε εδώ μέσα έρχονται από αλλού. Ο ένας από την Κύπρο φτιάχνει ψάρια με διάφορα υλικά όπως μέταλα, γυαλί. Η άλλη από τη Σερβία ζωγραφίζει κεφάλια. Τα τονίζω αυτά τα δυο γιατί θέλω να ξέρετε πως η Τέχνη είναι ταξίδι κι όσο πιο πολύ ταξιδέψει κανείς τόσο πιο όμορφα ζωγραφίζει. Οι περισσότεροι από σας, είστε ήδη ταξιδεμένοι, άλλος από τη Βουλγαρία, την Αλβανία, τις Ινδίες, την Αυστραλία. Αλλά κι εσείς ακόμα που γεννηθήκατε εδώ έχετε, όλοι σας, πολλά ταξίδια να κάνετε στη ζωή σας. Ταξίδια πραγματικά και ταξίδια της ψυχής.

Ένας μεγάλος σύγχρονος καλλιτέχνης ο Λουκάς Σαμαράς, (…να δέστε εδώ πως ζωγραφίζει κεφάλια μ’ έναν άλλο τρόπο)

γεννήθηκε στην Κοζάνη κι έζησε από παιδί στην Αμερική, είπε πρόσφατα ότι αν έμενε στην Κοζάνη η ζωγραφική του θα έμενε στάσιμη. Στην Αμερική άνοιξαν τα φτερά του.

Η Kristina που σήμερα εκθέτει τη ζωγραφική της στο νησί μας, για τον ίδιο λόγο έφυγε από το Βελιγράδι. Ήρθε για να κάνει την Τέχνη της πιο δυνατή, ήρθε να μάθει αυτά που είχε να της διδάξει ένας άλλος μεγάλος ζωγράφος μας, Μπότσογλου τ’ όνομά του. Σήμερα η Kristina ζωγραφίζει μ’ έναν τρόπο που είναι πιο κοντά σε αυτό που κι εσείς μπορείτε να καταφέρετε.

Θέλει να ζωγραφίζει κεφάλια κι όμως εσείς μου είπατε ότι βλέπετε ψάρια, φάλαινες, καράβια. Θα χαιρόταν πολύ να σας άκουγε γιατί αυτό ακριβώς είναι η Τέχνη. Να μπορεί να ξυπνήσει στους ανθρώπους συναισθήματα κι ο καθένας να βλέπει με τα δικά του μάτια και να διαβάζει ελεύθερα αυτό που βλέπει. Η Τέχνη είναι κάτι που βγαίνει από μέσα μας, γι αυτό ζωγραφίζουμε ό,τι αγαπάμε.

Η Τέχνη πάνω απ’ όλα είναι ελευθερία. Όταν ζωγραφίζετε αφήνετε ελεύθερο τον εαυτό σας να εκφραστεί όπως θέλει. Αλλά αυτό είναι κάτι που δεν διδάσκεται από μεγάλους. Αυτό είναι που το ‘χετε εσείς τα παιδιά και καμιά φορά είναι σημάδι ότι μεγαλώσατε μόλις το χάσετε.

Όχι όλοι! Γιατί κάποιοι μέσα τους παραμένουν παιδιά μεγαλώνοντας κι εκφράζονται μ’ έναν ολότελα δικό τους τρόπο. Κάποιοι λοιπόν ίσως κι ανάμεσά σας κάποτε επιλέξουν τη ζωγραφική σαν επάγγελμα.

Και τότε ένας χώρος σαν ετούτο εδώ κι ακόμα καλύτερος,

εύχομαι να φιλοξενήσει τα έργα σας στους τοίχους του.

Μέχρι τότε όμως στρωθείτε στη δουλειά και είτε κεφάλια ζωγραφίσετε, είτε ψάρια, είτε καράβια,

ένα καρφί στον τοίχο της καρδιάς μας θα είν’ εκεί και θα σας περιμένει να κρεμάσετε τη ζωγραφιά σας.

Glava

Εν όψει Ευρωεκλογών ο πυρετός στα κόμματα ανεβαίνει, κι οι ψηφοφόροι ακόμα παλεύουν με διλήμματα του τύπου:
“σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”, “παπαγαλάκια ή ξινά σταφύλια”, “κάλπες ή παραλία”.

Η Scala Shop Gallery στο Ματογιάννι, παρουσιάζει μια πρόταση τελείως “εγκεφαλική”, που ανατρέπει τα δεδομένα για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος:
Την Παρασκευή 5 Ιουνίου εγκαινιάζεται η έκθεση “Glava” της Kristina Ristic, με μια σειρά από πίνακες ζωγραφικής, λάδια και σχέδια, που έχουν θέμα τα κεφάλια.

Glava σημαίνει κεφάλι στα σερβικά και η κυρίως αφηρημένη τεχνική της Ristic, με τη στιβαρότητα της επαναλαμβανόμενης πινελιάς και τη χρωματική της ζωντάνια, σηματοδοτεί μια ελπίδα διεξόδου.

Η έκθεση θα διαρκέσει από Παρασκευή 5 μέχρι την Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009.

————-

Links:

- www.scalagallery.gr

-  Ο κατάλογος σε pdf

-  Η προηγούμενη έκθεση Vortex (Γιώργος Κυπρής)

- εγκαίνια στη Scala 11.4.09 (από το e-mykonos)

Kristina Ristic “Glava” – painting exhibition

The exhibition opens to the public Friday June 5 and will remain open until Monday 22 June. The opening hours are: 11:00 – 14:00 & 18:00 – 23:00 throughout the duration of exposure.
Scala Gallery is located in Matoyanni street (the main street) in Mykonos Town. View location on GOOGLE MAP

The drawing and painting opus of Kristina Ristic is dominated by figural motifs, especially portraits. While evolving towards abstraction, portraits have gathered into few themes: Heads, Conversations, Couples and Scarecrows. The drawing, either a sketch or an art piece itself, is in the core of Kristina Ristic’s art. Her work is characterized by the overlapping of the drawing and the painted surface, by intensive colors overlaid with powerful and subtle strokes that produce a rhythmical liveliness. The paintings are executed in oil on canvas, while the drawings are in ink and oil on paper. Most of the presented work in Scala Shop Gallery under the title “Glava” (The head) was created in Greece over past three years, where she has just finished specialisation in fine arts, as a guest artist at The Athens Academy of Fine Arts, at the class of Professor Botsoglou.
You can view/download this Exhibition’s Brochure (.pdf) HERE »

Kristina Ristic was born in Belgrade in 1973. She graduated in painting in 1995 and in 2000 obtained Master Degree at The Academy of Fine Arts, Belgrade. She has exhibited ten solo exhibitions; in Belgrade, Nis, Pancevo. In Greece she had three solo exhibitions; April 2007 at “The Astrolavos” Dexameni Gallery, November 2008 at “The Zita mi” Gallery in Thessaloniki and at “The Embassy of Republic of Serbia” in Athens in December 2008. Among more than thirty group exhibitions, most notable are at “Salon des Realites nouvelles” in Paris, “Viennafair” in Vienna and “Arte Salon” in Berlin, “October Salon” in Belgrade. Kristina Ristic has received numerous awards for her work. Paintings of Kristina Ristic are in the collection of The Macedonian Museum of Contemporary Art in Thessaloniki, in the collection of Philip Morris International Nis Art Foundation, in the collection of Cultural Center of Pancevo and in a numerous private collections. At the moment she lives and works in Athens.

Visit http://www.scalagallery.gr/kristina-ristic.html for more info.

Scala Gallery – contact info:
Tel: 22890 26992, 22890 23407
Fax: 2289026992
Mobile: 6944393323
Email: scala@otenet.gr

Θειάφισες τεμπέλη;

“Τσακίζει το ωίδιο τη γειτονά μας”, άκουσα τη φωνή στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.

-Να ‘σαι καλά πρόεδρε, τι έγινε; Στον ύπνο σου το ‘δες το ωίδιο;

Αγριοτριανταφυλλιά προσβεβλημένη από ωίδιο

Μιας και το πήραμε χαμπάρι εγκαίρως -ήδη είχαμε δει σημάδια στις αγριοτριανταφυλλιές του αμπελιού μου- καλό είναι να σπεύσουμε να θειαφίσουμε αμεσα. Κι όσοι ήταν ως τώρα τακτικοί στις υποχρεώσεις τους, μην το λυπηθούν το θειαφάκι, ας επανέλθουν γιατί φαίνεται φέτος θέλει λίγη παραπάνω προσοχή.

Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά τ’ αμπέλια μας είναι ικανά να μας προσβάλουν, παραφράζοντας γνωστή αμπελουργική ρήση:

-Έκαμες κρασί αμπέλι;

-Γιατί; Σάμπως εσύ με θειάφισες τεμπέλη;

αμπέλι στις 090509

Μ0υ άρεσε το χτεσινό ενημερωτικό τηλεφώνημα. Ένα δίκτυο αναπτύσσεται στη γειτονιά μας. Δίκτυο αλληλοβοήθειας κι ενημέρωσης. Είναι η δεύτερη φορά που παίρνω ανάλογο τηλεφώνημα, που δεν είναι παρά ενημέρωση για το τι συμβαίνει γύρω μας και τι παρατήρησαν οι γείτονες στα διπλανά νησιά στ’ αμπέλια τους.

Και με την ευκαιρία να δώσω εδώ μια νέα ιστοσελίδα για το αμπέλι όπου υπάρχει πολύ ζωντάνια, διάλογος, αγάπη κι ενδιαφέρον για ότι αφορά το κρασί: http://www.wineandgrapes.gr/

Τ’ αμπέλια θεν’ αμπελουργούς…

Θαυμάσια μέρα σήμερα, ότι πρέπει για το προγραμματισμένο από καιρό σεμινάριο του Ερασιτεχνικού Οινοελαιουργικού Συνδέσμου για χλωρά κλαδέματα στο αμπέλι.

Ερασιτέχνες! Στην ουσία εραστές της τέχνης της αμπελουργίας και της οινοποίησης!

Ο προγραμματισμός έλεγε στις 13.30  μια σούμα σε φιλόξενο χώρο

στο αμπέλι του Δημήτρη Σαλάχα στην Αγια Παρασκευή (αεροδρόμιο),

στη συνέχεια στο δικό μου στο Μαμάσο,

στου Γιώργου Ξυδάκη στο Πυργί

κι έπεται συνέχεια με κατάληξη στη θεωρητική ανάπτυξη του θέματος εκεί στο γνωστό στέκι των αμπελουργών του ΕΡΟΣ, στην αίθουσα της παλιάς κοινότητας Άνω Μεράς.

Ενδιαφέρον αναμένεται και το αυριανό ταξίδι στη Δήλο όπου με χαρά ανταποκρίθηκε ο αρχαιολόγος Παναγιώτης Χατζιδάκης για ένα σεργιάνι σε παλιά χνάρια που άφησε στο νησί ο δρόμος του κρασιού και η οινοποιητική διαδικασία κατά την αρχαιότητα.

Έπεται συνέχεια…

Αυτό το νησί λίγο λίγο με τρώει και πάω να του μοιάσω…*

Τα ζήλευα πάντα τα ταξίδια των ανθρώπων τ’ ανοιξιάτικα.

Τους βλέπω σαν περνούν από το νησί, τη χαρά που έχουν σαν λίγο αφεθούν ν’ απολαύσουν γύρω όσα συμβαίνουν.

Η Άνοιξη είναι επιλογή των διαβατάρικων πουλιών να ταξιδεύουν. Και των ανθρώπων των ελεύθερων εργασίας που απαξιούν την πεπατημένη του Αυγούστου.

Έτσι όποτε μου είναι εύκολο το ελάχιστο που μπορώ, ένα ταξίδι απέναντι, στη Δήλο το γράφω στο φύλλο πορείας κι ας είναι ν’ αφήσω πίσω χίλιες έγνοιες.

Φέτος συντροφιά μου η Μάρω, που άκουσε Δήλο και λαχτάρησε η καρδούλα της

κι ο Παπαδίτσας πάντα συνεπιβάτης στο ίδιο πλοιάριο της γραμμής που άλλοτε το λέγαν “Φρειδερίκη”, άλλοτε “Ήρα”, Νίκη, Orca, Μαργαρίτα ή Delos Express.

“…Αυτό το νησί σου λέω λίγο – λίγο με τρώει και πάω να του μοιάσω

ακόμα και στη συκιά του και στη μινώα του κρήνη

και στο νερόφιδό του

και στο πηγάδι

Κι εδώ τ’ άλλο βήμα πάνω απ’ τη δίψα

πλάι στο φηφιδωτό του κορμί

πωρόλιθος φρενιάζω στις δώδεκα

πωρόλιθος από μέσα κι απ’ έξω

Εδώ είμαι πανέξυπνος εμπρός στο αγκάθι

έχω μάτι που θα πολεμήσει με το φίδι όλη τη μέρα

έχω χέρι πάμφωτο από το χορτάρι

έχω φωνή που την ακούνε τα αδιόρατα αυτιά

έχω ποδάρια αραχνιασμένα απ’ τα φαράγγια του Άδη

έχω ορμόνες άγριες

κι ο ουρανός μου αποροφάει την τρέλα και μου δίνει αιθάλη

Και τι δεν έχω

μες στη θαλασσοφάγωτη ζωή μου

όταν συντροφεύω τον ίσκιο

απ’ το πρωί εδώ αιώνες

με καρφωμένα στα μάρμαρα χέρια”

*Δ.Π. Παπαδίτσα, “Γραφτό στη Δήλο” από την “Ασώματη”

Σάλπαρα Κυριακή πρωί κι αν ήταν να μην επιστρέψω θα έμενα εκεί…

Την Άνοιξη είναι ωραίο να ταξιδεύεις.